Córka Uzdrowicielki
Amber westchnęła, wychodząc z rezydencji Alfy, jej umysł wciąż wirował po ich rozmowie. Ostatnie słowa Alfy Damona odbijały się echem w jej głowie.
"Chcę kobiety tak pięknej jak ty."
Pokręciła głową, odganiając tę myśl. To nie chodziło o nią. Miała pracę do wykonania i musiała się skupić.
Kiedy tylko dotarła na dziedziniec, zderzyła się z kimś.
„Patrz, gdzie idziesz!” – warknął ostry głos.
Amber cofnęła się, podnosząc wzrok — tylko po to, by stanąć twarzą w twarz z Cecilią, pierwszą córką Uzdrowicielki.
Lodowato niebieskie oczy Cecilii zwęziły się, gdy zlustrowała obecność Amber. Ubrana w powłóczystą srebrną suknię, opinającą jej kształty, Cecilia emanowała aurą wyższości. Znana była z piękna, opanowania... i absolutnej bezwzględności, gdy chodziło o zdobycie tego, czego pragnęła.
„A to kogo my tu mamy,” przeciągnęła Cecilia, zakładając ręce na piersi. „Nie inaczej jak sama swatka.”
Amber wyprostowała się. „Cecilio.”
„Słyszałam coś ciekawego.” Cecilia zrobiła powolny krok naprzód. „Alfa poprosił cię o przysługę.”
Amber uprzejmie się uśmiechnęła, nie odpowiadając. Zastanawiała się, jak wieść rozniosła się tak szybko. I żałowała, że już wszyscy wiedzą — to zdecydowanie utrudni jej zadanie.
Ale skoro Cecilia już wiedziała, była pewna, że wie o tym wielu i to jeszcze bardziej skomplikuje jej pracę.
Oczy Cecilii zabłysły czymś niebezpiecznym. „Nie udawaj głupiej. Wiem, że poprosił cię o pomoc w znalezieniu mu partnerki. Zgodziłaś się?”
Amber milczała.
Usta Cecilii wykrzywiły się z irytacją. „Jesteś głucha, czy kot ci język zabrał?”
Amber w końcu westchnęła. „Tak, to prawda. Alfa poprosił mnie, bym znalazła mu partnerkę.”
Wyraz twarzy Cecilii zmienił się — tylko na sekundę — zanim znów założyła kpiący uśmiech. „Dobrze,” powiedziała słodko. „A zgodziłaś się znaleźć mu partnerkę?”
Amber skinęła głową.
Cecilia prychnęła. „Dlaczego tak silny Alfa jak Damon miałby się zniżać do korzystania z twoich usług w poszukiwaniu partnerki? To źle o nim świadczy, wiesz?”
Amber milczała.
Cecilia nie skończyła. „Wiesz, że coś nas łączy, prawda?”
Amber nadal milczała.
Cecilia uśmiechnęła się złośliwie i dotknęła ramienia Amber, jakby były przyjaciółkami. „Ułatwmy ci to.”
Amber zmarszczyła brwi i nie mogła się powstrzymać od zapytania. „Co masz na myśli?”
Cecilia przerzuciła swoje długie, ciemne włosy przez ramię. „Co myślisz o mnie w roli partnerki Alfy?”
Amber nie odpowiedziała od razu. Uważnie przyjrzała się Cecilii, naprawdę się jej przyjrzała. Zawsze wiedziała, że Cecilia jest ambitna, wykorzystując plotki o swoim romansie z Alfą na swoją korzyść. Nikt nigdy nie potwierdził, czy to prawda, ale większość stada zakładała, że ostatecznie to ona zostanie Luną.
Amber wzięła powolny oddech, zanim odpowiedziała. „Alfa był bardzo jasny co do tego, czego oczekuje od swojej partnerki.”
Oczy Cecilii błysnęły pewnością siebie. „I?”
„Chce kogoś życzliwego,” zaczęła Amber.
Kącik ust Cecilii zadrgał.
„Kogoś cichego, łagodnego, potężnego i hojnego.” Amber zrobiła krok bliżej, spuszczając nieco głos. „Chce Luny, która naprawdę dba o stado, a nie tylko kogoś, kto pragnie tytułu.”
Uśmiech Cecilii zgasł.
Amber nie spuszczała z niej wzroku. „Nie masz żadnej z tych cech.”
Powietrze zgęstniało od napięcia.
Nozdrza Cecilii rozszerzyły się. „Słucham?”
Amber pozostała spokojna. „Słyszałaś mnie.”
Przez chwilę między nimi panowała cisza. Potem—
PLASK!
Ostry ból rozbłysł na policzku Amber, gdy dłoń Cecilii wymierzyła jej cios.
Głowa Amber odskoczyła na bok, a na języku poczuła metaliczny posmak krwi.
Głos Cecilii ociekał jadem. „Przekraczasz swoje uprawnienia, swatko.”
Amber powoli odwróciła głowę z powrotem, patrząc Cecilii prosto w oczy. Odmówiła okazania strachu.
„Następnym razem nauczysz się okazywać szacunek tym, którzy na to zasługują. Jestem córką Uzdrowicielki i za brak szacunku grozi ci surowa kara, o czym chyba dobrze wiesz.”
Amber chciała coś powiedzieć, widząc, że strażnicy im się przyglądają. Ale Cecilia uciszyła ją pogardliwym spojrzeniem.
„Nie waż się już nigdy stanąć mi na drodze, bo inaczej zamienię twoje życie w piekło, zrozumiano?” Cecilia minęła Amber, a ta myślała, że już sobie poszła, dopóki nie usłyszała jej głosu ponownie.
„Alfa jest mój.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gniew Alfy
Alfa Damon rozprostował ramiona, wychodząc z sali konferencyjnej, wciąż pochłonięty sprawami stada.
Przyszłość jego stada zawsze była dla niego najważniejsza, lecz dziś jego myśli nieustannie odpływały gdzie indziej—do pewnej swatki, o której nie mógł przestać myśleć od ich ostatniej rozmowy.
Gdy miał już skierować się do swojego biura, wszedł jego Beta.
— Beta Logan — przywitał go Damon skinieniem głowy. — Jak idą przygotowania do twojej ceremonii zaślubin?
Logan wyprostował się. — Wszystko idzie gładko, Alfo.
Damon zauważył napięcie w wyrazie twarzy Bety. Logan nigdy nie potrafił dobrze ukrywać swoich emocji, a teraz jego oblicze przesłaniał niepokój.
Ostre spojrzenie Damona się zwęziło. — O co chodzi?
Logan zawahał się chwilę, nim przemówił. — Chodzi o Amber.
Damon zesztywniał na dźwięk jej imienia. — Co z nią?
Logan wziął oddech. — Cecilia ją spoliczkowała.
Ciało Damona spięło się całe. — Co takiego?
— Słyszałem to od strażników patrolujących — kontynuował Logan. — Amber wychodziła, kiedy natknęła się na Cecilię. Cecilia skonfrontowała ją na temat swatania ciebie, a gdy Amber powiedziała jej, że nie spełnia kryteriów, których szukasz u partnerki, Cecilia wybuchła. Spoliczkowała Amber na oczach wszystkich.
Oczy Damona pociemniały od furii. Zacisnął szczęki, jego pięści ściśnięte przy bokach.
Cecilia ośmieliła się podnieść rękę na Amber?
Jego głos był niski, niebezpieczny. — Gdzie ona jest?
Jak na zawołanie, drzwi się otworzyły, a Cecilia wkroczyła, jakby to ona była właścicielką pomieszczenia. Jej srebrna suknia opinała sylwetkę, czerwone usta wygięte w uwodzicielski uśmiech, gdy powoli, z premedytacją szła w jego stronę.
— Alfo — zamruczała, jej głos ociekał słodyczą.
Logan rzucił Damonowi znaczące spojrzenie, po czym wyszedł, jak zawsze, kiedy Cecilia zjawiała się ze swoimi niechcianymi awansami.
Gdy tylko drzwi zamknęły się za Loganem, Damon zwrócił na Cecilię lodowate spojrzenie. — Skąd wracasz?
Cecilia zamrugała, zdziwiona ostrym tonem, lecz szybko się otrząsnęła, przerzucając włosy przez ramię. — Byłam u uzdrowiciela. Moja matka mnie potrzebowała.
Damon zrobił krok naprzód, jego ogromna sylwetka emanowała autorytetem. — Dlaczego nękałaś Amber?
Oczy Cecilii rozszerzyły się w udawanej niewinności. — Nękałam ją? Ależ skąd!
Jego szczęka się zacisnęła. — Nie kłam mi, Cecilio.
Położyła dłoń na piersi. — Alfo, nigdy bym…
Damon przerwał jej spojrzeniem. — Mam zawołać Amber, żeby potwierdziła twoją wersję?
Na ułamek sekundy pewność siebie Cecilii zachwiała się.
Damon to zauważył.
— Ja… — wydała z siebie cichy śmiech, machając lekceważąco ręką. — Dobrze. Spoliczkowałam ją.
Ciało Damona emanowało czystą dominacją, gniew ledwie powstrzymywany. — Myślisz, że możesz atakować ludzi, a potem stać tutaj, jakby nic się nie stało?
Z figlarnym uśmiechem Cecilia podeszła bliżej, wyciągając rękę do jego ramienia. — Alfo, przecież zawsze chciałam być twoja.
Odsunął jej dłoń, zanim zdążyła go dotknąć.
Cecilia wciągnęła powietrze zaskoczona odrzuceniem.
Jego głos był ostry, przecinał powietrze jak ostrze. — Nigdy nie będziesz moja, Cecilio.
Jej twarz wykrzywiła się frustracją. — Dlaczego nie? Wszyscy już zakładają, że zostanę twoją Luną! To tylko naturalne, że—
— Nie obchodzi mnie, co kto zakłada — warknął Damon. — Nie masz miejsca u mego boku, a po tym, co zrobiłaś Amber, nie masz też miejsca w moim stadzie.
Oczy Cecilii rozszerzyły się ze szoku. — Ty… Ty nie możesz mówić poważnie.
Damon odsunął się i zawołał: — Strażnicy!
Dwóch wojowników stada natychmiast weszło, z kamiennymi minami.
Cecilia odwróciła się do nich, ogarnięta paniką. — Damon, błagam! Nie rób mi tego!
Odwzajemnił jej spojrzenie chłodno. — Wyprowadźcie ją.
Strażnicy ruszyli szybko, chwytając ją za ramiona.
— Nie! Puśćcie mnie! Damon, nie możesz mi tego zrobić! — krzyczała Cecilia, szarpiąc się w ich uścisku. — Dobrze, przepraszam. Nie musisz tego robić. Proszę, wysłuchaj mnie.
Damon nie drgnął nawet o milimetr.
Gdy strażnicy wyciągali ją z sali, jej krzyki cichły w oddali.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dylemat Swatki
Ostry stukot rozległ się echem w małym domu.
Amber ledwo zdążyła zareagować, zanim jej młodsza siostra, Tania, popędziła do drzwi, ciekawość brała nad nią górę.
— Jest późno. Kto— — głos Tanii urwał się, gdy szeroko otworzyła drzwi, odsłaniając Lilian, siostrę Bety, stojącą dumnie z wypracowaną gracją, która nie do końca pasowała do ciepłego uśmiechu, jaki próbowała przybrać.
W jej rękach znajdował się kosz pełen świeżych owoców—jabłek, winogron, brzoskwiń oraz kilku egzotycznych, które nawet nie były w sezonie.
Amber, siedząc na drewnianej ławce w kącie, lekko się zmarszczyła. Ona i Lilian nie były właściwie przyjaciółkami. Właściwie ledwo rozmawiały. Lilian słynęła z dumy, zawsze nosiła się tak, jakby już była połączona z wysoko postawionym wilkiem. Więc dlaczego tu była?
— Lilian — powitała Amber ostrożnie.
— Amber — odpowiedziała Lilian, wchodząc do środka bez zaproszenia. Postawiła kosz na stole, jakby była tam już setki razy.
Tania spojrzała na obie kobiety, po czym przeprosiła i wyszła, wyczuwając napięcie.
Amber skrzyżowała ramiona. — Czym zawdzięczam tę niespodziewaną wizytę?
Lilian uśmiechnęła się półgębkiem. — Prosto do rzeczy. Lubię to. — Rozejrzała się krótko, po czym jej wzrok osiadł na Amber. — Słyszałam, że odpowiadasz za znalezienie Alfie partnerki.
Wyraz twarzy Amber nie drgnął. — Wieści szybko się rozchodzą.
— Rzeczywiście. — Lilian podeszła bliżej, jej przenikliwe niebieskie oczy uważnie lustrowały Amber. — Przejdę do rzeczy—chcę, żebyś połączyła mnie z Alfą.
Amber mrugnęła. Ze wszystkich rzeczy, których się spodziewała, tej nie przewidziała.
Lilian mówiła dalej, biorąc milczenie Amber za wahanie. — Wiem, co myślisz. Dlaczego miałabym potrzebować swatki, skoro już jestem idealną kandydatką? — Uśmiechnęła się, przechylając głowę. — Prawda jest taka, że chcę zabezpieczyć swoją pozycję. A ty—ty masz klucz.
Amber zmrużyła oczy. — Co sprawia, że uważasz się za odpowiednią na Lunę?
Lilian zaśmiała się cicho. — Proszę cię, Amber. Naprawdę musimy przerabiać oczywistości? Jestem silna. Pochodzę z szanowanej rodziny. Wiem, jak radzić sobie z odpowiedzialnością, a szczerze mówiąc, Alfie potrzeba kogoś z pozycją.
Amber przechyliła głowę. — A co, jeśli Alfa chce czegoś więcej niż tylko statusu?
Uśmiech Lilian nie zgasł, ale w jej spojrzeniu pojawił się ostry błysk. — Tu właśnie wchodzisz ty. Spraw, by zobaczył we mnie właściwy wybór. Jesteś swatką. Rób to, co potrafisz najlepiej.
Amber wypuściła powoli powietrze. Od początku obawiała się swatania dla Alfy Damona, ale teraz to było bardziej niebezpieczne, niż sądziła.
Jeśli połączy go z niewłaściwą osobą, nie tylko źle to wpłynie na nią—mogłoby zagrozić całej wataże. A jeśli od razu odmówi Lilian, mogłaby zyskać sobie wroga w osobie siostry Bety.
Jakby czytając jej myśli, Lilian podeszła bliżej i położyła na stole kopertę.
Amber spojrzała na nią podejrzliwie. — Co to takiego?
Lilian uśmiechnęła się. — Wyraz wdzięczności. Jeśli mi pomożesz, będzie tego więcej. Obiecuję, że dobrze cię wynagrodzę. — Pochyliła się bliżej, ściszając głos. — Już nigdy nie będziesz musiała martwić się o pieniądze.
Amber wpatrywała się w kopertę. Nie musiała jej otwierać, by wiedzieć, że jest pełna pieniędzy.
Lilian wzięła jej milczenie za zgodę i odwróciła się do wyjścia. — Będę czekać na dobre wieści.
— Zabierz to — głos Amber przeciął powietrze.
Lilian zatrzymała się w pół kroku i powoli odwróciła. — Słucham?
Amber podniosła kopertę i podała ją w jej stronę. — Nie przyjmuję łapówek.
Lilian parsknęła cicho. — Łapówka? Nie, nie, Amber. Traktuj to jako zachętę. Przyjacielski prezent.
Uścisk Amber na kopercie się wzmocnił. — Prezent nie wymaga warunków. To? To jest żądanie. A ja tak nie pracuję.
Uśmiech Lilian po raz pierwszy zgasł. — Popełniasz błąd.
— Nie. — Głos Amber był stanowczy. — Upewniam się, że później niczego nie pożałuję.
Przez dłuższą chwilę Lilian patrzyła na nią, napięcie wypełniło powietrze. W końcu, westchnąwszy, wyrwała kopertę z jej ręki.
— Jak chcesz — mruknęła.
Ledwie odwróciła się do wyjścia, na zewnątrz wybuchł zamęt.
Krzyki. Wrzeszczenie.
Amber gwałtownie podniosła głowę.
Lilian zmarszczyła brwi. — Co się dzieje?
Amber nie czekała z odpowiedzią—rzuciła się do drzwi, serce waliło jej mocno.
Kiedy wyszła na zewnątrz, jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia.
Przed jej domem zebrał się tłum kobiet, wszystkie trzymały kosze z owocami, niektóre wysypywały się już na ziemię. Ale nie przyszły tu dla niej. Walczyły—przepychały się—próbowały dostać się na sam przód.
Szczęka Amber opadła.
Lilian gwizdnęła cicho. — No, no. Wygląda na to, że masz poważny problem.
Myśli Amber wirowały.
To nie były zwykłe kobiety. To były wszystkie niepołączone wilczyce z watahy.
I walczyły o szansę, by zostać połączone z Alfą.
Przesuń w górę, aby kontynuować