passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

THE PACK’S MATCHMAKER - Rozdział #3 - autor Juan

THE PACK’S MATCHMAKER

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Prośba Alfy

Amber siedziała sztywno na pluszowej, skórzanej kanapie, dłonie miała równo złożone na kolanach. Została wezwana do rezydencji Alfy i teraz czekała w jego salonie, serce waliło jej o żebra.

Słyszała już opowieści o Alfie Damonie—o jego sile, autorytecie, niewzruszonym usposobieniu. Ale spotkać go osobiście?

To było zupełnie co innego.

Dźwięk zbliżających się kroków sprawił, że jej plecy automatycznie się wyprostowały. I wtedy się pojawił.

Alfa Damon wszedł do pokoju, jego obecność była naturalnie dominująca. Nie tylko był potężny—wyglądał na dokładnie takiego przywódcę, za jakiego go uważano. Szerokie ramiona, ostro zarysowana szczęka, przenikliwe niebieskie oczy, w których pojawiła się ciekawość, gdy spoczęły na niej.

Amber natychmiast wstała, opuszczając wzrok z szacunkiem. „Alfo.”

Przechylił głowę, przyglądając się jej. „Więc to ty jesteś swatką?”

Kiwnęła głową, splatając dłonie. „Tak, Alfo.”

Uśmiechnął się krzywo, krzyżując ramiona. „Słyszałem o tobie. Słyszałem, że już połączyłaś kilka udanych par.”

Amber poczuła, jak rumieniec rozlewa się na jej policzkach pod jego intensywnym spojrzeniem. „Robię, co w mojej mocy.”

Jego spojrzenie raz jeszcze przesunęło się po niej, zatrzymując się na sekundę dłużej niż powinno. „Nie jesteś tym, czego się spodziewałem.”

Mrugnęła. „Oh?”

Damon zaśmiał się. „Zakładałem, że ktoś, kto całe życie zajmuje się swataniem, będzie... starszy. Może mniej atrakcyjny.”

Oddech Amber lekko przyspieszył. „D—dziękuję za komplement, Alfo.”

Jego uśmieszek się pogłębił. „Powiedz mi coś, swatko. Czemu jesteś tak zaangażowana w to wszystko? Co cię ekscytuje w aranżowaniu spotkań par?”

Amber zawahała się, zanim odpowiedziała. „Wielu wilków ma trudności ze znalezieniem swoich drugich połówek. Niektórzy tracą nadzieję, zanim dostaną szansę. Ale z moją pomocą spotykają innych, którzy mogą być ich przeznaczeniem. Stwarzam możliwości tam, gdzie ich nie było.”

Damon powoli kiwnął głową, rozważając jej słowa. „Interesujące. A jednak…” W jego oczach zatańczyło rozbawienie. „Wygląda na to, że sama nie masz partnera.”

Palce Amber lekko się napięły, ale zmusiła się do uprzejmego uśmiechu. „Na razie wolę skupiać się na innych.”

Zmarszczył brwi. „Unikasz odpowiedzi.”

Westchnęła, machając lekceważąco ręką. „Powiedzmy, że byłam zbyt zajęta pomaganiem innym, by myśleć o sobie.”

Przez dłuższą chwilę przyglądał się jej uważnie, zanim w końcu odpuścił. „Dobrze. Porozmawiajmy o tym, dlaczego tu jesteś.”

Amber odetchnęła z ulgą, gdy rozmowa zeszła na inny temat. „Oczywiście, Alfo. Jakich cech szukasz u swojej partnerki?”

Jego wyraz twarzy spoważniał. „Przyszła Luna tej watahy musi być silna. Musi umieć przewodzić u mego boku, podejmować decyzje i umieć postawić na swoim, kiedy to konieczne.”

Amber ze zrozumieniem przytaknęła. „Siła jest ważna.”

„Dobroć też,” dodał. „Musi troszczyć się o watahę, nie tylko jako Luna, ale jak jedna z nich.”

Amber zanotowała to sobie w myślach. Silna. Dobra. Przywódczyni.

Damon patrzył na nią z namysłem. „Myślisz, że znajdziesz kogoś takiego?”

Amber się uśmiechnęła. „Wierzę, że tak, Alfo. Ale…” Zawahała się, zanim kontynuowała. „A co z tobą?”

Zmarszczył brwi. „Co ze mną?”

„Cóż,” powiedziała, przechylając głowę. „To też ważne, co ty masz do zaoferowania. Jeśli mam przedstawić cię potencjalnym partnerkom, muszę im powiedzieć, jakim jesteś mężczyzną.”

Damon uśmiechnął się z przekąsem. „Przesłuchujesz mnie, swatko?”

Amber zaśmiała się. „Nazwij to badaniem.”

Wypuścił powietrze przez nos, zamyślony. „Jestem lojalny,” powiedział po chwili. „Opiekuńczy. Dbam o to, co moje.”

Amber kiwnęła głową, czekając na więcej.

„Jestem sprawiedliwy, ale nie toleruję słabości,” kontynuował. „Wierzę w to, by pchać innych do bycia najlepszą wersją siebie.”

Uniosła brwi. „Wygląda na to, że jesteś wymagającym partnerem.”

Damon uśmiechnął się złośliwie. „To problem?”

Amber pokręciła głową. „Wcale nie. Niektóre wilczyce cenią to w Alfie.”

Oparł się o ścianę, skrzyżował ramiona, po czym jego oczy nieco pociemniały. „Mam jednak jeden priorytet.”

Amber spojrzała mu w oczy. „Jaki?”

Przechylił głowę, patrząc na nią intensywnie.

„Chcę kobietę równie piękną jak ty.”

Szczęka Amber opadła.

Między nimi zapadła cisza.

Mrugnęła, usiłując znaleźć odpowiedź. „J–”

Uśmiech Damona poszerzył się.

Amber szybko chrząknęła. „N–nie sądzę, żeby wygląd powinien być najważniejszy, Alfo.”

„Może nie,” zamyślił się. „Ale dla mnie jest.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Córka Uzdrowicielki

Amber westchnęła, wychodząc z rezydencji Alfy, jej umysł wciąż wirował po ich rozmowie. Ostatnie słowa Alfy Damona odbijały się echem w jej głowie.

"Chcę kobiety tak pięknej jak ty."

Pokręciła głową, odganiając tę myśl. To nie chodziło o nią. Miała pracę do wykonania i musiała się skupić.

Kiedy tylko dotarła na dziedziniec, zderzyła się z kimś.

„Patrz, gdzie idziesz!” – warknął ostry głos.

Amber cofnęła się, podnosząc wzrok — tylko po to, by stanąć twarzą w twarz z Cecilią, pierwszą córką Uzdrowicielki.

Lodowato niebieskie oczy Cecilii zwęziły się, gdy zlustrowała obecność Amber. Ubrana w powłóczystą srebrną suknię, opinającą jej kształty, Cecilia emanowała aurą wyższości. Znana była z piękna, opanowania... i absolutnej bezwzględności, gdy chodziło o zdobycie tego, czego pragnęła.

„A to kogo my tu mamy,” przeciągnęła Cecilia, zakładając ręce na piersi. „Nie inaczej jak sama swatka.”

Amber wyprostowała się. „Cecilio.”

„Słyszałam coś ciekawego.” Cecilia zrobiła powolny krok naprzód. „Alfa poprosił cię o przysługę.”

Amber uprzejmie się uśmiechnęła, nie odpowiadając. Zastanawiała się, jak wieść rozniosła się tak szybko. I żałowała, że już wszyscy wiedzą — to zdecydowanie utrudni jej zadanie.

Ale skoro Cecilia już wiedziała, była pewna, że wie o tym wielu i to jeszcze bardziej skomplikuje jej pracę.

Oczy Cecilii zabłysły czymś niebezpiecznym. „Nie udawaj głupiej. Wiem, że poprosił cię o pomoc w znalezieniu mu partnerki. Zgodziłaś się?”

Amber milczała.

Usta Cecilii wykrzywiły się z irytacją. „Jesteś głucha, czy kot ci język zabrał?”

Amber w końcu westchnęła. „Tak, to prawda. Alfa poprosił mnie, bym znalazła mu partnerkę.”

Wyraz twarzy Cecilii zmienił się — tylko na sekundę — zanim znów założyła kpiący uśmiech. „Dobrze,” powiedziała słodko. „A zgodziłaś się znaleźć mu partnerkę?”

Amber skinęła głową.

Cecilia prychnęła. „Dlaczego tak silny Alfa jak Damon miałby się zniżać do korzystania z twoich usług w poszukiwaniu partnerki? To źle o nim świadczy, wiesz?”

Amber milczała.

Cecilia nie skończyła. „Wiesz, że coś nas łączy, prawda?”

Amber nadal milczała.

Cecilia uśmiechnęła się złośliwie i dotknęła ramienia Amber, jakby były przyjaciółkami. „Ułatwmy ci to.”

Amber zmarszczyła brwi i nie mogła się powstrzymać od zapytania. „Co masz na myśli?”

Cecilia przerzuciła swoje długie, ciemne włosy przez ramię. „Co myślisz o mnie w roli partnerki Alfy?”

Amber nie odpowiedziała od razu. Uważnie przyjrzała się Cecilii, naprawdę się jej przyjrzała. Zawsze wiedziała, że Cecilia jest ambitna, wykorzystując plotki o swoim romansie z Alfą na swoją korzyść. Nikt nigdy nie potwierdził, czy to prawda, ale większość stada zakładała, że ostatecznie to ona zostanie Luną.

Amber wzięła powolny oddech, zanim odpowiedziała. „Alfa był bardzo jasny co do tego, czego oczekuje od swojej partnerki.”

Oczy Cecilii błysnęły pewnością siebie. „I?”

„Chce kogoś życzliwego,” zaczęła Amber.

Kącik ust Cecilii zadrgał.

„Kogoś cichego, łagodnego, potężnego i hojnego.” Amber zrobiła krok bliżej, spuszczając nieco głos. „Chce Luny, która naprawdę dba o stado, a nie tylko kogoś, kto pragnie tytułu.”

Uśmiech Cecilii zgasł.

Amber nie spuszczała z niej wzroku. „Nie masz żadnej z tych cech.”

Powietrze zgęstniało od napięcia.

Nozdrza Cecilii rozszerzyły się. „Słucham?”

Amber pozostała spokojna. „Słyszałaś mnie.”

Przez chwilę między nimi panowała cisza. Potem—

PLASK!

Ostry ból rozbłysł na policzku Amber, gdy dłoń Cecilii wymierzyła jej cios.

Głowa Amber odskoczyła na bok, a na języku poczuła metaliczny posmak krwi.

Głos Cecilii ociekał jadem. „Przekraczasz swoje uprawnienia, swatko.”

Amber powoli odwróciła głowę z powrotem, patrząc Cecilii prosto w oczy. Odmówiła okazania strachu.

„Następnym razem nauczysz się okazywać szacunek tym, którzy na to zasługują. Jestem córką Uzdrowicielki i za brak szacunku grozi ci surowa kara, o czym chyba dobrze wiesz.”

Amber chciała coś powiedzieć, widząc, że strażnicy im się przyglądają. Ale Cecilia uciszyła ją pogardliwym spojrzeniem.

„Nie waż się już nigdy stanąć mi na drodze, bo inaczej zamienię twoje życie w piekło, zrozumiano?” Cecilia minęła Amber, a ta myślała, że już sobie poszła, dopóki nie usłyszała jej głosu ponownie.

„Alfa jest mój.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Gniew Alfy

Alfa Damon rozprostował ramiona, wychodząc z sali konferencyjnej, wciąż pochłonięty sprawami stada.

Przyszłość jego stada zawsze była dla niego najważniejsza, lecz dziś jego myśli nieustannie odpływały gdzie indziej—do pewnej swatki, o której nie mógł przestać myśleć od ich ostatniej rozmowy.

Gdy miał już skierować się do swojego biura, wszedł jego Beta.

— Beta Logan — przywitał go Damon skinieniem głowy. — Jak idą przygotowania do twojej ceremonii zaślubin?

Logan wyprostował się. — Wszystko idzie gładko, Alfo.

Damon zauważył napięcie w wyrazie twarzy Bety. Logan nigdy nie potrafił dobrze ukrywać swoich emocji, a teraz jego oblicze przesłaniał niepokój.

Ostre spojrzenie Damona się zwęziło. — O co chodzi?

Logan zawahał się chwilę, nim przemówił. — Chodzi o Amber.

Damon zesztywniał na dźwięk jej imienia. — Co z nią?

Logan wziął oddech. — Cecilia ją spoliczkowała.

Ciało Damona spięło się całe. — Co takiego?

— Słyszałem to od strażników patrolujących — kontynuował Logan. — Amber wychodziła, kiedy natknęła się na Cecilię. Cecilia skonfrontowała ją na temat swatania ciebie, a gdy Amber powiedziała jej, że nie spełnia kryteriów, których szukasz u partnerki, Cecilia wybuchła. Spoliczkowała Amber na oczach wszystkich.

Oczy Damona pociemniały od furii. Zacisnął szczęki, jego pięści ściśnięte przy bokach.

Cecilia ośmieliła się podnieść rękę na Amber?

Jego głos był niski, niebezpieczny. — Gdzie ona jest?

Jak na zawołanie, drzwi się otworzyły, a Cecilia wkroczyła, jakby to ona była właścicielką pomieszczenia. Jej srebrna suknia opinała sylwetkę, czerwone usta wygięte w uwodzicielski uśmiech, gdy powoli, z premedytacją szła w jego stronę.

— Alfo — zamruczała, jej głos ociekał słodyczą.

Logan rzucił Damonowi znaczące spojrzenie, po czym wyszedł, jak zawsze, kiedy Cecilia zjawiała się ze swoimi niechcianymi awansami.

Gdy tylko drzwi zamknęły się za Loganem, Damon zwrócił na Cecilię lodowate spojrzenie. — Skąd wracasz?

Cecilia zamrugała, zdziwiona ostrym tonem, lecz szybko się otrząsnęła, przerzucając włosy przez ramię. — Byłam u uzdrowiciela. Moja matka mnie potrzebowała.

Damon zrobił krok naprzód, jego ogromna sylwetka emanowała autorytetem. — Dlaczego nękałaś Amber?

Oczy Cecilii rozszerzyły się w udawanej niewinności. — Nękałam ją? Ależ skąd!

Jego szczęka się zacisnęła. — Nie kłam mi, Cecilio.

Położyła dłoń na piersi. — Alfo, nigdy bym…

Damon przerwał jej spojrzeniem. — Mam zawołać Amber, żeby potwierdziła twoją wersję?

Na ułamek sekundy pewność siebie Cecilii zachwiała się.

Damon to zauważył.

— Ja… — wydała z siebie cichy śmiech, machając lekceważąco ręką. — Dobrze. Spoliczkowałam ją.

Ciało Damona emanowało czystą dominacją, gniew ledwie powstrzymywany. — Myślisz, że możesz atakować ludzi, a potem stać tutaj, jakby nic się nie stało?

Z figlarnym uśmiechem Cecilia podeszła bliżej, wyciągając rękę do jego ramienia. — Alfo, przecież zawsze chciałam być twoja.

Odsunął jej dłoń, zanim zdążyła go dotknąć.

Cecilia wciągnęła powietrze zaskoczona odrzuceniem.

Jego głos był ostry, przecinał powietrze jak ostrze. — Nigdy nie będziesz moja, Cecilio.

Jej twarz wykrzywiła się frustracją. — Dlaczego nie? Wszyscy już zakładają, że zostanę twoją Luną! To tylko naturalne, że—

— Nie obchodzi mnie, co kto zakłada — warknął Damon. — Nie masz miejsca u mego boku, a po tym, co zrobiłaś Amber, nie masz też miejsca w moim stadzie.

Oczy Cecilii rozszerzyły się ze szoku. — Ty… Ty nie możesz mówić poważnie.

Damon odsunął się i zawołał: — Strażnicy!

Dwóch wojowników stada natychmiast weszło, z kamiennymi minami.

Cecilia odwróciła się do nich, ogarnięta paniką. — Damon, błagam! Nie rób mi tego!

Odwzajemnił jej spojrzenie chłodno. — Wyprowadźcie ją.

Strażnicy ruszyli szybko, chwytając ją za ramiona.

— Nie! Puśćcie mnie! Damon, nie możesz mi tego zrobić! — krzyczała Cecilia, szarpiąc się w ich uścisku. — Dobrze, przepraszam. Nie musisz tego robić. Proszę, wysłuchaj mnie.

Damon nie drgnął nawet o milimetr.

Gdy strażnicy wyciągali ją z sali, jej krzyki cichły w oddali.

Przesuń w górę, aby kontynuować

THE PACK’S MATCHMAKER

THE PACK’S MATCHMAKER

10 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

10

Treść

Aa