Oferta
– Nie uwierzysz, co się właśnie stało! – Claire wpadła do pokoju, oczy szeroko otwarte z ekscytacji.
Amber, która sączyła swoją ziołową herbatę, uniosła brew w stronę najlepszej przyjaciółki. – Znowu chodzi o twoje życie miłosne? – zażartowała, odstawiając filiżankę.
Claire przewróciła oczami, ale nie zdołała ukryć rumieńca na policzkach. – Nie, ale blisko! Beta Logan ma dla ciebie propozycję.
Amber zamrugała. – Dla mnie?
– Tak! Chodź ze mną! – Claire chwyciła ją za nadgarstek i niemal wyciągnęła z chatki, zanim Amber zdążyła zaprotestować.
– Czekaj, czekaj – o jaką propozycję chodzi? – zapytała Amber, wbijając pięty w ziemię. Nie przepadała za niespodziankami.
Claire tylko się uśmiechnęła. – Zobaczysz.
Amber westchnęła, ale pozwoliła się poprowadzić korytarzami domu watahy, kiwając głową znajomym twarzom, które mijały. Jako córka najsławniejszych swatów w stadzie, cieszyła się szacunkiem – a czasem nawet lekką obawą – ze względu na swój talent do łączenia bratnich dusz.
Gdy dotarły do gabinetu Logana, Claire zapukała raz i od razu otworzyła drzwi.
Beta stał przy biurku, skrzyżowane ramiona opierał na szerokiej piersi, a bystre oczy natychmiast skupiły się na Amber, gdy tylko weszła do środka. – Ach, Amber. Jesteś.
Amber przechyliła głowę, przyglądając mu się. – Słyszałam, że masz dla mnie propozycję.
Logan się roześmiał. – Coś w tym stylu. – Odwrócił się do Claire i ujął jej dłoń, splatając ich palce. – Przede wszystkim chciałem ci podziękować. To dzięki twoim umiejętnościom swatki jesteśmy z Claire razem.
Amber uśmiechnęła się ciepło. – To nie była żadna magia, Beto. Już wcześniej was do siebie ciągnęło. Ja tylko dałam Claire ten niezbędny impuls.
Logan kiwnął głową. – Mimo wszystko czuję, że coś ci jestem winien.
Amber machnęła lekceważąco ręką. – Nie trzeba. Moją pracą jest pomagać wilkom odnaleźć swoje bratnie dusze. Widok waszego szczęścia to wystarczająca zapłata.
Kąciki ust Logana drgnęły. – Spodziewałem się, że tak powiesz. Ale i tak mam dla ciebie propozycję.
Amber zmrużyła oczy. – Jaką propozycję?
Oparł się o biurko. – Co byś powiedziała na swatanie Alfy?
Cisza.
Amber wpatrywała się w niego, zastanawiając się, czy dobrze usłyszała. – Przepraszam… Co?
Logan uśmiechnął się z przekąsem. – Dobrze słyszałaś. Alfa potrzebuje partnerki i chce twojej pomocy.
Usta Amber otworzyły się, po czym zamknęły. – Którego Alfy? – zapytała powoli, jakby upewniając się, że nie traci zmysłów.
Uśmiech Logana pogłębił się. – Naszego Alfy.
Amber gwałtownie wciągnęła powietrze.
Alfa Damon Blackwood. Najsilniejszy, najbardziej onieśmielający wilk w ich stadzie. Mężczyzna, który nie wierzył w bratnie dusze, a już na pewno nie w swatanie. To właśnie dlatego ich drogi nigdy się dotąd nie przecięły.
A on chciał jej pomocy?
Serce Amber przyspieszyło. – Żartujesz – wyszeptała.
Roześmiał się. – Zapewniam cię, że nie.
Amber zaśmiała się z niedowierzaniem. – To szaleństwo. Alfa Damon nie wierzy w swatanie.
– Nie wierzy – przyznał Logan. – Ale potrzebuje partnerki. A ty jesteś najlepszą swatką w stadzie.
Amber pokręciła głową.
Logan westchnął. – Powiedzmy… okoliczności tego wymagają.
Amber zmarszczyła brwi. – Jakie okoliczności?
Wahał się, po czym pokręcił głową. – To Alfa powinien ci o tym opowiedzieć.
Amber gwałtownie nabrała powietrza, próbując wszystko przetrawić. – Czyli, żebym dobrze zrozumiała: chcesz, żebym swatała Alfę Damona, tego samego Alfę, który wyśmiewa przeznaczone pary i romantyzm?
Logan skinął głową. – Dokładnie tego chcę.
Palce Amber drżały. To była katastrofa gotowa do wybuchu. Od lat pomagała innym odnaleźć miłość, ale perspektywa szukania partnerki dla kogoś, kto nawet nie wierzy w cały ten proces?
Niemożliwe.
Zrobiła krok w tył. – Nie wiem, Beto…
Claire dotknęła jej ramienia. – Amber, tylu wilkom już pomogłaś znaleźć ich drugie połówki. Może z Alfą też ci się uda.
Amber przygryzła dolną wargę. – A jeśli odrzuci każdą kandydatkę, którą zaproponuję?
Logan uśmiechnął się z wyzwaniem. – Właśnie tu zaczyna się zabawa.
Amber skrzyżowała ramiona. – A co, jeśli mi się nie uda?
Uśmiech Logana zgasł, zastąpiony powagą. – Wtedy Alfa pozostanie samotny, a nasze stado będzie narażone.
Amber znieruchomiała. – Narażone?
Logan ponownie zawahał się. – Jak mówiłem, to historia Alfy.
Amber wypuściła powoli powietrze. – A jeśli odmówię?
Logan spojrzał jej prosto w oczy. – Wtedy odmówisz bezpośredniej prośbie Alfy.
Amber przełknęła ślinę. Spojrzała na niego i na Claire, oboje patrzyli na nią wyczekująco. Przez lata swatała, łączyła innych. Ale nigdy wcześniej nie stanęła przed takim wyzwaniem.
Czy naprawdę mogła to zrobić?
Czy mogła znaleźć partnerkę dla Alfy stada?
Wypuściła powietrze z westchnieniem, serce waliło jej jak młotem. – Cóż – mruknęła, pocierając skronie. – Nie mam chyba wielkiego wyboru, prawda?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Prośba Alfy
Amber siedziała sztywno na pluszowej, skórzanej kanapie, dłonie miała równo złożone na kolanach. Została wezwana do rezydencji Alfy i teraz czekała w jego salonie, serce waliło jej o żebra.
Słyszała już opowieści o Alfie Damonie—o jego sile, autorytecie, niewzruszonym usposobieniu. Ale spotkać go osobiście?
To było zupełnie co innego.
Dźwięk zbliżających się kroków sprawił, że jej plecy automatycznie się wyprostowały. I wtedy się pojawił.
Alfa Damon wszedł do pokoju, jego obecność była naturalnie dominująca. Nie tylko był potężny—wyglądał na dokładnie takiego przywódcę, za jakiego go uważano. Szerokie ramiona, ostro zarysowana szczęka, przenikliwe niebieskie oczy, w których pojawiła się ciekawość, gdy spoczęły na niej.
Amber natychmiast wstała, opuszczając wzrok z szacunkiem. „Alfo.”
Przechylił głowę, przyglądając się jej. „Więc to ty jesteś swatką?”
Kiwnęła głową, splatając dłonie. „Tak, Alfo.”
Uśmiechnął się krzywo, krzyżując ramiona. „Słyszałem o tobie. Słyszałem, że już połączyłaś kilka udanych par.”
Amber poczuła, jak rumieniec rozlewa się na jej policzkach pod jego intensywnym spojrzeniem. „Robię, co w mojej mocy.”
Jego spojrzenie raz jeszcze przesunęło się po niej, zatrzymując się na sekundę dłużej niż powinno. „Nie jesteś tym, czego się spodziewałem.”
Mrugnęła. „Oh?”
Damon zaśmiał się. „Zakładałem, że ktoś, kto całe życie zajmuje się swataniem, będzie... starszy. Może mniej atrakcyjny.”
Oddech Amber lekko przyspieszył. „D—dziękuję za komplement, Alfo.”
Jego uśmieszek się pogłębił. „Powiedz mi coś, swatko. Czemu jesteś tak zaangażowana w to wszystko? Co cię ekscytuje w aranżowaniu spotkań par?”
Amber zawahała się, zanim odpowiedziała. „Wielu wilków ma trudności ze znalezieniem swoich drugich połówek. Niektórzy tracą nadzieję, zanim dostaną szansę. Ale z moją pomocą spotykają innych, którzy mogą być ich przeznaczeniem. Stwarzam możliwości tam, gdzie ich nie było.”
Damon powoli kiwnął głową, rozważając jej słowa. „Interesujące. A jednak…” W jego oczach zatańczyło rozbawienie. „Wygląda na to, że sama nie masz partnera.”
Palce Amber lekko się napięły, ale zmusiła się do uprzejmego uśmiechu. „Na razie wolę skupiać się na innych.”
Zmarszczył brwi. „Unikasz odpowiedzi.”
Westchnęła, machając lekceważąco ręką. „Powiedzmy, że byłam zbyt zajęta pomaganiem innym, by myśleć o sobie.”
Przez dłuższą chwilę przyglądał się jej uważnie, zanim w końcu odpuścił. „Dobrze. Porozmawiajmy o tym, dlaczego tu jesteś.”
Amber odetchnęła z ulgą, gdy rozmowa zeszła na inny temat. „Oczywiście, Alfo. Jakich cech szukasz u swojej partnerki?”
Jego wyraz twarzy spoważniał. „Przyszła Luna tej watahy musi być silna. Musi umieć przewodzić u mego boku, podejmować decyzje i umieć postawić na swoim, kiedy to konieczne.”
Amber ze zrozumieniem przytaknęła. „Siła jest ważna.”
„Dobroć też,” dodał. „Musi troszczyć się o watahę, nie tylko jako Luna, ale jak jedna z nich.”
Amber zanotowała to sobie w myślach. Silna. Dobra. Przywódczyni.
Damon patrzył na nią z namysłem. „Myślisz, że znajdziesz kogoś takiego?”
Amber się uśmiechnęła. „Wierzę, że tak, Alfo. Ale…” Zawahała się, zanim kontynuowała. „A co z tobą?”
Zmarszczył brwi. „Co ze mną?”
„Cóż,” powiedziała, przechylając głowę. „To też ważne, co ty masz do zaoferowania. Jeśli mam przedstawić cię potencjalnym partnerkom, muszę im powiedzieć, jakim jesteś mężczyzną.”
Damon uśmiechnął się z przekąsem. „Przesłuchujesz mnie, swatko?”
Amber zaśmiała się. „Nazwij to badaniem.”
Wypuścił powietrze przez nos, zamyślony. „Jestem lojalny,” powiedział po chwili. „Opiekuńczy. Dbam o to, co moje.”
Amber kiwnęła głową, czekając na więcej.
„Jestem sprawiedliwy, ale nie toleruję słabości,” kontynuował. „Wierzę w to, by pchać innych do bycia najlepszą wersją siebie.”
Uniosła brwi. „Wygląda na to, że jesteś wymagającym partnerem.”
Damon uśmiechnął się złośliwie. „To problem?”
Amber pokręciła głową. „Wcale nie. Niektóre wilczyce cenią to w Alfie.”
Oparł się o ścianę, skrzyżował ramiona, po czym jego oczy nieco pociemniały. „Mam jednak jeden priorytet.”
Amber spojrzała mu w oczy. „Jaki?”
Przechylił głowę, patrząc na nią intensywnie.
„Chcę kobietę równie piękną jak ty.”
Szczęka Amber opadła.
Między nimi zapadła cisza.
Mrugnęła, usiłując znaleźć odpowiedź. „J–”
Uśmiech Damona poszerzył się.
Amber szybko chrząknęła. „N–nie sądzę, żeby wygląd powinien być najważniejszy, Alfo.”
„Może nie,” zamyślił się. „Ale dla mnie jest.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Córka Uzdrowicielki
Amber westchnęła, wychodząc z rezydencji Alfy, jej umysł wciąż wirował po ich rozmowie. Ostatnie słowa Alfy Damona odbijały się echem w jej głowie.
"Chcę kobiety tak pięknej jak ty."
Pokręciła głową, odganiając tę myśl. To nie chodziło o nią. Miała pracę do wykonania i musiała się skupić.
Kiedy tylko dotarła na dziedziniec, zderzyła się z kimś.
„Patrz, gdzie idziesz!” – warknął ostry głos.
Amber cofnęła się, podnosząc wzrok — tylko po to, by stanąć twarzą w twarz z Cecilią, pierwszą córką Uzdrowicielki.
Lodowato niebieskie oczy Cecilii zwęziły się, gdy zlustrowała obecność Amber. Ubrana w powłóczystą srebrną suknię, opinającą jej kształty, Cecilia emanowała aurą wyższości. Znana była z piękna, opanowania... i absolutnej bezwzględności, gdy chodziło o zdobycie tego, czego pragnęła.
„A to kogo my tu mamy,” przeciągnęła Cecilia, zakładając ręce na piersi. „Nie inaczej jak sama swatka.”
Amber wyprostowała się. „Cecilio.”
„Słyszałam coś ciekawego.” Cecilia zrobiła powolny krok naprzód. „Alfa poprosił cię o przysługę.”
Amber uprzejmie się uśmiechnęła, nie odpowiadając. Zastanawiała się, jak wieść rozniosła się tak szybko. I żałowała, że już wszyscy wiedzą — to zdecydowanie utrudni jej zadanie.
Ale skoro Cecilia już wiedziała, była pewna, że wie o tym wielu i to jeszcze bardziej skomplikuje jej pracę.
Oczy Cecilii zabłysły czymś niebezpiecznym. „Nie udawaj głupiej. Wiem, że poprosił cię o pomoc w znalezieniu mu partnerki. Zgodziłaś się?”
Amber milczała.
Usta Cecilii wykrzywiły się z irytacją. „Jesteś głucha, czy kot ci język zabrał?”
Amber w końcu westchnęła. „Tak, to prawda. Alfa poprosił mnie, bym znalazła mu partnerkę.”
Wyraz twarzy Cecilii zmienił się — tylko na sekundę — zanim znów założyła kpiący uśmiech. „Dobrze,” powiedziała słodko. „A zgodziłaś się znaleźć mu partnerkę?”
Amber skinęła głową.
Cecilia prychnęła. „Dlaczego tak silny Alfa jak Damon miałby się zniżać do korzystania z twoich usług w poszukiwaniu partnerki? To źle o nim świadczy, wiesz?”
Amber milczała.
Cecilia nie skończyła. „Wiesz, że coś nas łączy, prawda?”
Amber nadal milczała.
Cecilia uśmiechnęła się złośliwie i dotknęła ramienia Amber, jakby były przyjaciółkami. „Ułatwmy ci to.”
Amber zmarszczyła brwi i nie mogła się powstrzymać od zapytania. „Co masz na myśli?”
Cecilia przerzuciła swoje długie, ciemne włosy przez ramię. „Co myślisz o mnie w roli partnerki Alfy?”
Amber nie odpowiedziała od razu. Uważnie przyjrzała się Cecilii, naprawdę się jej przyjrzała. Zawsze wiedziała, że Cecilia jest ambitna, wykorzystując plotki o swoim romansie z Alfą na swoją korzyść. Nikt nigdy nie potwierdził, czy to prawda, ale większość stada zakładała, że ostatecznie to ona zostanie Luną.
Amber wzięła powolny oddech, zanim odpowiedziała. „Alfa był bardzo jasny co do tego, czego oczekuje od swojej partnerki.”
Oczy Cecilii błysnęły pewnością siebie. „I?”
„Chce kogoś życzliwego,” zaczęła Amber.
Kącik ust Cecilii zadrgał.
„Kogoś cichego, łagodnego, potężnego i hojnego.” Amber zrobiła krok bliżej, spuszczając nieco głos. „Chce Luny, która naprawdę dba o stado, a nie tylko kogoś, kto pragnie tytułu.”
Uśmiech Cecilii zgasł.
Amber nie spuszczała z niej wzroku. „Nie masz żadnej z tych cech.”
Powietrze zgęstniało od napięcia.
Nozdrza Cecilii rozszerzyły się. „Słucham?”
Amber pozostała spokojna. „Słyszałaś mnie.”
Przez chwilę między nimi panowała cisza. Potem—
PLASK!
Ostry ból rozbłysł na policzku Amber, gdy dłoń Cecilii wymierzyła jej cios.
Głowa Amber odskoczyła na bok, a na języku poczuła metaliczny posmak krwi.
Głos Cecilii ociekał jadem. „Przekraczasz swoje uprawnienia, swatko.”
Amber powoli odwróciła głowę z powrotem, patrząc Cecilii prosto w oczy. Odmówiła okazania strachu.
„Następnym razem nauczysz się okazywać szacunek tym, którzy na to zasługują. Jestem córką Uzdrowicielki i za brak szacunku grozi ci surowa kara, o czym chyba dobrze wiesz.”
Amber chciała coś powiedzieć, widząc, że strażnicy im się przyglądają. Ale Cecilia uciszyła ją pogardliwym spojrzeniem.
„Nie waż się już nigdy stanąć mi na drodze, bo inaczej zamienię twoje życie w piekło, zrozumiano?” Cecilia minęła Amber, a ta myślała, że już sobie poszła, dopóki nie usłyszała jej głosu ponownie.
„Alfa jest mój.”
Przesuń w górę, aby kontynuować