[Punkt widzenia Penelopy]
W chwili gdy moja siostra otworzyła usta, wiedziałam, że mój dzień będzie zrujnowany.
"A potem," Roset pochyliła się z tym szczególnym błyskiem w oczach, który zawsze zwiastował katastrofę, "ambasador Aurelionu powiedział kuzynce Lady Meredith, że ich szlachcice biorą sobie wielu kochanków. Publicznie. Czy możecie to sobie wyobrazić?"
Damy westchnęły w idealnym unisono, wachlarze trzepotały jak spłoszone ptaki. Zacisnęłam mocniej uchwyt filiżanki, zmuszając się do picia herbaty z kwiatów czarnego bzu, choć gorzknęła mi na języku.
"Wielu kochanków?" Lady Greta przycisnęła dłoń do piersi. "Na pewno żartujesz."
"Och, to nawet nie jest ta szokująca część." Uśmiech Roset się poszerzył. "Mają te stworzenia. Trenowane od urodzenia, by zaspokajać każdą szlachecką zachciankę. Każdą... intymną zachciankę."
"Roset." Mój głos przeciął szepty. "Może mogłybyśmy porozmawiać o czymś bardziej stosownym."
"Bardziej stosownym? Och, ale siostro, to dotyczy ciebie bezpośrednio!" Zwróciła się do mnie z uśmiechem słodkim jak cukier i jadowitym. "W końcu twoim przeznaczeniem jest oczarować Księcia Koronnego Lukę z Aurelionu i zostać jego Królową, czyż nie? Z pewnością powinnaś wiedzieć, jakie... zwyczaje... cię czekają."
Krąg szlachetnych dam pochylił się do przodu jak sępy wyczuwające padlinę. Wachlarz Lady Cordelii zamknął się z ostrym trzaskiem.
"Proszę, opowiedz nam więcej, Księżniczko Roset," westchnęła.
"Cóż, słyszałam, że trzymają tych niewolników zwanych Adeptami Rozkoszy." Roset zaczęła przechadzać się za moim krzesłem, jej głos stawał się coraz głośniejszy z każdym słowem. "Przypominające ludzi istoty z krainy Fae, związane magią i wyszkolone, by zaspokajać każde wyobrażalne pragnienie swoich panów."
"Roset, przestań natychmiast—"
"Każdy szlachecki dom je ma," kontynuowała, ignorując mój rozkaz. "Dziesiątki ich, biegłych w sztukach, które sprawiłyby, że kurtyzana płakałaby z zazdrości."
"Jak barbarzyńsko!" Lady Beatrice westchnęła dramatycznie. "Używać magii do takich celów!"
"Barbarzyńsko?" Roset zaśmiała się, dźwięk ostry jak tłuczone szkło. "Czy może po prostu są szczerzy w swoich pragnieniach? Mówią, że Książę Koronny Luka ma szczególne upodobanie do—"
"Dosyć." Wstałam gwałtownie, krzesło zaszurało po marmurze. "Nie będę tu siedzieć i słuchać takich wulgarnych spekulacji! Jesteśmy damami dworu Veridian, nie dziewkami z tawerny handlującymi plotkami i plugastwem."
W solarium zapadła cisza. Kilka młodszych dam skuliło się, ale uśmiech Roset tylko się poszerzył.
"Jakie to urocze," zamruczała, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. "Nasza piękna i doskonała księżniczka, zszokowana samą wzmianką o sprawach dorosłych. Powiedz mi, najdroższa siostro, czy ty w ogóle wiesz, co się dzieje w noc poślubną?"
"Zapominasz się," wysyczałam przez zaciśnięte zęby. "Jak śmiesz—"
"Bo z mojego punktu widzenia wydajesz się żałośnie nieprzygotowana do małżeństwa z mężczyzną, który oczekuje, że jego żona będzie... doświadczona." Oczy Roset błyszczały okrutną satysfakcją. "Co zrobisz, gdy Książę Koronny Luka odkryje, że jego narzeczona to nic więcej niż porcelanowa lalka, która nie potrafi zaspokoić jego pragnień? Kiedy cię odrzuci?"
Ciężkie drzwi otworzyły się z rozmachem, ucinając jakąkolwiek kolejną złośliwość, którą przygotowała. W drzwiach stał Królewski Ochmistrz, jego twarz poważna pod służbowym nakryciem głowy.
"Wasza Wysokość Księżniczko Penelopo," ukłonił się głęboko. "Jego Wysokość Król Theon prosi o natychmiastowe stawiennictwo."
Odwróciłam się w stronę drzwi, wdzięczna za przerwę. "Oczywiście."
Gdy ruszałam do wyjścia, głos Roset podążył za mną. "Przekaż Ojcu moje pozdrowienia. Jestem pewna, że będzie zachwycony, słysząc jak dobrze jego najstarsza córka jest przygotowana do swoich królewskich obowiązków."
Nie ufałam sobie na tyle, by odpowiedzieć. Zamiast tego wyszłam z solarium z wysoko uniesioną głową, mimo że wstyd palił mnie w gardle.
Korytarze pałacu rozmazywały się, gdy podążałam za ochmistrzem. Mój umysł wirował od słów Roset, każde z nich było jak zatruta strzała trafiająca w cel.
Czy naprawdę byłam tak naiwna, by w pełni zachować swoją czystość dla przyszłego męża? Tak chroniona, że nie wiedziałam nic o świecie, w który miałam wkroczyć?
Ochmistrz zapukał w ciężkie dębowe drzwi gabinetu mojego ojca. "Księżniczka Penelopa, Wasza Wysokość."
"Wejść."
Mój ojciec stał odwrócony do mnie plecami, wpatrując się w okno wychodzące na pagórkowate krajobrazy naszego królestwa.
"Ojcze?"
"Usiądź, Penelopo," rozkazał bez wstępu.
Opadłam na krzesło naprzeciw jego biurka, z prostym kręgosłupem mimo lęku zwijającego się w moim żołądku. Na biurku leżał list ze złotą pieczęcią Aurelionu: słońcem z koroną w centrum.
"Król Frederic z Aurelionu odpowiedział na naszą propozycję." Ojciec w końcu spojrzał na mnie, jego wyraz twarzy był jak u człowieka ogłaszającego wyrok śmierci. "Zgadza się rozważyć cię jako kandydatkę na żonę Księcia Koronnego Luki."
"Kandydatkę?" Słowo smakowało obco. "Nie narzeczoną?"
"Są warunki." Podniósł list nie patrząc na niego. Najwyraźniej zapamiętał jego treść. "Musisz udać się do Aurelionu i wziąć udział w ich Świętym Treningu w Sztuce Rozkoszy. To podobno wymóg dla wszystkich szlachetnych panien młodych w ich królestwie."
Pokój zakręcił się wokół mnie, gdy zacisnęłam dłonie na poręczach krzesła. "Ja... W ich czym?"
"To tradycja sięgająca wieków wstecz. Wszystkie potencjalne królewskie małżonki muszą być szkolone przez pałacowych Adeptów Rozkoszy. By zapewnić, że będą mogły właściwie służyć koronie."
"Służyć?" Słowo wyszło zdławione. "Ojcze, nie możesz mieć na myśli—"
"Mam na myśli dokładnie to, co mówię." Jego głos stwardniał. "Pojedziesz do Aurelionu. Przejdziesz jakiekolwiek szkolenie, jakiego wymagają. I zapewnisz ten sojusz."
"To... to barbarzyństwo!" Zerwałam się na nogi, mój głos pękał z oburzenia. "Prosisz mnie, żebym się prostytuowała—"
"Proszę cię, żebyś uratowała swoje królestwo!" Jego pięść uderzyła w biurko, sprawiając, że kałamarz podskoczył. "Iramholt rośnie w siłę każdego dnia. Ich armie gromadzą się na naszych granicach. Bez wsparcia Aurelionu, Veridian upadnie w ciągu roku."
"Musi być inny sposób."
"Nie ma innego sposobu." Obszedł biurko, chwytając mnie za ramiona dłońmi, które kiedyś wsadzały mnie na konia, gdy byłam dzieckiem. Teraz czułam je jak kajdany. "Byłaś wychowywana do tego, Penelopo. Każda lekcja języków, każda godzina nauki tańca, każda chwila treningu dyplomatycznego, wszystko to prowadziło do tego."
"Byłam wychowywana, by być królową," wyszeptałam. "Nie... nie kimkolwiek to jest."
"Byłaś wychowywana, by spełnić swój obowiązek." Jego uścisk się wzmocnił. "Tak jak ja spełniłem swój. Tak jak twoja matka spełniła swój."
Wzmianka o Matce, zmarłej przed dziesięcioma laty na gorączkę złapaną podczas negocjacji szlaków handlowych w gorzkich północnych przełęczach, uderzyła jak fizyczny cios. Moje oczy piekły, ale nie zamierzałam płakać. Nie tutaj.
"Jak długo?" zapytałam.
"Wyjeżdżasz za trzy dni. Podróż zajmuje tydzień. Będziesz miała miesiąc na ukończenie szkolenia, zanim Książę Luka dokona wyboru."
"A jeśli odmówię?"
Śmiech ojca był gorzki jak zimowe wino. "Wtedy będziesz patrzeć z pałacowych murów, jak armie Iramholtu palą nasze pola i mordują nasz lud. Czy twoja cnota jest warta tej ceny?"
Oskarżenie zawisło między nami jak ostrze. Chciałam krzyczeć, wściekać się, wrzucić ten przeklęty list w ogień. Zamiast tego wyprostowałam ramiona i uniosłam podbródek, będąc w każdym calu księżniczką, na jaką zostałam ukształtowana.
"Będę potrzebowała odpowiedniej garderoby," powiedziałam głosem stabilnym jak skała. "I większej świty niż pierwotnie planowano."
"Cokolwiek potrzebujesz." Ulga przemknęła przez twarz ojca, zanim ją zamaskował. "Penelopo—"
"Nie." Ruszyłam w stronę drzwi, zatrzymując się tylko gdy moja dłoń dotknęła klamki. "Spełnię swój obowiązek, Ojcze. Tak jak mnie nauczyłeś. Ale nie proś mnie, żebym się przy tym uśmiechała."
Wyszłam nie czekając na odpowiedź, moje kroki odbijały się echem jak marsz pogrzebowy. Trzy dni. Trzy dni zanim opuszczę wszystko, co znałam, by stać się czymś, czego nawet nie potrafiłam nazwać.
Za mną usłyszałam cichy dźwięk ojca opadającego na krzesło, ciężar królestwa miażdżył go tak samo pewnie jak mnie, ale nie obejrzałam się, bo księżniczkom nie wolno było pozwalać sobie na ten luksus.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zostawiałam za sobą wszystko, co kiedykolwiek znałam, by wkroczyć w świat, który albo mnie na nowo ukształtuje, albo zniszczy, i zaczynałam podejrzewać, że może nie ma między tym różnicy.
Ostatnim, co zobaczyłam z domu, była sylwetka mojego ojca w oknie pałacu, malejąca, aż całkowicie zniknęła.
Minęły trzy dni od naszej rozmowy w jego gabinecie, a teraz bogato zdobiony veridański powóz toczył się nieustannie na wschód, wioząc mnie ku przeznaczeniu, którego wciąż nie mogłam w pełni pojąć.
"Och, Księżniczko, wyobraź sobie tylko te suknie!" Głos Lady Meredith przerwał moje ponure rozmyślania. "Słyszałam, że aurelioński jedwab jest tak delikatny, że jest praktycznie przezroczysty."
"A klejnoty," dodała z zachwytem Lady Cordelia. "Rubiny wielkości śliwek, diamenty, które płoną w świetle świec."
Przycisnęłam czoło do chłodnej szyby i obserwowałam rozmazujący się krajobraz. Moje damy dworu szczebiotały bez przerwy od przekroczenia granicy, ich podekscytowanie moim nadchodzącym małżeństwem ostro kontrastowało z lękiem zaciskającym się w moim żołądku.
"Podobno Książę Koronny Luka jest oszałamiająco przystojny," ciągnęła Meredith. "Ciemne włosy, bursztynowe oczy i ramiona tak szerokie, że—"
"Wystarczy," powiedziałam cicho.
W powozie zapadła cisza. Czułam ich zdezorientowane spojrzenia, ale nie potrafiłam zmusić się do udawania entuzjazmu.
Jak mogłabym wyjaśnić, że fizyczne atrybuty ich księcia były najmniejszym z moich zmartwień? Że każda mila przybliżała mnie do upokorzenia, którego nawet nie potrafiłam sobie w pełni wyobrazić?
Gdy wjechaliśmy do właściwego Aurelionu, krajobraz się zmienił. Podczas gdy Veridia była pełna zielonych wzgórz i skromnych kamiennych wiosek, to królestwo płonęło kolorem i życiem.
Złote pola pszenicy ciągnęły się ku ośnieżonym górom, podczas gdy winnice ciężkie od fioletowych winogron kaskadowo spływały po tarasowych zboczach.
"Mój Boże," szepnęła Cordelia, gdy zbliżaliśmy się do stolicy.
Pałac wznosił się przed nami jak coś ze snu gorączkowego.
Wieże z białego marmuru sięgały ku niebu, ich powierzchnie lśniły żyłami prawdziwego złota.
Nawet ludzie byli inni. Gdy nasz powóz wił się przez dziedziniec pałacowy, dostrzegłam szlachtę i służbę poruszających się z płynną pewnością siebie, która sprawiła, że moje sztywne veridańskie wychowanie nagle wydało się prowincjonalne.
Kobiety nosiły suknie przylegające do ich krągłości, śmiejąc się otwarcie z mężczyznami, którzy dotykali ich swobodnie, intymnie, bez wstydu.
A potem byli Fae.
Oczywiście słyszałam o nich, ale zobaczenie ich to było coś zupełnie innego. Poruszali się wśród ludzi z eteryczną gracją, ich pojedyncze opalizujące skrzydła łapały światło jak witraże.
Ale było coś w ich oczach, starannie tłumiony ogień, który mówił o powstrzymywanej mocy. Nawet związani służbą, przyciągali uwagę.
"Witamy w Aurelionie, Wasza Wysokość." Ochmistrz pałacu, który nas powitał, był wysoki i elegancki, z tym rodzajem łatwego uśmiechu, który sugerował, że świat nieustannie go bawi. "Jestem Lord Cassius i będę nadzorował pani zakwaterowanie podczas pobytu."
Sposób, w jaki powiedział 'zakwaterowanie', sprawił, że moja skóra zadrżała z niepokoju.
Zaprowadził mnie przez pozłacane korytarze do tego, co miało stać się moim więzieniem z jedwabiu i złota.
Moje komnaty były studium uwodzicielskiego luksusu, jedwabne zasłony w głębokich klejnotowych odcieniach drapo wały ściany jak drogie kotary mające ukryć sekrety, podczas gdy łóżko — bogowie, to łóżko — było masywnym meblem pokrytym prześcieradłami, które wyglądały jak sprzędzone światło księżyca.
Ale to widok naprawdę mnie zaniepokoił.
Drzwi balkonowe otwierały się na to, co Lord Cassius nazwał Ogrodami Rozkoszy, choć z mojego punktu widzenia w gasnącym świetle dnia wyglądały niewinnie.
"Kolacja zostanie podana według pani życzenia, Wasza Wysokość," powiedział Cassius głosem gładkim jak miód. "Książę Koronny Luka jest niestety dziś wieczorem zajęty sprawami państwowymi, ale nie może się doczekać spotkania z panią jutro."
Po jego wyjściu odprawiłam moje damy i próbowałam odnaleźć się w tym dziwnym nowym świecie. Ale sen nie przychodził.
Łóżko było zbyt miękkie, powietrze zbyt ciepłe, cisza zbyt kompletna.
W domu zawsze słyszałam dźwięki pałacu, zmiany warty, służbę przygotowującą się do poranka, znajomy rytm życia, które rozumiałam.
Tutaj była tylko wyczekująca cisza, która sprawiała, że moje nerwy drżały z napięcia.
Nie mogąc dłużej znieść zamknięcia, wysunęłam się z łóżka i boso podeszłam do drzwi balkonowych. Wyszłam na zewnątrz i przez chwilę czułam się niemal spokojnie.
Potem Ogrody Rozkoszy ożyły.
Postacie poruszały się między pawilonami, pary splecione na jedwabnych poduszkach, grupy zebrane wokół migoczących świec, ciała poruszające się razem w sposób, który sprawił, że moje policzki płonęły.
Potem dotarły do mnie dźwięki.
Cichy śmiech, szeptane słowa, których nie mogłam do końca wychwycić, a potem... inne dźwięki. Westchnienia, które nie były z bólu, westchnienia, które mogły być tylko rozkoszą, muzyka, która zdawała się pulsować w rytm samej intymności.
Zaparło mi dech w piersi. To nie były tylko plotki czy pogłoski, to działo się tuż pod moim oknem.
Historie, które szeptała Roset, ordynarne spekulacje dam dworu, wszystko to było prawdziwe. Bardziej prawdziwe niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.
Kobiecy okrzyk ekstazy uniósł się z jednego z pawilonów, a ja cofnęłam się chwiejnie, z sercem walącym o żebra. Przez przezroczyste zasłony pobliskiej altany dostrzegłam splecione sylwetki, ich ruchy niedwuznacznie namiętne.
To była moja nowa rzeczywistość. Ten świat zmysłowej wolności i nieskrępowanej przyjemności był miejscem, gdzie miałam nauczyć się być... czym?
Czego dokładnie ode mnie oczekiwali?
Wycofałam się do mojej komnaty i zatrzasnęłam drzwi balkonowe, ale wciąż to słyszałam, odległą muzykę, ciche dźwięki namiętności, puls świata, którego nie rozumiałam.
Opadając na brzeg masywnego łóżka, objęłam się ramionami i próbowałam przestać drżeć. Lata przygotowań do małżeństwa nauczyły mnie protokołu, polityki i właściwego zachowania.
Żadne z nich nie przygotowało mnie na to.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tonęłam w oczekiwaniu na spotkanie, które miało zdjąć ze mnie wszystko, co uważałam za prawdę o pragnieniu, władzy i o sobie samej.
Obudziłam się na dźwięk własnego serca. To przecież tylko kolejny dzień, powtarzałam sobie. Jeszcze jeden dzień, zanim wszystko się zmieni.
— Dzień dobry, Wasza Wysokość. — Lady Meredith wpadła do pokoju z wymuszoną wesołością. — Taki cudowny dzień na zwiedzanie pałacu!
— Istotnie — odparłam, choć mój głos zabrzmiał pusto nawet dla moich własnych uszu.
Po śniadaniu wybrałyśmy się na teren pałacu. Miałam nadzieję, że ta odskocznia uspokoi moje nerwy, ale wszystko tutaj wydawało się być próbą, którą z góry byłam skazana przegrać.
Architektura była olśniewająca: wznoszące się łuki i złocisty kamień, który jakby świecił od środka, lecz pod tą urodą było coś, co sprawiało, że miałam ciarki na skórze.
— O, spójrzcie na te fontanny! — zawołała Cordelia, wskazując serię marmurowych rzeźb przedstawiających postaci w różnych fazach… jawnie intymnych scen między kochankami.
Odwróciłam się szybko. — Może odwiedzimy raczej ogród różany.
— Róże są piękne — odezwał się za nami aksamitny głos. — Ale jaśmin kwitnący nocą w Ogrodzie Przyjemności jest naprawdę spektakularny.
Odwróciłam się i zobaczyłam zbliżającą się kobietę po dwudziestce; jej kasztanowe włosy były upięte w elegancki kok. Jej suknia była piękna, ale znacznie bardziej odkrywająca niż wszystko, co noszono na dworze w Veridianie.
— Lady Vivienne Ashford — przedstawiła się z ukłonem. — Wydaje mi się, że będziemy dzielić ze sobą kilka… edukacyjnych doświadczeń.
Serce mi zamarło. — Ty też jesteś tu na szkolenie?
— Już trzeci raz, właściwie. — Jej śmiech był lekki, lecz w oczach dostrzegłam coś wyrachowanego. — W przyszłym miesiącu wychodzę za najmłodszego syna księcia Garretta. Rodzina nalegała, żebym odświeżyła swoje umiejętności.
— Trzeci raz? — szepnęła Meredith.
— Och tak, to tu dość powszechne. Aurelion wierzy w gruntowne przygotowanie. — Spojrzenie Vivienne przesunęło się po mnie z oceniającym chłodem. — Musisz być księżniczką Penelopą. Jedną z kandydatek na żonę następcy tronu, księcia Luki.
— Tak, to ja.
— Jak ekscytująco! — powiedziała z uśmiechem, który jednak nie sięgnął jej oczu. — Słyszałam, że jest bardzo… wymagający. Mam nadzieję, że jesteś gotowa na to, czego się od ciebie oczekuje.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, odpłynęła, zostawiając mnie z suchymi ustami i drżącymi dłońmi.
— Dziwna kobieta — wymamrotała Meredith.
Dziwna to nie było słowo, którego bym użyła. Raczej groźna.
Kontynuowałyśmy zwiedzanie, lecz czułam się coraz bardziej spięta. Szlachetnie urodzeni szeptali za wachlarzami, gdy przechodziłam obok, ich spojrzenia śledziły mnie z mieszanką ciekawości i rozbawienia.
Służący Fae snuli się po korytarzach niczym duchy, ich pojedyncze skrzydła łapały światło. Za każdym razem, gdy na nich patrzyłam, myślałam o łańcuchach, magii i rzeczach, których zostali zmuszeni się nauczyć.
— Księżniczko — wyszeptała Cordelia, gdy mijałyśmy parę ozdobnych drzwi. — Czy to nie wejście do—
— Nie. — Nawet nie spojrzałam.
Doskonale wiedziałam, co kryje się za tamtymi drzwiami, i nie byłam jeszcze gotowa się z tym zmierzyć.
Tego popołudnia spotkałam więcej innych „kandydatek”, jak nas nazywano. Grupę młodych kobiet z różnych rodów, wszystkie tu w tym samym celu.
Gromadziły się razem w ogrodach pałacu, chichocząc i szepcząc jak uczennice.
— Ciekawe, jaki on jest — powiedziała jedna z nich, blondynka o pełnych oczach. — Mam na myśli Arcymistrza.
— Pewnie oszałamiająco przystojny — odparła druga. — Mówią, że przeszkolił połowę szlachetnie urodzonych dam w królestwie.
— Słyszałam, że jest niesamowicie… utalentowany — powiedziała pierwsza, a wszystkie wybuchły śmiechem.
Przeszłam obok nich szybko, ale ich słowa mnie prześladowały. Były podekscytowane. Naprawdę podekscytowane tym, co miało nadejść.
Co było ze mną nie tak, że czułam tylko lęk?
W swoich komnatach próbowałam wmówić sobie, że to tylko polityka. Kolejny obowiązek, jak nauka tańca czy języków obcych. Całe życie byłam szkolona, by robić to, czego ode mnie oczekiwano — czym to się różniło?
Tyle że różniło się . Wszystko w tym było inne.
— To po prostu kolejna umiejętność do opanowania — powiedziałam do swojego odbicia. — Nic więcej.
Ale moja twarz w lustrze wyglądała równie nieprzekonująco, jak się czułam.
Godziny wlokły się niemiłosiernie. Kolacja przyszła i odeszła, ledwo tknęłam jedzenie. Moje damy wycofały się wcześnie, paplając o jutrzejszej „przygodzie” tak długo, że miałam ochotę krzyczeć.
Zapadła noc, a wraz z nią rozległy się dźwięki z Ogrodów Przyjemności. Cicha muzyka, odległy śmiech, i te inne odgłosy, od których płonęły mi policzki.
Naciągnęłam poduszkę na głowę, ale nadal je słyszałam.
Leżąc w ciemności, wpatrywałam się w sufit, każdy mięsień napięty. W myślach kłębiły się obrazy tego, co może przynieść jutro.
Miękki stukot przerwał spiralę moich myśli.
— Proszę wejść — zawołałam, siadając gwałtownie.
Weszła młoda służąca, z pochyloną głową. — Wasza Wysokość, przynoszę wiadomość z Akademii Szkoleniowej.
Serce mi stanęło. — Tak?
— Arcymistrz oczekuje Waszej Wysokości o świcie. Proszę przyjść samodzielnie.
— Ja… tak, oczywiście. — Dziewczyna ukłoniła się i wyszła bez słowa więcej.
Siedziałam w ciemności, a cisza przygniatała mnie ciężarem. Świt wydawał się zarówno nieosiągalnie daleki, jak i przerażająco bliski.
— Jestem gotowa — wyszeptałam do pustego pokoju. Ale wiedziałam, że kłamię, nawet gdy słowa opuszczały moje usta.
Przesuń w górę, aby kontynuować