passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pleasure You Give - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Pleasure You Give

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Zostawiałam za sobą wszystko, co kiedykolwiek znałam, by wkroczyć w świat, który albo mnie na nowo ukształtuje, albo zniszczy, i zaczynałam podejrzewać, że może nie ma między tym różnicy.

Ostatnim, co zobaczyłam z domu, była sylwetka mojego ojca w oknie pałacu, malejąca, aż całkowicie zniknęła.

Minęły trzy dni od naszej rozmowy w jego gabinecie, a teraz bogato zdobiony veridański powóz toczył się nieustannie na wschód, wioząc mnie ku przeznaczeniu, którego wciąż nie mogłam w pełni pojąć.

"Och, Księżniczko, wyobraź sobie tylko te suknie!" Głos Lady Meredith przerwał moje ponure rozmyślania. "Słyszałam, że aurelioński jedwab jest tak delikatny, że jest praktycznie przezroczysty."

"A klejnoty," dodała z zachwytem Lady Cordelia. "Rubiny wielkości śliwek, diamenty, które płoną w świetle świec."

Przycisnęłam czoło do chłodnej szyby i obserwowałam rozmazujący się krajobraz. Moje damy dworu szczebiotały bez przerwy od przekroczenia granicy, ich podekscytowanie moim nadchodzącym małżeństwem ostro kontrastowało z lękiem zaciskającym się w moim żołądku.

"Podobno Książę Koronny Luka jest oszałamiająco przystojny," ciągnęła Meredith. "Ciemne włosy, bursztynowe oczy i ramiona tak szerokie, że—"

"Wystarczy," powiedziałam cicho.

W powozie zapadła cisza. Czułam ich zdezorientowane spojrzenia, ale nie potrafiłam zmusić się do udawania entuzjazmu.

Jak mogłabym wyjaśnić, że fizyczne atrybuty ich księcia były najmniejszym z moich zmartwień? Że każda mila przybliżała mnie do upokorzenia, którego nawet nie potrafiłam sobie w pełni wyobrazić?

Gdy wjechaliśmy do właściwego Aurelionu, krajobraz się zmienił. Podczas gdy Veridia była pełna zielonych wzgórz i skromnych kamiennych wiosek, to królestwo płonęło kolorem i życiem.

Złote pola pszenicy ciągnęły się ku ośnieżonym górom, podczas gdy winnice ciężkie od fioletowych winogron kaskadowo spływały po tarasowych zboczach.

"Mój Boże," szepnęła Cordelia, gdy zbliżaliśmy się do stolicy.

Pałac wznosił się przed nami jak coś ze snu gorączkowego.

Wieże z białego marmuru sięgały ku niebu, ich powierzchnie lśniły żyłami prawdziwego złota.

Nawet ludzie byli inni. Gdy nasz powóz wił się przez dziedziniec pałacowy, dostrzegłam szlachtę i służbę poruszających się z płynną pewnością siebie, która sprawiła, że moje sztywne veridańskie wychowanie nagle wydało się prowincjonalne.

Kobiety nosiły suknie przylegające do ich krągłości, śmiejąc się otwarcie z mężczyznami, którzy dotykali ich swobodnie, intymnie, bez wstydu.

A potem byli Fae.

Oczywiście słyszałam o nich, ale zobaczenie ich to było coś zupełnie innego. Poruszali się wśród ludzi z eteryczną gracją, ich pojedyncze opalizujące skrzydła łapały światło jak witraże.

Ale było coś w ich oczach, starannie tłumiony ogień, który mówił o powstrzymywanej mocy. Nawet związani służbą, przyciągali uwagę.

"Witamy w Aurelionie, Wasza Wysokość." Ochmistrz pałacu, który nas powitał, był wysoki i elegancki, z tym rodzajem łatwego uśmiechu, który sugerował, że świat nieustannie go bawi. "Jestem Lord Cassius i będę nadzorował pani zakwaterowanie podczas pobytu."

Sposób, w jaki powiedział 'zakwaterowanie', sprawił, że moja skóra zadrżała z niepokoju.

Zaprowadził mnie przez pozłacane korytarze do tego, co miało stać się moim więzieniem z jedwabiu i złota.

Moje komnaty były studium uwodzicielskiego luksusu, jedwabne zasłony w głębokich klejnotowych odcieniach drapo wały ściany jak drogie kotary mające ukryć sekrety, podczas gdy łóżko — bogowie, to łóżko — było masywnym meblem pokrytym prześcieradłami, które wyglądały jak sprzędzone światło księżyca.

Ale to widok naprawdę mnie zaniepokoił.

Drzwi balkonowe otwierały się na to, co Lord Cassius nazwał Ogrodami Rozkoszy, choć z mojego punktu widzenia w gasnącym świetle dnia wyglądały niewinnie.

"Kolacja zostanie podana według pani życzenia, Wasza Wysokość," powiedział Cassius głosem gładkim jak miód. "Książę Koronny Luka jest niestety dziś wieczorem zajęty sprawami państwowymi, ale nie może się doczekać spotkania z panią jutro."

Po jego wyjściu odprawiłam moje damy i próbowałam odnaleźć się w tym dziwnym nowym świecie. Ale sen nie przychodził.

Łóżko było zbyt miękkie, powietrze zbyt ciepłe, cisza zbyt kompletna.

W domu zawsze słyszałam dźwięki pałacu, zmiany warty, służbę przygotowującą się do poranka, znajomy rytm życia, które rozumiałam.

Tutaj była tylko wyczekująca cisza, która sprawiała, że moje nerwy drżały z napięcia.

Nie mogąc dłużej znieść zamknięcia, wysunęłam się z łóżka i boso podeszłam do drzwi balkonowych. Wyszłam na zewnątrz i przez chwilę czułam się niemal spokojnie.

Potem Ogrody Rozkoszy ożyły.

Postacie poruszały się między pawilonami, pary splecione na jedwabnych poduszkach, grupy zebrane wokół migoczących świec, ciała poruszające się razem w sposób, który sprawił, że moje policzki płonęły.

Potem dotarły do mnie dźwięki.

Cichy śmiech, szeptane słowa, których nie mogłam do końca wychwycić, a potem... inne dźwięki. Westchnienia, które nie były z bólu, westchnienia, które mogły być tylko rozkoszą, muzyka, która zdawała się pulsować w rytm samej intymności.

Zaparło mi dech w piersi. To nie były tylko plotki czy pogłoski, to działo się tuż pod moim oknem.

Historie, które szeptała Roset, ordynarne spekulacje dam dworu, wszystko to było prawdziwe. Bardziej prawdziwe niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.

Kobiecy okrzyk ekstazy uniósł się z jednego z pawilonów, a ja cofnęłam się chwiejnie, z sercem walącym o żebra. Przez przezroczyste zasłony pobliskiej altany dostrzegłam splecione sylwetki, ich ruchy niedwuznacznie namiętne.

To była moja nowa rzeczywistość. Ten świat zmysłowej wolności i nieskrępowanej przyjemności był miejscem, gdzie miałam nauczyć się być... czym?

Czego dokładnie ode mnie oczekiwali?

Wycofałam się do mojej komnaty i zatrzasnęłam drzwi balkonowe, ale wciąż to słyszałam, odległą muzykę, ciche dźwięki namiętności, puls świata, którego nie rozumiałam.

Opadając na brzeg masywnego łóżka, objęłam się ramionami i próbowałam przestać drżeć. Lata przygotowań do małżeństwa nauczyły mnie protokołu, polityki i właściwego zachowania.

Żadne z nich nie przygotowało mnie na to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Tonęłam w oczekiwaniu na spotkanie, które miało zdjąć ze mnie wszystko, co uważałam za prawdę o pragnieniu, władzy i o sobie samej.

Obudziłam się na dźwięk własnego serca. To przecież tylko kolejny dzień, powtarzałam sobie. Jeszcze jeden dzień, zanim wszystko się zmieni.

— Dzień dobry, Wasza Wysokość. — Lady Meredith wpadła do pokoju z wymuszoną wesołością. — Taki cudowny dzień na zwiedzanie pałacu!

— Istotnie — odparłam, choć mój głos zabrzmiał pusto nawet dla moich własnych uszu.

Po śniadaniu wybrałyśmy się na teren pałacu. Miałam nadzieję, że ta odskocznia uspokoi moje nerwy, ale wszystko tutaj wydawało się być próbą, którą z góry byłam skazana przegrać.

Architektura była olśniewająca: wznoszące się łuki i złocisty kamień, który jakby świecił od środka, lecz pod tą urodą było coś, co sprawiało, że miałam ciarki na skórze.

— O, spójrzcie na te fontanny! — zawołała Cordelia, wskazując serię marmurowych rzeźb przedstawiających postaci w różnych fazach… jawnie intymnych scen między kochankami.

Odwróciłam się szybko. — Może odwiedzimy raczej ogród różany.

— Róże są piękne — odezwał się za nami aksamitny głos. — Ale jaśmin kwitnący nocą w Ogrodzie Przyjemności jest naprawdę spektakularny.

Odwróciłam się i zobaczyłam zbliżającą się kobietę po dwudziestce; jej kasztanowe włosy były upięte w elegancki kok. Jej suknia była piękna, ale znacznie bardziej odkrywająca niż wszystko, co noszono na dworze w Veridianie.

— Lady Vivienne Ashford — przedstawiła się z ukłonem. — Wydaje mi się, że będziemy dzielić ze sobą kilka… edukacyjnych doświadczeń.

Serce mi zamarło. — Ty też jesteś tu na szkolenie?

— Już trzeci raz, właściwie. — Jej śmiech był lekki, lecz w oczach dostrzegłam coś wyrachowanego. — W przyszłym miesiącu wychodzę za najmłodszego syna księcia Garretta. Rodzina nalegała, żebym odświeżyła swoje umiejętności.

— Trzeci raz? — szepnęła Meredith.

— Och tak, to tu dość powszechne. Aurelion wierzy w gruntowne przygotowanie. — Spojrzenie Vivienne przesunęło się po mnie z oceniającym chłodem. — Musisz być księżniczką Penelopą. Jedną z kandydatek na żonę następcy tronu, księcia Luki.

— Tak, to ja.

— Jak ekscytująco! — powiedziała z uśmiechem, który jednak nie sięgnął jej oczu. — Słyszałam, że jest bardzo… wymagający. Mam nadzieję, że jesteś gotowa na to, czego się od ciebie oczekuje.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, odpłynęła, zostawiając mnie z suchymi ustami i drżącymi dłońmi.

— Dziwna kobieta — wymamrotała Meredith.

Dziwna to nie było słowo, którego bym użyła. Raczej groźna.

Kontynuowałyśmy zwiedzanie, lecz czułam się coraz bardziej spięta. Szlachetnie urodzeni szeptali za wachlarzami, gdy przechodziłam obok, ich spojrzenia śledziły mnie z mieszanką ciekawości i rozbawienia.

Służący Fae snuli się po korytarzach niczym duchy, ich pojedyncze skrzydła łapały światło. Za każdym razem, gdy na nich patrzyłam, myślałam o łańcuchach, magii i rzeczach, których zostali zmuszeni się nauczyć.

— Księżniczko — wyszeptała Cordelia, gdy mijałyśmy parę ozdobnych drzwi. — Czy to nie wejście do—

— Nie. — Nawet nie spojrzałam.

Doskonale wiedziałam, co kryje się za tamtymi drzwiami, i nie byłam jeszcze gotowa się z tym zmierzyć.

Tego popołudnia spotkałam więcej innych „kandydatek”, jak nas nazywano. Grupę młodych kobiet z różnych rodów, wszystkie tu w tym samym celu.

Gromadziły się razem w ogrodach pałacu, chichocząc i szepcząc jak uczennice.

— Ciekawe, jaki on jest — powiedziała jedna z nich, blondynka o pełnych oczach. — Mam na myśli Arcymistrza.

— Pewnie oszałamiająco przystojny — odparła druga. — Mówią, że przeszkolił połowę szlachetnie urodzonych dam w królestwie.

— Słyszałam, że jest niesamowicie… utalentowany — powiedziała pierwsza, a wszystkie wybuchły śmiechem.

Przeszłam obok nich szybko, ale ich słowa mnie prześladowały. Były podekscytowane. Naprawdę podekscytowane tym, co miało nadejść.

Co było ze mną nie tak, że czułam tylko lęk?

W swoich komnatach próbowałam wmówić sobie, że to tylko polityka. Kolejny obowiązek, jak nauka tańca czy języków obcych. Całe życie byłam szkolona, by robić to, czego ode mnie oczekiwano — czym to się różniło?

Tyle że różniło się . Wszystko w tym było inne.

— To po prostu kolejna umiejętność do opanowania — powiedziałam do swojego odbicia. — Nic więcej.

Ale moja twarz w lustrze wyglądała równie nieprzekonująco, jak się czułam.

Godziny wlokły się niemiłosiernie. Kolacja przyszła i odeszła, ledwo tknęłam jedzenie. Moje damy wycofały się wcześnie, paplając o jutrzejszej „przygodzie” tak długo, że miałam ochotę krzyczeć.

Zapadła noc, a wraz z nią rozległy się dźwięki z Ogrodów Przyjemności. Cicha muzyka, odległy śmiech, i te inne odgłosy, od których płonęły mi policzki.

Naciągnęłam poduszkę na głowę, ale nadal je słyszałam.

Leżąc w ciemności, wpatrywałam się w sufit, każdy mięsień napięty. W myślach kłębiły się obrazy tego, co może przynieść jutro.

Miękki stukot przerwał spiralę moich myśli.

— Proszę wejść — zawołałam, siadając gwałtownie.

Weszła młoda służąca, z pochyloną głową. — Wasza Wysokość, przynoszę wiadomość z Akademii Szkoleniowej.

Serce mi stanęło. — Tak?

— Arcymistrz oczekuje Waszej Wysokości o świcie. Proszę przyjść samodzielnie.

— Ja… tak, oczywiście. — Dziewczyna ukłoniła się i wyszła bez słowa więcej.

Siedziałam w ciemności, a cisza przygniatała mnie ciężarem. Świt wydawał się zarówno nieosiągalnie daleki, jak i przerażająco bliski.

— Jestem gotowa — wyszeptałam do pustego pokoju. Ale wiedziałam, że kłamię, nawet gdy słowa opuszczały moje usta.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Miałam właśnie spotkać mężczyznę, który zażąda ode mnie czegoś, czego sama nigdy nie nauczyłam się sobie dawać, i odkryć, że ignorancja to luksus, na który już nie mogę sobie pozwolić.

Drzwi zamknęły się za mną cichym kliknięciem, które zabrzmiało niczym dzwon śmierci.

Stałam na progu prywatnej komnaty treningowej Głównego Adepta, zaciskając dłonie tak mocno, że paznokcie wbijały mi się w dłonie. Pokój nie przypominał niczego, czego się spodziewałam – żadnych jedwabnych poduszek ani złotych ozdób, żadnych oczywistych oznak rozpusty.

Zamiast tego był elegancko prosty, o czystych liniach i naturalnym świetle przesączającym się przez wysokie okna. Kilka starannie dobranych mebli, trochę książek i ogólne wrażenie... celu.

To nie było miejsce na prymitywną przyjemność. To była pracownia, miejsce, gdzie uprawia się sztukę. W jakiś sposób to czyniło to jeszcze gorszym.

„Księżniczko Penelope.” Głos dobiegł zza moich pleców, niski i precyzyjnie kontrolowany, niosący subtelny ślad akcentu, którego nie potrafiłam rozpoznać. „Jestem Rios, Główny Adept Przyjemności w Aurelionie. Możesz zwracać się do mnie: Mistrzu Rios.”

Odwróciłam się w kierunku dźwięku i poczułam, jak oddech zatrzymuje mi się w gardle.

Nie był niczym, co sobie wyobrażałam. Niezwykle wysoki i szczupły, o ramionach zdradzających opanowaną siłę. Posiadał tę nieziemską urodę typową dla wszystkich Fae, ale u niego była ona spotęgowana do niemal bolesnego poziomu.

Twarz – sama ostre kąty: wysokie kości policzkowe, które mogłyby ciąć szkło, mocna szczęka i usta jednocześnie zmysłowe i okrutne. Ciemne, długie włosy były surowo odciągnięte od twarzy, ani jeden kosmyk nie był poza miejscem, odsłaniając elegancką linię szyi.

Srebrno-szare i zupełnie nieczytelne oczy zdawały się przenikać w głąb mojej duszy z intensywnością, która sprawiała, że powietrze wokół niego drżało od ledwie powstrzymywanej mocy.

Rios miał na sobie czarne spodnie opinające długie nogi i wąski, skórzany kaftan przylegający do torsu niczym druga skóra, ukazując muskularne ramiona.

Gdy odwrócił się, by otworzyć okno, zauważyłam, że tył kaftana był otwarty, odsłaniając elegancką linię kręgosłupa i pozwalając jego skrzydłu na pełną swobodę ruchów.

Ale to właśnie skrzydło sprawiło, że nie mogłam oderwać wzroku.

Jedno tylko, przezroczyste, wychwytywało poranne światło wpadające przez okna, jego powierzchnia połyskiwała jak macica perłowa, z żyłkami srebra i złota pulsującymi własnym wewnętrznym blaskiem.

To było zapierająco dech piękne.

Tam, gdzie powinno być drugie, brzydka blizna szpeciła jego lewą łopatkę – brutalne przypomnienie o tym, co mu odebrano, przez co pozostałe skrzydło wydawało się jeszcze cenniejsze i bardziej tragiczne.

„Spóźniłaś się”, powiedział, a jego ton niósł chłód zimowego mrozu, mimo że był równy.

„Ja...” Przełknęłam ślinę. „Przyszłam najszybciej, jak mogłam.”

„Nie.” Poruszył się z płynną gracją, stając za prostym drewnianym biurkiem. „Zwlekałaś. Szłaś powoli korytarzami, dwa razy się zatrzymałaś, by zebrać odwagę, a przed moimi drzwiami stałaś pełną minutę, zanim weszłaś.”

Gorąco zalało mi policzki. „Jak możesz to wiedzieć—”

„Nie jesteś pierwszą niechętną księżniczką, którą szkoliłem.” Jego spojrzenie było kliniczne, oceniające. „Twoja reputacja cię wyprzedza, księżniczko. Dni przygotowań, a nie poczyniłaś żadnego postępu.”

„Postępu w czym dokładnie?” Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. „W zostaniu jakąś... wyćwiczoną kurtyzaną?”

Ciemna brew uniosła się lekko. „W zrozumieniu świętej sztuki przyjemności, którą twój przyszły mąż ceni ponad większość innych umiejętności.”

„Świętej?” Zaśmiałam się ostro, gorzko. „Nie ma nic świętego w tym, co dzieje się w tamtych ogrodach.”

„Ah-h.” Coś mignęło mu w oczach – gniew, być może, albo coś głębszego. Ale głos pozostał całkiem spokojny. „Właśnie to.”

„Co dokładnie?”

„Twoje fundamentalne niezrozumienie.” Odszedł od biurka, podchodząc bliżej. „Widzisz zepsucie tam, gdzie jest artyzm. Niewolę tam, gdzie jest służba. Barbarzyństwo tam, gdzie jest starożytna tradycja.”

„Bo właśnie tym to jest!” Cofnęłam się, głos mi się podniósł. „Jesteście wszyscy niewolnikami, zmuszani do—”

„Jestem Głównym Adeptem Przyjemności Aurelionu,” przerwał, a jego ton był jak lód. „Wyszkoliłem obecną Królową. Prowadziłem dziesiątki szlachetnych dam w odkrywaniu własnych pragnień i pragnień ich partnerów. Otrzymuję sowite wynagrodzenie za swoją wiedzę i żyję w luksusie, którego zazdrościłoby mi większość książąt.”

„Ale twoje skrzydło—”

„Zostało wymienione na moc, którą teraz posiadam.” Jego oczy nie odrywały się od moich. „Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda, księżniczko. Może czas, byś to zrozumiała.”

Poczułam się nagle mała, głupia. Ale złość była bezpieczniejsza niż wstyd, więc się jej uczepiłam. „Nie obchodzą mnie twoje usprawiedliwienia. To wszystko jest obrzydliwe i mam za złe, że jestem do tego zmuszana.”

„Twoja niechęć została odnotowana.” Wrócił do biurka, zapisując coś w oprawionym w skórę dzienniku. „Tak samo jak twoje uprzedzenie, ignorancja i dziecinny opór.”

„Dziecinny?” Mój głos zadrżał. „Próbuję zachować resztki godności w niemożliwej sytuacji!”

„Godność.” Podniósł wzrok znad pisania i po raz pierwszy zobaczyłam w jego wyrazie twarzy coś, co mogło być rozbawieniem. „Powiedz mi, księżniczko, ile godności będziesz miała, gdy następca tronu Luka odkryje, że jego narzeczona jest kompletnie nieświadoma własnego ciała?”

Krew odpłynęła mi z twarzy. To był ten moment, którego się obawiałam. Zaraz zażąda, żebym się rozebrała, albo gorzej. Zamknęłam oczy, próbując przygotować się na nieuniknione upokorzenie.

„Spójrz na mnie.”

Zmusiłam się, by otworzyć oczy, spodziewając się zobaczyć pożądanie lub okrucieństwo. Zamiast tego zobaczyłam coś, co niemal przypominało... współczucie?

„Powiedz mi, księżniczko,” mruknął, głos miał niski i intymny, „kiedy jesteś sama w nocy, kiedy nikt nie patrzy... jak się dotykasz?”

Pytanie uderzyło mnie jak fizyczny cios. Wpatrywałam się w niego, otwierając i zamykając usta bezgłośnie.

„Ja—” Głos mi się załamał, był ochrypły i cichy. „Co?”

Oparł się w fotelu, splótł dłonie w piramidkę, nie odrywając ode mnie wzroku.

„To proste pytanie. Co sprawia ci przyjemność? Gdzie wędrują twoje palce, gdy w ciemności szukasz miękkości? Jakiego rytmu pragniesz?”

Moje policzki płonęły. Wstyd – gorący, palący, płynny – rozlał się głęboko w moim brzuchu. Przełknęłam ślinę, próbując złapać oddech w płuca, które odmawiały współpracy.

„Ja... nie,” powiedziałam w końcu, ledwie szeptem.

„Nie co?”

„Nie dotykam się,” wyznałam. „Nigdy... tego nie robiłam.”

Cisza. Długa, ostra pauza.

Rios przechylił głowę, a jego spojrzenie nie było okrutne – ale intensywne, z nutą czegoś ciemnego i głodnego.

„To właśnie,” powiedział cicho, z namysłem, „będzie twoją pierwszą lekcją.”

„Moja pierwsza—co?” wyszeptałam.

Wstał powoli, cały wdzięk i niebezpieczeństwo, i przeszedł przez pokój, aż dzielił nas tylko oddech. Musiałam unieść głowę, by spojrzeć mu w oczy.

„Jak możesz mieć nadzieję zadowolić przyszłego króla,” spytał, głos miał jak aksamit na mojej skórze, „skoro nawet nie wiesz, jak zadowolić samą siebie?”

Zamarłam, oszołomiona, słowa ugrzęzły mi w gardle. Moje ciało zdradzało mnie z każdym uderzeniem serca, każdym drżeniem gorąca przepływającym przez mnie.

„Ty... oczekujesz, że... przy tobie?”

„Oczekuję, że się nauczysz,” powiedział. Jego dłoń uniosła się – nie dotykając, ale zawisła kilka centymetrów od mojego policzka, moich ust. „W jakiej formie to nastąpi, zależy od ciebie. Sama, niezdarnie, w ciszy... albo tutaj. Z moim przewodnictwem. Z moim głosem w twoim uchu. Ucząc cię dokładnie, jak się rozplatać.”

Jego głos obniżył się jeszcze, niemal do pomruku.

„Możesz wybrać wstyd, albo możesz wybrać przebudzenie. Tak czy inaczej, księżniczko...” Jego usta wykrzywił najsubtelniejszy uśmiech. „Korona nie będzie czekać wiecznie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pleasure You Give

The Pleasure You Give

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa