"Zamknij oczy", powiedział Rios głosem niskim i aksamitnym. "Poczuj jedwab pod sobą... poczuj siebie na nim."
Natychmiast świat wyostrzył się.
Chłodny jedwab przy rozgrzanej skórze moich pleców, delikatny szelest sukienki poruszającej się przy każdym oddechu, ciepła obecność siedzącego w pobliżu Riosa - wszystko stało się wyraźniejsze.
"Zacznij od piersi", mruknął. "Przez materiał, powoli. Odkrywaj siebie przez dotyk. Fakturę. Napięcie. Reakcję."
Moja dłoń poruszała się początkowo niepewnie, sunąc w górę po żebrach, drżąc. Dotarłam do miękkiej krągłości piersi, cienki jedwab lekkiej sukienki zahaczał o moją dłoń.
Muśnięcie materiału o sutek było delikatne, przypadkowe - a jednak porażające. Ostra fala gorąca przepłynęła przeze mnie, wijąc się głęboko między udami.
Wstrzymałam oddech i westchnęłam głośno w cichym pokoju.
"Wolniej", mruknął Rios i słyszałam już coś bardziej chropowatego w jego głosie, choć trzymał go starannie pod kontrolą. "Nie spiesz się do celu. Poznaj drogę. Najpierw się podrażnij."
Posłuchałam, kreśląc kciukiem kółko wokół bolejącej końcówki, tak lekko, że palce u stóp się podwinęły. Nawet przez materiał czułam natychmiastową reakcję, napięcie, twardnienie, które wysyłało doznania prosto do mojego wnętrza.
Sutek stwardniał pod jedwabiem, a tarcie sprawiło, że ścisnęłam uda. Usłyszałam jego wydech, cichy, ale nie całkiem równy, a świadomość, że patrzy, tylko spotęgowała moje podniecenie.
"Teraz dotknij drugiej. Obejmij się", powiedział. "Pozwól dłoniom poznać ciebie. Poczuj własny ciężar, własną miękkość. Kształt, sposób w jaki twoje ciało reaguje."
Moja druga dłoń uniosła się, obejmując przeciwległą pierś. Ścisnęłam delikatnie, potem mocniej, odkrywając co sprawia przyjemność, co wysyła rozkosz na zewnątrz.
Mój własny jęk zaskoczył mnie - miękki, pełen potrzeby, prawdziwy. Moje plecy lekko wygięły się na jedwabiu, głębokie gorąco zalało moją skórę, a z ust wyrwał się cichy dźwięk, pół westchnienie, pół jęk.
"O to chodzi", powiedział Rios głosem ledwie głośniejszym od szeptu. "Ten dźwięk... To prawda. Słuchaj swojego ciała. Mówi ci, czego chce."
Teraz płonęłam. Wszędzie. Oddech przyspieszył, skóra zaczerwieniona, sutki twarde i bolejące. Dłonie bolały od zaciskania jedwabiu pode mną.
"Niżej", powiedział. "Nie spiesz się. Ześlizgnij się w dół brzucha. Poznaj każdy cal."
Moja dłoń powędrowała w dół brzucha, palce rozpostarły się na płaskiej powierzchni mojego brzucha, czując szybkie unoszenie się i opadanie oddechu. Zawahałam się przy brzegu spódnicy, a Rios zdawał się wyczuwać moją niepewność, ale przez chwilę nic nie mówił. Potem -
"Jesteś tu bezpieczna", powiedział łagodnie. "Bezpieczna, by pragnąć. Bezpieczna, by wziąć co twoje. Nie ma wstydu w twojej przyjemności, Księżniczko. Tylko moc."
I wtedy wsunęłam dłoń pod materiał, a zmiana w doznaniach była natychmiastowa. Moje wewnętrzne udo było ciepłe i niewiarygodnie miękkie. Moje palce drżały, gdy poruszały się powoli w górę, śledząc gorąco, każdy cal intensywniejszy od poprzedniego.
Sunąc powoli w górę, czuję narastające gorąco, czuję drżenie w mięśniach.
Muskając miejsce tuż nad tym, które pulsowało, które tętniło z rosnącą natarczywością, całe moje ciało drgnęło. Jeszcze nawet nie dotknęłam się właściwie, ale samo oczekiwanie sprawiło, że drżałam z potrzeby.
"Nie wstydź się", powiedział Rios, a jego głos był teraz bardziej szorstki, poruszony mimo opanowania. "Pragniesz tego, a twoje ciało błaga."
Więc dotknęłam się, najpierw lekko, ostrożnie. Muśnięcie palców o śliskie gorąco.
Jęk wyrwał się z mojego gardła, bezradny i gorący. Nawet najlżejsze muśnięcie było zbyt intensywne - nie, nie zbyt intensywne - idealne. Śliskie gorąco pokryło moje palce.
Byłam już mokra, gotowa, moje ciało reagowało na dotyki, których odmawiałam sobie zbyt długo. Zaczęłam poruszać się w wolnych, maleńkich kółkach, badając, ucząc się.
Było to nieprzyzwoite, wyborne, upokarzające i jednocześnie - po prostu właściwe. Narastało szybko, zbyt szybko. Moje biodra poruszały się niespokojnie na jedwabiu, szukając większego nacisku, większego tarcia.
"Poruszaj się po okręgu", powiedział, głos teraz zachrypnięty. "Powoli. Delikatnie. Właśnie tyle. Pozwól ciału pokazać ci drogę."
Posłuchałam, znajdując ten rytm. Mały, kontrolowany. Ciśnienie narastające. Oddech przyspieszający. Nie mogłabym przestać, nawet gdybym chciała.
Wstyd próbował się pojawić, ale został zmiażdżony przez falę doznań. Jęknęłam cicho, rozchylając szerzej uda. Moje ciało domagało się więcej - nie tylko przyzwolenia, ale całkowitego oddania.
"Nie powinnam-" wydyszałam.
"Tak", warknął. "Powinnaś. Musisz. Daj sobie to, czego nigdy nie śmiałaś wziąć."
Nacisnęłam mocniej, zataczałam coraz szybsze kręgi, unosząc biodra naprzeciw własnej dłoni. Moje ciało było rozgrzane wszędzie - twarz, pierś, między udami, gdzie przyjemność zaciskała się coraz mocniej.
Chciałam więcej... potrzebowałam więcej.
A przez cały ten czas Rios po prostu patrzył. Każdy mój oddech, każde drżenie, odbijało się w napięciu jego szczęki, zaciśniętych pięściach, blasku w jego oczach jak podczas burzy.
Narastające ciśnienie stawało się nie do zniesienia, płynne, idealne. Mój oddech się załamał, usta rozchyliły się w bezgłośnym krzyku, gdy przyjemność zacisnęła się ostro i nieuchronnie w moim brzuchu.
"Nie przestawaj", wymruczał Rios głosem pełnym żaru i pożądania. "Nie teraz. Daj to sobie. Weź to."
I wzięłam. Orgazm uderzył jak ogień pod powiekami. Moje ciało wygięło się na jedwabiu, palce śliskie, uda drżące, gdy fale rozkoszy przepływały przeze mnie.
Jęknęłam - głośno i bez zahamowań, nic delikatnego czy nieśmiałego - tylko zaspokojona potrzeba. Moje plecy wygięły się w łuk, usta otwarte, puls huczący w uszach.
Rios przez chwilę milczał. Tylko dźwięk mojego sapania, wilgotny odgłos moich palców poruszających się powoli w instynktownych wstrząsach. Moja skóra była zarumieniona i lśniąca, pierś unosiła się przy każdym urwanym oddechu.
Gdy otworzyłam oczy, już stał. Blisko. Zbyt blisko.
Jego źrenice były rozszerzone, klatka piersiowa unosiła się i opadała w kontrolowanych falach. Zaciskał pięści przy bokach, jakby potrzebował całej siły woli, by nie sięgnąć po mnie, podczas gdy jego wzrok był utkwiony w mojej dłoni wciąż spoczywającej między udami.
Powoli, z rozmysłem, sięgnął w dół. Nie żeby mnie dotknąć - ale by owinąć swoje długie, eleganckie palce wokół mojego nadgarstka.
Wstrzymałam oddech, gdy uniósł moją drżącą dłoń między nas.
Patrzyłam jak zaczarowana, gdy delikatnie rozchylił moje palce, wystawiając błysk mojego podniecenia na migotliwe światło świec.
"To", powiedział ciemnym szeptem, "tak wygląda twoja przyjemność, Księżniczko."
Lekko obrócił moją dłoń, trzymając ją w górze, jakby była święta.
"To nie jest wstyd. To nie jest brud. To jest siła. Siła, której żaden mężczyzna, żadna korona, żadne prawo nie może ci odebrać."
Moje serce waliło, nogi wciąż były rozchylone, suknia podwinięta wokół bioder, a jednak sposób, w jaki na mnie patrzył, nie był lubieżny. To było uwielbienie.
Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech na moich zaczerwienionych ustach.
"A teraz", wymruczał, patrząc mi prosto w oczy, "nigdy nie zapomnisz, jak to się czuje."
Potem powoli - boleśnie powoli - przyciągnął moje wilgotne palce do ust i zassał. Jeden palec. Potem następny.
Jego język przesunął się po opuszkach moich palców, jakby smakował święty nektar. Jęknął, ledwo słyszalnie, głęboko w gardle, jakby delektował się czymś świętym.
Westchnęłam, gdy zawstydzenie rozlało się gorącem w mojej piersi.
Gdy skończył, złożył pocałunek na wewnętrznej stronie mojego nadgarstka. Potem delikatnie opuścił moją dłoń, by spoczęła na mojej drżącej piersi, jakby zwracał coś cennego na właściwe miejsce.
Wstał i przez chwilę myślałam, że lekcja się skończyła, ale wtedy Rios odwrócił się i wrócił z czymś małym w dłoni - owalnym lustrem w ramie z czarno-srebrnej filigranii.
Uklęknął obok mnie, uniósł je w stronę mojej twarzy, bym mogła się w nim przejrzeć.
Moje usta były rozchylone, czerwone i opuchnięte od powstrzymywanych jęków. Moje policzki płonęły, włosy dziko rozrzucone na jedwabiu, oczy przymknięte i zamglone wstrząsami rozkoszy.
Wyglądałam... promiennie. Rozchwiana. Żywa.
"Spójrz na siebie, Księżniczko", powiedział Rios miękko, stanowczo. "Nie na swoją twarz, nie na swój tytuł. Na ciebie."
Zamrugałam, starając się oddychać, zrozumieć.
"Nauczono cię, że twoje ciało jako przyszłej królowej należy do wszystkich oprócz ciebie", powiedział, patrząc mi w oczy w lustrze. "Zacznij od tego, odzyskaj to. Odzyskaj ją."
Położył lustro obok mnie na ławce, jego gładki ciężar chłodny na jedwabiu. Potem wyprostował się, znów opanowany.
"Lekcja pierwsza zakończona", powiedział Rios.
A tuż przed odwróceniem się, jego oczy zatrzymały się na moich, ciemne od czegoś głębszego niż pożądanie.
"Następna", dodał niskim i przemyślanym głosem, "należy do ciebie. Samej. Z lustrem."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lustro szydziło ze mnie od trzech dni. Stało na mojej toaletce jak oskarżenie, jego czarno-srebrna powierzchnia łapała światło za każdym razem, gdy przemierzałam moje komnaty.
Trzy dni. Trzy dni odkąd Rios umieścił je tam tymi niemożliwie pewnymi dłońmi, jego srebrne oczy ani na moment nie oderwały się od moich, gdy przekazywał mi zadanie.
Nie dotknęłam go od tamtej pory. Nawet nie podeszłam na tyle blisko, by zobaczyć swoje odbicie w jego wypolerowanej głębi. Za każdym razem, gdy zerkałam w jego kierunku, moja klatka piersiowa się zaciskała, a dłonie robiły się wilgotne.
Powtarzałam sobie, że to tylko zadanie, proste ćwiczenie do wykonania, zanim będę mogła ruszyć dalej z tym koszmarem, który nazywali szkoleniem.
Ale sama myśl o zrobieniu tego, o czym prosił, o przyglądaniu się sobie, sprawiała, że moja skóra cierpła ze wstydu, którego nie potrafiłam nazwać.
Dzień wlókł się z duszącą powolnością. Unikałam wspólnych przestrzeni, gdzie zbierali się inni kandydaci, ale ich głosy i tak niosły się przez pałacowe korytarze.
Ich swobodny śmiech i podekscytowane szepty były jak sól na otwartej ranie.
"Słyszałam, że Lady Catherine została przydzielona do Adepta Eliasa", jeden głos przepłynął obok moich na wpół otwartych drzwi. "Podobno jest delikatny dla początkujących."
"Ma szczęście", odpowiedział drugi z chichotem. "Mam nadzieję na Adepta Juliana. Widziałyście te jego dłonie?"
"Lepsze to niż utknąć z Głównym Adeptem", dodał trzeci głos, a mój oddech się zatrzymał.
"Główny Adept Rios?" Głos pierwszej dziewczyny przeszedł w szept. "Taki zimny i kontrolowany. Mówią, że kiedyś trenował samą Królową Seraphinę!"
"Kto tak mówi?"
"Wszyscy, kochana. Przed ślubem nie była nikim szczególnym. Ale po czasie spędzonym z Głównym Adeptem Riosem..." Jej głos na moment zamarł. "Stała się absolutnie nieodparta."
"Mówią, że potrafi zajrzeć prosto w twoją duszę", szepnęła jedna z bezimiennych dziewcząt. "Że zna twoje najgłębsze pragnienia, zanim ty sama je poznasz."
"Całkiem... oświecające", wymruczała jedna z pozostałych.
"Wyzwalające, gdy już poddasz się procesowi", dodała pierwsza, jej głos przepełniony wspominaną przyjemnością.
Stałam zamrożona w centrum mojej zhańbionej komnaty, gdy ich śmiech odbijał się echem w korytarzu.
Czego dokładnie dotyczyło to przygotowanie?
To pytanie prześladowało mnie podczas kolacji, podczas wieczornych modlitw, przez niekończące się godziny, aż pałac w końcu pogrążył się w ciszy. Moje damy udały się do swoich komnat, zostawiając mnie samą z moimi myślami i tym przeklętym lustrem.
Krążyłam po pokoju jak zwierzę w klatce, co kilka minut zerkając na toaletkę. To była taka prosta rzecz, zwykłe spojrzenie na siebie. Dlaczego wydawało się niemożliwe?
W końcu, gdy zegar wybił północ, podeszłam do lustra ołowianymi stopami.
"To tylko zadanie", szepnęłam do siebie. "Po prostu coś do odhaczenia z listy."
Mój szlafrok opadł drżącymi palcami. Jedwab rozlał się wokół moich stóp, gdy zmusiłam się, by usiąść na małym wyściełanym stołku. Światło świec malowało moją skórę złotem i cieniem, i przez moment czułam się niemal eteryczna. Potem uniosłam wzrok do lustra.
Lustro pokazywało wszystko - nagie ramiona lśniące w migoczącym świetle, szybkie unoszenie i opadanie mojej piersi, rumieniec rozlewający się w dół szyi.
Kobieta patrząca na mnie z lustra była nieznajomą. Blada skóra, która nigdy nie widziała słońca, krągłości ukrywane przez całe życie pod warstwami stosownego ubrania, kasztanowe włosy opadające na ramiona, które uczono mnie trzymać zakryte.
To byłam ja, prawdziwa ja, ogołocona z tytułów, oczekiwań i starannej przyzwoitości. Wstyd uderzył jak fizyczny cios.
Skromna, czysta i nietknięta.
Słowa, które moja guwernantka wpajała mi od dzieciństwa, zalały mnie falami. Ciało księżniczki należało do Boga, do jej przyszłego męża, do politycznych potrzeb jej królestwa.
Nigdy do niej samej, nigdy dla jej własnych oczu, jej własnej ciekawości, jej własnej... przyjemności.
Próbowałam zobaczyć to, co mógłby widzieć we mnie Rios. Próbowałam zrozumieć, co chciał, bym odkryła. Ale wstyd zalał mnie jak lodowata woda.
Ta obnażona istota w szkle nie mogła być mną - nie mogła być właściwą księżniczką Veridii, przyszłą królową.
Chwyciłam jedwabny szlafrok i owinęłam się nim, odwracając się od lustra tak gwałtownie, że prawie się potknęłam. Moje serce waliło o żebra, gdy opadłam na fotel przy kominku, jak najdalej od tego odbicia.
"Nie mogę", szepnęłam do pustego pokoju. "Nie mogę tego zrobić."
Ale nawet gdy te słowa opuszczały moje usta, inny głos szeptał w moim umyśle, spokojny, irytująco wszystkowiedzący: Nauczono cię, że twoje ciało należy do wszystkich oprócz ciebie.
Wspomnienie uderzyło jak błyskawica ze słowami Riosa prowadzącymi moje dłonie, głosem przecinającym obrony jak jedwab przez stal. Sposób, w jaki mój puls przyspieszał pod jego srebrnym spojrzeniem, jak mój oddech się zatrzymywał, gdy podchodził bliżej.
Prawda teraz przez mnie przebłyskiwała. Przy nim czułam się potężna. Przebudzona. Pożądana w sposób, który przerażał i ekscytował.
Czy to była jego magia? Jakieś czary Fae, które sprawiały, że pragnienie rozkwitało tam, gdzie wcześniej go nie było?
Czy może było tam przez cały czas, czekając na właściwy dotyk, by wybuchnąć do życia?
***
Poranne słońce rzeźbiło ostre cienie w Ogrodach Przyjemności, gdy znalazłam Riosa czekającego przy marmurowej fontannie. Jego czarne włosy łapały światło jak przędzone z metalu, a te przeklęte oczy oceniały mnie z chirurgiczną precyzją, gdy się zbliżałam.
"Wyglądasz na zmęczoną, Księżniczko." Jego głos nie niósł ciepła, tylko obserwację.
"Źle spałam."
"Poczucie winy ma taki efekt." Odwrócił się od fontanny, z dłońmi splecionymi za plecami. "Opowiedz mi o swoich postępach."
To żądanie uderzyło jak fizyczny cios, a gorąco zalało moje policzki, gdy walczyłam o słowa, które nie chciały nadejść.
"Rozumiem." Jego uśmiech był ostry jak zima, gdy podszedł bliżej, a ja poczułam ten odurzający zapach cedru i światła gwiazd. "Lustro pozostało nietknięte, prawda?"
Moje milczenie mnie potępiło.
"Niefortunne." Zaczął iść głębiej w ogrody, zmuszając mnie do podążania za nim. "Ponieważ okoliczności znacznie przyspieszyły nasz harmonogram."
"Co masz na myśli?"
"Wielki Królewski Bal." Jego tempo nigdy nie zwolniło, gdy przechodziliśmy pod kwitnącymi łukami. "Za trzy dni. Każdy kandydat zostanie oficjalnie przedstawiony Jego Wysokości Księciu Koronnemuą Luce."
Moje kroki się zachwiały. "Trzy dni?"
"Twoja szansa, by przykuć jego uwagę. By udowodnić, że jesteś godna rozważenia." Zatrzymał się przy ustronnej niszy spowitej w pnącza jaśminu. "Albo by spektakularnie zawieść."
"Nie zawiodę."
"Nie?" Odwrócił się i nagle byliśmy o centymetry od siebie. "Nie potrafisz nawet spojrzeć na siebie w lustrze. Jak dokładnie planujesz uwieść księcia?"
Te słowa uderzyły jak błyskawica. "Nie próbuję nikogo uwodzić."
"Czyżby?" Jego śmiech był jak ciemny jedwab. "Każdy gest, każde spojrzenie, każdy oddech w jego obecności będzie aktem uwodzenia. Pytanie brzmi, czy będzie świadomy czy przypadkowy."
"To nie jest-"
"Inne kandydatki to rozumieją." Podszedł bliżej, przypierając mnie do ściany pokrytej jaśminem. "Opanowały swoje odbicia, swoje pragnienia, swoją moc. Podczas gdy ty kulisz się przed własnym cieniem."
Furia przebiegła przeze mnie. "Jak śmiesz-"
"Jak śmiem co, Księżniczko? Mówić ci prawdę?" Jego dłonie oparły się o ścianę po obu stronach mojej głowy, więziąc mnie. "Masz trzy dni. Trzy dni, by przemienić się z przestraszonej dziewicy w pewną siebie kobietę."
"Nie jestem przestraszona."
"Więc to udowodnij." Wyzwanie płonęło w jego srebrnych oczach. "Dziś wieczorem. Wykonaj zadanie z lustrem albo wycofam moje instrukcje."
"Nie możesz tego zrobić."
"Mogę robić, co zechcę." Jego głos spadł do szeptu, który wysłał ogień przez moje żyły. "Pytanie brzmi, czy jesteś wystarczająco odważna, by zrobić to, co musi zostać zrobione."
Patrzyłam na niego, uwięziona między pachnącą jaśminem ścianą a jego przytłaczającą obecnością.
Poranne światło wyłapywało ostre kąty jego twarzy, drapieżną grację, która zdradzała, że jest czymś znacznie bardziej niebezpiecznym niż człowiek.
"Trzy dni..." szepnęłam.
"Trzy dni", potwierdził. "Wybieraj mądrze, Księżniczko."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dziś wieczorem albo zatriumfuję, albo całkowicie się rozsypię.
Moje palce drżały, gdy poprawiałam szafirowy naszyjnik na szyi.
Suknia, którą wybrał Rios, była wspaniała - jedwab w kolorze północnego nieba, który spływał wokół moich stóp jak płynne światło gwiazd, z misternymi srebrnymi haftami błyszczącymi przy każdym ruchu.
Pracował swoją subtelną magią, gdy się ubierałam, jego dotyk na moich ramionach pozostawiał ślady eterycznego blasku, który sprawiał, że moja skóra lśniła.
"Wyprostuj się." Głos Riosa przerwał moje niespokojne myśli.
Poruszył się za mną z płynną gracją, układając moje włosy na jednym ramieniu, prostując ledwo zauważalną zmarszczkę w jedwabiu.
"Nie dam rady tego zrobić," wyszeptałam, obserwując jego dłonie w lustrze.
Nic nie powiedział, kontynuując swoje zabiegi z tą samą zdystansowaną precyzją, jaką wnosił do wszystkiego. Dopiero gdy nasze spojrzenia spotkały się w odbiciu, w końcu przemówił.
"Sprawisz, że zapomną dziś o każdym innym imieniu," jego głos odbił się echem w mojej pamięci.
Był równy, rzeczowy, jakby komentował pogodę. Ale coś w jego srebrno-szarych oczach sugerowało, że całkowicie w to wierzył.
Kiedy drzwi do sali balowej otworzyły się przede mną, było to jak brama do innego świata.
Wielki Bal wznosił się przede mną jak pole bitwy przystrojone w jedwab i złoto. Każda kandydatka na małżonkę miała zostać dziś oficjalnie przedstawiona księciu Luce i dworowi Aurelionu, błyszczące widowisko mające oddzielić godne od słabych.
Szlachta w przepysznych tkaninach poruszała się po przestrzeni jak egzotyczne ptaki, ich śmiech i rozmowy tworzyły symfonię wyrafinowanego przepychu.
"Księżniczka Penelope z Veridian," ogłosił herold, a pobliskie rozmowy ucichły.
Weszłam do sali balowej z uniesioną brodą, każda lekcja, której mnie nauczył, płynęła przez moje ruchy. Ćwiczone rozmowy, pełne wdzięku obroty, sztuka słuchania przy zachowaniu pozorów całkowitego zafascynowania - wszystko to skrystalizowało się w tej chwili.
"Lady Penelope z Veridii," ogłosił herold, a głowy się odwróciły.
Ruszyłam odmierzonymi krokami, przyjmując skinienia głowy i dygnięcia z wyćwiczoną elegancją. Kilku szlachciców natychmiast podeszło.
"Wasza Wysokość, cóż za wykwintna suknia," zamruczała Lady Celeste, jej oczy kalkulowały. "Z pewnością Aurelion nie szczędził kosztów."
"Hojność królestwa jest przytłaczająca," odpowiedziałam gładko, wkładając w ton akurat tyle ciepła, by wydać się szczerą, zachowując jednocześnie dyplomatyczny dystans.
Gdy lawirowałam między grupkami rozmówców, przyjmując komplementy i zręcznie omijając dociekliwe pytania o politykę handlową Veridii, coś przykuło moją uwagę, sprawiając, że moja starannie skomponowana mina zadrżała.
Kobieta Fae o gazowych skrzydłach przyciśnięta do filaru, jej usta złączone z ustami ludzkiego lorda w pocałunku, który był wszystkim, tylko nie wstrzemięźliwym. Jej skrzydło drżało z przyjemności, gdy jego ręce błądziły po jej ciele z bezwstydnym głodem.
W zacienionej wnęce przy wielkich schodach kobieta przyciśnięta do marmurowej ściany, jej szmaragdowa suknia podwinięta w talii. Za nią postać o przezroczystych, połyskujących skrzydłach kreśliła wzory na jej odsłoniętych ramionach świecącymi palcami.
Głowa kobiety opadła do tyłu w oczywistej ekstazie, całkowicie nieświadoma dziesiątek szlachciców, którzy zerkali w ich stronę bez najmniejszego zaniepokojenia.
Moja twarz płonęła, ale nie odwróciłam wzroku. To był świat, do którego wkroczyłam, miejsce, gdzie pożądanie nie było ukrywane za zamkniętymi drzwiami ani szeptane w zgorszonych tonach.
Żyło i oddychało otwarcie, bezwstydnie piękne i przerażające.
W innym kącie dostrzegłam więcej, szlachcica z dłońmi wplątanymi w srebrne włosy mężczyzny Fae, ich ciała poruszały się razem w rytmie, który przyspieszył mój puls czymś, czego nie chciałam nazwać.
To nie był ukryty skandal ani szeptane wykroczenie. To była otwarta, bezwstydna, publiczna intymność pokazywana tak swobodnie jak podawanie wina.
"Fascynujące, nieprawdaż?"
Obróciłam się i zobaczyłam księcia Lukę stojącego zaledwie centymetry ode mnie. Jego formalny strój był czarny jak noc ze srebrnym wykończeniem pasującym do mojej sukni - nie wiedziałam, czy to przypadek czy kalkulacja.
Jego ciemne włosy połyskiwały w świetle żyrandola, a w oczach miał intensywność, która przyspieszyła moje tętno.
"Wasza Wysokość." Zdołałam wykonać odpowiedni dyg mimo płonących policzków.
"Księżniczko Penelope," powiedział, wyciągając dłoń. "Czy mogę prosić do tańca?"
Włożyłam swoją dłoń w rękawiczce w jego dłoń, nie mając wyboru, czując ciepło jego skóry przez cienki jedwab.
W momencie gdy jego palce zacisnęły się na moich, elektryczność przeszyła moje ramię. Wyprowadził mnie na parkiet z płynną pewnością siebie, jego dłoń spoczęła na mojej talii z zaborczą stanowczością.
Walc się rozpoczął, a my poruszaliśmy się razem, jakbyśmy tańczyli już tysiąc razy wcześniej.
"Wydajesz się zaniepokojona," mruknął, przyciągając mnie bliżej niż zwykle pozwalała przyzwoitość. Jego oddech musnął moje ucho. "Czy szczerość naszego dworu obraża twoją veridińską wrażliwość?"
"Po prostu... nie jestem przyzwyczajona do takiej otwartości, Wasza Wysokość."
Jego śmiech był bogaty, niebezpieczny. "Otwartość." Obrócił mnie mistrzowsko, po czym przyciągnął z powrotem do swojej piersi. "Tak to nazywasz?"
Obracając się, ustawił nas tak, żebym mogła zobaczyć inną parę w namiętnym uścisku przy drzwiach do ogrodu. Kobieta wbijała palce w marynarkę partnera, podczas gdy Fae Adept między nimi kreślił świecące symbole na ich skórze.
"Spójrz na nich," nakazał łagodnie Luka. "Naprawdę spójrz."
Nie mogłam powstrzymać się od patrzenia. Trio poruszało się razem z hipnotyczną gracją, ich przyjemność była bezwstydna i promienna.
Coś głęboko w moim wnętrzu odpowiedziało mimo mojego szoku, żar, który nie miał nic wspólnego z zawstydzeniem.
"Oni się nie ukrywają..." wyszeptałam, ledwo świadoma, że mówię.
"Dlaczego mieliby?" Jego kciuk przesunął się wzdłuż mojej szczęki, obracając moją twarz z powrotem ku niemu. "Przyjemność jest tu sztuką, Księżniczko. Wspaniałą, szczerą sztuką. Nie kryjem się w cieniach ani nie szepczemy o pragnieniu - celebrujemy je."
Muzyka wezbrała, a on znów mnie obrócił, tym razem pozwalając swoim dłoniom przesunąć się wzdłuż mojej talii, zanim przyciągnął mnie z powrotem. Dotyk posłał ogień przez jedwab mojej sukni.
"Powiedz mi," kontynuował, jego głos opadł do tego miodowo-whiskey tonu, który sprawiał, że miękły mi kolana, "co celebruje Veridia? Obowiązek? Powściągliwość? Staranne grzebanie wszystkiego, co czyni nas wspaniale, desperacko ludzkimi?"
"Celebrujemy honor," powiedziałam, ale mój głos zdradził mnie swoją zadyszką.
"Honor." Powtórzył to słowo, jakby smakował wino. "A co z pasją, Penelope? Co z ogniem, który widzę płonący za tymi pięknymi oczami?"
Jego dłoń przesunęła się na dół moich pleców, przyciskając mnie bliżej.
Przez cienki jedwab czułam ciepło jego dłoni, obietnicę w jego dotyku. Moje serce waliło o żebra - nie tylko ze strachu, ale z czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego.
"Czujesz to," powiedział z pewnością. "To przyciąganie. Ten głód. Jest wypisany na twojej twarzy jak poezja."
Ostatnie nuty walca wybrzmiały, ale Luka nie puścił mnie. Zamiast tego przyciągnął mnie do ostatniego, niemożliwie intymnego obrotu, jego oddech muskał moją szyję.
"Nie widziałem dziś piękniejszej ani bardziej imponującej kobiety, Penelope," wyszeptał przy moim uchu. "Twój ogień przyzywa mój."
Gdy muzyka ucichła, uniósł moją dłoń do ust. Pocałunek się przedłużył, jego język ledwo musnął moje kostki w dotyku, który posłał błyskawicę przez całe moje ciało.
"Spotkaj się ze mną w Ogrodach Rozkoszy dziś wieczorem, Księżniczko," wymruczał, jego ciemne oczy kryły obietnice, które przerażały i ekscytowały mnie. "Pozwól mi pokazać ci, jak smakuje prawdziwa wolność."
Jego oczy spotkały się z moimi, gdy się cofał, ciemne bursztynowe kule pełne obietnicy i czegoś, co mogło być wyzwaniem. Zaproszenie wisiało między nami jak zapalony lont, niebezpieczne i niemożliwe do zignorowania.
Gdy ukłonił się i wtopił z powrotem w tłum, stałam tam na parkiecie, moja dłoń wciąż mrowiła od jego pocałunku, a mój umysł wirował od wyboru, przed którym mnie właśnie postawił.
Ogrody Rozkoszy.
Słowa odbijały się echem w moim umyśle jak wyzwanie, jak sama pokusa zamieniona w głos. I mimo wszystkich lekcji obowiązku i powściągliwości, których nauczyła mnie Veridia, wiedziałam, że pójdę.
Przesuń w górę, aby kontynuować