Miałam właśnie spotkać mężczyznę, który zażąda ode mnie czegoś, czego sama nigdy nie nauczyłam się sobie dawać, i odkryć, że ignorancja to luksus, na który już nie mogę sobie pozwolić.
Drzwi zamknęły się za mną cichym kliknięciem, które zabrzmiało niczym dzwon śmierci.
Stałam na progu prywatnej komnaty treningowej Głównego Adepta, zaciskając dłonie tak mocno, że paznokcie wbijały mi się w dłonie. Pokój nie przypominał niczego, czego się spodziewałam – żadnych jedwabnych poduszek ani złotych ozdób, żadnych oczywistych oznak rozpusty.
Zamiast tego był elegancko prosty, o czystych liniach i naturalnym świetle przesączającym się przez wysokie okna. Kilka starannie dobranych mebli, trochę książek i ogólne wrażenie... celu.
To nie było miejsce na prymitywną przyjemność. To była pracownia, miejsce, gdzie uprawia się sztukę. W jakiś sposób to czyniło to jeszcze gorszym.
„Księżniczko Penelope.” Głos dobiegł zza moich pleców, niski i precyzyjnie kontrolowany, niosący subtelny ślad akcentu, którego nie potrafiłam rozpoznać. „Jestem Rios, Główny Adept Przyjemności w Aurelionie. Możesz zwracać się do mnie: Mistrzu Rios.”
Odwróciłam się w kierunku dźwięku i poczułam, jak oddech zatrzymuje mi się w gardle.
Nie był niczym, co sobie wyobrażałam. Niezwykle wysoki i szczupły, o ramionach zdradzających opanowaną siłę. Posiadał tę nieziemską urodę typową dla wszystkich Fae, ale u niego była ona spotęgowana do niemal bolesnego poziomu.
Twarz – sama ostre kąty: wysokie kości policzkowe, które mogłyby ciąć szkło, mocna szczęka i usta jednocześnie zmysłowe i okrutne. Ciemne, długie włosy były surowo odciągnięte od twarzy, ani jeden kosmyk nie był poza miejscem, odsłaniając elegancką linię szyi.
Srebrno-szare i zupełnie nieczytelne oczy zdawały się przenikać w głąb mojej duszy z intensywnością, która sprawiała, że powietrze wokół niego drżało od ledwie powstrzymywanej mocy.
Rios miał na sobie czarne spodnie opinające długie nogi i wąski, skórzany kaftan przylegający do torsu niczym druga skóra, ukazując muskularne ramiona.
Gdy odwrócił się, by otworzyć okno, zauważyłam, że tył kaftana był otwarty, odsłaniając elegancką linię kręgosłupa i pozwalając jego skrzydłu na pełną swobodę ruchów.
Ale to właśnie skrzydło sprawiło, że nie mogłam oderwać wzroku.
Jedno tylko, przezroczyste, wychwytywało poranne światło wpadające przez okna, jego powierzchnia połyskiwała jak macica perłowa, z żyłkami srebra i złota pulsującymi własnym wewnętrznym blaskiem.
To było zapierająco dech piękne.
Tam, gdzie powinno być drugie, brzydka blizna szpeciła jego lewą łopatkę – brutalne przypomnienie o tym, co mu odebrano, przez co pozostałe skrzydło wydawało się jeszcze cenniejsze i bardziej tragiczne.
„Spóźniłaś się”, powiedział, a jego ton niósł chłód zimowego mrozu, mimo że był równy.
„Ja...” Przełknęłam ślinę. „Przyszłam najszybciej, jak mogłam.”
„Nie.” Poruszył się z płynną gracją, stając za prostym drewnianym biurkiem. „Zwlekałaś. Szłaś powoli korytarzami, dwa razy się zatrzymałaś, by zebrać odwagę, a przed moimi drzwiami stałaś pełną minutę, zanim weszłaś.”
Gorąco zalało mi policzki. „Jak możesz to wiedzieć—”
„Nie jesteś pierwszą niechętną księżniczką, którą szkoliłem.” Jego spojrzenie było kliniczne, oceniające. „Twoja reputacja cię wyprzedza, księżniczko. Dni przygotowań, a nie poczyniłaś żadnego postępu.”
„Postępu w czym dokładnie?” Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. „W zostaniu jakąś... wyćwiczoną kurtyzaną?”
Ciemna brew uniosła się lekko. „W zrozumieniu świętej sztuki przyjemności, którą twój przyszły mąż ceni ponad większość innych umiejętności.”
„Świętej?” Zaśmiałam się ostro, gorzko. „Nie ma nic świętego w tym, co dzieje się w tamtych ogrodach.”
„Ah-h.” Coś mignęło mu w oczach – gniew, być może, albo coś głębszego. Ale głos pozostał całkiem spokojny. „Właśnie to.”
„Co dokładnie?”
„Twoje fundamentalne niezrozumienie.” Odszedł od biurka, podchodząc bliżej. „Widzisz zepsucie tam, gdzie jest artyzm. Niewolę tam, gdzie jest służba. Barbarzyństwo tam, gdzie jest starożytna tradycja.”
„Bo właśnie tym to jest!” Cofnęłam się, głos mi się podniósł. „Jesteście wszyscy niewolnikami, zmuszani do—”
„Jestem Głównym Adeptem Przyjemności Aurelionu,” przerwał, a jego ton był jak lód. „Wyszkoliłem obecną Królową. Prowadziłem dziesiątki szlachetnych dam w odkrywaniu własnych pragnień i pragnień ich partnerów. Otrzymuję sowite wynagrodzenie za swoją wiedzę i żyję w luksusie, którego zazdrościłoby mi większość książąt.”
„Ale twoje skrzydło—”
„Zostało wymienione na moc, którą teraz posiadam.” Jego oczy nie odrywały się od moich. „Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda, księżniczko. Może czas, byś to zrozumiała.”
Poczułam się nagle mała, głupia. Ale złość była bezpieczniejsza niż wstyd, więc się jej uczepiłam. „Nie obchodzą mnie twoje usprawiedliwienia. To wszystko jest obrzydliwe i mam za złe, że jestem do tego zmuszana.”
„Twoja niechęć została odnotowana.” Wrócił do biurka, zapisując coś w oprawionym w skórę dzienniku. „Tak samo jak twoje uprzedzenie, ignorancja i dziecinny opór.”
„Dziecinny?” Mój głos zadrżał. „Próbuję zachować resztki godności w niemożliwej sytuacji!”
„Godność.” Podniósł wzrok znad pisania i po raz pierwszy zobaczyłam w jego wyrazie twarzy coś, co mogło być rozbawieniem. „Powiedz mi, księżniczko, ile godności będziesz miała, gdy następca tronu Luka odkryje, że jego narzeczona jest kompletnie nieświadoma własnego ciała?”
Krew odpłynęła mi z twarzy. To był ten moment, którego się obawiałam. Zaraz zażąda, żebym się rozebrała, albo gorzej. Zamknęłam oczy, próbując przygotować się na nieuniknione upokorzenie.
„Spójrz na mnie.”
Zmusiłam się, by otworzyć oczy, spodziewając się zobaczyć pożądanie lub okrucieństwo. Zamiast tego zobaczyłam coś, co niemal przypominało... współczucie?
„Powiedz mi, księżniczko,” mruknął, głos miał niski i intymny, „kiedy jesteś sama w nocy, kiedy nikt nie patrzy... jak się dotykasz?”
Pytanie uderzyło mnie jak fizyczny cios. Wpatrywałam się w niego, otwierając i zamykając usta bezgłośnie.
„Ja—” Głos mi się załamał, był ochrypły i cichy. „Co?”
Oparł się w fotelu, splótł dłonie w piramidkę, nie odrywając ode mnie wzroku.
„To proste pytanie. Co sprawia ci przyjemność? Gdzie wędrują twoje palce, gdy w ciemności szukasz miękkości? Jakiego rytmu pragniesz?”
Moje policzki płonęły. Wstyd – gorący, palący, płynny – rozlał się głęboko w moim brzuchu. Przełknęłam ślinę, próbując złapać oddech w płuca, które odmawiały współpracy.
„Ja... nie,” powiedziałam w końcu, ledwie szeptem.
„Nie co?”
„Nie dotykam się,” wyznałam. „Nigdy... tego nie robiłam.”
Cisza. Długa, ostra pauza.
Rios przechylił głowę, a jego spojrzenie nie było okrutne – ale intensywne, z nutą czegoś ciemnego i głodnego.
„To właśnie,” powiedział cicho, z namysłem, „będzie twoją pierwszą lekcją.”
„Moja pierwsza—co?” wyszeptałam.
Wstał powoli, cały wdzięk i niebezpieczeństwo, i przeszedł przez pokój, aż dzielił nas tylko oddech. Musiałam unieść głowę, by spojrzeć mu w oczy.
„Jak możesz mieć nadzieję zadowolić przyszłego króla,” spytał, głos miał jak aksamit na mojej skórze, „skoro nawet nie wiesz, jak zadowolić samą siebie?”
Zamarłam, oszołomiona, słowa ugrzęzły mi w gardle. Moje ciało zdradzało mnie z każdym uderzeniem serca, każdym drżeniem gorąca przepływającym przez mnie.
„Ty... oczekujesz, że... przy tobie?”
„Oczekuję, że się nauczysz,” powiedział. Jego dłoń uniosła się – nie dotykając, ale zawisła kilka centymetrów od mojego policzka, moich ust. „W jakiej formie to nastąpi, zależy od ciebie. Sama, niezdarnie, w ciszy... albo tutaj. Z moim przewodnictwem. Z moim głosem w twoim uchu. Ucząc cię dokładnie, jak się rozplatać.”
Jego głos obniżył się jeszcze, niemal do pomruku.
„Możesz wybrać wstyd, albo możesz wybrać przebudzenie. Tak czy inaczej, księżniczko...” Jego usta wykrzywił najsubtelniejszy uśmiech. „Korona nie będzie czekać wiecznie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dusiłam się od pytania, które niszczyło mnie od środka, a mężczyzna, który je zadał, doskonale wiedział, co mi zrobił. "Jak sprawiasz sobie przyjemność?"
Siedem prostych słów, które zburzyły każdą pewność, jaką kiedykolwiek miałam o sobie, o swoim ciele, o ostrożnych murach, które zbudowałam wokół swoich pragnień.
Echowały w mojej głowie w najbardziej nieodpowiednich momentach, podczas porannych modlitw, w trakcie omawiania umów handlowych z odwiedzającymi dygnitarzami, nawet podczas wybierania sukni.
Jego pytanie podążało za mną jak cień, a ja zaczynałam rozumieć, że cienie mogą pochłonąć cię w całości. Najgorszą częścią nie było samo pytanie, lecz moja całkowita niezdolność do odpowiedzi na nie.
Mówiłam sobie, że to barbarzyński nonsens, coś poniżej godności księżniczki Veridian. Ale głębsza prawda gryzła mnie jak uporczywy ból: nie znałam własnego ciała.
Wychowano mnie, by je ignorować, traktować jako nic więcej niż naczynie dla obowiązku i reprodukcji. Myśl, że mogło skrywać tajemnice, pragnienia, źródła przyjemności, których nigdy nie odkryłam... Była zarówno przerażająca, jak i dziwnie pociągająca.
"Wydaje się Wasza Wysokość dziś rozkojarzona," zauważyła Cordelia, gdy spacerowałyśmy przez wschodnie skrzydło pałacu.
"Po prostu podziwiam architekturę," skłamałam, choć tak naprawdę obserwowałam ludzi.
Wszystko w dworze Aureliona wydawało się obce i niepokojące.
Fae służący przemykali przez korytarze jak piękne duchy, ich pojedyncze skrzydła łapiące światło, gdy wykonywali swoje obowiązki z cichą godnością.
Było w nich coś niepokojącego, nie tylko ich fizyczne piękno, ale sposób, w jaki się nosili. Dumni pomimo niewoli, pełni gracji pomimo blizn.
Szlachta nie była mniej dziwna. Nieustannie się dotykali, kładąc dłonie na ramionach, przesuwając palcami po rękach, obejmując się dłużej, niż pozwalała na to przyzwoitość.
Ich rozmowy były pełne podwójnych znaczeń, które dopiero zaczynałam rozpoznawać, a ich śmiech miał ostrze sugerujące sekrety, do których nie miałam dostępu.
"Księżniczko Penelope!" zawołał znajomy głos.
Odwróciłam się, by zobaczyć zbliżającą się Lady Vivienne z jej charakterystycznym drapieżnym uśmiechem, w towarzystwie dwóch innych kobiet, które rozpoznałam z grupy kandydatek na konkubiny.
"Jak znajdujesz swoją... edukację... do tej pory?" zapytała, jej oczy błyszczały złośliwą ciekawością.
"Całkiem oświecająca," odpowiedziałam ostrożnie.
"Och, jestem pewna, że tak jest." Blondynka obok niej, Lady Catherine, jak sądziłam, zachichotała. "Rios ma taki wyjątkowy styl nauczania."
"Jest bardzo dokładny," dodała trzecia kobieta ze znaczącym spojrzeniem. "Upewnia się, że rozumiesz każdy aspekt swoich obowiązków."
Wszystkie zaśmiały się z jakiegoś prywatnego żartu, a ja poczułam, jak moje policzki płoną. Jak daleko posunęło się ich szkolenie? Czego się nauczyły, a co dla mnie wciąż było zbyt naiwne do pojęcia?
"Cóż, nie będziemy cię zatrzymywać," powiedziała słodko Vivienne. "Jestem pewna, że masz wiele do... przećwiczenia."
Odpłynęły, zostawiając mnie stojącą tam z moim zawstydzeniem i rosnącym poczuciem nieadekwatności.
Tej nocy drżącymi palcami zamknęłam drzwi komnaty. Kliknięcie zabrzmiało zbyt głośno w ciszy.
Odwróciłam się w stronę lustra, wysokiego i bezlitosnego w świetle księżyca, i stanęłam twarzą w twarz z wersją siebie, której ledwo rozpoznawałam.
Moja skóra lśniła blado pod przezroczystą koszulą nocną - cienki jedwab przylegający do moich krągłości, zdradzający to, czego zawsze uczono mnie ukrywać. Moje długie kasztanowe włosy rozlewały się po ramionach jak dziki ogień na świeżym śniegu.
Moje usta były rozchylone, oczy szeroko otwarte i niepewne. Wyglądałam na nietkniętą. Niewinną. Na krawędzi czegoś niebezpiecznego.
Przełknęłam ślinę i uniosłam dłoń do piersi, czując szaleńcze bicie serca pod delikatnym materiałem. Powoli przesunęłam palce w dół, muskając krzywiznę talii, niżej... niżej...
To było to, co Rios chciał, żebym odkryła. To była "lekcja."
Ale gdy moja dłoń zanurzyła się między uda, gorąco i wstyd zderzyły się ze sobą - ostre i duszące. Wzdrygnęłam się, poczucie winy zaciskało się wokół mojego gardła jak pętla. To nie jestem ja. Byłam księżniczką - przyszłą królową. Wychowaną do dyplomacji, czystości, pozorów.
Nie do tego.
Odsunęłam gwałtownie rękę i odwróciłam się od lustra, zniesmaczona sobą. Zawodziłam w czymś, czego nawet nie próbowałam, sparaliżowana strachem, którego nie potrafiłam nazwać.
Jednak kolejny głos szeptał w mojej głowie, głos Riosa, spokojny i potępiający: "Bo jak możesz przynieść przyjemność Księciu, jeśli nie potrafisz przynieść przyjemności samej sobie?"
Kiedy wróciłam do komnaty treningowej, byłam niespokojna.
Rios czekał na mnie. Nie uśmiechał się, jak zawsze, ale patrzył na mnie tak, jakby już wiedział to, czego sama przed sobą jeszcze nie przyznałam - że jestem tu nie dlatego, że muszę, ale dlatego, że jakaś część mnie tego chce.
"Zamknij drzwi," powiedział, jego głos niósł ten cichy autorytet, który przyspieszał moje tętno.
Moje tętno przyspieszyło, a palce zadrżały na klamce, gdy wykonałam polecenie, a delikatne kliknięcie zamka odbiło się echem w słabo oświetlonym pomieszczeniu.
Przestrzeń wydawała się teraz inna, napięta i pełna oczekiwania.
"Nie wykonałaś zadania." To nie było pytanie, a sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że gorąco wpełzło mi na szyję.
Widział mnie na wskroś.
"Nie," przyznałam, mój głos był napięty. "Nie mogłam... Próbowałam, ale-"
Podniósł jedną rękę, uciszając mnie bez słowa. "Więc zaczniemy razem. Teraz." Jego głos prześlizgnął się po mnie jak aksamit i stal. "Połóż się."
Zamrugałam. "Położyć się... gdzie?"
"Tam," powiedział, wskazując na wyściełaną ławę skąpaną w miękkim bursztynowym świetle. "Wybór zawsze należy do ciebie, Penelope. Ale jeśli jesteś gotowa przestać uciekać, poprowadzę cię."
Każdy krok w stronę tej ławy czuł się jak upadanie.
Położyłam się, chłodny jedwab całował moje uda, ramiona, kręgosłup. Moja koszula nocna podwinęła się wyżej, gdy się układałam. Moja skóra mrowiła, gdy chłodne powietrze dotykało ciepłych miejsc.
Rios nie przybliżył się, ale jego obecność owijała się wokół mnie jak druga skóra. Usiadł obok ławy, wystarczająco blisko, że mogłam go poczuć - ziemia i przyprawy, i coś głęboko męskiego.
Zaschło mi w ustach.
"To nie chodzi o zadowolenie mnie," powiedział, teraz miękkim głosem, zachęcającym. "Nie ma obserwatorów. Żadnych oczu poza twoimi własnymi. To twoje ciało, twoje tempo, twoja przyjemność."
Jego słowa prześlizgiwały się przez moje kości, bardziej intymne niż dotyk.
"Powiem ci, gdzie zacząć. A ty będziesz słuchać."
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Zamknij oczy", powiedział Rios głosem niskim i aksamitnym. "Poczuj jedwab pod sobą... poczuj siebie na nim."
Natychmiast świat wyostrzył się.
Chłodny jedwab przy rozgrzanej skórze moich pleców, delikatny szelest sukienki poruszającej się przy każdym oddechu, ciepła obecność siedzącego w pobliżu Riosa - wszystko stało się wyraźniejsze.
"Zacznij od piersi", mruknął. "Przez materiał, powoli. Odkrywaj siebie przez dotyk. Fakturę. Napięcie. Reakcję."
Moja dłoń poruszała się początkowo niepewnie, sunąc w górę po żebrach, drżąc. Dotarłam do miękkiej krągłości piersi, cienki jedwab lekkiej sukienki zahaczał o moją dłoń.
Muśnięcie materiału o sutek było delikatne, przypadkowe - a jednak porażające. Ostra fala gorąca przepłynęła przeze mnie, wijąc się głęboko między udami.
Wstrzymałam oddech i westchnęłam głośno w cichym pokoju.
"Wolniej", mruknął Rios i słyszałam już coś bardziej chropowatego w jego głosie, choć trzymał go starannie pod kontrolą. "Nie spiesz się do celu. Poznaj drogę. Najpierw się podrażnij."
Posłuchałam, kreśląc kciukiem kółko wokół bolejącej końcówki, tak lekko, że palce u stóp się podwinęły. Nawet przez materiał czułam natychmiastową reakcję, napięcie, twardnienie, które wysyłało doznania prosto do mojego wnętrza.
Sutek stwardniał pod jedwabiem, a tarcie sprawiło, że ścisnęłam uda. Usłyszałam jego wydech, cichy, ale nie całkiem równy, a świadomość, że patrzy, tylko spotęgowała moje podniecenie.
"Teraz dotknij drugiej. Obejmij się", powiedział. "Pozwól dłoniom poznać ciebie. Poczuj własny ciężar, własną miękkość. Kształt, sposób w jaki twoje ciało reaguje."
Moja druga dłoń uniosła się, obejmując przeciwległą pierś. Ścisnęłam delikatnie, potem mocniej, odkrywając co sprawia przyjemność, co wysyła rozkosz na zewnątrz.
Mój własny jęk zaskoczył mnie - miękki, pełen potrzeby, prawdziwy. Moje plecy lekko wygięły się na jedwabiu, głębokie gorąco zalało moją skórę, a z ust wyrwał się cichy dźwięk, pół westchnienie, pół jęk.
"O to chodzi", powiedział Rios głosem ledwie głośniejszym od szeptu. "Ten dźwięk... To prawda. Słuchaj swojego ciała. Mówi ci, czego chce."
Teraz płonęłam. Wszędzie. Oddech przyspieszył, skóra zaczerwieniona, sutki twarde i bolejące. Dłonie bolały od zaciskania jedwabiu pode mną.
"Niżej", powiedział. "Nie spiesz się. Ześlizgnij się w dół brzucha. Poznaj każdy cal."
Moja dłoń powędrowała w dół brzucha, palce rozpostarły się na płaskiej powierzchni mojego brzucha, czując szybkie unoszenie się i opadanie oddechu. Zawahałam się przy brzegu spódnicy, a Rios zdawał się wyczuwać moją niepewność, ale przez chwilę nic nie mówił. Potem -
"Jesteś tu bezpieczna", powiedział łagodnie. "Bezpieczna, by pragnąć. Bezpieczna, by wziąć co twoje. Nie ma wstydu w twojej przyjemności, Księżniczko. Tylko moc."
I wtedy wsunęłam dłoń pod materiał, a zmiana w doznaniach była natychmiastowa. Moje wewnętrzne udo było ciepłe i niewiarygodnie miękkie. Moje palce drżały, gdy poruszały się powoli w górę, śledząc gorąco, każdy cal intensywniejszy od poprzedniego.
Sunąc powoli w górę, czuję narastające gorąco, czuję drżenie w mięśniach.
Muskając miejsce tuż nad tym, które pulsowało, które tętniło z rosnącą natarczywością, całe moje ciało drgnęło. Jeszcze nawet nie dotknęłam się właściwie, ale samo oczekiwanie sprawiło, że drżałam z potrzeby.
"Nie wstydź się", powiedział Rios, a jego głos był teraz bardziej szorstki, poruszony mimo opanowania. "Pragniesz tego, a twoje ciało błaga."
Więc dotknęłam się, najpierw lekko, ostrożnie. Muśnięcie palców o śliskie gorąco.
Jęk wyrwał się z mojego gardła, bezradny i gorący. Nawet najlżejsze muśnięcie było zbyt intensywne - nie, nie zbyt intensywne - idealne. Śliskie gorąco pokryło moje palce.
Byłam już mokra, gotowa, moje ciało reagowało na dotyki, których odmawiałam sobie zbyt długo. Zaczęłam poruszać się w wolnych, maleńkich kółkach, badając, ucząc się.
Było to nieprzyzwoite, wyborne, upokarzające i jednocześnie - po prostu właściwe. Narastało szybko, zbyt szybko. Moje biodra poruszały się niespokojnie na jedwabiu, szukając większego nacisku, większego tarcia.
"Poruszaj się po okręgu", powiedział, głos teraz zachrypnięty. "Powoli. Delikatnie. Właśnie tyle. Pozwól ciału pokazać ci drogę."
Posłuchałam, znajdując ten rytm. Mały, kontrolowany. Ciśnienie narastające. Oddech przyspieszający. Nie mogłabym przestać, nawet gdybym chciała.
Wstyd próbował się pojawić, ale został zmiażdżony przez falę doznań. Jęknęłam cicho, rozchylając szerzej uda. Moje ciało domagało się więcej - nie tylko przyzwolenia, ale całkowitego oddania.
"Nie powinnam-" wydyszałam.
"Tak", warknął. "Powinnaś. Musisz. Daj sobie to, czego nigdy nie śmiałaś wziąć."
Nacisnęłam mocniej, zataczałam coraz szybsze kręgi, unosząc biodra naprzeciw własnej dłoni. Moje ciało było rozgrzane wszędzie - twarz, pierś, między udami, gdzie przyjemność zaciskała się coraz mocniej.
Chciałam więcej... potrzebowałam więcej.
A przez cały ten czas Rios po prostu patrzył. Każdy mój oddech, każde drżenie, odbijało się w napięciu jego szczęki, zaciśniętych pięściach, blasku w jego oczach jak podczas burzy.
Narastające ciśnienie stawało się nie do zniesienia, płynne, idealne. Mój oddech się załamał, usta rozchyliły się w bezgłośnym krzyku, gdy przyjemność zacisnęła się ostro i nieuchronnie w moim brzuchu.
"Nie przestawaj", wymruczał Rios głosem pełnym żaru i pożądania. "Nie teraz. Daj to sobie. Weź to."
I wzięłam. Orgazm uderzył jak ogień pod powiekami. Moje ciało wygięło się na jedwabiu, palce śliskie, uda drżące, gdy fale rozkoszy przepływały przeze mnie.
Jęknęłam - głośno i bez zahamowań, nic delikatnego czy nieśmiałego - tylko zaspokojona potrzeba. Moje plecy wygięły się w łuk, usta otwarte, puls huczący w uszach.
Rios przez chwilę milczał. Tylko dźwięk mojego sapania, wilgotny odgłos moich palców poruszających się powoli w instynktownych wstrząsach. Moja skóra była zarumieniona i lśniąca, pierś unosiła się przy każdym urwanym oddechu.
Gdy otworzyłam oczy, już stał. Blisko. Zbyt blisko.
Jego źrenice były rozszerzone, klatka piersiowa unosiła się i opadała w kontrolowanych falach. Zaciskał pięści przy bokach, jakby potrzebował całej siły woli, by nie sięgnąć po mnie, podczas gdy jego wzrok był utkwiony w mojej dłoni wciąż spoczywającej między udami.
Powoli, z rozmysłem, sięgnął w dół. Nie żeby mnie dotknąć - ale by owinąć swoje długie, eleganckie palce wokół mojego nadgarstka.
Wstrzymałam oddech, gdy uniósł moją drżącą dłoń między nas.
Patrzyłam jak zaczarowana, gdy delikatnie rozchylił moje palce, wystawiając błysk mojego podniecenia na migotliwe światło świec.
"To", powiedział ciemnym szeptem, "tak wygląda twoja przyjemność, Księżniczko."
Lekko obrócił moją dłoń, trzymając ją w górze, jakby była święta.
"To nie jest wstyd. To nie jest brud. To jest siła. Siła, której żaden mężczyzna, żadna korona, żadne prawo nie może ci odebrać."
Moje serce waliło, nogi wciąż były rozchylone, suknia podwinięta wokół bioder, a jednak sposób, w jaki na mnie patrzył, nie był lubieżny. To było uwielbienie.
Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech na moich zaczerwienionych ustach.
"A teraz", wymruczał, patrząc mi prosto w oczy, "nigdy nie zapomnisz, jak to się czuje."
Potem powoli - boleśnie powoli - przyciągnął moje wilgotne palce do ust i zassał. Jeden palec. Potem następny.
Jego język przesunął się po opuszkach moich palców, jakby smakował święty nektar. Jęknął, ledwo słyszalnie, głęboko w gardle, jakby delektował się czymś świętym.
Westchnęłam, gdy zawstydzenie rozlało się gorącem w mojej piersi.
Gdy skończył, złożył pocałunek na wewnętrznej stronie mojego nadgarstka. Potem delikatnie opuścił moją dłoń, by spoczęła na mojej drżącej piersi, jakby zwracał coś cennego na właściwe miejsce.
Wstał i przez chwilę myślałam, że lekcja się skończyła, ale wtedy Rios odwrócił się i wrócił z czymś małym w dłoni - owalnym lustrem w ramie z czarno-srebrnej filigranii.
Uklęknął obok mnie, uniósł je w stronę mojej twarzy, bym mogła się w nim przejrzeć.
Moje usta były rozchylone, czerwone i opuchnięte od powstrzymywanych jęków. Moje policzki płonęły, włosy dziko rozrzucone na jedwabiu, oczy przymknięte i zamglone wstrząsami rozkoszy.
Wyglądałam... promiennie. Rozchwiana. Żywa.
"Spójrz na siebie, Księżniczko", powiedział Rios miękko, stanowczo. "Nie na swoją twarz, nie na swój tytuł. Na ciebie."
Zamrugałam, starając się oddychać, zrozumieć.
"Nauczono cię, że twoje ciało jako przyszłej królowej należy do wszystkich oprócz ciebie", powiedział, patrząc mi w oczy w lustrze. "Zacznij od tego, odzyskaj to. Odzyskaj ją."
Położył lustro obok mnie na ławce, jego gładki ciężar chłodny na jedwabiu. Potem wyprostował się, znów opanowany.
"Lekcja pierwsza zakończona", powiedział Rios.
A tuż przed odwróceniem się, jego oczy zatrzymały się na moich, ciemne od czegoś głębszego niż pożądanie.
"Następna", dodał niskim i przemyślanym głosem, "należy do ciebie. Samej. Z lustrem."
Przesuń w górę, aby kontynuować