passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Predator - Rozdział #3 - autor Mooncake

The Predator

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Podskoczyłam, gdy nagłe pukanie rozległo się echem po pokoju. Moja mama jeszcze spała, więc postanowiłam otworzyć drzwi.

Zajrzałam przez szparę, zanim całkowicie je otworzyłam. Odetchnęłam z ulgą, widząc lunę czekającą przed wejściem.

– Jadłaś już śniadanie? – zapytała z promiennym uśmiechem, wchodząc do środka.

Pokiwałam głową, spoglądając na talerze. Jedzenie było pyszne. Mojej mamie też smakowało.

Chciałam jej to wszystko powiedzieć, ale słowa nie chciały przejść mi przez gardło. Myślę, że nie przeszkadzała jej moja cisza, bo podeszła, usiadła na krześle i dała mi znak, żebym usiadła przy niej.

– Czy nie masz nic przeciwko, żebym zadała ci jeszcze kilka pytań, Ivy?

– Nie mam… – odpowiedziałam cicho.

– Dobrze, dziękuję. Teraz usiądźmy, żebyśmy mogły rozmawiać wygodnie – powiedziała.

Zrobiłam, jak kazała. Podobała mi się jej aura. Wydawała się słodka i niewinna, ale potężna niczym bogini. Biła od niej siła, ale też czułam bijące od niej ciepło.

– Ile masz lat, kochanie?

– Siedemnaście… Wkrótce skończę osiemnaście,

– Naprawdę? Kiedy masz urodziny?

– Uhh… na wiosnę… – podrapałam się w tył szyi.

To właśnie jest specyfika życia w lesie. Nie znasz dokładnych dat. Tylko pory roku. Moje urodziny przypadają na wiosnę. Tyle wiem i nic więcej.

– Och… – Luna pokiwała głową i uśmiechnęła się. – Jak długo żyjesz jako wyrzutek?

– Od urodzenia,

– Przemieszczaliście się z miejsca na miejsce czy zatrzymaliście się gdzieś na stałe?

– Przeprowadzaliśmy się tylko cztery razy… Ostatnio osiedliliśmy się bliżej ludzkiej wioski. Mój ojciec zbudował nam tam dom, a potrzebne rzeczy kupowaliśmy na targu w wiosce – westchnęłam. – Wszystko układało się dobrze, dopóki nie znaleźli nas łowcy – zacisnęłam pięść.

– Jesteś omegą, prawda?

Pokiwałam głową.

– A twoja mama? – Spojrzała na moją mamę. – Nie mogę rozpoznać jej feromonów.

– Jest betą – odpowiedziałam.

Luna pokiwała głową i wstała. – Jeśli będziesz czegoś potrzebować, możesz mnie poprosić. Wyglądasz na zmęczoną, więc powinnaś jeszcze odpocząć – powiedziała, odwracając się do wyjścia.

– Zaczekaj! – Zatrzymałam ją, zanim wyszła z pokoju. – Co… Co się stało z łowcami?

– Nie martw się, zajęliśmy się nimi.

– S… Są w lochu?

Zobaczyłam, jak na jej ustach pojawia się uśmiech. Jej jasne zielone oczy przybrały teraz ciemny odcień szmaragdu. – Nie kochanie, są w znacznie gorszym miejscu niż to – powiedziała spokojnie, po czym wyszła.

Wpatrywałam się w drzwi z szeroko otwartymi oczami. Mimo że wyglądała na spokojną, jej aura wydawała się przerażająca. Coś w jej tonie mówiło mi, że łowcy już nie żyją.

*

*

*

Minęły dwa tygodnie, odkąd tu jesteśmy. Moja mama czuje się lepiej. Niewiele, ale zaczęła ze mną rozmawiać.

Powoli odzyskuję siły. Myślę, że dobre jedzenie i czysta woda to naprawdę błogosławieństwo.

Poznałam innych ludzi, których złapali łowcy. Niektórzy z nich byli wyrzutkami jak my, a inni zostali schwytani z różnych stad. Tych, którzy pochodzili ze swoich stad, odesłano z powrotem do ich własnych stad.

Wciąż nie zdecydowali, co zrobić z nami, wyrzutkami. Słyszałam, jak ktoś mówił, że stado cienia ma historię przyjmowania wyrzutków do siebie po przesłuchaniu.

Nie wiem, czy nas przyjmą, czy nie. Luna wydaje się być wspaniałą kobietą. Chciałabym z nią zostać i uczyć się od niej, ale powstrzymuję się od oczekiwań.

Mój ojciec nauczył mnie, że oczekiwania przynoszą rozczarowanie. Nie chcę znów się rozczarować, więc po prostu czekam i patrzę, co z nami zrobią.

Mam tylko nadzieję, że znajdę miejsce, gdzie moja mama będzie bezpieczna.

*

*

*

– Przejdę od razu do rzeczy – odezwał się alfa, gdy wszedł do pokoju.

Zostało nas tylko siedmioro wyrzutków. Dwóch postanowiło wrócić do lasu, bo nie chcieli dołączyć do stada.

Myślę, że alfa i luna sprowadzili nas tu, by powiedzieć nam o swojej decyzji.

– Wezwaliśmy was tu, żeby przekazać wam coś ważnego. Przyjmowaliśmy już wielu wyrzutków do naszego stada w przeszłości. Zamierzaliśmy przyjąć także was wszystkich, ale tym razem sprawa jest trochę bardziej skomplikowana – powiedział, podchodząc bliżej.

– Jeden z naszych sojuszników ma kłopoty i wysyła tu swoich członków. Spowodowało to niedobór zasobów. Musimy więc przenieść was do innego stada, gdzie zostaniecie przyjęci. Rozmawiałem już z alfą i poczyniono wszelkie niezbędne przygotowania do waszego pobytu. Jeśli wam to odpowiada, możemy działać dalej.

Usłyszałam szepty w pokoju. Potem przez minutę panowała cisza, aż ktoś się odezwał. – Do… Do którego stada?

– Do stada Ciemnego Lasu – odpowiedział alfa.

Znowu usłyszałam szepty, tym razem głośniejsze. Znałam powód.

– Ale czy to nie stado Alfy Cassiana? – zapytał ktoś.

– On nienawidzi wyrzutków!

– Tak, a co jeśli nas zabije albo źle potraktuje?

– Spokojnie, wszyscy – wystąpiła luna. – To było kiedyś. On się zmienił. Przestał polować na wyrzutków dwa lata temu i teraz stara się pomagać innym. Rozmawialiśmy z nim. Powiedział, że on i jego stado są gotowi was przyjąć po przesłuchaniu. Po prostu odpowiedzcie na ich pytania i jeśli was zaakceptują, staniecie się częścią ich stada – uśmiechnęła się.

– Nie martwcie się. Pojedziemy z wami i dopilnujemy, żebyście tam poczuli się komfortowo, zanim wrócimy – zapewniła.

Słyszałam, jak ludzie rozmawiają między sobą. Byli podejrzliwi i niezdecydowani.

Nie ma w tym nic dziwnego. Żaden wyrzutek nie chciałby zbliżyć się do Alfy Cassiana ani jego stada. Miał wśród nas złą reputację. Był znany z bezwzględności, gdy zabijał wyrzutków.

Pamiętam, jak ojciec mi o nim opowiadał. Był taki czas, gdy żyliśmy w strachu z jego powodu. Polował wtedy na wyrzutków. Nie wiem, dlaczego to robił. Ale wtedy ścigał wyrzutków i zabijał ich bez litości. Nie miało znaczenia, czy zrobili coś złego, czy nie.

I przez swoje bezduszne zachowanie i żądzę krwi zyskał przydomek drapieżnika.

Drapieżnik wyrzutków.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

„Czy jest ktoś, kto chce dołączyć do watahy darkwood?” – alfa zapytał ponownie.

Wszyscy milczeli.

Spojrzałam w dół, na swoje stopy. Nie chcę tam iść. Wiem, ile on torturował ludzi tylko za to, że byli wyrzutkami. Słyszałam o tym tak wiele.

Ale… on żył nawet po śmierci swojej partnerki…

Chcę wiedzieć, jak to zrobił. Co takiego zrobił?

Może jeśli tam pójdę, uda mi się dowiedzieć. Wydaje się, że to jedyny sposób, by uratować moją mamę. Nie chcę, żeby umarła.

Cokolwiek zrobił Alfa Cassian, chcę to odkryć, by móc uratować swoją matkę.

Powoli podniosłam rękę, wywołując stłumione szepty w pomieszczeniu. Odwróciłam się w stronę mamy, widząc w jej oczach panikę. Uśmiechnęłam się delikatnie, by zapewnić ją, że wszystko będzie dobrze.

Alfa uniósł brew. „Jesteś pewna?” – zapytał.

„Będziemy bezpieczni, prawda?”

Odpowiedziała mi Luna. „Tak, oczywiście. Gwarantujemy to.” – powiedziała, podchodząc bliżej.

Uśmiechnęłam się. „Więc pójdziemy.”

„W porządku, czy jest ktoś jeszcze, kto dołącza do niej i jej matki?” – alfa zapytał, patrząc na ludzi w pokoju.

Widziałam, jak inni powoli zaczynają podnosić ręce. Chyba czekali, aż ktoś ich poprowadzi. Smutne, że potrzebowali nastolatki, by znaleźć w sobie odwagę.

Wzięłam głęboki oddech. Podjęłam decyzję, której nigdy nie sądziłam, że podejmę. Mam nadzieję, że to nie okaże się błędem.

*

*

*

Następnego dnia rozpoczęliśmy podróż do watahy Darkwood. Ponieważ nie mieliśmy wiele do spakowania, wyruszyliśmy szybciej niż myśleliśmy.

Moje serce waliło jak szalone, kiedy siedziałam w furgonetce. Były dwa pojazdy. Furgonetka dla nas, wyrzutków, i samochód dla alfy, luny i dwóch innych osób, które, jak się domyślam, są parami beta.

Słyszałam od kogoś, że beta tej watahy jest związany z męskim omegą. Zdziwiłam się, ale pamiętam, że tata opowiadał mi o związkach jednopłciowych. To rzadkie, ale całkowicie normalne.

Zobaczyłam tę parę i wyglądali razem uroczo. Beta wydawał się duży i groźny, podczas gdy jego partner wyglądał jak promyk małego słońca. To było rozczulające. Omega był bardzo ładny i uroczy, choć jest ode mnie o kilka lat starszy. Rain, tak brzmi jego imię. Takie piękne imię, jak on sam.

Westchnęłam i spojrzałam przez okno. Jeśli kiedykolwiek znajdę swoją bratnią duszę, chciałabym, by opiekowała się mną i szanowała mnie tak, jak alfa i beta watahy cienia traktują swoje partnerki.

„Czy ktoś z was widział kiedyś drapieżnika?”

Usłyszałam, jak ktoś pyta cicho.

„Nie… ale słyszałem wiele historii o nim. Ludzie mówią, że jest ogromny i z łatwością przewyższa każdego wzrostem. Jest przystojny, ale jego ciało pokrywają blizny zadane przez jego ofiary.”

Zmarszczyłam nos.

„Ktoś mówił, że kiedyś wyrwał oczy wyrzutkowi, bo ten odważył się na niego spojrzeć. Nie lubi, gdy wyrzutki na niego patrzą. Podobno wciąż trzyma te oczy w słoiku.” – odezwał się ktoś inny.

Co do…?

„Jest okrutny. Mój przyjaciel raz go widział. Powiedział, że zabijał wyrzutków w bezlitosny sposób. Udało mu się uciec tylko dzięki szczęściu, ale to, co zobaczył, prześladowało go do końca życia.”

„Czy ktoś wie, dlaczego nie lubi wyrzutków?” – zapytałam.

Wszyscy w furgonetce spojrzeli na mnie.

„Nie wiemy” – odezwał się ktoś.

„Myślę, że to dlatego, że jest psychopatą i lubi zabijać ludzi. Zabijanie wyrzutków to najlepszy sposób, by zaspokoić jego żądzę krwi, bo nie grożą mu za to żadne konsekwencje. Wyrzutkowie nie mają nikogo, kto by ich obronił.” – wzruszył ramionami mężczyzna.

Ktoś inny pokręcił głową. „Myślę, że ma jakieś osobiste sprawy z wyrzutkami.”

„Jakie?” – zmarszczyłam brwi.

„Nie wiem. Ale może zrobili coś strasznego i się mści.” – westchnął.

Znów spojrzałam przez okno. Cokolwiek jest jego problemem, jego okropnych czynów nie da się usprawiedliwić. Mam nadzieję, że żałuje tego, co zrobił niewinnym ludziom.

*

*

*

Moje serce biło mi w gardle, gdy furgonetka zatrzymała się przed ogromnym budynkiem. To było piękne miejsce.

Chyba to dom watahy darkwood.

Budynek wyglądał nowocześnie, ale był głównie z drewna. Obok głównego stały inne, mniejsze budynki. To pewnie domy członków watahy.

Wkrótce drzwi furgonetki się otworzyły. Facet poprosił nas, żebyśmy wysiedli, trzymając drzwi otwarte. Wysiadaliśmy jeden po drugim.

Chwyciłam rękę mamy, która była zimna jak lód. Wiedziałam, że jest zdenerwowana i przerażona. Nie chciała tu przyjeżdżać.

Słyszała o Alfie Cassianie więcej niż ja. Wie więcej ode mnie, więc na pewno się martwi.

Przepraszam, mamo, ale muszę to zrobić.

Patrzyliśmy, jak alfa i beta watahy cienia wchodzą do domu watahy ze swoimi partnerami. Kazano nam poczekać na zewnątrz.

I właśnie to zrobiliśmy. Czekaliśmy na zewnątrz około trzydziestu minut, aż ktoś do nas przyszedł.

„Alfa Cassian kazał wam wejść do środka.” Samo wypowiedzenie jego imienia wystarczyło, by przeszedł mnie dreszcz.

„C-czy wciąż możemy wrócić?” – zapytał jeden z mężczyzn drżącym głosem.

„Nie marnujcie mojego czasu, wchodźcie do środka.” – powiedział zirytowany ten, który po nas przyszedł.

Wzięłam głęboki oddech zanim ruszyłam w stronę domu watahy, mocno ściskając rękę mamy.

Potężne feromony uderzyły mnie w twarz, gdy tylko weszłam do środka. W pomieszczeniu było mnóstwo ludzi, wszyscy się na mnie gapili.

Luna uśmiechnęła się, podchodząc do nas. Ujęła moją dłoń i lekko ją ścisnęła, dodając otuchy. „Chodźcie.”

Przełknęłam ślinę i spróbowałam się uśmiechnąć.

„To właśnie o nich mówiłam. Z tego, co wiem, są niegroźni, ale ostateczna decyzja należy do ciebie.” – alfa powiedział do kogoś, po czym upił łyk swojego napoju.

Podążyłam wzrokiem za jego spojrzeniem i całe moje ciało zesztywniało, gdy zobaczyłam postawną sylwetkę.

Siedział naprzeciwko alfy, z założoną nogą na nogę, kręcąc kieliszkiem wina w dłoni. Jego wzrok był skupiony na nas – dokładnie tak, jak sobie to wyobrażałam.

Zupełnie jak drapieżnik.

Obserwowałam, jak wstaje, nie wypowiadając ani słowa. Nawet jego oddech był kontrolowany. Podchodził do nas z wyrachowanymi krokami.

Kilku z nas cofnęło się. Ja też.

Drapieżnik przyglądał się każdemu z nas, a gdy się zbliżał, mogłam dostrzec jego rysy wyraźniej.

Krukowoczarne włosy i orzechowe oczy z wyraźnym, złotym poblaskiem były jego najbardziej wyrazistymi cechami. Miał gęste brwi i wąskie, ale nie przesadnie, usta.

Był wysoki i miał wyrzeźbioną sylwetkę. Ubrany był elegancko, cały na czarno, z kilkoma rozpiętymi guzikami koszuli. Zatrzymał się kilka kroków od nas, wpatrując się w nas intensywnie.

Mam złe przeczucie…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Moje ręce były zimne, a serce waliło mi jak oszalałe. Czułam się taka mała stojąc przed nim.

Ten mężczyzna górował nad nami wszystkimi, a jego dominujące feromony sprawiały, że miałam ochotę uklęknąć przed nim. Czy zmuszał nas do uległości, czy to po prostu normalny efekt, jaki potężne alfy wywierają na ludzi?

Jego oczy były dzikie. Tak dzikie, że nie mogłam patrzeć w nie dłużej niż kilka sekund.

Usilnie próbowałam zrozumieć, co myśli, ale nie byłam w stanie nic wyczytać z jego kamiennej twarzy.

„Wszyscy siedmiu?” odezwał się, a ja przysięgam, że dreszcz przeszedł mi po plecach, gdy usłyszałam jego głęboki, ochrypły głos.

„Tak,” odpowiedział alfa z cienia. „Są nieszkodliwi. Jeśli pojawi się jakiś problem, ja się tym zajmę.”

Drapieżnik pokręcił głową, odwracając się. „Jeśli pojawi się jakiś problem, nie będziesz musiał się martwić, Keiran. Zabiję ich, zanim się o tym dowiesz,” prychnął, przez co kilkoro z nas drgnęło ze strachu.

„Cassian, nie mów tak…” przerwała mu stanowczym głosem kobieta w średnim wieku. „To nie jest sposób na powitanie nowych członków watahy.”

„Jeszcze nie zdecydowaliśmy się, czy ich przyjmiemy, mamo,” odpowiedział.

„Alfa Cassian,” wkroczyła luna z cienia. „Gwarantuję ci, że nie sprawią żadnych problemów.”

„Wierzę tobie i Keiranowi… ale wciąż nie mogę przyjąć nowych osób do watahy bez znajomości szczegółów na ich temat. To reguła naszej watahy.”

„Możesz wszystko sprawdzić. Zostawię ich tutaj, aż podejmiesz decyzję. Możesz mnie poinformować, jeśli nie chcesz któregoś z nich przyjąć. Czy to ci odpowiada?” zapytał Keiran, alfa z cienia, Alfę Cassiana.

Zastanowił się przez chwilę, po czym skinął głową.

Alfa Keiran odwzajemnił uśmiech.

Wszystko obserwowaliśmy w milczeniu. Nikt z nas nie miał odwagi się odezwać.

Co w ogóle mogliśmy powiedzieć?

W pokoju było pełno potężnych ludzi. Ich feromony były dla mnie zbyt przytłaczające. Byłam zdenerwowana i miałam mdłości. Myślę, że Luna Evelyn musiała dostrzec skrzywiony wyraz mojej twarzy, bo natychmiast znalazła się przy mnie, kładąc dłoń na moim ramieniu w pocieszającym geście.

„Nie martw się, będziesz bezpieczna,” wyszeptała z uśmiechem.

Byłam jedyną omegą w grupie. Nigdy nie pozwalałam, by moja druga płeć była postrzegana jako słabość. Ojciec nigdy nie uczył mnie słabości.

Ale to było dla mnie coś nowego. Nigdy wcześniej nie spotkałam tylu alf i bet w jednym miejscu, a do tego moje ciało wciąż nie doszło do siebie po traumatycznym wydarzeniu sprzed kilku dni.

To wszystko było dla mnie przytłaczające.

„Jedzenie gotowe. Chodźmy wszyscy na obiad,” usłyszałam czyjś głos. To była ta kobieta w średnim wieku, matka Alfy Cassiana. Wyglądała groźnie, ale jej uśmiech był jasny i serdeczny.

Luna Evelyn delikatnie popchnęła moje ramię, żebym poszła tam, gdzie reszta. Ścisnęłam mocno dłoń mojej mamy. Szła powoli, jej ciało łatwo się męczyło.

Wciąż niewiele mówiła. Boli mnie widok jej w takim stanie. Była kiedyś tak pełna życia. Uparta i energiczna.

Wciąż pamiętam, jak sprawiała, że tata słuchał wszystkiego, co mówiła. Kilka miesięcy temu wszystko było takie idealne. Nawet jeśli nie żyliśmy w najlepszych warunkach, to było dla mnie najlepsze życie.

Ale musiałam patrzeć, jak to się rozpada.

*

*

Westchnęłam, przekładając jedzenie na talerzu. Siedzieliśmy przy dużym stole, a na nim rozłożone były wszelkiego rodzaju apetycznie wyglądające dania.

Po raz pierwszy widziałam tyle jedzenia. Pachniały obłędnie, ale nie miałam apetytu.

Zjadłam tylko dwa kęsy, po czym odwróciłam się do mamy. Pokroiłam mięso na jej talerzu na drobne kawałki.

„Proszę, zjedz, mamo,” wyszeptałam jej błagalnie do ucha. Muszę dbać o jej zdrowie. Nie mogę pozwolić, by i ona mnie opuściła.

Popatrzyła na mnie przez chwilę, po czym ciężko westchnęła.

Ulgę poczułam, gdy w końcu zaczęła jeść. Rozejrzałam się po stole, by poobserwować wszystkich.

Alfa Keiran i Alfa Cassian wydawali się być pogrążeni w poważnej rozmowie, podczas gdy Luna Evelyn i matka Alfy Cassiana uśmiechały się i chichotały.

Spojrzałam na betę z cienia i jego partnera. Patrzyli na siebie jak świeżo poślubiona para, choć słyszałam, że są już dawno po ślubie.

Beta podawał swojemu partnerowi wszystko, co najlepsze ze swojego talerza. Wyglądało na to, że nie może oderwać wzroku od omegi. Ten mniejszy chłopak rumienił się, a jego blade policzki przypominały dojrzałą brzoskwinię.

Poczułam ukłucie zazdrości. Fakt, że pewnie nigdy nie doświadczę czegoś takiego, sprawił, że zakuło mnie w sercu.

Odwróciłam wzrok, by popatrzeć na innych. Wygnańcy milczeli, wpatrując się tylko w swoje talerze i nie śmiąc podnieść oczu.

Wszyscy wyglądali na zdenerwowanych, bezwiednie przekładając jedzenie na talerzu.

Spojrzałam ponownie na mamę, by upewnić się, że zjadła wszystko z talerza. Nie zjadła dużo, ale cieszyłam się, że przynajmniej połowę udało się jej zjeść.

Obiad skończył się po około pół godzinie. Odetchłam z ulgą, gdy wszyscy wstali i znów przenieśli się do salonu.

Ktoś przyszedł, żeby pokazać nam nasze pokoje do odpoczynku. Wyglądało na to, że wszyscy z cienia postanowili zostać tutaj na jeden dzień.

Cieszyłam się, że tak zdecydowali, bo obecność Luny Evelyn była bardzo kojąca. Wciąż potrzebowałam czasu, by przyzwyczaić się do nowego miejsca.

Alfa Cassian odezwał się do nas jeszcze raz przed wysłaniem do pokoi. „Przygotowaliśmy dla was pokoje. Nie wolno wam opuszczać domostwa watahy pod żadnym pozorem. Jeśli przyłapiemy kogoś na próbie ucieczki, zostanie ukarany. Jeśli czegoś potrzebujecie, przyjdźcie do salonu i poproście o pomoc. Zrozumiano?” powiedział stanowczo.

Wszyscy skinęliśmy głowami, spuszczając wzrok, by nie patrzeć mu w oczy.

Myślę, że nie spodobało mu się, że nie odpowiedzieliśmy werbalnie, bo wszyscy podskoczyliśmy, gdy powtórzył pytanie. „Zrozumiano?” Jego głos był tym razem bardziej wymagający.

„T-tak,” odpowiedzieliśmy wszyscy równocześnie.

„Dobrze. Teraz idźcie,” odprawił nas ruchem ręki, po czym odwrócił się do Alfy Keirana.

Alfa Keiran pokręcił głową i westchnął, po czym spojrzał na swoją partnerkę, która posłała mu wymuszony uśmiech.

Nie zostałam tam ani chwili dłużej i poszłam za kobietą, która miała nam pokazać pokoje.

Przez cały czas, gdy próbowałam się odprężyć w pokoju, w głowie wciąż zadawałam sobie jedno pytanie, raz po raz.

Czy naprawdę podjęłam dobrą decyzję przychodząc tutaj?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Predator

The Predator

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa