passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pleasure You Give - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

The Pleasure You Give

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Dusiłam się od pytania, które niszczyło mnie od środka, a mężczyzna, który je zadał, doskonale wiedział, co mi zrobił. "Jak sprawiasz sobie przyjemność?"

Siedem prostych słów, które zburzyły każdą pewność, jaką kiedykolwiek miałam o sobie, o swoim ciele, o ostrożnych murach, które zbudowałam wokół swoich pragnień.

Echowały w mojej głowie w najbardziej nieodpowiednich momentach, podczas porannych modlitw, w trakcie omawiania umów handlowych z odwiedzającymi dygnitarzami, nawet podczas wybierania sukni.

Jego pytanie podążało za mną jak cień, a ja zaczynałam rozumieć, że cienie mogą pochłonąć cię w całości. Najgorszą częścią nie było samo pytanie, lecz moja całkowita niezdolność do odpowiedzi na nie.

Mówiłam sobie, że to barbarzyński nonsens, coś poniżej godności księżniczki Veridian. Ale głębsza prawda gryzła mnie jak uporczywy ból: nie znałam własnego ciała.

Wychowano mnie, by je ignorować, traktować jako nic więcej niż naczynie dla obowiązku i reprodukcji. Myśl, że mogło skrywać tajemnice, pragnienia, źródła przyjemności, których nigdy nie odkryłam... Była zarówno przerażająca, jak i dziwnie pociągająca.

"Wydaje się Wasza Wysokość dziś rozkojarzona," zauważyła Cordelia, gdy spacerowałyśmy przez wschodnie skrzydło pałacu.

"Po prostu podziwiam architekturę," skłamałam, choć tak naprawdę obserwowałam ludzi.

Wszystko w dworze Aureliona wydawało się obce i niepokojące.

Fae służący przemykali przez korytarze jak piękne duchy, ich pojedyncze skrzydła łapiące światło, gdy wykonywali swoje obowiązki z cichą godnością.

Było w nich coś niepokojącego, nie tylko ich fizyczne piękno, ale sposób, w jaki się nosili. Dumni pomimo niewoli, pełni gracji pomimo blizn.

Szlachta nie była mniej dziwna. Nieustannie się dotykali, kładąc dłonie na ramionach, przesuwając palcami po rękach, obejmując się dłużej, niż pozwalała na to przyzwoitość.

Ich rozmowy były pełne podwójnych znaczeń, które dopiero zaczynałam rozpoznawać, a ich śmiech miał ostrze sugerujące sekrety, do których nie miałam dostępu.

"Księżniczko Penelope!" zawołał znajomy głos.

Odwróciłam się, by zobaczyć zbliżającą się Lady Vivienne z jej charakterystycznym drapieżnym uśmiechem, w towarzystwie dwóch innych kobiet, które rozpoznałam z grupy kandydatek na konkubiny.

"Jak znajdujesz swoją... edukację... do tej pory?" zapytała, jej oczy błyszczały złośliwą ciekawością.

"Całkiem oświecająca," odpowiedziałam ostrożnie.

"Och, jestem pewna, że tak jest." Blondynka obok niej, Lady Catherine, jak sądziłam, zachichotała. "Rios ma taki wyjątkowy styl nauczania."

"Jest bardzo dokładny," dodała trzecia kobieta ze znaczącym spojrzeniem. "Upewnia się, że rozumiesz każdy aspekt swoich obowiązków."

Wszystkie zaśmiały się z jakiegoś prywatnego żartu, a ja poczułam, jak moje policzki płoną. Jak daleko posunęło się ich szkolenie? Czego się nauczyły, a co dla mnie wciąż było zbyt naiwne do pojęcia?

"Cóż, nie będziemy cię zatrzymywać," powiedziała słodko Vivienne. "Jestem pewna, że masz wiele do... przećwiczenia."

Odpłynęły, zostawiając mnie stojącą tam z moim zawstydzeniem i rosnącym poczuciem nieadekwatności.

Tej nocy drżącymi palcami zamknęłam drzwi komnaty. Kliknięcie zabrzmiało zbyt głośno w ciszy.

Odwróciłam się w stronę lustra, wysokiego i bezlitosnego w świetle księżyca, i stanęłam twarzą w twarz z wersją siebie, której ledwo rozpoznawałam.

Moja skóra lśniła blado pod przezroczystą koszulą nocną - cienki jedwab przylegający do moich krągłości, zdradzający to, czego zawsze uczono mnie ukrywać. Moje długie kasztanowe włosy rozlewały się po ramionach jak dziki ogień na świeżym śniegu.

Moje usta były rozchylone, oczy szeroko otwarte i niepewne. Wyglądałam na nietkniętą. Niewinną. Na krawędzi czegoś niebezpiecznego.

Przełknęłam ślinę i uniosłam dłoń do piersi, czując szaleńcze bicie serca pod delikatnym materiałem. Powoli przesunęłam palce w dół, muskając krzywiznę talii, niżej... niżej...

To było to, co Rios chciał, żebym odkryła. To była "lekcja."

Ale gdy moja dłoń zanurzyła się między uda, gorąco i wstyd zderzyły się ze sobą - ostre i duszące. Wzdrygnęłam się, poczucie winy zaciskało się wokół mojego gardła jak pętla. To nie jestem ja. Byłam księżniczką - przyszłą królową. Wychowaną do dyplomacji, czystości, pozorów.

Nie do tego.

Odsunęłam gwałtownie rękę i odwróciłam się od lustra, zniesmaczona sobą. Zawodziłam w czymś, czego nawet nie próbowałam, sparaliżowana strachem, którego nie potrafiłam nazwać.

Jednak kolejny głos szeptał w mojej głowie, głos Riosa, spokojny i potępiający: "Bo jak możesz przynieść przyjemność Księciu, jeśli nie potrafisz przynieść przyjemności samej sobie?"

Kiedy wróciłam do komnaty treningowej, byłam niespokojna.

Rios czekał na mnie. Nie uśmiechał się, jak zawsze, ale patrzył na mnie tak, jakby już wiedział to, czego sama przed sobą jeszcze nie przyznałam - że jestem tu nie dlatego, że muszę, ale dlatego, że jakaś część mnie tego chce.

"Zamknij drzwi," powiedział, jego głos niósł ten cichy autorytet, który przyspieszał moje tętno.

Moje tętno przyspieszyło, a palce zadrżały na klamce, gdy wykonałam polecenie, a delikatne kliknięcie zamka odbiło się echem w słabo oświetlonym pomieszczeniu.

Przestrzeń wydawała się teraz inna, napięta i pełna oczekiwania.

"Nie wykonałaś zadania." To nie było pytanie, a sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że gorąco wpełzło mi na szyję.

Widział mnie na wskroś.

"Nie," przyznałam, mój głos był napięty. "Nie mogłam... Próbowałam, ale-"

Podniósł jedną rękę, uciszając mnie bez słowa. "Więc zaczniemy razem. Teraz." Jego głos prześlizgnął się po mnie jak aksamit i stal. "Połóż się."

Zamrugałam. "Położyć się... gdzie?"

"Tam," powiedział, wskazując na wyściełaną ławę skąpaną w miękkim bursztynowym świetle. "Wybór zawsze należy do ciebie, Penelope. Ale jeśli jesteś gotowa przestać uciekać, poprowadzę cię."

Każdy krok w stronę tej ławy czuł się jak upadanie.

Położyłam się, chłodny jedwab całował moje uda, ramiona, kręgosłup. Moja koszula nocna podwinęła się wyżej, gdy się układałam. Moja skóra mrowiła, gdy chłodne powietrze dotykało ciepłych miejsc.

Rios nie przybliżył się, ale jego obecność owijała się wokół mnie jak druga skóra. Usiadł obok ławy, wystarczająco blisko, że mogłam go poczuć - ziemia i przyprawy, i coś głęboko męskiego.

Zaschło mi w ustach.

"To nie chodzi o zadowolenie mnie," powiedział, teraz miękkim głosem, zachęcającym. "Nie ma obserwatorów. Żadnych oczu poza twoimi własnymi. To twoje ciało, twoje tempo, twoja przyjemność."

Jego słowa prześlizgiwały się przez moje kości, bardziej intymne niż dotyk.

"Powiem ci, gdzie zacząć. A ty będziesz słuchać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

"Zamknij oczy", powiedział Rios głosem niskim i aksamitnym. "Poczuj jedwab pod sobą... poczuj siebie na nim."

Natychmiast świat wyostrzył się.

Chłodny jedwab przy rozgrzanej skórze moich pleców, delikatny szelest sukienki poruszającej się przy każdym oddechu, ciepła obecność siedzącego w pobliżu Riosa - wszystko stało się wyraźniejsze.

"Zacznij od piersi", mruknął. "Przez materiał, powoli. Odkrywaj siebie przez dotyk. Fakturę. Napięcie. Reakcję."

Moja dłoń poruszała się początkowo niepewnie, sunąc w górę po żebrach, drżąc. Dotarłam do miękkiej krągłości piersi, cienki jedwab lekkiej sukienki zahaczał o moją dłoń.

Muśnięcie materiału o sutek było delikatne, przypadkowe - a jednak porażające. Ostra fala gorąca przepłynęła przeze mnie, wijąc się głęboko między udami.

Wstrzymałam oddech i westchnęłam głośno w cichym pokoju.

"Wolniej", mruknął Rios i słyszałam już coś bardziej chropowatego w jego głosie, choć trzymał go starannie pod kontrolą. "Nie spiesz się do celu. Poznaj drogę. Najpierw się podrażnij."

Posłuchałam, kreśląc kciukiem kółko wokół bolejącej końcówki, tak lekko, że palce u stóp się podwinęły. Nawet przez materiał czułam natychmiastową reakcję, napięcie, twardnienie, które wysyłało doznania prosto do mojego wnętrza.

Sutek stwardniał pod jedwabiem, a tarcie sprawiło, że ścisnęłam uda. Usłyszałam jego wydech, cichy, ale nie całkiem równy, a świadomość, że patrzy, tylko spotęgowała moje podniecenie.

"Teraz dotknij drugiej. Obejmij się", powiedział. "Pozwól dłoniom poznać ciebie. Poczuj własny ciężar, własną miękkość. Kształt, sposób w jaki twoje ciało reaguje."

Moja druga dłoń uniosła się, obejmując przeciwległą pierś. Ścisnęłam delikatnie, potem mocniej, odkrywając co sprawia przyjemność, co wysyła rozkosz na zewnątrz.

Mój własny jęk zaskoczył mnie - miękki, pełen potrzeby, prawdziwy. Moje plecy lekko wygięły się na jedwabiu, głębokie gorąco zalało moją skórę, a z ust wyrwał się cichy dźwięk, pół westchnienie, pół jęk.

"O to chodzi", powiedział Rios głosem ledwie głośniejszym od szeptu. "Ten dźwięk... To prawda. Słuchaj swojego ciała. Mówi ci, czego chce."

Teraz płonęłam. Wszędzie. Oddech przyspieszył, skóra zaczerwieniona, sutki twarde i bolejące. Dłonie bolały od zaciskania jedwabiu pode mną.

"Niżej", powiedział. "Nie spiesz się. Ześlizgnij się w dół brzucha. Poznaj każdy cal."

Moja dłoń powędrowała w dół brzucha, palce rozpostarły się na płaskiej powierzchni mojego brzucha, czując szybkie unoszenie się i opadanie oddechu. Zawahałam się przy brzegu spódnicy, a Rios zdawał się wyczuwać moją niepewność, ale przez chwilę nic nie mówił. Potem -

"Jesteś tu bezpieczna", powiedział łagodnie. "Bezpieczna, by pragnąć. Bezpieczna, by wziąć co twoje. Nie ma wstydu w twojej przyjemności, Księżniczko. Tylko moc."

I wtedy wsunęłam dłoń pod materiał, a zmiana w doznaniach była natychmiastowa. Moje wewnętrzne udo było ciepłe i niewiarygodnie miękkie. Moje palce drżały, gdy poruszały się powoli w górę, śledząc gorąco, każdy cal intensywniejszy od poprzedniego.

Sunąc powoli w górę, czuję narastające gorąco, czuję drżenie w mięśniach.

Muskając miejsce tuż nad tym, które pulsowało, które tętniło z rosnącą natarczywością, całe moje ciało drgnęło. Jeszcze nawet nie dotknęłam się właściwie, ale samo oczekiwanie sprawiło, że drżałam z potrzeby.

"Nie wstydź się", powiedział Rios, a jego głos był teraz bardziej szorstki, poruszony mimo opanowania. "Pragniesz tego, a twoje ciało błaga."

Więc dotknęłam się, najpierw lekko, ostrożnie. Muśnięcie palców o śliskie gorąco.

Jęk wyrwał się z mojego gardła, bezradny i gorący. Nawet najlżejsze muśnięcie było zbyt intensywne - nie, nie zbyt intensywne - idealne. Śliskie gorąco pokryło moje palce.

Byłam już mokra, gotowa, moje ciało reagowało na dotyki, których odmawiałam sobie zbyt długo. Zaczęłam poruszać się w wolnych, maleńkich kółkach, badając, ucząc się.

Było to nieprzyzwoite, wyborne, upokarzające i jednocześnie - po prostu właściwe. Narastało szybko, zbyt szybko. Moje biodra poruszały się niespokojnie na jedwabiu, szukając większego nacisku, większego tarcia.

"Poruszaj się po okręgu", powiedział, głos teraz zachrypnięty. "Powoli. Delikatnie. Właśnie tyle. Pozwól ciału pokazać ci drogę."

Posłuchałam, znajdując ten rytm. Mały, kontrolowany. Ciśnienie narastające. Oddech przyspieszający. Nie mogłabym przestać, nawet gdybym chciała.

Wstyd próbował się pojawić, ale został zmiażdżony przez falę doznań. Jęknęłam cicho, rozchylając szerzej uda. Moje ciało domagało się więcej - nie tylko przyzwolenia, ale całkowitego oddania.

"Nie powinnam-" wydyszałam.

"Tak", warknął. "Powinnaś. Musisz. Daj sobie to, czego nigdy nie śmiałaś wziąć."

Nacisnęłam mocniej, zataczałam coraz szybsze kręgi, unosząc biodra naprzeciw własnej dłoni. Moje ciało było rozgrzane wszędzie - twarz, pierś, między udami, gdzie przyjemność zaciskała się coraz mocniej.

Chciałam więcej... potrzebowałam więcej.

A przez cały ten czas Rios po prostu patrzył. Każdy mój oddech, każde drżenie, odbijało się w napięciu jego szczęki, zaciśniętych pięściach, blasku w jego oczach jak podczas burzy.

Narastające ciśnienie stawało się nie do zniesienia, płynne, idealne. Mój oddech się załamał, usta rozchyliły się w bezgłośnym krzyku, gdy przyjemność zacisnęła się ostro i nieuchronnie w moim brzuchu.

"Nie przestawaj", wymruczał Rios głosem pełnym żaru i pożądania. "Nie teraz. Daj to sobie. Weź to."

I wzięłam. Orgazm uderzył jak ogień pod powiekami. Moje ciało wygięło się na jedwabiu, palce śliskie, uda drżące, gdy fale rozkoszy przepływały przeze mnie.

Jęknęłam - głośno i bez zahamowań, nic delikatnego czy nieśmiałego - tylko zaspokojona potrzeba. Moje plecy wygięły się w łuk, usta otwarte, puls huczący w uszach.

Rios przez chwilę milczał. Tylko dźwięk mojego sapania, wilgotny odgłos moich palców poruszających się powoli w instynktownych wstrząsach. Moja skóra była zarumieniona i lśniąca, pierś unosiła się przy każdym urwanym oddechu.

Gdy otworzyłam oczy, już stał. Blisko. Zbyt blisko.

Jego źrenice były rozszerzone, klatka piersiowa unosiła się i opadała w kontrolowanych falach. Zaciskał pięści przy bokach, jakby potrzebował całej siły woli, by nie sięgnąć po mnie, podczas gdy jego wzrok był utkwiony w mojej dłoni wciąż spoczywającej między udami.

Powoli, z rozmysłem, sięgnął w dół. Nie żeby mnie dotknąć - ale by owinąć swoje długie, eleganckie palce wokół mojego nadgarstka.

Wstrzymałam oddech, gdy uniósł moją drżącą dłoń między nas.

Patrzyłam jak zaczarowana, gdy delikatnie rozchylił moje palce, wystawiając błysk mojego podniecenia na migotliwe światło świec.

"To", powiedział ciemnym szeptem, "tak wygląda twoja przyjemność, Księżniczko."

Lekko obrócił moją dłoń, trzymając ją w górze, jakby była święta.

"To nie jest wstyd. To nie jest brud. To jest siła. Siła, której żaden mężczyzna, żadna korona, żadne prawo nie może ci odebrać."

Moje serce waliło, nogi wciąż były rozchylone, suknia podwinięta wokół bioder, a jednak sposób, w jaki na mnie patrzył, nie był lubieżny. To było uwielbienie.

Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech na moich zaczerwienionych ustach.

"A teraz", wymruczał, patrząc mi prosto w oczy, "nigdy nie zapomnisz, jak to się czuje."

Potem powoli - boleśnie powoli - przyciągnął moje wilgotne palce do ust i zassał. Jeden palec. Potem następny.

Jego język przesunął się po opuszkach moich palców, jakby smakował święty nektar. Jęknął, ledwo słyszalnie, głęboko w gardle, jakby delektował się czymś świętym.

Westchnęłam, gdy zawstydzenie rozlało się gorącem w mojej piersi.

Gdy skończył, złożył pocałunek na wewnętrznej stronie mojego nadgarstka. Potem delikatnie opuścił moją dłoń, by spoczęła na mojej drżącej piersi, jakby zwracał coś cennego na właściwe miejsce.

Wstał i przez chwilę myślałam, że lekcja się skończyła, ale wtedy Rios odwrócił się i wrócił z czymś małym w dłoni - owalnym lustrem w ramie z czarno-srebrnej filigranii.

Uklęknął obok mnie, uniósł je w stronę mojej twarzy, bym mogła się w nim przejrzeć.

Moje usta były rozchylone, czerwone i opuchnięte od powstrzymywanych jęków. Moje policzki płonęły, włosy dziko rozrzucone na jedwabiu, oczy przymknięte i zamglone wstrząsami rozkoszy.

Wyglądałam... promiennie. Rozchwiana. Żywa.

"Spójrz na siebie, Księżniczko", powiedział Rios miękko, stanowczo. "Nie na swoją twarz, nie na swój tytuł. Na ciebie."

Zamrugałam, starając się oddychać, zrozumieć.

"Nauczono cię, że twoje ciało jako przyszłej królowej należy do wszystkich oprócz ciebie", powiedział, patrząc mi w oczy w lustrze. "Zacznij od tego, odzyskaj to. Odzyskaj ją."

Położył lustro obok mnie na ławce, jego gładki ciężar chłodny na jedwabiu. Potem wyprostował się, znów opanowany.

"Lekcja pierwsza zakończona", powiedział Rios.

A tuż przed odwróceniem się, jego oczy zatrzymały się na moich, ciemne od czegoś głębszego niż pożądanie.

"Następna", dodał niskim i przemyślanym głosem, "należy do ciebie. Samej. Z lustrem."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Lustro szydziło ze mnie od trzech dni. Stało na mojej toaletce jak oskarżenie, jego czarno-srebrna powierzchnia łapała światło za każdym razem, gdy przemierzałam moje komnaty.

Trzy dni. Trzy dni odkąd Rios umieścił je tam tymi niemożliwie pewnymi dłońmi, jego srebrne oczy ani na moment nie oderwały się od moich, gdy przekazywał mi zadanie.

Nie dotknęłam go od tamtej pory. Nawet nie podeszłam na tyle blisko, by zobaczyć swoje odbicie w jego wypolerowanej głębi. Za każdym razem, gdy zerkałam w jego kierunku, moja klatka piersiowa się zaciskała, a dłonie robiły się wilgotne.

Powtarzałam sobie, że to tylko zadanie, proste ćwiczenie do wykonania, zanim będę mogła ruszyć dalej z tym koszmarem, który nazywali szkoleniem.

Ale sama myśl o zrobieniu tego, o czym prosił, o przyglądaniu się sobie, sprawiała, że moja skóra cierpła ze wstydu, którego nie potrafiłam nazwać.

Dzień wlókł się z duszącą powolnością. Unikałam wspólnych przestrzeni, gdzie zbierali się inni kandydaci, ale ich głosy i tak niosły się przez pałacowe korytarze.

Ich swobodny śmiech i podekscytowane szepty były jak sól na otwartej ranie.

"Słyszałam, że Lady Catherine została przydzielona do Adepta Eliasa", jeden głos przepłynął obok moich na wpół otwartych drzwi. "Podobno jest delikatny dla początkujących."

"Ma szczęście", odpowiedział drugi z chichotem. "Mam nadzieję na Adepta Juliana. Widziałyście te jego dłonie?"

"Lepsze to niż utknąć z Głównym Adeptem", dodał trzeci głos, a mój oddech się zatrzymał.

"Główny Adept Rios?" Głos pierwszej dziewczyny przeszedł w szept. "Taki zimny i kontrolowany. Mówią, że kiedyś trenował samą Królową Seraphinę!"

"Kto tak mówi?"

"Wszyscy, kochana. Przed ślubem nie była nikim szczególnym. Ale po czasie spędzonym z Głównym Adeptem Riosem..." Jej głos na moment zamarł. "Stała się absolutnie nieodparta."

"Mówią, że potrafi zajrzeć prosto w twoją duszę", szepnęła jedna z bezimiennych dziewcząt. "Że zna twoje najgłębsze pragnienia, zanim ty sama je poznasz."

"Całkiem... oświecające", wymruczała jedna z pozostałych.

"Wyzwalające, gdy już poddasz się procesowi", dodała pierwsza, jej głos przepełniony wspominaną przyjemnością.

Stałam zamrożona w centrum mojej zhańbionej komnaty, gdy ich śmiech odbijał się echem w korytarzu.

Czego dokładnie dotyczyło to przygotowanie?

To pytanie prześladowało mnie podczas kolacji, podczas wieczornych modlitw, przez niekończące się godziny, aż pałac w końcu pogrążył się w ciszy. Moje damy udały się do swoich komnat, zostawiając mnie samą z moimi myślami i tym przeklętym lustrem.

Krążyłam po pokoju jak zwierzę w klatce, co kilka minut zerkając na toaletkę. To była taka prosta rzecz, zwykłe spojrzenie na siebie. Dlaczego wydawało się niemożliwe?

W końcu, gdy zegar wybił północ, podeszłam do lustra ołowianymi stopami.

"To tylko zadanie", szepnęłam do siebie. "Po prostu coś do odhaczenia z listy."

Mój szlafrok opadł drżącymi palcami. Jedwab rozlał się wokół moich stóp, gdy zmusiłam się, by usiąść na małym wyściełanym stołku. Światło świec malowało moją skórę złotem i cieniem, i przez moment czułam się niemal eteryczna. Potem uniosłam wzrok do lustra.

Lustro pokazywało wszystko - nagie ramiona lśniące w migoczącym świetle, szybkie unoszenie i opadanie mojej piersi, rumieniec rozlewający się w dół szyi.

Kobieta patrząca na mnie z lustra była nieznajomą. Blada skóra, która nigdy nie widziała słońca, krągłości ukrywane przez całe życie pod warstwami stosownego ubrania, kasztanowe włosy opadające na ramiona, które uczono mnie trzymać zakryte.

To byłam ja, prawdziwa ja, ogołocona z tytułów, oczekiwań i starannej przyzwoitości. Wstyd uderzył jak fizyczny cios.

Skromna, czysta i nietknięta.

Słowa, które moja guwernantka wpajała mi od dzieciństwa, zalały mnie falami. Ciało księżniczki należało do Boga, do jej przyszłego męża, do politycznych potrzeb jej królestwa.

Nigdy do niej samej, nigdy dla jej własnych oczu, jej własnej ciekawości, jej własnej... przyjemności.

Próbowałam zobaczyć to, co mógłby widzieć we mnie Rios. Próbowałam zrozumieć, co chciał, bym odkryła. Ale wstyd zalał mnie jak lodowata woda.

Ta obnażona istota w szkle nie mogła być mną - nie mogła być właściwą księżniczką Veridii, przyszłą królową.

Chwyciłam jedwabny szlafrok i owinęłam się nim, odwracając się od lustra tak gwałtownie, że prawie się potknęłam. Moje serce waliło o żebra, gdy opadłam na fotel przy kominku, jak najdalej od tego odbicia.

"Nie mogę", szepnęłam do pustego pokoju. "Nie mogę tego zrobić."

Ale nawet gdy te słowa opuszczały moje usta, inny głos szeptał w moim umyśle, spokojny, irytująco wszystkowiedzący: Nauczono cię, że twoje ciało należy do wszystkich oprócz ciebie.

Wspomnienie uderzyło jak błyskawica ze słowami Riosa prowadzącymi moje dłonie, głosem przecinającym obrony jak jedwab przez stal. Sposób, w jaki mój puls przyspieszał pod jego srebrnym spojrzeniem, jak mój oddech się zatrzymywał, gdy podchodził bliżej.

Prawda teraz przez mnie przebłyskiwała. Przy nim czułam się potężna. Przebudzona. Pożądana w sposób, który przerażał i ekscytował.

Czy to była jego magia? Jakieś czary Fae, które sprawiały, że pragnienie rozkwitało tam, gdzie wcześniej go nie było?

Czy może było tam przez cały czas, czekając na właściwy dotyk, by wybuchnąć do życia?

***

Poranne słońce rzeźbiło ostre cienie w Ogrodach Przyjemności, gdy znalazłam Riosa czekającego przy marmurowej fontannie. Jego czarne włosy łapały światło jak przędzone z metalu, a te przeklęte oczy oceniały mnie z chirurgiczną precyzją, gdy się zbliżałam.

"Wyglądasz na zmęczoną, Księżniczko." Jego głos nie niósł ciepła, tylko obserwację.

"Źle spałam."

"Poczucie winy ma taki efekt." Odwrócił się od fontanny, z dłońmi splecionymi za plecami. "Opowiedz mi o swoich postępach."

To żądanie uderzyło jak fizyczny cios, a gorąco zalało moje policzki, gdy walczyłam o słowa, które nie chciały nadejść.

"Rozumiem." Jego uśmiech był ostry jak zima, gdy podszedł bliżej, a ja poczułam ten odurzający zapach cedru i światła gwiazd. "Lustro pozostało nietknięte, prawda?"

Moje milczenie mnie potępiło.

"Niefortunne." Zaczął iść głębiej w ogrody, zmuszając mnie do podążania za nim. "Ponieważ okoliczności znacznie przyspieszyły nasz harmonogram."

"Co masz na myśli?"

"Wielki Królewski Bal." Jego tempo nigdy nie zwolniło, gdy przechodziliśmy pod kwitnącymi łukami. "Za trzy dni. Każdy kandydat zostanie oficjalnie przedstawiony Jego Wysokości Księciu Koronnemuą Luce."

Moje kroki się zachwiały. "Trzy dni?"

"Twoja szansa, by przykuć jego uwagę. By udowodnić, że jesteś godna rozważenia." Zatrzymał się przy ustronnej niszy spowitej w pnącza jaśminu. "Albo by spektakularnie zawieść."

"Nie zawiodę."

"Nie?" Odwrócił się i nagle byliśmy o centymetry od siebie. "Nie potrafisz nawet spojrzeć na siebie w lustrze. Jak dokładnie planujesz uwieść księcia?"

Te słowa uderzyły jak błyskawica. "Nie próbuję nikogo uwodzić."

"Czyżby?" Jego śmiech był jak ciemny jedwab. "Każdy gest, każde spojrzenie, każdy oddech w jego obecności będzie aktem uwodzenia. Pytanie brzmi, czy będzie świadomy czy przypadkowy."

"To nie jest-"

"Inne kandydatki to rozumieją." Podszedł bliżej, przypierając mnie do ściany pokrytej jaśminem. "Opanowały swoje odbicia, swoje pragnienia, swoją moc. Podczas gdy ty kulisz się przed własnym cieniem."

Furia przebiegła przeze mnie. "Jak śmiesz-"

"Jak śmiem co, Księżniczko? Mówić ci prawdę?" Jego dłonie oparły się o ścianę po obu stronach mojej głowy, więziąc mnie. "Masz trzy dni. Trzy dni, by przemienić się z przestraszonej dziewicy w pewną siebie kobietę."

"Nie jestem przestraszona."

"Więc to udowodnij." Wyzwanie płonęło w jego srebrnych oczach. "Dziś wieczorem. Wykonaj zadanie z lustrem albo wycofam moje instrukcje."

"Nie możesz tego zrobić."

"Mogę robić, co zechcę." Jego głos spadł do szeptu, który wysłał ogień przez moje żyły. "Pytanie brzmi, czy jesteś wystarczająco odważna, by zrobić to, co musi zostać zrobione."

Patrzyłam na niego, uwięziona między pachnącą jaśminem ścianą a jego przytłaczającą obecnością.

Poranne światło wyłapywało ostre kąty jego twarzy, drapieżną grację, która zdradzała, że jest czymś znacznie bardziej niebezpiecznym niż człowiek.

"Trzy dni..." szepnęłam.

"Trzy dni", potwierdził. "Wybieraj mądrze, Księżniczko."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pleasure You Give

The Pleasure You Give

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa