passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Mafia's Prince Maid - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

The Mafia's Prince Maid

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Wychodzę spod prysznica, czując się o jakieś siedemdziesiąt procent mniej jak ludzkie pierożki w rosole, co już jest postępem.

Moje włosy są jeszcze wilgotne, kapią na czystą koszulkę pożyczoną z pralni personelu i już mam zamiar ruszyć na górę do swojego właściwego pokoju, kiedy znajduję Alessandro czekającego w kuchni.

Opiera się o blat z filiżanką kawy w dłoni, a w jego wyrazie twarzy jest coś, co sprawia, że żołądek podchodzi mi do gardła. To nie złość. Gorzej. Dużo gorzej.

Rozbawienie.

Takie, które mówi, że coś planował i raczej mi się to nie spodoba.

„Lepiej się czujesz?” pyta.

Kiwam głową, mamrocząc podziękowanie, które wypada ciszej, niż zamierzałam. Bo jest coś takiego w wdzięczności, kiedy jesteś oblana zupą z kafeterii: to skomplikowane.

Alessandro przechyla głowę, przyglądając mi się tymi szaro-zielonymi oczami, które nie przegapiają absolutnie niczego. „Interesujące. Nie odpowiedziałaś wcześniej na moje wiadomości.”

Otwieram usta, żeby wyjaśnić—telefon zniszczony, siostra z piekła rodem, akt przemocy na bazie roślin strączkowych—ale on podnosi rękę.

„Zasada pierwsza. Nie idziesz nigdzie, o czym nie wiem,” mówi, a jego głos staje się miękki w ten sposób, który sprawia, że mam gęsią skórkę. „Nie mogłem się z tobą skontaktować przez prawie pół godziny, Sofia.”

„Mój telefon został zniszczony, proszę pana. To nie była moja wina—”

„Wiem.” Jego uśmiech jest mały, niebezpieczny. „Chiara ma talent do dramatów. Ale z zasadami jest tak: nie obchodzą ich winy. Liczą się tylko efekty.”

Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach. „Więc zamierzasz mnie ukarać, bo twoja siostra postanowiła być Królową Szkodników w stołówce?”

„Kara sugeruje złość. Nie jestem zły.” Odkłada kawę. „Potraktuj to raczej jak... korektę. Od jutra będziesz nosić nowy mundurek, który dla ciebie wybrałem.”

Coś w jego tonie zapala we mnie ostrzegawcze sygnały. „Jaki to mundurek?”

„Taki, który przyjdzie jutro rano. Załóż go.” Jego uśmiech odrobinę się poszerza. „To rozkaz.”

* * *

Paczka trafia pod moje drzwi o szóstej rano, co jest albo imponującą efektywnością, albo dowodem, że Alessandro zaplanował to wszystko z wyprzedzeniem. Może jednym i drugim. Pewnie jednym i drugim.

Na pewno jednym i drugim.

Rozrywam pudełko trzęsącymi się rękami i... O nie, tylko nie to.

Mundurek „pokojówki” w środku wygląda jak coś z bardzo specyficznego gatunku internetowej rozrywki, którego nie zamierzam tutaj wymieniać, bo została mi jeszcze odrobina godności. Może.

Spódniczka jest tak krótka, że mogłaby się kwalifikować jako pasek. Dekolt opada tak nisko, że wymaga inżynierskich rozwiązań, co do których nie jestem pewna, czy są w ogóle fizycznie możliwe. Całość jest wyraźnie zaprojektowana w jednym celu: upokorzyć mnie.

Sprawić, żebym poczuła się mała, odkryta, bezsilna.

Trzymam ją pod światło i moje dłonie drżą. Nie ze strachu. Z czystej, białej wściekłości, którą można by pewnie zasilić małe miasto, gdyby ją odpowiednio wykorzystać.

„Zamorduję go…” szepczę do pustego pokoju. „Dokończę tę misję, a potem zamorduję go łyżką. Może bardzo tępą łyżką.”

Ale nie teraz. Sofia Russo nikogo by nie zamordowała. Sofia Russo desperacko potrzebuje tej pracy. Sofia Russo ma młodsze rodzeństwo, które liczy na to, że spłaci rodzinny dług, utrzyma ich w bezpieczeństwie, przetrwa to wszystko.

Więc zakładam mundurek, który sprawia, że czuję się bardziej jak bardzo smutna fantazja niż prawdziwa pracownica. Kiedy zerkam w lustro, wyglądam dokładnie tak, jak on tego chce: odsłonięta, bezbronna, uprzedmiotowiona.

Jak czyjaś lalka do seksu. Jak czyjaś własność.

Jak jego własność.

O, jak ja tego nienawidzę. Nienawidzę jego. Nienawidzę tej całej sytuacji z palącą intensywnością tysiąca słońc. Ale prostuję ramiona, przywdziewam na twarz coś na kształt neutralności i idę odbić kartę na zmianę.

Alessandro jest w swoim gabinecie, gdy przychodzę, pisząc coś na laptopie z tą skupioną intensywnością, która jasno daje znać, że na pewno nie myśli o upokarzającym mundurku, do którego zmusił swoją pokojówkę.

Otwieram drzwi po lekkim pukaniu i nawet nie podnosi wzroku. „Wejdź.”

Wchodząc, patrzę w dół jak grzeczna mała pokojówka. Staram się emanować pokornym posłuszeństwem, mimo że mam na sobie coś, co spokojnie mogłoby być kostiumem z czyjejś bardzo konkretnej fantazji.

Alessandro podnosi wzrok znad laptopa, a jego spojrzenie powoli, bardzo powoli, wędruje od mojej twarzy, przez nogi, z powrotem w górę.

Powietrze w pokoju jest naładowane, jak tuż przed burzą. „Podejdź bliżej.”

Podchodzę, zatrzymując się kilka kroków od jego biurka. Serce wali mi w piersi, ale oddycham spokojnie. Opiera się na krześle, przyglądając mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię rozszyfrować.

„Co sądzisz o nowym mundurku?”

Szczęka mam tak zaciśniętą, że aż boli. Wypycham słowa przez zaciśnięte zęby. „Cokolwiek pan sobie życzy. Będę go nosić.”

Coś mignęło mu w oczach—satysfakcja, może, albo coś ciemniejszego.

„Dobra dziewczynka. Teraz przynieś mi kawę.” Robi pauzę. „I Sofia? Uważaj, jak się schylasz w tej spódniczce. Chyba że chcesz dać wszystkim widowisko.”

Policzki płoną mi z upokorzenia i wściekłości, ale wychodzę. Świadoma, jak krótka jest ta spódniczka i jak bardzo jestem odsłonięta. Każdy krok to jak przechodzenie przez pole minowe potencjalnych wpadek garderobianych.

W kuchni muszę oprzeć się o blat na chwilę, ciężko oddychając, walcząc z chęcią, by krzyczeć, rzucić czymś lub może podpalić cały dom i odejść, pogwizdując.

„Weź się w garść,” szepczę do siebie. „Grasz rolę. Możesz to wykorzystać. Możesz to odwrócić.”

Robię mu kawę dokładnie tak, jak lubi, bo najwyraźniej kontrolowanie każdego aspektu czyjegoś życia obejmuje także absurdalne upodobania do kofeiny, i niosę ją z powrotem do gabinetu na tacy, która drży tylko trochę.

Alessandro patrzy, jak stawiam ją na jego biurku tym samym ciemnym, usatysfakcjonowanym wzrokiem, jakbym nie była człowiekiem, tylko pionkiem na szachownicy, który właśnie ustawił w idealnej pozycji.

Odwracam się do wyjścia i wtedy w mojej buntowniczej głowie rodzi się decyzja w ułamku sekundy. Skalkulowane ryzyko. Może pragnienie śmierci.

Odwracam się i gdy mówię, mój głos jest miękki, z lekką nutą kpiny. „Czy jest jeszcze coś, czego potrzebuje mój Pan ?”

To słowo zawisa między nami w powietrzu jak granat z wyciągniętą zawleczką.

Alessandro nieruchomieje. Jego oczy wbijają się w moje i widzę, jak zaciska szczękę. Widzę, jak zaciska dłonie na podłokietnikach krzesła tak mocno, że aż bieleją mu knykcie.

Przez długą, okropną chwilę wygląda, jakby miał wstać. Jakby miał podejść, chwycić mnie za ramię i—

Nie, zdradziecki umyśle. Przestań.

Ale nie rusza się. Po prostu siedzi, a gdy w końcu odzywa się, jego głos jest chropawy. Surowy. „Możesz już iść.”

Wychodzę i w chwili, gdy znikam z jego pola widzenia, opieram się o ścianę w korytarzu, cała płonąca i drżąca. Ale zapisuję to sobie w głowie. Jego reakcja .

To, jak jedno słowo na niego podziałało… Ta utrata kontroli na moment, głód w jego oczach, biały uścisk na krześle… To dźwignia. To siła.

I gdy nadejdzie właściwy moment, użyję tego, by go zniszczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Biblioteka Uniwersytetu Columbia ma kilka pięter, co wydaje się przesadą jak na instytucję, w której połowa studentów uważa, że „badania naukowe” polegają na zadaniu pytania ChatGPT.

Ale właśnie teraz jestem wdzięczna za tę przesadę, bo trzecie piętro—zbiory zastrzeżone, stare periodyki, taki zakurzony akademicki ugór, gdzie marzenia o stałej posadzie idą umrzeć—jest zupełnie puste.

Idealne miejsce na tajne spotkania ze starszym bratem, którego istnienie powinnam udawać, że nie znam. Po prostu zwyczajne uniwersyteckie sprawy.

Dante już czeka, kiedy wsuwam się między regały, i zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, obejmuje mnie tak mocno, że ściska mi się gardło.

„Hej,” mówi cicho. „Jak się trzymasz?”

Odsuwam się, poprawiając mój zwykły uniwersytecki mundurek—skromna spódnica, koszula zapinana na guziki, taki strój, w którym nie czuję się jak żywa japońska pornografia.

„Ach, wiesz. Żyję marzeniem w stroju tak skąpym, że czułabym się lepiej nago. Dziś rano odkryłam, że wszystkie moje normalne ubrania z brownstone zniknęły. Po prostu wyparowały. Zostawił mi mundurek i bieliznę, dzięki Bogu, ale cała reszta? Puff.”

Szczęka Dantego się zaciska. „Sophie—”

„W porządku.” Nie jestem w porządku. W brownstone noszę spódnicę, która mogłaby służyć za serwetkę, a mój szef ma głupie zasady z mnóstwem seksualnych podtekstów, ale cóż. W porządku to słowo, którego mogę użyć. „To po prostu trudniejsze, niż się spodziewałam. Mundurek, zasady, ciągła inwigilacja… On zawsze patrzy. Zawsze testuje.”

„Nie spiesz się,” mówi Dante, a w jego głosie pobrzmiewa nuta zmartwienia. „Vittore teraz podkręca ochronę. Cała organizacja jest bardziej niebezpieczna niż zwykle. Musisz się teraz skupić na zbudowaniu prawdziwego zaufania z Alexem. Spraw, by uwierzył, że jesteś jego lojalną, posłuszną pokojówką.”

„Jestem przekonująca—”

„Sophie.” Chwyta mnie za ramiona, zmusza, bym spojrzała mu w oczy. „Wszystko inne później. Nie próbuj jeszcze zdobywać informacji. Po prostu przetrwaj.”

Chcę się sprzeciwić. Chcę mu powiedzieć, że jestem gotowa, że dam radę.

Że nie jestem jakąś kruchą istotą, którą trzeba chronić.

Ale wtedy Dante wyciąga telefon i pokazuje mi zdjęcie—nasi rodzice, młodzi, uśmiechnięci, zrobione może rok przed masakrą. Mama śmieje się z czegoś poza kadrem, a tata obejmuje ją ramieniem.

Wyglądają tak żywo, tak pewnie, że mają czas.

Przesuwam palcem po twarzy mamy, zapamiętując kształt jej uśmiechu, sposób, w jaki jej oczy marszczyły się w kącikach. I nagle przypominam sobie dokładnie, dlaczego to robię.

Dlaczego noszę ten upokarzający mundurek w brownstone, klęczę na kuchennych podłogach i z zaciśniętymi zębami nazywam Alessandro De Luca „Panem”.

„Wkrótce załatwię ci nowy telefon,” obiecuje Dante. „Wytrzymaj jeszcze trochę.”

Rozstajemy się ostrożnie, wychodząc w różnych odstępach czasu, żeby nikt nas nie widział razem. Bo takie jest teraz moje życie: tajne spotkania w opuszczonych zakątkach biblioteki z własnym bratem.

Fantastycznie.

* * *

Tego wieczoru, z powrotem w brownstone, jestem w salonie i wykonuję najbardziej zbędne odkurzanie świata. I tak, mam na sobie mundurek—ten, w którym wyglądam jakbym startowała w castingu do pomarańczowego YouTube’a.

W tym domu wszystko już lśni czystością—pani Bianchi trzyma wszystko żelazną ręką—ale Alessandro chce, żebym była widoczna, obecna. Żebym grała swoją rolę.

Więc oto jestem, ścieram kurz z półek, które pewnie mają mniej bakterii niż sala operacyjna, w mundurku, który łamie kilka praw fizyki i być może kilka rzeczywistych przepisów.

A wszystko to, podczas gdy Alessandro siedzi na kanapie z laptopem, rzekomo pracując nad czymś ważnym. Tyle że czuję jego wzrok na sobie. Nieustannie. Jak fizyczny ciężar śledzący każdy mój ruch.

To niepokojące w sposób, który sprawia, że moja skóra cierpnie, a puls robi rzeczy, których nie zamierzam analizować.

„Tam pominęłaś,” mówi, gestykulując, nie odrywając wzroku od ekranu.

Spoglądam na stolik kawowy. Jest idealnie czysty. Sprzątałam go dwadzieścia minut temu.

Mogłabym przeprowadzić operację na tym stoliku. Mogłabym z niego jeść, choć biorąc pod uwagę moją aktualną sytuację zawodową, lepiej nie dawać mu pomysłów. „Gdzie dokładnie, panie?”

„Tam.” Wskazuje ogólnie cały stolik.

Aha, zaczynamy tę grę. Fantastycznie.

Uwielbiam gry, w których jestem atrakcją, a on widownią.

Podchodzę do stolika, świadoma jak krótka jest ta spódnica, jak każdy ruch wydaje się wyreżyserowany, by mnie odsłonić. Schylam się, by przetrzeć już nieskazitelnie czystą powierzchnię, gdy długopis Alessandro stacza się z kanapy jak wystrzelony z miniaturowej katapulty.

Zatrzymuje się dokładnie pod stolikiem, w miejscu, które wymaga maksymalnego pochylenia się, by go podnieść.

„Podaj mi go,” mówi.

Oczywiście. Oczywiście zrobił to celowo. Doskonale wiem, co robi. I on wie, że ja wiem. A oboje będziemy udawać, że to normalna relacja szef-pracownik.

Ostrożnie się pochylam, podnoszę długopis, wzrok spuszczony, twarz bez wyrazu. W środku jestem mieszanką wściekłości i czegoś jeszcze—czegoś gorącego i niechcianego, czego nie zamierzam analizować zbyt dokładnie.

Alessandro odbiera ode mnie długopis, celowo muska palcami moje. Bada moją twarz tym oceniającym spojrzeniem, które już nauczyłam się rozpoznawać. Jakby próbował mnie rozgryźć albo rozważał zakup konia.

A potem mówi coś niespodziewanego: „Radzi sobie pani dobrze. Lepiej, niż się spodziewałem.”

Mrugam. „Panie?”

„Mundurek. Zasady. Uległość.” Odsuwa się do tyłu, a w jego wyrazie pojawia się niemal aprobata. „Ogrywasz swoją rolę doskonale. Dług rodziny zmalał w tym tygodniu. Zaledwie o kilka tysięcy dolarów, ale to początek.”

Kilka tysięcy dolarów. Na długu, który podobno ma rodzina Sofii Russo, a który—dzięki Bogu—już został spłacony przez Dantego i nie jest moim prawdziwym problemem.

„Dziękuję, panie,” mówię cicho, wkładając w głos starannie wyważoną wdzięczność. „To dla mnie wiele znaczy.” I ponieważ najwyraźniej mam instynkt samozagłady, dodaję: „Jak dokładnie działa ten system długu? Jak jest prowadzony?”

Alessandro milczy przez chwilę, po czym wyjaśnia podstawy—księgi, rejestry, procenty, od których nawet lichwiarz by się zaczerwienił. Jest zaskakująco otwarty, mówi o tym jak ktoś, kto opowiada o skomplikowanym, lecz nudnym hobby.

Więc naturalnie ryzykuję i próbuję dopytać. „A pański ojciec jest zaangażowany w te układy? To on podejmuje ostateczne decyzje w sprawie—”

Alessandro nagle nieruchomieje. Cholera, przesadziłam. Wyraźnie.

Bo w następnej sekundzie jego ręka wystrzeliwuje, chwyta mnie za ramię—nie boleśnie, ale na tyle mocno, że wydaję cichy okrzyk—i przyciąga mnie bliżej, aż jego twarz jest tuż przy mojej.

„Bądź bardzo, bardzo ostrożna,” mówi głosem niskim i niebezpiecznym, „do czego prowadzi twoja ciekawość. Niektóre pytania to takie, przez które ludzie cierpią.”

Serce wali mi jak oszalałe i jestem pewna, że czuje to w miejscu, gdzie mnie trzyma. Jego uścisk jest ciepły, pewny, kompletnie kontrolujący.

Czuję jego oddech na ustach. Praktycznie siedzę mu na kolanach i nie wiem, czy chcę uciec, czy w końcu się poddać. Cholera…

„Jesteś moją pokojówką, Sofio. Nie powiernicą. Pamiętaj o różnicy.”

Ale wtedy coś zmienia się w jego wyrazie twarzy.

Uścisk lekko słabnie, a gdy znów się odzywa, brzmi ciszej. Prawie łagodnie.

„Ten system długu jest okrutny. Wiem o tym. Mój ojciec zaprojektował go właśnie po to—by ludzi uwięzić, by ich całkowicie posiadać.” Zawiesza głos, coś skomplikowanego miga mu na twarzy. „Nie przepadam za tym. Ale taki mamy świat.”

Przez chwilę widzę coś ludzkiego w tych szaro-zielonych oczach. Coś, co nie do końca pasuje do potwora, którym musi być w moich oczach. Po czym jego mury natychmiast wracają na miejsce.

Puszcza moje ramię, a jego twarz znów staje się zimna. „Wracaj do pracy.”

Moje ramię wciąż mrowi w miejscu, gdzie mnie dotknął, a w głowie kołacze myśl, że Alessandro De Luca może nie być do końca tym potworem, którego potrzebuję.

A to przeraża mnie najbardziej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Dzień prania w kamienicy De Luca to najwyraźniej sport kontaktowy, do którego się nie zapisywałam.

Jestem w piwnicy z ubraniami Alessandro — drogimi koszulami, designerskimi spodniami i wystarczającą ilością ciemnych tkanin, by ubrać całą modną stypę. Cały stos pachnie nim. Płyn do płukania zmieszany z jego perfumami, i nienawidzę, że to zauważam.

Zbieram tę stertę i idę na górę, powtarzając sobie, że to tylko pranie.

Normalne czynności pokojówki, które nie polegają na katalogowaniu czyjegoś zapachu.

Zatrzymuję się przed drzwiami do jego sypialni. Przez szparę widzę go tuż po wyjściu spod prysznica. Dresy. Tylko tyle. Tylko dresy, mokre czarne włosy i tatuaże na widoku.

To prawie nieprzyzwoite, ta jego przeklęta rękaw tatuaży. Powinnam się zażenować za niego, ale zamiast tego czuję, jak gorąco zwija mi się w dole brzucha. Jeśli temu facetowi czegoś nie brakuje, to gustu.

I ciało kogoś, kto mógłby podnieść mnie jedną ręką, całe z twardych linii i mięśni.

Zdecydowanie powinnam wyjść i wrócić, kiedy odkryje istnienie koszul.

"Zamierzasz stać w progu cały dzień, czy w końcu wejdziesz?" Jego głos jest rozbawiony, pewny siebie.

Wchodzę do środka, boleśnie świadoma, że to najbardziej rozebrany, jakiego go widziałam. Mój mózg kataloguje krople wody na jego obojczyku, potargane, mokre włosy, i ten kryminalny sposób, w jaki dresy nisko wiszą mu na biodrach.

"Twoje pranie, panie." Wyciągam stos. "Po prostu zostawię je tutaj i—"

"Powieś je w szafie." Wskazuje z łóżka. "Jesteś pokojówką, prawda?"

Jasne. Bo proste przekazanie byłoby zbyt godne.

Idę do szafy, czując na sobie jego wzrok. To jakby obserwował mnie niebezpieczny kot, decydujący, czy jestem ofiarą, czy rozrywką.

Oba. Zdecydowanie oba.

Wieszam jego koszule drżącymi rękami, próbując skupić się na zadaniu, a nie na półnagim mafijnym spadkobiercy sześć stóp za mną.

"Zawsze jesteś taka spięta, czy tylko przy mnie?"

Odwracam się, starając się brzmieć neutralnie. "Po prostu próbuję wykonywać swoją pracę, panie."

Śmieje się, nisko i ciemno, i wstaje. "Jesteś okropną kłamczuchą."

Potem podchodzi bliżej, przyciskając mnie do komody jednym płynnym ruchem, po którym moje serce gwałtownie przyspiesza. Sięga za mnie — niby po zegarek na komodzie — ale jego klatka piersiowa niemal dotyka mojej, a ciepło bijące od jego gołej skóry odbiera mi oddech.

"Bojesz się mnie, Sofia?"

Zmusiłam się, by spojrzeć mu w oczy, choć każda cząstka mnie krzyczy, żebym odwróciła wzrok, poddała się, pamiętała, że powinnam być nieszkodliwa. "Nie."

Jego dłoń opiera się o komodę przy moich biodrach, zamykając mnie w pułapce. "Może powinnaś."

"Może." Mój głos jest bardziej pewny, niż powinien. "Ale sposób, w jaki mnie chroniłeś przed Chiarą — nawet jeśli tylko dlatego, że jestem twoją własnością — i to, jak mówiłeś o systemie długu, o tym, jak okrutny jest... To wszystko pokazuje mi, że nie ty jesteś tym, kogo powinnam się bać."

Powietrze między nami staje się elektryczne. Przez długą chwilę żadne z nas się nie rusza.

Mogę policzyć bicie jego serca stąd. Widzę, jak napina mu się szczęka. Czuję jego ciepło, jakby stała zbyt blisko ognia.

Potem Alessandro cofa się i wreszcie mogę oddychać. "Możesz iść."

Uciekam. Nie ma na to innego słowa.

Prawie wybiegłam, jakby zostanie tutaj było fatalnym pomysłem. I zdecydowanie nim jest.

* * *

Tego wieczoru robię kolację, bo najwyraźniej bycie pokojówką obejmuje też obowiązki osobistej kucharki. Pani Bianchi ma wolny wieczór, Chiara terroryzuje jakąś imprezę, a Alessandro poinformował mnie, że będę gotować dla nas obojga.

Więc jestem tutaj, robiąc makaron od podstaw i starając się nie myśleć o tym, co było wcześniej.

Jego sypialnia. Sposób, w jaki na mnie patrzył. Sposób, w jaki moje ciało zareagowało, bez mojej świadomej decyzji, nawet jeśli tego nie chciałam.

To, jak przez godzinę czułam się rozpalona, jak mój wzrok zatrzymywał się na jego ciele, i jak to wszystko jest złe, nie powinnam, jego ojciec jest odpowiedzialny za moich rodziców—

"Co robisz?"

Prawie upuszczam garnek. Alessandro opiera się o blat, teraz już w pełni ubrany — dzięki Bogu — patrzy z tym rozbawionym wyrazem twarzy, który oznacza kłopoty.

"Makaron." Skupiam się na gotującej się wodzie. "Carbonara."

"Mam nadzieję, że naprawdę potrafisz gotować i mnie nie otrujesz. To byłoby niewygodne dla nas obojga."

Szczęka mi się zaciska, ale utrzymuję spokojny ton. "Gotuję dla młodszego rodzeństwa od dwunastego roku życia. Myślę, że dam radę z makaronem bez przypadkowego zabójstwa."

"Imponujące. Pokojówka, która potrafi gotować, sprzątać i wyglądać przy tym dobrze." Przechyla głowę, przyglądając mi się. "Mam szczęście."

Próbuję odpędzić rumieniec z policzków, bo moja samoocena nie jest na tyle niska, żeby się puszyć od jego komplementów. To nawet nie jest komplement, tylko sposób, żeby mnie sprowokować, ale mimo to czuję ciepło w piersi i podbrzuszu.

Nie patrzę na niego i nie odpowiadam. Po prostu nakładam jedzenie na talerze rękami bardziej pewnymi, niż powinny być, biorąc pod uwagę, że mój układ nerwowy jest ewidentnie w otwartym buncie.

"Najpierw spróbuj," mówi Alessandro, gdy mam już podać mu talerz. "Upewnij się, że nadaje się dla mnie."

Biorę kęs, przesadnie świadoma, że obserwuje moje usta. "Jest w porządku."

Właściwie jest świetne. Ale czemu trochę chcę, żeby dalej na mnie patrzył? Głupie...

"To ja o tym zdecyduję." Jego oczy nie odrywają się od moich. "Nakarm mnie."

Moje ręce zamierają w pół ruchu. On nie może być poważny.

Tylko że jego wyraz twarzy jest całkowicie poważny, wyzywający, i z przerażeniem uświadamiam sobie, że absolutnie tak jest. To kolejny test. Kolejny sposób, by sprawdzić, jak daleko się posunę, czy się postawię, czy Sofia Russo jest tak posłuszna, jak twierdzi.

Zachowuję neutralny wyraz twarzy, nabijam makaron na widelec drżącymi palcami i podaję mu do ust. Oczy Alessandro nie odrywają się od moich, gdy bierze kęs, a jego usta zamykają się na widelcu w sposób, który sprawia, że każdy nerw w moim ciele zaczyna płonąć.

Chwila się wydłuża, niemożliwie intymna, i nienawidzę tego, że zauważam dokładny kształt jego ust, jak porusza się jego gardło, gdy przełyka.

"Akceptowalne," mówi w końcu. "Ledwo."

Jemy razem przy kuchennej wyspie, a napięcie jest tak gęste, że można by je kroić nożem. Albo widelcem, który właśnie ściskam jak broń.

Alessandro rzuca od czasu do czasu komentarzami, ton ma lekki, ale oczy czujne. "Zawsze tak patrzysz na jedzenie, jakby cię osobiście obraziło?"

"Tylko, gdy muszę karmić nim innych."

"No proszę, jest i ona." Uśmiecha się, niemal szczerze. "Dziewczyna z pazurem. Zastanawiałem się, kiedy znowu się pojawi."

"Nie mam pazura. Jestem całkowicie nieszkodliwą pokojówką, wdzięczną za tę okazję."

Biorę kolejny kęs, żując z większą agresją, niż to konieczne.

"Tak, a ja jestem całkowicie nieszkodliwym spadkobiercą mafii, który na pewno nie zauważa, jak czasem na mnie patrzysz." Odsuwa się, przyglądając mi się. "Jakbyś nie mogła zdecydować, czy chcesz mnie dźgnąć, czy—"

"Dźgnąć cię," przerywam. "Zdecydowanie tylko to. Nie ma innych opcji w tym menu."

"Kłamczucha." Rozpalam się na twarzy i bardzo intensywnie skupiam się na makaronie. "Musisz się wyluzować, bo nabawisz się wrzodów, zanim skończysz dwadzieścia jeden lat."

"Porady medyczne od mojego szefa. Jak miło z twojej strony. Też dobrze jest czasem stosować się do własnych zaleceń, proszę pana."

"Możesz mówić do mnie Alex, gdy jesteśmy sami." Ale coś w jego głosie łagodnieje, choć tylko odrobinę. "A może bym się rozluźnił, gdybym nie musiał ciągle sprawdzać, czy moja pokojówka jest naprawdę nieszkodliwa, czy po prostu świetnie udaje."

Wtedy spotykam jego spojrzenie i przez jedną nieosłoniętą chwilę pozwalam mu zobaczyć prawdę.

Złość. Strach. Skłębiony chaos emocji, w których tonę odkąd weszłam do tego domu.

"Zapewniam cię," mówię cicho. "Nie mam siły ani odwagi na takie gierki. Proszę pana."

Twarz Alexa się zmienia—przez moment migocze na niej coś skomplikowanego, czego nie potrafię odczytać. Potem wstaje, zbiera nasze talerze i chwila znika.

"Idź odpocząć, Sofia. Jutro kolejny dzień bycia całkowicie nieszkodliwą."

Wychodzę z kuchni, tętno wciąż mi szaleje i wiem z absolutną pewnością, że właśnie pokazałam zbyt wiele.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Mafia's Prince Maid

The Mafia's Prince Maid

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa