Sala sądowa wybuchła.
Szlachta rzucała na siebie nawzajem obelgi, wezyrowie mamrotali za swoimi koralikowymi kołnierzami, a głosy generałów rozbrzmiewały jak grzmoty odbijające się od ścian świątyni.
Małżeństwo? Z wodzem? Z buntownikiem, który spalił miasta Faraona na popiół? To było nie do pomyślenia.
Laila nie przejmowała się ich oburzeniem. Ponieważ już podjęła swoją decyzję.
„Nie.”
To jedno słowo przecięło hałas niczym ostrze. Wstała z miejsca obok Faraona, wyprostowana, z podniesionym podbródkiem, błyszcząca lniana suknia przetykana złotem migotała w blasku świec.
Królowa nie drgnęła. Laila widziała to w jej chłodnym, świadomym spojrzeniu — Nefirah spodziewała się, że będzie się opierać. Ale nie spodziewała się tego, co nastąpiło później.
„Nie oddam się jak jakaś pomniejsza konkubina”, powiedziała Laila, jej głos był niezachwiany, czysty jak dzwon świątynny. „Nie będę używana jako pionek do targowania się o tron mojego ojca. Nie zostanę sprzedana—”
„Laila.”
Głos jej ojca był cichy, ale wystarczający. Sala ucichła. Zwróciła się do niego, czekając, wyzywając go, aby jej zaprzeczył.
„Kocham cię”, powiedział.
Te słowa — miękkie, niemal desperackie — wstrząsnęły nią bardziej niż jakiekolwiek polecenie mogłoby.
Ponieważ miłość nigdy nie była pytaniem.
Oczywiście, że ją kochał.
Ale nie o miłość tu chodziło.
„To jest prostytucja”, syknęła, zbliżając się. „Chcesz sprzedać moje ciało, aby ocalić swój tron. Chcesz mnie sprzedać i zacząć od nowa — z nią.”
Nefirah nie zareagowała, ale Laila zauważyła zmianę w jej oczach. Małe zwycięstwo.
Jej ojciec drgnął, potrząsając głową. „Zawsze będziesz moją ulubienicą, Laila. Zawsze będziesz moim pierworodnym dzieckiem.”
„Nawet jeśli będziesz miał syna?”
Cisza.
Po raz pierwszy Laila poczuła się niepewnie. Zanim mógł odpowiedzieć — zanim mogła znieść, by to usłyszeć — dźwięk przerwał ciszę.
Niski, narastający ryk zza murów pałacu. Zamieszanie. Zgromadzenie. Faraon zwrócił się w stronę balkonu, jego wyraz twarzy był mroczny i nieodgadniony. I wtedy wszedł najwyższy kapłan. Jego twarz była blada. Oddech krótki.
„Musisz natychmiast przyjść.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Laila spodziewała się chaosu.
Tłumu, dzikiego z wściekłości. Zamieszek, podsycanych głodem i strachem. Kolejnego kryzysu, jakiegoś nowego terroru czekającego, by rozlać się po ulicach Memphis.
Nie spodziewała się tego.
Tysiące ludzi zgromadziło się przed pałacem, ciągnąc się jak okiem sięgnąć. Puls miasta bił powoli i ciężko, powietrze było gęste od kadzideł i gorąca.
Niektórzy trzymali złote talizmany, bransolety i amulety ofiarowane drżącymi dłońmi. Inni przynieśli kwiaty lotosu, delikatne płatki więdnące w ich dłoniach.
Ale większość padła na kolana.
Ich czoła przyciśnięte do ziemi.
Ich usta poruszające się w szeptach, nie do bogów – ale do niej.
Dreszcz przebiegł przez kręgosłup Laili, choć noc była ciepła.
Kapłani stali na schodach świątyni, ich szaty powiewały, ramiona wzniesione ku niebu, ich głosy niosły się ponad szeptem ludzi.
"Lailo, Córko Słońca, chroń nas."
"Lailo, Boska Krwi i Ognia, wysłuchaj nas."
"Lailo, nasza bogini, ocal nas."
Była czczona już wcześniej. Poeci pisali o jej wdzięku, rzeźbiarze wykuwali jej piękno w ścianach świątyń, kapłani mówili o niej jako o córce samej Hathor.
Ale to było inne.
To była desperacja.
Ziemia pod jej stopami wydawała się niestabilna, jakby same kamienie pałacu drżały pod ciężarem tej chwili.
I wtedy –
Powietrze się zmieniło.
Świat rozmył się na krawędziach, jakby samo niebo stało się zbyt ciężkie. Jej wzrok się zachwiał. Nagle to zobaczyła. Ciała. Spiętrzane na ulicach, splątane kończyny, martwe oczy. Smród rozkładu, gęsty jak mgła, unoszący się w upale. Nil płynący czernią, już nie dawca życia, lecz rzeka śmierci. Ziemia spękana i sucha, królestwo umierające pod słońcem, które odwróciło się przeciwko nim.
Stolica w płomieniach.
Memphis – miasto popiołów i ruin.
Wizja. Ostrzeżenie.
To było to, co ich czekało.
To było to, co się stanie, jeśli odmówi.
Palce Laili zacisnęły się na balustradzie balkonu, jej oddech był krótki, urywany.
Świat powrócił gwałtownie – śpiewy, pochodnie, tysiące oczu patrzących na nią jak na wybawienie.
Prawda osiadła w jej piersi, ciężka jak kamień.
Bogowie przemówili.
Laila nie ukłoniła się. Nie płakała.
Odwróciła się do ludzi, do ojca, który wysłał ją na ofiarę, do królowej, która obserwowała ją z wężową cierpliwością, czekając, aż uklęknie.
Zamiast tego uniosła podbródek.
I ogłosiła swoje przeznaczenie.
"Pójdę do nich," powiedziała Laila, jej głos przeciął noc jak ostrze.
Tłum znieruchomiał. Jej ojciec wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez całe życie. Nefirah uśmiechnęła się. Ale Laila nie patrzyła na nich.
Jej wzrok pozostał utkwiony w tysiącach ludzi poniżej.
"Ocalę Egipt."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Podróż powinna być przerażająca.
Ale Laila nie była przestraszoną dziewczyną w ciemności.
Podróżowała jak królowa, siedząc w powozie przykrytym białym lnem, ze złoconą ramą lśniącą w bezlitosnym słońcu. Powietrze pachniało jaśminem i mirrą, jej perfumy niesione ciepłym pustynnym wiatrem.
Najlepsi wojownicy Faraona jechali u jej boku, mężczyźni, którzy walczyli i krwawili w jego imieniu. Ich miecze lśniły, ich konie poruszały się jak cienie na tle wydm. Mieli ją chronić.
Nie wierzyła, że to zrobią.
Ludzie wypełniali ulice, gdy opuszczała Memphis, ich głosy wznosiły się w śpiewach, ich ręce wyciągały się, rzucając kwiaty lotosu pod jej stopy. Niektórzy płakali. Inni szeptali błogosławieństwa.
Wielbili ją.
Pozwoliła im na to.
Hagar siedziała ze złożonymi pod sobą nogami, wygładzając zagniecenia na lnianym szalu, przyglądając się Laili z cierpliwością kogoś, kto czeka na nadejście burzy.
Hagar zawsze czekała.
"Twoje piękno nie wystarczy", powiedziała w końcu, jej głos był cichy, ostrożny.
Laila zwróciła wzrok ku wydmom, ku nieskończonemu przestworzu pustyni pochłaniającej horyzont. "Czy to jest to, za co mnie uważasz? Tylko za piękność?"
"Wiesz lepiej." Hagar westchnęła, przechylając głowę. "Ale mężczyźni są głupcami. A głupcy chcą wierzyć, że to oni mają kontrolę."
Laila uśmiechnęła się drwiąco. "Więc pozwolę im w to wierzyć."
Hagar studiowała ją przez długą chwilę, zanim skinęła głową. "Nietknięta dziewczyna jest potężna. Ale kobieta, która rozumie pożądanie? Jest nie do powstrzymania."
Rytmiczne kołysanie powozu delikatnie nimi bujało, gdy pustynia ciągnęła się bez końca przed nimi. Zapach piasku i przypraw przylegał do powietrza, ale w chłodnym cieniu baldachimu były tylko one dwie.
"Czy wiesz, czego pragną mężczyźni?" zapytała nagle Hagar.
Laila uniosła brew. "Władzy. Posłuszeństwa. Kobiety, która uklęknie u ich stóp."
Hagar prychnęła. "To jest to, co myślą, że chcą." Przysunęła się bliżej, ściszając głos. "Ale mężczyzna nigdy nie będzie pożądał tego, co już posiada. Jeśli jesteś zbyt łatwa do zdobycia, straci zainteresowanie. Jeśli jesteś zbyt odległa, będzie szukał ciepła gdzie indziej."
Laila oparła się o jedwabne poduszki, uważnie obserwując Hagar. "Więc co sugerujesz?"
Hagar uśmiechnęła się, powoli i znacząco. "Musisz utrzymywać go głodnym."
Laila wydała ostry wydech przez nos. "Wątpię, czy wojownik, który pali miasta, będzie miał cierpliwość, by być drażnionym jak zakochany szlachecki chłopiec."
"Mężczyźni są tacy sami tam, gdzie to się liczy." Hagar wzięła figę ze złotego naczynia, obracając ją między palcami. "Spraw, by cię pragnął, ale nigdy nie pozwól mu być pewnym, że cię ma."
Wbiła paznokcie w miękki owoc, rozdzielając go, miąższ lśnił słodkim sokiem.
Laila obserwowała, jak zlizuje kroplę z kciuka.
"Kontrolujesz przestrzeń między pragnieniem a zaspokojeniem", kontynuowała Hagar. "Przestrzeń, w której mężczyźni są słabi."
Usta Laili lekko się wygięły. "A jak utrzymuje się mężczyznę w tym stanie?"
Hagar odłożyła owoc i spotkała jej spojrzenie. "Dotykasz go nie dotykając. Pozwalasz swoim palcom musnąć jego nadgarstek, gdy go mijasz. Pozwalasz swojemu oddechowi zatrzymać się przy jego uchu, gdy szepczesz. Pozwalasz mu myśleć o twoim ciele przy jego, zanim jeszcze zasłużył na ten przywilej."
Laila przechyliła głowę. "A jeśli spróbuje wziąć to, na co nie zasłużył?"
Hagar zaśmiała się cicho. "Wtedy przypominasz mu, że nawet królowie klękają przed boginiami."
Laila uśmiechnęła się, jej wzrok przemknął ku złotemu horyzontowi. "Wygląda na to, że mam się wiele do nauczenia."
Hagar uśmiechnęła się z przekąsem. "Nie, księżniczko. Ty już to wszystko wiesz. Musisz tylko zdecydować, jak chcesz to wykorzystać."
Nie miała zamiaru zginąć w tej wojnie. Miała zamiar ją wygrać.
Słońce opadało niżej, rzucając długie cienie na piasek. Karawana poruszała się w ciszy, z wyjątkiem okazjonalnego szemrania strażników.
Wtedy, krzyk.
Zwiadowca pędził naprzód, zdyszany, z oczami szerokimi ze strachu.
"Księżniczko! Jesteśmy obserwowani."
Wojownicy natychmiast sięgnęli po miecze.
Laila siedziała nieruchomo, z miarowym pulsem, z dłońmi spoczywającymi lekko na kolanach.
Z wydm wyłonił się cień.
Wojownik.
I czekał na nią.
Przesuń w górę, aby kontynuować