passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Mafia's Prince Maid - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Mafia's Prince Maid

/

Rozdział 3

Rozdział 2

* Trzy tygodnie temu *

Siedziałam w swoim mieszkaniu, zniszczonym, ale bezsprzecznie moim. Na ścianie był ślad po tym, jak próbowałam sama pomalować kuchenny backsplash, a w ścianie wgłębienie, bo… długa historia. Winę zrzucam na bezwładność.

Dante rozłożył na stole zdjęcia z obserwacji — tym samym stole, który kiedyś próbowałam (bez skutku) przewrócić. Całe miejsce pachniało moimi perfumami, lawendowym olejkiem eterycznym i jego papierosami. Wie, że nie znoszę zapachu dymu, ale i tak pali.

A jeszcze bardziej nie znoszę tego, że nie mogę go na niczym przyłapać przed naszymi rodzicami.

— Jedyny sposób na pokonanie Dona Vittore De Luki to jego syn — powiedział, stukając w jedno ze zdjęć — Alessandro, uchwycony w pół kroku na jakiejś ścieżce kampusu.

Przyjrzałam się zdjęciu. Alessandro wyglądał na niebezpiecznego, ale też nieobecnego. Jakby urodził się z przekonaniem, że nigdy nie będzie musiał patrzeć na metki z cenami ani na szyje, po których stąpa.

— Nasz „książę mafii” mieszka poza kampusem, praktycznie bez ochrony — kontynuował Dante. — Potrzebuje też gosposi do zamieszkania na miejscu. Wygodne, co?

— Podejrzanie wygodne — powiedziałam, patrząc na niego, już czując spisek czający się za słowami.

— To dlatego, że planowałem to od miesięcy.

Uśmiechnął się i był to być może pierwszy prawdziwy uśmiech, jaki widziałam u niego od śmierci naszych rodziców. Czasem tęsknię za moim zabawnym starszym bratem.

— Sofia Russo. Dwadzieścia lat, jasne włosy, ciemne oczy, ten sam wzrost co ty. Jej rodzina naprawdę jest winna De Lukom pieniądze — dużo pieniędzy. Tyle, że historia o długu się potwierdzi, gdy cię sprawdzą.

— Gdy mnie sprawdzą — powtórzyłam. — Nie jeśli.

— De Lukowie nie zatrudniają nikogo bez weryfikacji. Ale tu jest piękno tej sprawy — spłaciłem Sofię Russo. Dałem jej tyle, że mogła zmienić nazwisko, przeprowadzić się do Kalifornii i już nigdy nie oglądać się za siebie. Zniknęła. Teraz ty będziesz nią.

Przesunął po stole teczkę z manili. Otworzyłam ją, a tam ona — Sofia Russo, uśmiechnięta jak na zdjęciu z matury. Ten sam wiek. Ten sam wzrost. Te same ciemno-miodowe włosy, choć jej ułożone były w miękkie fale, a moje związane w kucyk, który widział lepsze dni.

Podobieństwo było wystarczające. Wystarczające, by oszukać tych, którzy jej nie znali. Wystarczające, by za to zginąć.

— Twoja misja jest prosta — powiedział Dante, a ja prawie się roześmiałam, bo nic w tym nie było proste. — Udawaj potulną, niewidzialną służącą. Zdobądź zaufanie Alexa. Przeszukaj jego prywatne miejsca w poszukiwaniu dowodu, że to Vittore osobiście zlecił masakrę Caruso.

Masakrę Caruso.

Naszą rodzinę. Naszych rodziców.

Przejechałam palcem po bliźnie na ramieniu — tej, którą dostałam dziesięć lat temu, gdy miałam dziesięć lat i myślałam, że najgorsze co może się wydarzyć to szlaban.

Okazało się, że najgorsze to patrzeć, jak mordują twoich rodziców w salonie, kiedy ty chowasz się pod stołem jak bezpański szczeniak przed deszczem.

Krwawym deszczem, w sumie.

— Gdy już to znajdziesz — ciągnął brat — pozostałe lojalne rodziny poprą otwartą wojnę. Ale potrzebujemy dowodu. Twardego dowodu. Czegoś, co ich przekona.

— Znajdę to — powiedziałam i mój głos nie zadrżał.

Może powinien. Ale nie zadrżał.

Dante przyglądał mi się przez dłuższą chwilę. — Musisz udawać złamaną, biedną, uległą. Wszystko, czym córka naszej rodziny nigdy nie miała być.

— Potrafię być złamana. Ćwiczyłam to przez dziesięć lat.

Drgnął lekko na te słowa i od razu zrobiło mi się głupio.

Dante dźwigał ciężar tej rodziny od trzynastego roku życia. Poczucie winy, że tamtej nocy nie mógł nic zrobić. Odpowiedzialność za moje życie.

— Hej — powiedziałam łagodniej. — Nie jestem naprawdę złamana. Po prostu świetnie to udaję.

— I to mnie martwi. — Sięgnął przez stół i ścisnął moją dłoń. — Jesteś moją małą siostrą. Powinienem cię chronić, a nie wysyłać do jaskini lwa przebraną za owcę.

— Mam dwadzieścia lat, nie dwanaście. I technicznie rzecz biorąc, jestem przebrana za służącą, nie owcę.

— Sophie…

— Dante. — Ścisnęłam jego dłoń. — Oboje wiemy, że to jedyny sposób. Oni zabili naszych rodziców. Zniszczyli rodzinę i dziedzictwo. Teraz my zniszczymy ich.

Pokiwał głową i odsunął rękę. Z powrotem do spraw.

— Na kampusie i publicznie traktujesz mnie jak obcego. Wszelki kontakt przez Tommy’ego. Nie możemy ryzykować, że ktoś nas powiąże. — Uśmiech Dantego stał się ostry. — Zniszczymy jego rodzinę i pokonam go na planszy. Dwa zwycięstwa za jednym zamachem.

— Wy dwaj szermujecie, jakbyście nie mieli broni za pasem. Właściwie kilku broni.

Dante wzruszył ramionami. — Facet nie może mieć hobby?

Przerzucałam kolejne papiery w teczce — dowód Sofii Russo, jej akta szkolne, próbki charakteru pisma. Wszystko, czego potrzebowałam, by stać się kimś innym.

— A co z Chiarą? — zapytałam, bo widziałam SMS-y na telefonie Dantego, widziałam, jak zmienia mu się wyraz twarzy, gdy pojawia się jej imię. — Ewidentnie jej na tobie zależy. Nie możemy przez nią czegoś załatwić? Zdobyć w ten sposób informacje?

Wyraz twarzy Dantego stężał tak szybko, jakby ktoś zatrzasnął drzwi. — Chiara nie wie nic. Nie chce wiedzieć. Ma być ładna i trwonić rodzinne pieniądze.

— Wciąż jest De Luką.

— Jej status „księżniczki mafii” nic nie znaczy. Nie ma żadnej realnej władzy, żadnego dostępu do interesów. — Pochylił się bliżej, w głosie pojawiła się twardość. — Potrzebujemy Alessandro, bo to przyszły Don. Ten, który ma dostęp do wszystkiego, czego szukamy.

— Dobrze. To kiedy zaczynam?

— Uniwersytet Columbia przyjął cię za dwa tygodnie. Skorzystasz z prawdziwego stypendium — za osiągnięcia naukowe, pełne pokrycie opłat. To akurat jest autentyczne.

— Bo naprawdę jestem bystra, czy jednak kogoś przekupiłeś?

— I jedno, i drugie. Jestem wielozadaniowy. — Wstał, sięgając po kurtkę. — Skup się, Sophie. Alessandro De Luca jest niebezpieczny. To nie kolejny rozpuszczony bachor mafii. Uczy się rządzić imperium i muszę przyznać, że robi to dobrze.

— Ja też — powiedziałam. — Też jestem niebezpieczna. Sam mnie szkoliłeś.

— Szkoliłem. — Ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. — Jeśli coś pójdzie nie tak, jeśli poczujesz się zagrożona, jeśli twoja przykrywka się wyda, znikasz. Natychmiast. Misja mnie nie obchodzi. Obchodzi mnie ty.

Zapadła cisza, bo nie chciałam go okłamywać. Ale czasem nie ma wyjścia…

— Obiecaj mi, Sophie.

Podeszłam do niego, patrząc w górę na starszego brata. — Obiecuję. Ale do tego nie dojdzie.

Przytulił mnie i przez chwilę znów byliśmy dziećmi. Przed masakrą. Przed wszystkim. — Kocham cię, siostrzyczko.

— Ja ciebie też, braciszku.

Po tym, jak Dante mnie przytulił i wyszedł, usiadłam sama przy małym stole, z teczką z manili przed sobą.

Rozłożyłam wszystkie dokumenty jeszcze raz, powoli i metodycznie. Uśmiech Sofii Russo był jasny, szczery. Świadectwa — oceny przyzwoite, choć nie wybitne.

Zdjęcia z matury, rodzinnego grilla, śmiejących się razem przyjaciół.

Patrzyłam na nie, aż piekły mnie oczy, potem wyjęłam popękane lusterko z kompaktu i przyłożyłam zdjęcie Sofii Russo obok swojego odbicia.

Te same ciemno-miodowe włosy, choć moje ciut jaśniejsze. Te same orzechowe oczy, jej były cieplejsze. Prawie ten sam wzrost, ta sama budowa.

Wystarczająco podobne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

* Teraźniejszość *

Mój pierwszy poranek w kamienicy De Luców zaczyna się o szóstej rano. Bo właśnie wtedy bogaci ludzie, którzy prowadzą kryminalne imperia, oczekują swojej kawy.

Pani Bianchi wbiła mi wczoraj do głowy dokładną specyfikację: ciemna palona, cztery łyżeczki cukru, dwa razy więcej mleka niż kawy, i nie przypal jej, bo Alessandro się zorientuje.

Przygotowuję ją z takim skupieniem, jakie zwykle rezerwuje się na rozbrajanie bomb. Bo szczerze mówiąc, zepsuć poranną kofeinę Alessandro De Lucy to brzmi mniej więcej tak bezpiecznie jak przeciąć zły przewód.

Pojawia się w kuchennych drzwiach dokładnie o 6:15 i zaczynam podejrzewać, że facet ma zegarek zsynchronizowany z jakimś wewnętrznym zaburzeniem punktualności. Ma na sobie dresy i t-shirt Columbia University, włosy wciąż wilgotne po prysznicu.

Wygląda irytująco dobrze jak na kogoś, kto pewnie morduje ludzi przed śniadaniem.

Wstaję, podając mu filiżankę kawy jak ofiarę pokoju. "Dzień dobry, panie."

Alessandro nie bierze kawy. Zamiast tego wskazuje na krzesło naprzeciwko siebie. "Usiądź."

Waham się dokładnie przez pół sekundy, zanim posłusznie spełniam polecenie, stawiając jego kawę na stole. Strategiczna uległość. Tak to właśnie wygląda.

"Musimy omówić moje zasady," mówi, opierając się wygodnie w fotelu z tą swobodną pewnością siebie człowieka, któremu nikt nigdy nie odmówił.

"Tak jest, panie. Zasada pierwsza — nie wychodzę nigdzie, o czym pan nie wie."

"Dobrze. Słuchałaś." Jego oczy śledzą moją twarz, a ja zachowuję neutralny, podporządkowany wyraz. "Zasada druga: nie okłamujesz mnie. Nigdy."

Moje tętno lekko przyspiesza, ale kiwam głową. "Rozumiem."

"Na pewno?" Przechyla głowę, badając mnie jak zagadkę, którą próbuje rozwiązać. "Bo każdy kłamie, Sofia. To ludzka natura. Ale w moim domu, ze mną, mówisz prawdę. Nawet jeśli to niewygodne. Nawet jeśli myślisz, że mi się to nie spodoba."

"Rozumiem, panie."

"No to zasada trzecia." Jego głos się obniża, a coś w tym tonie sprawia, że prostuję się mimo woli. "Podporządkowujesz mi się całkowicie. Gdy mówię, żebyś coś zrobiła — robisz to. Bez wahania. Bez pytań. Całkowite posłuszeństwo."

Słowo podporządkowanie zawisa ciężko w powietrzu między nami.

Przełykam ślinę, zmuszając głos do spokoju. "A co dostanę w zamian?"

Usta Alessandro wyginają się w coś, co mogłoby być uśmiechem, gdyby sięgało oczu.

"Bezpieczeństwo. Ochronę. Dach nad głową i stopniowe znikanie długów twojej rodziny." Robi pauzę. "A jeśli będziesz bardzo, bardzo grzeczna... Może pozwolę ci zatrzymać kilka sekretów."

Gdyby tylko wiedział.

"To wydaje się sprawiedliwe, panie," mówię, bo właśnie tak powiedziałaby Sofia Russo.

Wdzięczna. Uległa.

"Naprawdę?" Sięga po kawę, bierze łyk, a wzroku nie spuszcza z mojej twarzy. "Powiedz mi, Sofia. Uważasz, że jesteś ładna?"

Pytanie wytrąca mnie z równowagi, mrugam. "Ja... Co?"

"To proste pytanie. Uważasz się za atrakcyjną?"

Gorąco rozlewa mi się po szyi. "Nie... To znaczy, chyba jestem przeciętna—"

"Unikasz odpowiedzi." Odkłada kawę. "Ten uniform dobrze na tobie leży. Lepiej, niż powinien dla czegoś, co pani Bianchi wybrała z katalogu."

Szczęka mi się zaciska, ale oczy wciąż trzymam spuszczone, dłonie złożone na kolanach.

"Twoje włosy..." ciągnie, tonem jakby mówił o pogodzie. "Lepiej by wyglądały rozpuszczone. Ten surowy kok postarza cię. Sprawia, że wyglądasz na twardszą."

Tak, bo musiałam być twarda, ty uprzywilejowany dupku.

Ale nie mówię tego. Milczę.

"Spójrz na mnie."

Podnoszę oczy, spotykając jego spojrzenie, a intensywność sprawia, że z trudem łapię oddech.

"Właśnie tak," mówi cicho Alessandro. "To wyraz, jakbyś chciała wydrapać mi oczy, ale jesteś zbyt dobrze wyszkolona, by spróbować. To fascynujące, naprawdę."

Testuje mnie. Sprawdza, czy się odwinę, czy okażę zęby.

Palce lekko zwijają mi się na kolanach, zanim zmuszam je do rozluźnienia. "Po prostu staram się dobrze wykonywać swoją pracę, panie."

"Naprawdę?" Wstaje, a ja muszę zadrzeć głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy. "Udowodnij."

"Panie?"

"Uklęknij."

To słowo uderza jak policzek. Przez okropną chwilę zaciskam pięści pod stołem, paznokcie wbijają się tak mocno, że aż boli. Każdy instynkt krzyczy, żeby powiedzieć mu, gdzie może wsadzić swoje rozkazy.

Ale Sofia Russo by tego nie zrobiła. Sofia Russo potrzebuje tej pracy. Sofia Russo jest zdesperowana, wdzięczna i całkowicie, absolutnie nieszkodliwa.

Powoli wstaję, potem klękam przed nim na kuchennej podłodze.

Płytki są zimne pod moją skórą. Serce bije mi tak mocno, że słyszę je w uszach, ale trzymam twarz bez wyrazu, postawę uległą.

Alessandro mnie nie dotyka. Po prostu patrzy, popijając kawę, jakby to było całkiem normalne. Jakby dziewczyny klękały przed nim każdego ranka.

Może tak jest. Może to jest ta przerażająca część.

"Lojalność coś znaczy w moim świecie," mówi zwyczajnym tonem. "Wiedzieć dokładnie, dla kogo pracujesz, do kogo teraz należysz. To kluczowe, by być wiernym właściwym ludziom. Umieć dochować tajemnicy." Zatrzymuje się. "Umiesz dochować tajemnic, Sofia?"

"Tak, panie." Mój głos jest stabilny. Jestem z tego dumna.

"Zobaczymy."

Mój telefon wibruje w kieszeni—sms. Ręka odruchowo sięga w tamtą stronę, pamięć mięśniowa z życia, w którym mogłam istnieć jako osoba, a nie własność.

"Nie kazałem ci się ruszać."

Głos Alessandro tnie jak brzytwa, więc zamieram. Ręka zawisa w połowie drogi do kieszeni, zanim zmuszam ją, by wróciła na bok. On podchodzi powoli, celowo, nie spiesząc się.

Potem kuca przede mną i nagle jesteśmy na tym samym poziomie. Tak blisko widzę dokładny odcień szaro-zieleni w jego oczach, czuję jego perfumy, mogę policzyć pojedyncze ciemne rzęsy okalające spojrzenie.

Wyciąga palec i przesuwa nim wzdłuż mojej linii szczęki. Jego dotyk jest ciepły, stanowczy, posiadawczy. Delikatnie unosi moją twarz, zmuszając mnie do utrzymania kontaktu wzrokowego.

"Posłuszeństwo," mówi miękko. "Dziewczyny, które to rozumieją, są nagradzane. Te, które nie..." Urwany ton mówi wszystko. "Uczą się szybko w bolesny sposób. Albo wcale."

Moja skóra płonie tam, gdzie mnie dotyka. Nienawidzę tego. Nienawidzę jego. Nienawidzę, że moje ciało reaguje, jakby to było coś więcej niż gra o władzę.

Alessandro wstaje i czuję brak jego dotyku jak coś fizycznego.

"Odepnij górny guzik swojego uniformu."

Zatrzymuje mi się oddech. Umysł galopuje— co on robi, jak daleko się posunie, gdzie jest granica —ale palce już się poruszają, drżąc, gdy niezdarnie zmagam się z małym guzikiem przy kołnierzyku.

Odpina się z cichym trzaskiem materiału.

Alessandro patrzy przez dłuższą chwilę, na jego twarzy przemyka coś mrocznego i zadowolonego. Potem kiwa głową.

"Zostaw tak. Pasuje ci." Kieruje się w stronę drzwi, zatrzymuje się. "A jutro będziesz cały dzień przy mnie na uczelni. Cały czas. Będziesz mnie śledzić, a gdy będę czegoś potrzebował, zrobisz to. Teraz możesz wracać do pracy, Sofia."

Kiedy wychodzi z kuchni, jeszcze przez chwilę zostaję na kolanach. Całe ciało drży — z wściekłości, upokorzenia, z czegoś jeszcze, czego absolutnie nie zamierzam nazwać ani uznać.

W końcu sięgam po telefon trzęsącymi się rękami, spodziewając się ważnych wiadomości od Tommy'ego. To spam. Jakaś bzdurna promocja na karnet na siłownię.

Prawie się śmieję. Prawie. Ale zamiast tego po prostu siedzę tam, na zimnej kuchennej podłodze, z odpiętym guzikiem mundurka, a wspomnienie palca Alessandro na mojej szczęce pali mocniej, niż powinno.

To będzie trudniejsze, niż myślałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Spędziłam cały dzień, podążając za Alessandro po kampusie niczym jakiś cień ubrany w designerskie ciuchy. I powiem jedno: wyższa edukacja nigdy nie wydawała się aż tak upokarzająca.

On tak naprawdę mnie do niczego nie potrzebuje. Po prostu chce, żebym tam była — trzy kroki za nim, gdy idzie na wykłady, gdy rozmawia ze znajomymi, gdy istnieje w swoim absurdalnie drogim świecie.

Ludzie się gapią. Oczywiście, że się gapią. Niektórzy rzucają brudne spojrzenia, inni szepczą za ręką i słyszę różne wersje „czy to jego służąca?” mniej więcej czterdzieści siedem razy. Nie liczę tego.

Okej, absolutnie liczę.

Gdy Alessandro w końcu rusza na trening szermierki, ja idę na przerwę do stołówki, nie czekając na niego.

Biorę jedzenie i zajmuję stolik w najdalszym kącie, gdzie mam nadzieję zjeść w spokoju i przez pięć błogosławionych minut udawać zwykłą studentkę. Zanim zdążę zjeść chociaż połowę miski, słyszę charakterystyczny stukot designerskich obcasów na parkiecie.

Chiara wchodzi do stołówki, jakby szła po wybiegu. Jej grupa przyjaciół otacza ją niczym modowy grecki chór. I naturalnie, naturalnie , jej wzrok od razu trafia na mnie.

Jak pocisk naprowadzany na ciepło, zaprogramowany, by zniszczyć wszystkich poniżej jej poziomu.

— No proszę, proszę. — Przesuwa się w moją stronę, a ja niemal słyszę w głowie motyw z „Szczęk”. — Kogo my tu mamy, pomoc domową. Robisz sobie przerwę od szorowania gaci mojego brata?

Trzymam głowę nisko, skupiając się bardzo mocno na misce.

Może jeśli nie nawiążę kontaktu wzrokowego, znudzi się i sobie pójdzie. Na niedźwiedzie to działa, prawda?

Niestety, Chiara De Luca nie jest niedźwiedziem. Jest po prostu pieprzoną suką.

— Mówię do ciebie, śmieciu na stypendium. — Chiara opiera się o mój stół, jej perfekcyjnie wypielęgnowane paznokcie stukają po blacie. — Wiesz, jakie to żałosne, że musisz dosłownie sprzątać po ludziach, żeby zapłacić czesne? Boże, nawet pachniesz jak wybielacz i gówno.

Jej przyjaciółki chichoczą, a ja mocniej ściskam telefon, próbując dokończyć wiadomość do Alessandro, żeby powiedzieć mu, gdzie jestem.

— Serio, jak bardzo to musi być upokarzające? — ciągnie Chiara, rozkręcając się. — Być osobistą służącą mojego brata . Łazić za nim po kampusie jak smutna, bezpańska sierota. Każe ci nosić książki? Polerować buty? Lizać je? Może robić mu loda rano?

Nie reaguj. Nie reaguj. Nie reaguj. Nie reaguj.

Jesteś Sofia Russo. Sofia Russo nie złamie jej nosa. Potrzebuje tej pracy. Ty potrzebujesz—

— Oczywiście, żebracy nie mogą wybrzydzać. Zwłaszcza kiedy twoi martwi rodzice zostawili cię po uszy w długach. — Moja głowa podnosi się gwałtownie, a Chiara uśmiecha się słodko jak trucizna. — Ups. Trafiłam w czuły punkt?

— Przynajmniej — mówię cicho, słowa wymykają mi się zanim zdążę je powstrzymać — zarabiam na to, co mam. Zamiast jechać na kasie tatusia albo reputacji jakiegoś faceta, jak jakiś designerski pasożyt.

W stołówce robi się cicho. Nie tak filmowo, tylko w ten okropny sposób, gdy każdy udaje, że nie słucha, a tak naprawdę słucha wszystko.

Twarz Chiary robi się czerwona, potem biała, a potem przybiera ciekawy odcień fioletu. — Co ty do mnie powiedziałaś, suko?

Mój telefon wibruje z nową wiadomością.

Alessandro: Gdzie jesteś? Czemu nie jesteś tam, gdzie cię zostawiłem?

Sięgam po telefon, żeby odpisać, ale Chiara jest szybsza. Chwyta moją miskę z zupą — wciąż do połowy pełną letniego płynu — i wylewa ją prosto na moją głowę.

Zupa jest na tyle gorąca, że aż syczę z bólu, przesiąka przez włosy, ubranie, spływa po twarzy. Trochę chlupie na mój telefon i z przerażeniem patrzę, jak tani ekran miga raz, drugi, po czym gaśnie z żałosną iskierką.

Chiara śmieje się głośno, rozbawiona. — Ups. Ręka mi się omsknęła.

Siedzę tam ociekająca, zniszczony telefon ściskam w garści, a wszyscy w stołówce patrzą na mnie. Niektórzy są przerażeni. Większość jest rozbawiona.

Za jakieś trzydzieści sekund będzie o tym mówić cały kampus.

— Dobrze się bawisz, Chiaro? — głos Dantego przerywa ciszę.

Patrzę w górę i tam jest on – mój brat, stojący przy innym stole ze swoją zwyczajową grupą przyjaciół. Jego twarz jest starannie pozbawiona wyrazu, ale przez ułamek sekundy—mniej niż uderzenie serca—jego oczy spotykają się z moimi.

Widzę, że coś tam mignęło. Ból, może. Albo poczucie winy.

Potem to znika.

„Dante!” Chiara odwraca się do niego, jej uśmiech jest jasny i okrutny. „Chcesz pomóc postawić stypendialną śmieć na jej miejscu? Może być zabawnie.”

Dante zerka na mnie, z zupą ściekającą z moich włosów, a jego wyraz twarzy się nie zmienia. „Nie marnuję czasu na nikogo, Chiaro.”

Odwraca się, z lekceważeniem, a Chiara niemalże puszy się z uwagi. Nieważne, że w zasadzie też ją zignorował—jest tak zachwycona, że zauważył jej istnienie, a nawet lepiej, najpierw się do niej odezwał!—że zupełnie umyka jej pierwotna zniewaga.

„No weź, tracisz całą zabawę!” odbija. I chwyta garść moich włosów, szarpiąc moją głowę do przodu, zanim zdążę zareagować.

Bok mojej głowy pulsuje bólem, chwytam się stołu, żeby chociaż nie upaść. Widzę rozszerzające się oczy Dantego, widzę, jak wyciąga rękę.

Ale nie dam tej suce satysfakcji—

„Chiara.”

Temperatura w stołówce spada o jakieś dwadzieścia stopni.

Podnoszę wzrok, a on tam jest, jakoś już tutaj, już chwyta nadgarstek Chiary, a jego wyraz twarzy mógłby zmrozić piekło. Obejmuje scenę spojrzeniem tych szaro-zielonych oczu—ja ociekająca zupą, Chiara uśmiechnięta złośliwie, moje włosy w jej ręce.

„Co do cholery myślisz, że robisz, drogi braciszku ?”

„Puść.” Jego głos jest cichy. Niebezpiecznie cichy. „Teraz.”

Chiara się śmieje, ale brzmi to nerwowo. „No daj spokój, Alex. Tylko się trochę bawiłam z—”

„Powiedziałem: przestań.”

Śmiech zamiera. Chiara naprawdę puszcza moje włosy i cofa się o krok.

Dante, pozornie już opanowany, wraca do swojego nonszalanckiego tonu: „Od kiedy jesteś taki dobroduszny, De Luca?”

„Nie marnuję czasu na nikogo.” Spojrzenie Alessandro jest lodowate i ostre, powtarza słowa mojego brata. Jak długo tu był? „Więc nie zamierzam odpowiadać też na twoje pytanie, Caruso .”

Chwyta mnie za ramię, jego uścisk jest stanowczy, ale nie bolesny, i prowadzi mnie w kierunku wyjścia. Tłum patrzy, jak odchodzimy, a ja już słyszę, jak zaczynają się szepty.

Na zewnątrz trzęsę się.

Ze wstydu. Ze złości. Z absolutnie upokarzającej świadomości, że jestem cała w stołówkowej zupie, mój telefon nie działa i wszyscy właśnie widzieli, jak zostałam zniszczona przez dziewiętnastoletnią podłą dziewczynę.

Alessandro nic nie mówi. Po prostu prowadzi mnie do swojego samochodu, jakiejś niesamowicie drogiej, lśniąco czarnej maszyny, i otwiera drzwi pasażera. Wsiadam, z zupą wciąż ściekającą z włosów, i patrzę przed siebie, gdy odpala silnik.

Napięcie jest tak gęste, że można by je pokroić nożem. Albo bardzo drogim nożem do listów.

Oba się nadają.

„Dziękuję, panie. Ale nie powinien pan był,” mówię w końcu cicho. „Poradziłabym sobie sama.”

„Naprawdę?” Alessandro nie patrzy na mnie, jego wzrok utkwiony w drodze. „Bo z mojego miejsca wyglądało, jakby brakowało ci trzech sekund do płaczu albo morderstwa. Może obu.”

„Jestem w porządku.”

„Och, przestań. To ty jesteś cała w zupie. Boli cię głowa?”

No tak. Kręcę głową.

Jedziemy w ciszy jeszcze przez minutę, zanim znowu się odzywa, jego głos jest płaski. Jakby odpowiadał na moje nieme, oczywiste pytanie: dlaczego?

Dlaczego publicznie chronić jakąś dziewczynę z nizin? Dlaczego on to zrobił?

„Nikt nie niszczy moich własności, Sofia,” mówi, jakby czytał moje pytanie z twarzy. „Jeśli ktoś ma cię unieszczęśliwić, to ja. Nie moja rozpieszczona siostra. Nikt.”

Własność . To słowo ciąży mi w piersi i sprawia, że robi się tam dziwnie.

Ale wtedy coś mnie uderza i zanim zdążę się powstrzymać, pytam: „Jeśli tak pilnujesz swojego, czemu pozwalasz Dantemu Caruso bawić się Chiarą?”

Szczęka Alessandro napina się. „Chiara nie jest moją własnością. Jest moim ciężarem. I Dante może ją mieć, jeśli ma na to ochotę.”

Zatrzymujemy się pod kamienicą, Alessandro gasi silnik. Nie wysiada od razu, tylko siedzi, z rękami na kierownicy.

„Idź na górę. Wykąp się. Przebierz,” mówi w końcu. „Potem porozmawiamy o twoim zachowaniu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Mafia's Prince Maid

The Mafia's Prince Maid

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa