Perspektywa Ivy
Zawsze marzyłam o dołączeniu do watahy. Ciepły dom, ubrania, jedzenie i ludzie, którym na tobie zależy... To wszystko, o czym może marzyć samotnik.
W przeszłości robiliśmy wszystko, co w naszej mocy, żeby dołączyć do różnych watah, ale oni tylko odganiali nas jak psy.
Dziś jestem na terenie watahy, siedzę na krześle naprzeciwko ich alfy i luny. Gdyby to wydarzyło się kiedyś, zrobiłabym wszystko, by uwierzyli, że nie stanowimy zagrożenia. Ale tym razem nie mogłam nawet wydusić z siebie słowa.
Byłam cała w brudzie. Moje ubrania były podarte, a jestem pewna, że też strasznie śmierdziałam. Nie wiem... Przyzwyczaiłam się do tego zapachu. Byłam odwodniona i głodna. Moje oczy były bez życia, a jedyne, co mogłam zrobić, to zerknąć w bok, żeby upewnić się, że z moją mamą wszystko w porządku.
Miała spuszczoną głowę, wpatrując się w ziemię. Jej ciało zwisało na krześle jak szmaciana lalka. Gdyby jej wątłe ciało nie poruszało się za każdym razem, gdy próbowała oddychać, wpadłabym w panikę, myśląc, że też mnie opuściła.
Usłyszałam zbliżające się kroki. Słodki zapach jaśminu wypełnił moje nozdrza, gdy ktoś pochylił się nade mną.
"Cześć," powiedziała, jej głos słodki jak miód. "Mam na imię Evelyn. Jestem luną watahy Cienia. Jesteście teraz na naszym terenie," wyjaśniła łagodnie.
Nie mogłam powstrzymać się, by patrzeć na nią pustym wzrokiem. Chciałam z nią porozmawiać, ale nie mogłam, bo moje gardło było tak suche. Boli mnie nawet przełykanie śliny.
Chyba zrozumiała mój problem, bo natychmiast kazała komuś przynieść wodę.
Z ulgą to usłyszałam. Chwyciłam szklankę wody zachłannie i wypiłam prawie połowę na raz, zanim wyciągnęłam drżące ręce w stronę mamy. Ona też musi być spragniona.
"Możesz to wypić, kochanie. Dla niej przyniesiemy kolejną szklankę," zatrzymała mnie Luna.
Spojrzałam na nią przez chwilę, a potem dopiłam resztę wody. Zobaczyłam, jak ktoś pomaga mojej mamie napić się i odetchnęłam z ulgą.
Spojrzałam na lunę, a tuż obok niej stał alfa. Miał mocną sylwetkę, krucze włosy i przenikliwe oczy, które obserwowały mnie niczym jastrząb.
"N-Nie róbcie nam krzywdy... proszę," zdołałam wydukać. Boli mnie duma, że muszę tak błagać. Tata nauczył mnie, żeby tego nie robić. Trenował mnie, żebym potrafiła się bronić i trzymała głowę wysoko. Ale teraz jego już nie ma, a my jesteśmy same, wyczerpane, głodne, a moje kończyny nawet nie chcą się ruszać.
Luna natychmiast potrząsnęła głową. "Obiecuję, że nie zrobimy wam krzywdy. Ale czy możesz odpowiedzieć na kilka naszych pytań?" zapytała.
Spojrzałam na nią i alfę przez chwilę, próbując zrozumieć, czego ode mnie chcą. Wzięłam głęboki oddech, po czym skinęłam głową.
Piękna kobieta uśmiechnęła się. Przesunęła blond włosy za ucho, zanim usiadła na krześle naprzeciwko mnie.
"Jak masz na imię, kochanie?"
"I-Ivy,"
"Pełne imię,"
Wzdrygnęłam się, gdy odezwał się alfa. Jego głos był głęboki i monotonny. Miałam ochotę mu się podporządkować.
Stłumiłam swoje omega-instynkty, zanim spojrzałam w górę. "Ivy Elsher,"
"A kto to jest?" Wskazała na moją mamę.
"To moja mama. Jej—jej imię to Isabella,"
Luna skinęła głową. "Możesz mi powiedzieć, jak staliście się zakładnikami tych łowców? Zostaliście porwani z innych watah? Możemy was odwieźć do waszych watah, jeśli podasz mi nazwę," uśmiechnęła się. To był ciepły uśmiech. Zapomniałam już, jak dawno nie widziałam czegoś takiego.
"My... Jesteśmy samotnikami..." powiedziałam cicho.
"Och..." Jej głos przycichł. "Kiedy was pojmali?"
"Nie pamiętam... Może miesiąc temu..."
Skinęła głową. "Czy zrobili wam coś?"
"Oni—oni nas głodzili. Chcieli nas skrzywdzić, ale potem... nie zrobili tego z jakichś powodów... Myślę, że planowali zaatakować inną watę..." wydyszałam. Samo mówienie o tym było wyczerpujące.
Widziałam, jak luna spogląda na swojego partnera, po czym patrzy znowu na mnie. "Gdzie jest twój ojciec...?" zapytała, jej głos był cichy i niepewny.
To pytanie mnie sparaliżowało. Poczułam, jak krew zastyga mi w żyłach. Mocno zacisnęłam dłonie na krześle i spuściłam wzrok.
"O-Oni go zabili..." wykrztusiłam przez zęby.
Miałam w sobie tyle złości, a tak mało siły, by ją okazać.
Zobaczyłam, jak wstaje z krzesła. Wzięła głęboki oddech, po czym odwróciła się do swojego partnera. Alfa podszedł do niej i objął ją ramieniem, po czym spojrzał na ludzi w pokoju.
"Dajcie im jedzenie, wodę i czyste ubrania. Pozwólcie im odpocząć przez dzień, a jutro się z nimi spotkamy," powiedział do nich, po czym wyszedł z partnerką.
Siedziałam tam, nawet nie rozglądając się, aż poczułam, jak ktoś dotyka mnie w ramię. Kobieta uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że zaprowadzi mnie i mamę do pokoju. Tylko skinęłam głową, bo tylko na tyle było mnie stać.
*
*
*
Sprawdziłam, jak się ma mama po tym, jak się wykąpałam. Kobieta pomogła mi ją umyć i ubrać w ciepłe ubrania. Była naprawdę miła. Żałuję, że nie zapytałam o jej imię.
Myślę, że ta wataha jest w porządku. Dali nam pokój, ciepłe ubrania i jedzenie. Nigdy w życiu nie doświadczyłam niczego tak miłego.
To było miłe.
Moja mama spała. Poczułam ulgę, że w końcu dostaje odpoczynek, którego potrzebowała.
Patrzenie na nią łamie mi serce. Tata odszedł. A wkrótce moja mama też mnie zostawi. To tylko kwestia czasu.
Nikt nigdy nie przeżył długo po śmierci swojej bratniej duszy. Z wyjątkiem jednej osoby...
Alfa Cassian...
Słynny drapieżnik.
Przygryzłam wargę, wpatrując się w swoje stopy.
Jak on to zrobił? Jak może żyć tak długo?
Czy on—czy on może uratować też moją mamę?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Podskoczyłam, gdy nagłe pukanie rozległo się echem po pokoju. Moja mama jeszcze spała, więc postanowiłam otworzyć drzwi.
Zajrzałam przez szparę, zanim całkowicie je otworzyłam. Odetchnęłam z ulgą, widząc lunę czekającą przed wejściem.
– Jadłaś już śniadanie? – zapytała z promiennym uśmiechem, wchodząc do środka.
Pokiwałam głową, spoglądając na talerze. Jedzenie było pyszne. Mojej mamie też smakowało.
Chciałam jej to wszystko powiedzieć, ale słowa nie chciały przejść mi przez gardło. Myślę, że nie przeszkadzała jej moja cisza, bo podeszła, usiadła na krześle i dała mi znak, żebym usiadła przy niej.
– Czy nie masz nic przeciwko, żebym zadała ci jeszcze kilka pytań, Ivy?
– Nie mam… – odpowiedziałam cicho.
– Dobrze, dziękuję. Teraz usiądźmy, żebyśmy mogły rozmawiać wygodnie – powiedziała.
Zrobiłam, jak kazała. Podobała mi się jej aura. Wydawała się słodka i niewinna, ale potężna niczym bogini. Biła od niej siła, ale też czułam bijące od niej ciepło.
– Ile masz lat, kochanie?
– Siedemnaście… Wkrótce skończę osiemnaście,
– Naprawdę? Kiedy masz urodziny?
– Uhh… na wiosnę… – podrapałam się w tył szyi.
To właśnie jest specyfika życia w lesie. Nie znasz dokładnych dat. Tylko pory roku. Moje urodziny przypadają na wiosnę. Tyle wiem i nic więcej.
– Och… – Luna pokiwała głową i uśmiechnęła się. – Jak długo żyjesz jako wyrzutek?
– Od urodzenia,
– Przemieszczaliście się z miejsca na miejsce czy zatrzymaliście się gdzieś na stałe?
– Przeprowadzaliśmy się tylko cztery razy… Ostatnio osiedliliśmy się bliżej ludzkiej wioski. Mój ojciec zbudował nam tam dom, a potrzebne rzeczy kupowaliśmy na targu w wiosce – westchnęłam. – Wszystko układało się dobrze, dopóki nie znaleźli nas łowcy – zacisnęłam pięść.
– Jesteś omegą, prawda?
Pokiwałam głową.
– A twoja mama? – Spojrzała na moją mamę. – Nie mogę rozpoznać jej feromonów.
– Jest betą – odpowiedziałam.
Luna pokiwała głową i wstała. – Jeśli będziesz czegoś potrzebować, możesz mnie poprosić. Wyglądasz na zmęczoną, więc powinnaś jeszcze odpocząć – powiedziała, odwracając się do wyjścia.
– Zaczekaj! – Zatrzymałam ją, zanim wyszła z pokoju. – Co… Co się stało z łowcami?
– Nie martw się, zajęliśmy się nimi.
– S… Są w lochu?
Zobaczyłam, jak na jej ustach pojawia się uśmiech. Jej jasne zielone oczy przybrały teraz ciemny odcień szmaragdu. – Nie kochanie, są w znacznie gorszym miejscu niż to – powiedziała spokojnie, po czym wyszła.
Wpatrywałam się w drzwi z szeroko otwartymi oczami. Mimo że wyglądała na spokojną, jej aura wydawała się przerażająca. Coś w jej tonie mówiło mi, że łowcy już nie żyją.
*
*
*
Minęły dwa tygodnie, odkąd tu jesteśmy. Moja mama czuje się lepiej. Niewiele, ale zaczęła ze mną rozmawiać.
Powoli odzyskuję siły. Myślę, że dobre jedzenie i czysta woda to naprawdę błogosławieństwo.
Poznałam innych ludzi, których złapali łowcy. Niektórzy z nich byli wyrzutkami jak my, a inni zostali schwytani z różnych stad. Tych, którzy pochodzili ze swoich stad, odesłano z powrotem do ich własnych stad.
Wciąż nie zdecydowali, co zrobić z nami, wyrzutkami. Słyszałam, jak ktoś mówił, że stado cienia ma historię przyjmowania wyrzutków do siebie po przesłuchaniu.
Nie wiem, czy nas przyjmą, czy nie. Luna wydaje się być wspaniałą kobietą. Chciałabym z nią zostać i uczyć się od niej, ale powstrzymuję się od oczekiwań.
Mój ojciec nauczył mnie, że oczekiwania przynoszą rozczarowanie. Nie chcę znów się rozczarować, więc po prostu czekam i patrzę, co z nami zrobią.
Mam tylko nadzieję, że znajdę miejsce, gdzie moja mama będzie bezpieczna.
*
*
*
– Przejdę od razu do rzeczy – odezwał się alfa, gdy wszedł do pokoju.
Zostało nas tylko siedmioro wyrzutków. Dwóch postanowiło wrócić do lasu, bo nie chcieli dołączyć do stada.
Myślę, że alfa i luna sprowadzili nas tu, by powiedzieć nam o swojej decyzji.
– Wezwaliśmy was tu, żeby przekazać wam coś ważnego. Przyjmowaliśmy już wielu wyrzutków do naszego stada w przeszłości. Zamierzaliśmy przyjąć także was wszystkich, ale tym razem sprawa jest trochę bardziej skomplikowana – powiedział, podchodząc bliżej.
– Jeden z naszych sojuszników ma kłopoty i wysyła tu swoich członków. Spowodowało to niedobór zasobów. Musimy więc przenieść was do innego stada, gdzie zostaniecie przyjęci. Rozmawiałem już z alfą i poczyniono wszelkie niezbędne przygotowania do waszego pobytu. Jeśli wam to odpowiada, możemy działać dalej.
Usłyszałam szepty w pokoju. Potem przez minutę panowała cisza, aż ktoś się odezwał. – Do… Do którego stada?
– Do stada Ciemnego Lasu – odpowiedział alfa.
Znowu usłyszałam szepty, tym razem głośniejsze. Znałam powód.
– Ale czy to nie stado Alfy Cassiana? – zapytał ktoś.
– On nienawidzi wyrzutków!
– Tak, a co jeśli nas zabije albo źle potraktuje?
– Spokojnie, wszyscy – wystąpiła luna. – To było kiedyś. On się zmienił. Przestał polować na wyrzutków dwa lata temu i teraz stara się pomagać innym. Rozmawialiśmy z nim. Powiedział, że on i jego stado są gotowi was przyjąć po przesłuchaniu. Po prostu odpowiedzcie na ich pytania i jeśli was zaakceptują, staniecie się częścią ich stada – uśmiechnęła się.
– Nie martwcie się. Pojedziemy z wami i dopilnujemy, żebyście tam poczuli się komfortowo, zanim wrócimy – zapewniła.
Słyszałam, jak ludzie rozmawiają między sobą. Byli podejrzliwi i niezdecydowani.
Nie ma w tym nic dziwnego. Żaden wyrzutek nie chciałby zbliżyć się do Alfy Cassiana ani jego stada. Miał wśród nas złą reputację. Był znany z bezwzględności, gdy zabijał wyrzutków.
Pamiętam, jak ojciec mi o nim opowiadał. Był taki czas, gdy żyliśmy w strachu z jego powodu. Polował wtedy na wyrzutków. Nie wiem, dlaczego to robił. Ale wtedy ścigał wyrzutków i zabijał ich bez litości. Nie miało znaczenia, czy zrobili coś złego, czy nie.
I przez swoje bezduszne zachowanie i żądzę krwi zyskał przydomek drapieżnika.
Drapieżnik wyrzutków.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Czy jest ktoś, kto chce dołączyć do watahy darkwood?” – alfa zapytał ponownie.
Wszyscy milczeli.
Spojrzałam w dół, na swoje stopy. Nie chcę tam iść. Wiem, ile on torturował ludzi tylko za to, że byli wyrzutkami. Słyszałam o tym tak wiele.
Ale… on żył nawet po śmierci swojej partnerki…
Chcę wiedzieć, jak to zrobił. Co takiego zrobił?
Może jeśli tam pójdę, uda mi się dowiedzieć. Wydaje się, że to jedyny sposób, by uratować moją mamę. Nie chcę, żeby umarła.
Cokolwiek zrobił Alfa Cassian, chcę to odkryć, by móc uratować swoją matkę.
Powoli podniosłam rękę, wywołując stłumione szepty w pomieszczeniu. Odwróciłam się w stronę mamy, widząc w jej oczach panikę. Uśmiechnęłam się delikatnie, by zapewnić ją, że wszystko będzie dobrze.
Alfa uniósł brew. „Jesteś pewna?” – zapytał.
„Będziemy bezpieczni, prawda?”
Odpowiedziała mi Luna. „Tak, oczywiście. Gwarantujemy to.” – powiedziała, podchodząc bliżej.
Uśmiechnęłam się. „Więc pójdziemy.”
„W porządku, czy jest ktoś jeszcze, kto dołącza do niej i jej matki?” – alfa zapytał, patrząc na ludzi w pokoju.
Widziałam, jak inni powoli zaczynają podnosić ręce. Chyba czekali, aż ktoś ich poprowadzi. Smutne, że potrzebowali nastolatki, by znaleźć w sobie odwagę.
Wzięłam głęboki oddech. Podjęłam decyzję, której nigdy nie sądziłam, że podejmę. Mam nadzieję, że to nie okaże się błędem.
*
*
*
Następnego dnia rozpoczęliśmy podróż do watahy Darkwood. Ponieważ nie mieliśmy wiele do spakowania, wyruszyliśmy szybciej niż myśleliśmy.
Moje serce waliło jak szalone, kiedy siedziałam w furgonetce. Były dwa pojazdy. Furgonetka dla nas, wyrzutków, i samochód dla alfy, luny i dwóch innych osób, które, jak się domyślam, są parami beta.
Słyszałam od kogoś, że beta tej watahy jest związany z męskim omegą. Zdziwiłam się, ale pamiętam, że tata opowiadał mi o związkach jednopłciowych. To rzadkie, ale całkowicie normalne.
Zobaczyłam tę parę i wyglądali razem uroczo. Beta wydawał się duży i groźny, podczas gdy jego partner wyglądał jak promyk małego słońca. To było rozczulające. Omega był bardzo ładny i uroczy, choć jest ode mnie o kilka lat starszy. Rain, tak brzmi jego imię. Takie piękne imię, jak on sam.
Westchnęłam i spojrzałam przez okno. Jeśli kiedykolwiek znajdę swoją bratnią duszę, chciałabym, by opiekowała się mną i szanowała mnie tak, jak alfa i beta watahy cienia traktują swoje partnerki.
„Czy ktoś z was widział kiedyś drapieżnika?”
Usłyszałam, jak ktoś pyta cicho.
„Nie… ale słyszałem wiele historii o nim. Ludzie mówią, że jest ogromny i z łatwością przewyższa każdego wzrostem. Jest przystojny, ale jego ciało pokrywają blizny zadane przez jego ofiary.”
Zmarszczyłam nos.
„Ktoś mówił, że kiedyś wyrwał oczy wyrzutkowi, bo ten odważył się na niego spojrzeć. Nie lubi, gdy wyrzutki na niego patrzą. Podobno wciąż trzyma te oczy w słoiku.” – odezwał się ktoś inny.
Co do…?
„Jest okrutny. Mój przyjaciel raz go widział. Powiedział, że zabijał wyrzutków w bezlitosny sposób. Udało mu się uciec tylko dzięki szczęściu, ale to, co zobaczył, prześladowało go do końca życia.”
„Czy ktoś wie, dlaczego nie lubi wyrzutków?” – zapytałam.
Wszyscy w furgonetce spojrzeli na mnie.
„Nie wiemy” – odezwał się ktoś.
„Myślę, że to dlatego, że jest psychopatą i lubi zabijać ludzi. Zabijanie wyrzutków to najlepszy sposób, by zaspokoić jego żądzę krwi, bo nie grożą mu za to żadne konsekwencje. Wyrzutkowie nie mają nikogo, kto by ich obronił.” – wzruszył ramionami mężczyzna.
Ktoś inny pokręcił głową. „Myślę, że ma jakieś osobiste sprawy z wyrzutkami.”
„Jakie?” – zmarszczyłam brwi.
„Nie wiem. Ale może zrobili coś strasznego i się mści.” – westchnął.
Znów spojrzałam przez okno. Cokolwiek jest jego problemem, jego okropnych czynów nie da się usprawiedliwić. Mam nadzieję, że żałuje tego, co zrobił niewinnym ludziom.
*
*
*
Moje serce biło mi w gardle, gdy furgonetka zatrzymała się przed ogromnym budynkiem. To było piękne miejsce.
Chyba to dom watahy darkwood.
Budynek wyglądał nowocześnie, ale był głównie z drewna. Obok głównego stały inne, mniejsze budynki. To pewnie domy członków watahy.
Wkrótce drzwi furgonetki się otworzyły. Facet poprosił nas, żebyśmy wysiedli, trzymając drzwi otwarte. Wysiadaliśmy jeden po drugim.
Chwyciłam rękę mamy, która była zimna jak lód. Wiedziałam, że jest zdenerwowana i przerażona. Nie chciała tu przyjeżdżać.
Słyszała o Alfie Cassianie więcej niż ja. Wie więcej ode mnie, więc na pewno się martwi.
Przepraszam, mamo, ale muszę to zrobić.
Patrzyliśmy, jak alfa i beta watahy cienia wchodzą do domu watahy ze swoimi partnerami. Kazano nam poczekać na zewnątrz.
I właśnie to zrobiliśmy. Czekaliśmy na zewnątrz około trzydziestu minut, aż ktoś do nas przyszedł.
„Alfa Cassian kazał wam wejść do środka.” Samo wypowiedzenie jego imienia wystarczyło, by przeszedł mnie dreszcz.
„C-czy wciąż możemy wrócić?” – zapytał jeden z mężczyzn drżącym głosem.
„Nie marnujcie mojego czasu, wchodźcie do środka.” – powiedział zirytowany ten, który po nas przyszedł.
Wzięłam głęboki oddech zanim ruszyłam w stronę domu watahy, mocno ściskając rękę mamy.
Potężne feromony uderzyły mnie w twarz, gdy tylko weszłam do środka. W pomieszczeniu było mnóstwo ludzi, wszyscy się na mnie gapili.
Luna uśmiechnęła się, podchodząc do nas. Ujęła moją dłoń i lekko ją ścisnęła, dodając otuchy. „Chodźcie.”
Przełknęłam ślinę i spróbowałam się uśmiechnąć.
„To właśnie o nich mówiłam. Z tego, co wiem, są niegroźni, ale ostateczna decyzja należy do ciebie.” – alfa powiedział do kogoś, po czym upił łyk swojego napoju.
Podążyłam wzrokiem za jego spojrzeniem i całe moje ciało zesztywniało, gdy zobaczyłam postawną sylwetkę.
Siedział naprzeciwko alfy, z założoną nogą na nogę, kręcąc kieliszkiem wina w dłoni. Jego wzrok był skupiony na nas – dokładnie tak, jak sobie to wyobrażałam.
Zupełnie jak drapieżnik.
Obserwowałam, jak wstaje, nie wypowiadając ani słowa. Nawet jego oddech był kontrolowany. Podchodził do nas z wyrachowanymi krokami.
Kilku z nas cofnęło się. Ja też.
Drapieżnik przyglądał się każdemu z nas, a gdy się zbliżał, mogłam dostrzec jego rysy wyraźniej.
Krukowoczarne włosy i orzechowe oczy z wyraźnym, złotym poblaskiem były jego najbardziej wyrazistymi cechami. Miał gęste brwi i wąskie, ale nie przesadnie, usta.
Był wysoki i miał wyrzeźbioną sylwetkę. Ubrany był elegancko, cały na czarno, z kilkoma rozpiętymi guzikami koszuli. Zatrzymał się kilka kroków od nas, wpatrując się w nas intensywnie.
Mam złe przeczucie…
Przesuń w górę, aby kontynuować