Biblioteka Uniwersytetu Columbia ma kilka pięter, co wydaje się przesadą jak na instytucję, w której połowa studentów uważa, że „badania naukowe” polegają na zadaniu pytania ChatGPT.
Ale właśnie teraz jestem wdzięczna za tę przesadę, bo trzecie piętro—zbiory zastrzeżone, stare periodyki, taki zakurzony akademicki ugór, gdzie marzenia o stałej posadzie idą umrzeć—jest zupełnie puste.
Idealne miejsce na tajne spotkania ze starszym bratem, którego istnienie powinnam udawać, że nie znam. Po prostu zwyczajne uniwersyteckie sprawy.
Dante już czeka, kiedy wsuwam się między regały, i zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, obejmuje mnie tak mocno, że ściska mi się gardło.
„Hej,” mówi cicho. „Jak się trzymasz?”
Odsuwam się, poprawiając mój zwykły uniwersytecki mundurek—skromna spódnica, koszula zapinana na guziki, taki strój, w którym nie czuję się jak żywa japońska pornografia.
„Ach, wiesz. Żyję marzeniem w stroju tak skąpym, że czułabym się lepiej nago. Dziś rano odkryłam, że wszystkie moje normalne ubrania z brownstone zniknęły. Po prostu wyparowały. Zostawił mi mundurek i bieliznę, dzięki Bogu, ale cała reszta? Puff.”
Szczęka Dantego się zaciska. „Sophie—”
„W porządku.” Nie jestem w porządku. W brownstone noszę spódnicę, która mogłaby służyć za serwetkę, a mój szef ma głupie zasady z mnóstwem seksualnych podtekstów, ale cóż. W porządku to słowo, którego mogę użyć. „To po prostu trudniejsze, niż się spodziewałam. Mundurek, zasady, ciągła inwigilacja… On zawsze patrzy. Zawsze testuje.”
„Nie spiesz się,” mówi Dante, a w jego głosie pobrzmiewa nuta zmartwienia. „Vittore teraz podkręca ochronę. Cała organizacja jest bardziej niebezpieczna niż zwykle. Musisz się teraz skupić na zbudowaniu prawdziwego zaufania z Alexem. Spraw, by uwierzył, że jesteś jego lojalną, posłuszną pokojówką.”
„Jestem przekonująca—”
„Sophie.” Chwyta mnie za ramiona, zmusza, bym spojrzała mu w oczy. „Wszystko inne później. Nie próbuj jeszcze zdobywać informacji. Po prostu przetrwaj.”
Chcę się sprzeciwić. Chcę mu powiedzieć, że jestem gotowa, że dam radę.
Że nie jestem jakąś kruchą istotą, którą trzeba chronić.
Ale wtedy Dante wyciąga telefon i pokazuje mi zdjęcie—nasi rodzice, młodzi, uśmiechnięci, zrobione może rok przed masakrą. Mama śmieje się z czegoś poza kadrem, a tata obejmuje ją ramieniem.
Wyglądają tak żywo, tak pewnie, że mają czas.
Przesuwam palcem po twarzy mamy, zapamiętując kształt jej uśmiechu, sposób, w jaki jej oczy marszczyły się w kącikach. I nagle przypominam sobie dokładnie, dlaczego to robię.
Dlaczego noszę ten upokarzający mundurek w brownstone, klęczę na kuchennych podłogach i z zaciśniętymi zębami nazywam Alessandro De Luca „Panem”.
„Wkrótce załatwię ci nowy telefon,” obiecuje Dante. „Wytrzymaj jeszcze trochę.”
Rozstajemy się ostrożnie, wychodząc w różnych odstępach czasu, żeby nikt nas nie widział razem. Bo takie jest teraz moje życie: tajne spotkania w opuszczonych zakątkach biblioteki z własnym bratem.
Fantastycznie.
* * *
Tego wieczoru, z powrotem w brownstone, jestem w salonie i wykonuję najbardziej zbędne odkurzanie świata. I tak, mam na sobie mundurek—ten, w którym wyglądam jakbym startowała w castingu do pomarańczowego YouTube’a.
W tym domu wszystko już lśni czystością—pani Bianchi trzyma wszystko żelazną ręką—ale Alessandro chce, żebym była widoczna, obecna. Żebym grała swoją rolę.
Więc oto jestem, ścieram kurz z półek, które pewnie mają mniej bakterii niż sala operacyjna, w mundurku, który łamie kilka praw fizyki i być może kilka rzeczywistych przepisów.
A wszystko to, podczas gdy Alessandro siedzi na kanapie z laptopem, rzekomo pracując nad czymś ważnym. Tyle że czuję jego wzrok na sobie. Nieustannie. Jak fizyczny ciężar śledzący każdy mój ruch.
To niepokojące w sposób, który sprawia, że moja skóra cierpnie, a puls robi rzeczy, których nie zamierzam analizować.
„Tam pominęłaś,” mówi, gestykulując, nie odrywając wzroku od ekranu.
Spoglądam na stolik kawowy. Jest idealnie czysty. Sprzątałam go dwadzieścia minut temu.
Mogłabym przeprowadzić operację na tym stoliku. Mogłabym z niego jeść, choć biorąc pod uwagę moją aktualną sytuację zawodową, lepiej nie dawać mu pomysłów. „Gdzie dokładnie, panie?”
„Tam.” Wskazuje ogólnie cały stolik.
Aha, zaczynamy tę grę. Fantastycznie.
Uwielbiam gry, w których jestem atrakcją, a on widownią.
Podchodzę do stolika, świadoma jak krótka jest ta spódnica, jak każdy ruch wydaje się wyreżyserowany, by mnie odsłonić. Schylam się, by przetrzeć już nieskazitelnie czystą powierzchnię, gdy długopis Alessandro stacza się z kanapy jak wystrzelony z miniaturowej katapulty.
Zatrzymuje się dokładnie pod stolikiem, w miejscu, które wymaga maksymalnego pochylenia się, by go podnieść.
„Podaj mi go,” mówi.
Oczywiście. Oczywiście zrobił to celowo. Doskonale wiem, co robi. I on wie, że ja wiem. A oboje będziemy udawać, że to normalna relacja szef-pracownik.
Ostrożnie się pochylam, podnoszę długopis, wzrok spuszczony, twarz bez wyrazu. W środku jestem mieszanką wściekłości i czegoś jeszcze—czegoś gorącego i niechcianego, czego nie zamierzam analizować zbyt dokładnie.
Alessandro odbiera ode mnie długopis, celowo muska palcami moje. Bada moją twarz tym oceniającym spojrzeniem, które już nauczyłam się rozpoznawać. Jakby próbował mnie rozgryźć albo rozważał zakup konia.
A potem mówi coś niespodziewanego: „Radzi sobie pani dobrze. Lepiej, niż się spodziewałem.”
Mrugam. „Panie?”
„Mundurek. Zasady. Uległość.” Odsuwa się do tyłu, a w jego wyrazie pojawia się niemal aprobata. „Ogrywasz swoją rolę doskonale. Dług rodziny zmalał w tym tygodniu. Zaledwie o kilka tysięcy dolarów, ale to początek.”
Kilka tysięcy dolarów. Na długu, który podobno ma rodzina Sofii Russo, a który—dzięki Bogu—już został spłacony przez Dantego i nie jest moim prawdziwym problemem.
„Dziękuję, panie,” mówię cicho, wkładając w głos starannie wyważoną wdzięczność. „To dla mnie wiele znaczy.” I ponieważ najwyraźniej mam instynkt samozagłady, dodaję: „Jak dokładnie działa ten system długu? Jak jest prowadzony?”
Alessandro milczy przez chwilę, po czym wyjaśnia podstawy—księgi, rejestry, procenty, od których nawet lichwiarz by się zaczerwienił. Jest zaskakująco otwarty, mówi o tym jak ktoś, kto opowiada o skomplikowanym, lecz nudnym hobby.
Więc naturalnie ryzykuję i próbuję dopytać. „A pański ojciec jest zaangażowany w te układy? To on podejmuje ostateczne decyzje w sprawie—”
Alessandro nagle nieruchomieje. Cholera, przesadziłam. Wyraźnie.
Bo w następnej sekundzie jego ręka wystrzeliwuje, chwyta mnie za ramię—nie boleśnie, ale na tyle mocno, że wydaję cichy okrzyk—i przyciąga mnie bliżej, aż jego twarz jest tuż przy mojej.
„Bądź bardzo, bardzo ostrożna,” mówi głosem niskim i niebezpiecznym, „do czego prowadzi twoja ciekawość. Niektóre pytania to takie, przez które ludzie cierpią.”
Serce wali mi jak oszalałe i jestem pewna, że czuje to w miejscu, gdzie mnie trzyma. Jego uścisk jest ciepły, pewny, kompletnie kontrolujący.
Czuję jego oddech na ustach. Praktycznie siedzę mu na kolanach i nie wiem, czy chcę uciec, czy w końcu się poddać. Cholera…
„Jesteś moją pokojówką, Sofio. Nie powiernicą. Pamiętaj o różnicy.”
Ale wtedy coś zmienia się w jego wyrazie twarzy.
Uścisk lekko słabnie, a gdy znów się odzywa, brzmi ciszej. Prawie łagodnie.
„Ten system długu jest okrutny. Wiem o tym. Mój ojciec zaprojektował go właśnie po to—by ludzi uwięzić, by ich całkowicie posiadać.” Zawiesza głos, coś skomplikowanego miga mu na twarzy. „Nie przepadam za tym. Ale taki mamy świat.”
Przez chwilę widzę coś ludzkiego w tych szaro-zielonych oczach. Coś, co nie do końca pasuje do potwora, którym musi być w moich oczach. Po czym jego mury natychmiast wracają na miejsce.
Puszcza moje ramię, a jego twarz znów staje się zimna. „Wracaj do pracy.”
Moje ramię wciąż mrowi w miejscu, gdzie mnie dotknął, a w głowie kołacze myśl, że Alessandro De Luca może nie być do końca tym potworem, którego potrzebuję.
A to przeraża mnie najbardziej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzień prania w kamienicy De Luca to najwyraźniej sport kontaktowy, do którego się nie zapisywałam.
Jestem w piwnicy z ubraniami Alessandro — drogimi koszulami, designerskimi spodniami i wystarczającą ilością ciemnych tkanin, by ubrać całą modną stypę. Cały stos pachnie nim. Płyn do płukania zmieszany z jego perfumami, i nienawidzę, że to zauważam.
Zbieram tę stertę i idę na górę, powtarzając sobie, że to tylko pranie.
Normalne czynności pokojówki, które nie polegają na katalogowaniu czyjegoś zapachu.
Zatrzymuję się przed drzwiami do jego sypialni. Przez szparę widzę go tuż po wyjściu spod prysznica. Dresy. Tylko tyle. Tylko dresy, mokre czarne włosy i tatuaże na widoku.
To prawie nieprzyzwoite, ta jego przeklęta rękaw tatuaży. Powinnam się zażenować za niego, ale zamiast tego czuję, jak gorąco zwija mi się w dole brzucha. Jeśli temu facetowi czegoś nie brakuje, to gustu.
I ciało kogoś, kto mógłby podnieść mnie jedną ręką, całe z twardych linii i mięśni.
Zdecydowanie powinnam wyjść i wrócić, kiedy odkryje istnienie koszul.
"Zamierzasz stać w progu cały dzień, czy w końcu wejdziesz?" Jego głos jest rozbawiony, pewny siebie.
Wchodzę do środka, boleśnie świadoma, że to najbardziej rozebrany, jakiego go widziałam. Mój mózg kataloguje krople wody na jego obojczyku, potargane, mokre włosy, i ten kryminalny sposób, w jaki dresy nisko wiszą mu na biodrach.
"Twoje pranie, panie." Wyciągam stos. "Po prostu zostawię je tutaj i—"
"Powieś je w szafie." Wskazuje z łóżka. "Jesteś pokojówką, prawda?"
Jasne. Bo proste przekazanie byłoby zbyt godne.
Idę do szafy, czując na sobie jego wzrok. To jakby obserwował mnie niebezpieczny kot, decydujący, czy jestem ofiarą, czy rozrywką.
Oba. Zdecydowanie oba.
Wieszam jego koszule drżącymi rękami, próbując skupić się na zadaniu, a nie na półnagim mafijnym spadkobiercy sześć stóp za mną.
"Zawsze jesteś taka spięta, czy tylko przy mnie?"
Odwracam się, starając się brzmieć neutralnie. "Po prostu próbuję wykonywać swoją pracę, panie."
Śmieje się, nisko i ciemno, i wstaje. "Jesteś okropną kłamczuchą."
Potem podchodzi bliżej, przyciskając mnie do komody jednym płynnym ruchem, po którym moje serce gwałtownie przyspiesza. Sięga za mnie — niby po zegarek na komodzie — ale jego klatka piersiowa niemal dotyka mojej, a ciepło bijące od jego gołej skóry odbiera mi oddech.
"Bojesz się mnie, Sofia?"
Zmusiłam się, by spojrzeć mu w oczy, choć każda cząstka mnie krzyczy, żebym odwróciła wzrok, poddała się, pamiętała, że powinnam być nieszkodliwa. "Nie."
Jego dłoń opiera się o komodę przy moich biodrach, zamykając mnie w pułapce. "Może powinnaś."
"Może." Mój głos jest bardziej pewny, niż powinien. "Ale sposób, w jaki mnie chroniłeś przed Chiarą — nawet jeśli tylko dlatego, że jestem twoją własnością — i to, jak mówiłeś o systemie długu, o tym, jak okrutny jest... To wszystko pokazuje mi, że nie ty jesteś tym, kogo powinnam się bać."
Powietrze między nami staje się elektryczne. Przez długą chwilę żadne z nas się nie rusza.
Mogę policzyć bicie jego serca stąd. Widzę, jak napina mu się szczęka. Czuję jego ciepło, jakby stała zbyt blisko ognia.
Potem Alessandro cofa się i wreszcie mogę oddychać. "Możesz iść."
Uciekam. Nie ma na to innego słowa.
Prawie wybiegłam, jakby zostanie tutaj było fatalnym pomysłem. I zdecydowanie nim jest.
* * *
Tego wieczoru robię kolację, bo najwyraźniej bycie pokojówką obejmuje też obowiązki osobistej kucharki. Pani Bianchi ma wolny wieczór, Chiara terroryzuje jakąś imprezę, a Alessandro poinformował mnie, że będę gotować dla nas obojga.
Więc jestem tutaj, robiąc makaron od podstaw i starając się nie myśleć o tym, co było wcześniej.
Jego sypialnia. Sposób, w jaki na mnie patrzył. Sposób, w jaki moje ciało zareagowało, bez mojej świadomej decyzji, nawet jeśli tego nie chciałam.
To, jak przez godzinę czułam się rozpalona, jak mój wzrok zatrzymywał się na jego ciele, i jak to wszystko jest złe, nie powinnam, jego ojciec jest odpowiedzialny za moich rodziców—
"Co robisz?"
Prawie upuszczam garnek. Alessandro opiera się o blat, teraz już w pełni ubrany — dzięki Bogu — patrzy z tym rozbawionym wyrazem twarzy, który oznacza kłopoty.
"Makaron." Skupiam się na gotującej się wodzie. "Carbonara."
"Mam nadzieję, że naprawdę potrafisz gotować i mnie nie otrujesz. To byłoby niewygodne dla nas obojga."
Szczęka mi się zaciska, ale utrzymuję spokojny ton. "Gotuję dla młodszego rodzeństwa od dwunastego roku życia. Myślę, że dam radę z makaronem bez przypadkowego zabójstwa."
"Imponujące. Pokojówka, która potrafi gotować, sprzątać i wyglądać przy tym dobrze." Przechyla głowę, przyglądając mi się. "Mam szczęście."
Próbuję odpędzić rumieniec z policzków, bo moja samoocena nie jest na tyle niska, żeby się puszyć od jego komplementów. To nawet nie jest komplement, tylko sposób, żeby mnie sprowokować, ale mimo to czuję ciepło w piersi i podbrzuszu.
Nie patrzę na niego i nie odpowiadam. Po prostu nakładam jedzenie na talerze rękami bardziej pewnymi, niż powinny być, biorąc pod uwagę, że mój układ nerwowy jest ewidentnie w otwartym buncie.
"Najpierw spróbuj," mówi Alessandro, gdy mam już podać mu talerz. "Upewnij się, że nadaje się dla mnie."
Biorę kęs, przesadnie świadoma, że obserwuje moje usta. "Jest w porządku."
Właściwie jest świetne. Ale czemu trochę chcę, żeby dalej na mnie patrzył? Głupie...
"To ja o tym zdecyduję." Jego oczy nie odrywają się od moich. "Nakarm mnie."
Moje ręce zamierają w pół ruchu. On nie może być poważny.
Tylko że jego wyraz twarzy jest całkowicie poważny, wyzywający, i z przerażeniem uświadamiam sobie, że absolutnie tak jest. To kolejny test. Kolejny sposób, by sprawdzić, jak daleko się posunę, czy się postawię, czy Sofia Russo jest tak posłuszna, jak twierdzi.
Zachowuję neutralny wyraz twarzy, nabijam makaron na widelec drżącymi palcami i podaję mu do ust. Oczy Alessandro nie odrywają się od moich, gdy bierze kęs, a jego usta zamykają się na widelcu w sposób, który sprawia, że każdy nerw w moim ciele zaczyna płonąć.
Chwila się wydłuża, niemożliwie intymna, i nienawidzę tego, że zauważam dokładny kształt jego ust, jak porusza się jego gardło, gdy przełyka.
"Akceptowalne," mówi w końcu. "Ledwo."
Jemy razem przy kuchennej wyspie, a napięcie jest tak gęste, że można by je kroić nożem. Albo widelcem, który właśnie ściskam jak broń.
Alessandro rzuca od czasu do czasu komentarzami, ton ma lekki, ale oczy czujne. "Zawsze tak patrzysz na jedzenie, jakby cię osobiście obraziło?"
"Tylko, gdy muszę karmić nim innych."
"No proszę, jest i ona." Uśmiecha się, niemal szczerze. "Dziewczyna z pazurem. Zastanawiałem się, kiedy znowu się pojawi."
"Nie mam pazura. Jestem całkowicie nieszkodliwą pokojówką, wdzięczną za tę okazję."
Biorę kolejny kęs, żując z większą agresją, niż to konieczne.
"Tak, a ja jestem całkowicie nieszkodliwym spadkobiercą mafii, który na pewno nie zauważa, jak czasem na mnie patrzysz." Odsuwa się, przyglądając mi się. "Jakbyś nie mogła zdecydować, czy chcesz mnie dźgnąć, czy—"
"Dźgnąć cię," przerywam. "Zdecydowanie tylko to. Nie ma innych opcji w tym menu."
"Kłamczucha." Rozpalam się na twarzy i bardzo intensywnie skupiam się na makaronie. "Musisz się wyluzować, bo nabawisz się wrzodów, zanim skończysz dwadzieścia jeden lat."
"Porady medyczne od mojego szefa. Jak miło z twojej strony. Też dobrze jest czasem stosować się do własnych zaleceń, proszę pana."
"Możesz mówić do mnie Alex, gdy jesteśmy sami." Ale coś w jego głosie łagodnieje, choć tylko odrobinę. "A może bym się rozluźnił, gdybym nie musiał ciągle sprawdzać, czy moja pokojówka jest naprawdę nieszkodliwa, czy po prostu świetnie udaje."
Wtedy spotykam jego spojrzenie i przez jedną nieosłoniętą chwilę pozwalam mu zobaczyć prawdę.
Złość. Strach. Skłębiony chaos emocji, w których tonę odkąd weszłam do tego domu.
"Zapewniam cię," mówię cicho. "Nie mam siły ani odwagi na takie gierki. Proszę pana."
Twarz Alexa się zmienia—przez moment migocze na niej coś skomplikowanego, czego nie potrafię odczytać. Potem wstaje, zbiera nasze talerze i chwila znika.
"Idź odpocząć, Sofia. Jutro kolejny dzień bycia całkowicie nieszkodliwą."
Wychodzę z kuchni, tętno wciąż mi szaleje i wiem z absolutną pewnością, że właśnie pokazałam zbyt wiele.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzień po naszej dziwnie intymnej kolacji, podczas której karmiłam mojego szefa mafii makaronem jak w jakimś szalonym renesansowym obrazie, bardzo się staram być normalną, niezauważalną pokojówką, która absolutnie nie ma żadnych ukrytych motywów.
Idzie mi świetnie. To znaczy: idzie mi fatalnie.
Stoję w progu domowej siłowni i w tajemnicy obserwuję, jak Alex trenuje szermierkę rapierem. I nie mam absolutnie żadnego usprawiedliwienia, jak się tu znalazłam.
No dobrze, to nie do końca prawda. Mogłabym powiedzieć, że szukałam środków czystości.
Albo że się zgubiłam, idąc dosłownie gdziekolwiek indziej w tej kamienicy.
Albo że przeprowadzam gruntowną analizę bezpieczeństwa wszystkich pomieszczeń w ramach moich zupełnie prawdziwych obowiązków pokojówki.
Ale rzeczywistość jest dużo prostsza i znacznie bardziej żenująca: przechodziłam obok, zobaczyłam go bez koszulki, i mój mózg po prostu... przestał działać. Kompletny zgon.
Wszystkie wyższe funkcje poznawcze zastąpione jednym wrzeszczącym ostrzeżeniem: UWAGA: WYKRYTO GORĄCEGO FACETA BEZ KOSZULKI.
I tak stoję. Gapię się. Jak jakiś dziwak.
Alex jest bez koszulki i błyszczy od potu, jakby brał udział w najbardziej niebezpiecznej reklamie Calvina Kleina na świecie. Jego ruchy są precyzyjne, kontrolowane, brutalne w sposób, który absolutnie nie powinien być pociągający, a jednak jest.
Każde pchnięcie i parada rapierem wykonane są z tak śmiercionośną gracją, że od razu widać, że to nie hobby—on naprawdę trenuje do walki.
Tatuaże, które wcześniej ledwie widziałam, są teraz w pełnej okazałości—misternie wykonane wzory pokrywają jego ramiona i barki, ciemny tusz ostro odcina się od skóry, a herb De Luca wytatuowany nad sercem jak znak własności.
Ciepło zbiera się nisko w moim brzuchu, co jest wyjątkowo niewygodne, biorąc pod uwagę, że powinnam go nienawidzić, a poza tym to on jest dosłownie celem mojej misji zemsty.
Ale moje ciało, najwyraźniej, nie dostało tej informacji.
Wtedy przyłapuje mnie na obserwowaniu. Oczywiście, że tak. Wszechświat mnie nienawidzi.
"Podoba ci się przedstawienie?" — jego ton jest drwiący, ale słychać pod nim coś ciemniejszego.
Zainteresowanie, może. Albo rozbawienie moim kosztem.
Dławię się słowami jak idiotka złapana na gorącym uczynku. "Ja... nie— Po prostu chciałam cię o coś zapytać—"
"Przynieś mi ręcznik zamiast się gapić." Wskazuje rapierem, a ja na moment rozpraszam się tym, jak poruszają się jego mięśnie. "Chyba że wolisz dalej stać z otwartą buzią. Twój wybór."
Rumienię się jak burak i odwracam w stronę łazienki, upokorzona.
Ale wtedy mój mózg w końcu się uruchamia.
Jego sypialnia jest tuż za rogiem. A ja wciąż nie mam telefonu—nie udało mi się jeszcze spotkać z Dante ani Tommym—co oznacza, że nie mam żadnego sposobu, żeby przekazać informacje Dante'emu.
Informacje takie jak szczegóły dotyczące tego, jak De Lucowie obecnie zarządzają swoimi finansami, jak prowadzą ewidencję, wskazówki, które Alex rzucił podczas naszej rozmowy o systemie długów.
To moja szansa, żeby przekazać okruchy informacji, zanim sytuacja się zmieni.
Chwytam ręcznik z łazienki, a potem, z bijącym sercem, wymykam się korytarzem do sypialni Alessandro. Tablet leży na jego stoliku nocnym—odblokowany, bo najwyraźniej nawet paranoiczni dziedzice rodzin mafijnych czasem się rozpraszają.
Moje palce śmigają po ekranie, otwieram aplikację do wiadomości, którą ustaliłam z Dantem na awaryjne sytuacje. Piszę szybko:
'Finanse w głównym biurze. System długów zarządzany przez księgi. Ostateczne decyzje podejmuje Vittore. Alessandro niekomfortowo czuje się z metodami ojca—możliwe pole do szantażu. — S’
Wysyłam wiadomość i zaczynam zacierać ślady, uruchamiając program, który Dante mi polecił do usuwania śladów aktywności. I wtedy to zauważam—mój prawdziwy uniform, ten zwykły, wepchnięty w róg garderoby Alessandro.
Ten drań ukradł mi ubrania i schował je tutaj.
Pewnie uznał to za zabawne.
Kiedy program kasujący działa, podejmuję szybką decyzję. Zabieram je z powrotem. To jest moja misja odbicia zakładnika w postaci garderoby.
Zrywam z siebie tę idiotycznie wyzywającą wersję uniformu, zostaję w staniku i majtkach, i sięgam po swoje prawdziwe ubrania.
I wtedy słyszę kroki.
O nie. O nie nie nie…
Zerkam na tablet—program wciąż działa, pasek postępu na siedemdziesięciu procentach. Nie mogę dopuścić, żeby to zobaczył. Nie może się dowiedzieć, że miałam dostęp do jego urządzeń.
Kopnięciem wsuwam tablet pod łóżko w chwili, gdy Alessandro pojawia się w drzwiach — wciąż bez koszulki, spocony — a jego wyraz twarzy w ciągu pół sekundy zmienia się z zaskoczenia w podejrzliwość.
„Co ty tutaj robisz?” Jego głos jest niebezpiecznie cichy. „Główna łazienka jest na końcu korytarza. To nie jest moja sypialnia.”
Myśli pędzą mi przez głowę. Jestem w połowie rozebrana, jego tablet nie jest dostatecznie głęboko pod łóżkiem, a dowody moich wścibskich działań wciąż na nim są. Mam jakieś trzy sekundy, by wymyślić wyjaśnienie, które nie skończy się moją śmiercią.
Bo wszystko zależy od tej chwili — zemsta, tajemnica, misja. Nie mogę zawieść brata, rodziców. Nie mogę dopuścić, by Alessandro się dowiedział tylko dlatego, że byłam nieostrożna.
Muszę zrobić coś, co odwróci uwagę Alessandro. I jest tylko jedna rzecz, którą mogę zaoferować.
Siebie.
Więc robię jedyne, co przychodzi mi do głowy.
Podchodzę do niego, opuszczając głos.
„P-przepraszam, Boże, ja…” Biorę głęboki oddech i pozwalam, by prawda zmieszała się z kłamstwem w sposób, który mnie przeraża. „Patrzenie, jak trenujesz… coś we mnie obudziło. Przyszłam tutaj, bo potrzebowałam chwili dla siebie. Bo… walczę z tym… przyciąganiem między nami.”
Słowa wypadają z moich ust, a przerażenie zalewa mnie, gdy zdaję sobie sprawę, że nie są one wcale tak do końca nieprawdziwe.
Na twarzy Alessandro pojawia się cień zainteresowania. Wchodzi do pokoju, zamykając za sobą drzwi miękkim kliknięciem, które wydaje się absurdalnie głośne.
„Naprawdę?” Jego ton jest drwiący, rozbawiony, ale w oczach ma głód. „I uznałaś, że włamanie się do mojej sypialni podczas mojego treningu to odpowiednia reakcja?”
„Nie włamywałam się. Ja…” Przełykam ślinę, podejmując to absolutnie fatalne ryzyko. „Nigdy z nikim nie byłam i…”
To przykuwa jego uwagę. Nieruchomieje.
„A patrząc, jak walczysz rapierem, taki skupiony i niebezpieczny, przypominając sobie, jak ochroniłeś mnie przed Chiarą…” Biorę drżący oddech. Kurwa, to takie upokarzające… „Pomyślałam, że może mógłbyś mnie czegoś nauczyć. Pokazać, jak posługiwać się… innym rodzajem rapiera.”
Cisza rozciąga się przez trzy agonizujące sekundy.
Potem Alessandro wybucha śmiechem — niskim i szczerze rozbawionym. „To chyba najgorszy podryw, jaki w życiu słyszałem. A uwierz mi, słyszałem naprawdę żenujące.”
Czuję, jak twarz płonie mi ze wstydu, ale on podchodzi bliżej, a głód w jego oczach wcale nie słabnie.
Wręcz przeciwnie — narasta.
„Ale za kreatywność masz punkty, mała dziewico.” Jego dłoń unosi się, by objąć moją szczękę, kciuk muskając dolną wargę w sposób, który sprawia, że wstrzymuję oddech. „Powiedz mi coś, Sofio. Jesteś tego pewna? Że to ja powinienem być tym.”
Nie, nie jestem pewna.
Nie jestem pewna niczego poza tym, że jeśli zajrzy pod łóżko, zginę.
Jeśli znajdzie ten tablet, misja skończona. Wszystko skończone.
„Tak, Panie…” Słowo wychodzi z moich ust celowo urywanym, lecz pewniejszym tonem, niż się spodziewałam. „To mój wybór.”
Coś w wyrazie Alessandro pęka, jak lodowiec rozszczepiający się, by odsłonić piekło pod spodem.
Jego oczy błyszczą niemal srebrem od czystego głodu, a potem jego usta zderzają się z moimi — bez ostrzeżenia, bez delikatności, tylko czyste, gwałtowne zawłaszczenie. Zęby rysują po mojej dolnej wardze, język przebija się przez każdą obronę, jaką kiedykolwiek udawałam, roszcząc sobie każdy skrawek przestrzeni we mnie.
Jego ręce są wszędzie naraz: jedna zaciska się mocno w moich włosach, wyginając mi kark, druga ściska moją talię i przyciąga mnie do niego. Czuję śliskie ciepło jego skóry prosto z siłowni, pot stygnący pod moimi dłońmi, każdy mięsień napina się jak stal pod jedwabiem.
Cofa mnie w tył, krok po kroku, bezlitośnie, aż tyłami kolan uderzam w łóżko. Jedno stanowcze pchnięcie i upadam, powietrze uchodzi z moich płuc w stłumionym jęku, który pochłania kolejnym brutalnym pocałunkiem. Materac przyjmuje mój ciężar; on natychmiast podąża za mną, zamykając mnie pod sześcioma stopami cztery cali niebezpiecznej, ledwo powstrzymywanej kontroli.
Jego udo wciska się między moje, rozchylając je, unieruchamiając mnie dokładnie tam, gdzie chce.
Moje serce wali jak bęben wojenny. W głowie słyszę: zdrajca, wróg, uciekaj.
A moje ciało wygina się ku niemu, palce wbijają się w wytatuowaną skórę jego pleców i zostaje mi już tylko jedna, desperacka prawda:
Jestem totalnie, katastrofalnie przejebana.
Przesuń w górę, aby kontynuować