„Mamo, boisz się?” Spojrzałam na mamę. Wpatrywała się w las za naszym oknem.
Przez chwilę milczała, zanim przemówiła. „Martwię się,” usłyszałam, jak wzdycha. „Martwię się o to, co stanie się z tobą, kiedy mnie już nie będzie.”
„Mamo…” Zamknęłam oczy. „Nigdzie się nie wybierasz.”
„Obie wiemy, że to nieprawda, Ivy.”
„Znajdę sposób. Skoro Alfa Cassian mógł przeżyć, to ty też możesz.”
„Dlatego zdecydowałaś się dołączyć do tej watahy?” Mama odwróciła się do mnie. Zamilkłam, co sprawiło, że westchnęła ze zniecierpliwieniem.
„Ivy, niedługo skończysz osiemnaście lat. Potrzebujesz watahy, która cię ochroni i myślę, że wataha ciemnego lasu mogłaby to zrobić. Alfa Cassian wydaje się surowy, ale myślę, że nigdzie nie będzie ci bezpieczniej niż pod jego skrzydłami. On cię ochroni, a jeśli będziesz miała szczęście, spotkasz swojego partnera. Chcę, żebyś żyła wygodnie i miała życie, którego twój ojciec i ja nie mogliśmy ci dać. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Przestań się o mnie martwić.”
„Przestań mówić, jakbyś zamierzała mnie zostawić,” warknęłam, a moje oczy były pełne niewylanych łez. „Byłam szczęśliwa z tobą i tatą. Nic innego mnie nie obchodzi. Tata nas zostawił, a teraz moim priorytetem jesteś ty. Zrobię wszystko, żebyś żyła,” powiedziałam z determinacją.
„Musisz spojrzeć na to także z mojej perspektywy, Ivy…” Mama pokręciła głową. „Bez twojego ojca czuję się taka pusta. Nie zaznam spokoju, dopóki znowu nie stanę się z nim jednością,” uśmiechnęła się smutno. „Wiem, że boisz się myśleć o świecie bez nas obu i to też jest mój ból. Mam nadzieję, że zobaczę cię, jak znajdujesz swojego partnera, zanim odejdę.”
„Mamo, proszę, przestań,” błagałam, wycierając łzy płynące mi po policzkach.
Czy ona nie widzi, jak bardzo cierpię?
Czy nie widzi, jak bardzo się staram?
Dlaczego mówi o tym, że mnie zostawi?
Usiadłam na łóżku. „Nie wolno ci już więcej tak mówić,” ostrzegłam ją stanowczo. „Zaryzykowałam wszystko i przyszłam do tej watahy, żeby cię uratować. I zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś żyła.”
Mama uśmiechnęła się. „Jesteś dokładnie jak twój ojciec,” podeszła bliżej, by pogłaskać mnie po policzku. „On nigdy się nie poddawał. Bez względu na przeszkody, z jakimi się mierzył. Naprawdę fascynujące, jak bardzo jesteś do niego podobna.”
Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech. „Jestem jego córką, mamo. Czego innego się spodziewałaś?”
Tylko się roześmiała, po czym znów odwróciła się do okna. „To piękna wataha, nie uważasz?” zapytała, patrząc na zewnątrz.
„Miejsce? Tak. Ludzie? Nie. Nie lubię nikogo z tej watahy oprócz matki Alfy Cassiana. Wszyscy inni wydają się zarozumiali i aroganccy.”
„Jestem pewna, że to się zmieni, gdy ich poznasz. Nie oceniaj ich po kilku minutach rozmowy.”
Przewróciłam oczami na jej słowa. „Jak tam,” mruknęłam, po czym opadłam z powrotem na łóżko. Potrzebowałam rozpaczliwie drzemki.
*
*
*
Wieczorem zeszłyśmy na kolację. Ten sam stół, ci sami ludzie. Jadłam cicho, obserwując wszystkich.
Większość czasu patrzyłam na Alfę Cassiana. Przyglądałam się jego sylwetce i ogólnemu wyglądowi. Wyglądał zdrowo i był w doskonałej formie. Nikt by nie uwierzył, że to ktoś, kto stracił swoją partnerkę. To niemożliwe, żeby ktoś samotny wyglądał w ten sposób.
Co zrobił, żeby się pozbierać?
Chyba moje spojrzenie było zbyt nachalne, bo zauważyłam, że kilka razy zerknął w moją stronę. Szybko odwróciłam wzrok na talerz i pośpiesznie zjadłam resztę jedzenia.
Po kolacji wszyscy zasiedli, by napić się wina. Mama wróciła do naszego pokoju, bo była zmęczona. Ja zostałam, by posłuchać Luny Evelyn i matki Alfy Cassiana, które opowiadały o swoich zabawnych przeżyciach. To było odświeżające, słuchać tych dwóch kobiet.
Słyszałam od kogoś, że Luna Evelyn jest niezwykle potężna. Na pierwszy rzut oka trudno to stwierdzić, bo jest bardzo łagodna i wygląda jak anioł. Ale wystarczy z nią porozmawiać, by wiedzieć, że nie jest zwyczajna. Jej postawa, słowa, gesty – wszystko emanuje siłą.
Siedziałam tam, słuchając ich przez około godzinę, zanim zdecydowałam się wrócić do pokoju. Byłam zmęczona, a poza tym, Alfy Cassiana nigdzie nie było widać. Nie było sensu zostawać, skoro nie mogłam dowiedzieć się o nim czegoś więcej.
Wstałam i przeprosiłam. Luna Evelyn powiedziała mi dobranoc, zanim odeszłam do swojego pokoju.
Byłam przerażona na myśl o jutrzejszym dniu. Jeśli przesłuchanie pójdzie źle, nie zostaniemy przyjęte do tej watahy, a poza tym nawet nie wiem, co drapieżnik mógłby nam zrobić.
Chyba byłam zbyt zamyślona, wspinając się po schodach, bo nagle uderzyłam głową w coś twardego. Krzyknęłam i spojrzałam w górę zaskoczona, a dusza prawie ze mnie uleciała, gdy spojrzałam w oczy drapieżnikowi.
Złapałam oddech i instynktownie cofnęłam się o krok, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że jestem na schodach i źle oceniłam odległość. „O cholera,” krzyknęłam, gdy upadłam do tyłu, ale zanim zdołałam spaść ze schodów, silna ręka oplotła mnie w pasie i przyciągnęła bliżej, przyciskając do piersi Alfy Cassiana.
Spojrzałam w górę, by znów spotkać jego wzrok. Drapieżnik patrzył na mnie beznamiętnie. Nawet jeśli na jego twarzy nie było emocji, wyglądał niesamowicie groźnie. Nie mogłam oddychać będąc tak blisko niego.
Pachniał dzikimi ziołami. Przypominał mi się wtedy mój czas spędzony w lesie. To uczucie było dziwnie przyjemne.
„Nie wiesz, żeby patrzeć przed siebie, kiedy idziesz, gówniarzu?” Alfa Cassian uniósł brew. Jego głęboki głos przeszył mnie dreszczem. Wtedy dopiero zdałam sobie sprawę, jak blisko siebie jesteśmy. Szybko go odepchnęłam i odsunęłam się na bok.
„Nie jestem gówniarzem,” powiedziałam, natychmiast żałując swoich słów.
Serio, Ivy? Musiałaś mu jeszcze odpyskować? Ten facet mógłby cię pożreć, gdyby tylko chciał.
„A-A przepraszam, że na ciebie wpadłam, Alfo Cassianie,” dodałam.
Spojrzałam na niego, by zobaczyć, że patrzy na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. Odwrócił się do mnie i zrobił krok w moją stronę, przez co cofnęłam się z zaskoczenia.
Pisnęłam, gdy nagle zablokował mnie między sobą a ścianą. Nie mogłam się ruszyć, bo jego ręce były po obu moich stronach, uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch.
Alfa Cassian pochylił się, by jego twarz była równoległa do mojej. Wpatrywał się w moje oczy z poważnym wyrazem twarzy. Nie mogłam się powstrzymać, by nerwowo nie przełknąć śliny.
„Dlaczego patrzyłaś na mnie podczas kolacji?” zapytał, obniżając głos, który stał się głęboki jak ocean.
Zrobiłam wszystko, by nie patrzeć mu w oczy. „C-Co?” Odwróciłam głowę na bok, gdy mówiłam.
Ale wtedy poczułam jego dłoń na mojej twarzy. Chwycił mnie za podbródek i zmusił, bym na niego spojrzała. Wzięłam drżący oddech, stając z nim twarzą w twarz.
Jego drapieżne oczy przykuły mnie do miejsca, uniemożliwiając jakikolwiek ruch. Czułam jego gorący oddech na sobie, gdy mówił. „Dlaczego na mnie patrzyłaś?”
Przełknęłam ślinę ze strachu. Wygląda na to, że się przeliczyłam.
Drapieżnik zawsze jest bardziej czujny niż ofiara.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„J-ja byłam tylko ciekawa…” zająknęłam się. Jego dłoń wciąż spoczywała na moim podbródku.
„Czego?” uniósł brew.
„P-po prostu… po prostu—”
„Po prostu co?” warknął.
„C-ciebie!” wykrztusiłam, bojąc się, że zaraz wybuchnie. „Byłam tylko ciekawa ciebie…”
Jego oczy przebiegły po mojej twarzy, gdy przygryzł wnętrze policzka. „Czego chcesz się dowiedzieć?”
„Hm?” mruknęłam, rozszerzając oczy.
„Czego chcesz się o mnie dowiedzieć?” przechylił głowę z rozbawioną miną.
„Och… emm… nic—nic konkretnego—”
„Nie mam czasu na kłamstwa, więc lepiej to wypluj, zanim sprawię, że powiesz to po mojemu. I uwierz mi, to ci się nie spodoba,” rzucił z zaciśniętym uśmiechem.
Przełknęłam ślinę i spojrzałam na cokolwiek za jego głową, byle nie patrzeć mu w oczy. Muszę szybko wymyślić kłamstwo! A najgorsze jest to, że mój mózg nie potrafi myśleć jasno!
„Ugh… s-słyszałam wiele s-strasznych historii o tobie… a-ale wcale nie wydajesz się straszny… Zastanawiałam się—”
„Nie wydaję ci się straszny?” przerwał mi Alfa Cassian. Zmarszczył brwi, patrząc na mnie sceptycznie.
O Boże, Ivy! Jesteś głupia czy co?! To najlepsze kłamstwo, jakie mogłaś wymyślić?
W myślach przeklinałam siebie, od razu żałując wypowiedzianych słów. Nazwałam niesławnego drapieżnika „nie strasznym”. Powinnam była po prostu wyjść, wykopać grób i się w nim położyć, bo to wydaje się teraz lepszą opcją.
„Jeśli nie wydaję ci się straszny, to czemu tak się trzęsiesz?”
„Hm? Ja nie—ja się nie trzęsę!” Boże, nienawidzę swojego jąkania.
O, i znów mu się sprzeciwiłam. Cholera!
„Jąkasz się i dłubiesz przy palcach, mając problem z utrzymaniem kontaktu wzrokowego ze mną. Albo cię onieśmielam, albo coś ukrywasz i robisz to bardzo nieudolnie,” prychnął, przez co natychmiast przestałam bawić się palcami. „Mam nadzieję, że to nie to drugie, bo jeśli tak, to zobaczysz, jaki potrafię być naprawdę straszny,” Alfa Cassian obdarzył mnie szatańskim uśmiechem.
„J-jestem po prostu zdenerwowana…”
„Hmm…” mruknął, patrząc na mnie przenikliwym wzrokiem. „Jutro rano zaczniemy przesłuchanie, lepiej przygotuj się na odpowiadanie na wszystkie pytania. Nie zepsuj tego, jeśli chcesz żyć.”
„O-okej,” przytaknęłam. Wciąż byliśmy tak blisko, a jego feromony zaczynały mnie oszałamiać.
Alfa Cassian przez chwilę milczał, nim znów się odezwał. „Jesteś omegą?” zapytał nagle, sprawiając, że moje serce przyspieszyło.
„Tak,” zebrałam się na odwagę i odpowiedziałam dumnie. Nie wstydzę się swojej drugiej płci i niech go diabli, jeśli myśli, że jestem przez to słaba. Walczyłabym z każdym, kto by mnie za to obraził.
Alfa Cassian uniósł brew. „Ile masz lat?” spytał, cofając się i uwalniając mnie z potrzasku między ścianą a sobą.
„Siedemnaście,” moja odpowiedź wywołała grymas na jego twarzy. Spojrzał na mnie z nieopisanym uczuciem, po czym odwrócił się.
„Nie kręć się tu i wracaj do pokoju, dzieciaku,” rozkazał, odchodząc z rękami w kieszeniach.
„Nie jestem dzieciakiem!” mruknęłam pod nosem. Chciałam powiedzieć, że zaraz skończę osiemnaście, ale nie chciałam się kłócić i działać mu na nerwy. Bóg wie, co by się stało, gdybym go wkurzyła.
Westchnęłam i poszłam do swojego pokoju, przeklinając w myślach tego aroganckiego alfę. Moje serce zaczynało się uspokajać.
Jedno, co zauważyłam będąc z nim, to to, że miałam to dziwne wewnętrzne uczucie. Moja wilczyca była zbyt… podekscytowana? Nie rozumiałam, czemu tak się czuła. Czy nie powinna bać się silniejszego alfy jak Cassian? Ale to nie był strach, tylko coś innego. Czułam to, ale nie potrafiłam określić, co to było.
Ponieważ nie mam jeszcze osiemnastu lat, nie mogę dokładnie zrozumieć, co czuje moja wilczyca, ale ekscytuje mnie, gdy czasem dostrzegam jej emocje.
Weszłam do pokoju, sądząc, że mama już śpi, ale była całkowicie rozbudzona, stała przy oknie i patrzyła w las. Odwróciła się, gdy usłyszała, jak zamykam drzwi.
„Mamo, nie spałaś? Myślałam, że jesteś zmęczona,” zapytałam, podchodząc do niej.
Obdarzyła mnie delikatnym uśmiechem. „Nie mogłam zasnąć, więc postanowiłam na ciebie poczekać.” Jej uśmiech zgasł, gdy kończyła zdanie. Popatrzyła na mnie przez chwilę, po czym przechyliła głowę. „Ivy, dlaczego czuję na tobie zapach alfy?” zmarszczyła brwi.
Niezręcznie podrapałam się po karku. „Uhh… to nic. Po prostu wpadłam na kogoś po drodze—”
„Kto to? Zrobili ci coś? Dotknęli cię? Dlaczego czuję ich zapach na tobie?”
„Spokojnie, mamo,” pokręciłam głową, spoglądając na nią. „To był… Alfa Cassian.”
Zobaczyłam, jak jej oczy się rozszerzyły. Jej wyraz twarzy zmienił się w zaniepokojenie, przełknęła ślinę i złapała mnie za ramię. „Ivy, zrobił ci coś? Skrzywdził cię?”
„Nie, mamo. Wpadłam na niego, gdy wchodziłam po schodach. Miałam już spaść, bo mnie zaskoczył, ale złapał mnie zanim to się stało. Myślę, że dlatego jego zapach jest na mnie.” Wzruszyłam ramionami, próbując się zachować swobodnie.
Mama wyraźnie się rozluźniła, słysząc moją odpowiedź. „Powiedział ci coś? Czemu nie patrzyłaś pod nogi, Ivy? Mogłaś go rozzłościć,” zganiła mnie.
„Nie powiedział wiele. Po prostu poinformował, że przesłuchanie zacznie się jutro rano,” skłamałam. Nie chciałam jej martwić.
„Oh,” powiedziała, cofając się. „To powinnaś iść spać,” westchnęła.
Skinęłam głową. „Nie martw się, mamo…” Uśmiechnęłam się do niej łagodnie. „Wszystko będzie dobrze. Nic złego nie zrobiłyśmy, więc powiemy prawdę. Jestem pewna, że nas przyjmą.”
Próbowała się uśmiechnąć, ale nie doszło to do jej oczu. Nadal była zmartwiona i nic, co bym powiedziała, nie mogło jej uspokoić. Kazała mi iść spać i tak zrobiłam.
Zamknęłam oczy, czekając, aż sen zabierze mnie z tej okropnej rzeczywistości, w której żyję.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czułam na sobie intensywne spojrzenia wszystkich obecnych w pokoju, gdy usiadłam z mamą na krzesłach. Alfa Cassian usiadł naprzeciwko nas, obserwując nas z kamienną twarzą. W pokoju było więcej osób, niż się spodziewałam. To tylko potęgowało moją nerwowość.
Wszyscy z klanu cienia oraz kilku ludzi z klanu darkwood stali cicho za drapieżnikiem.
Obecność Luny Evelyn trochę pomogła mi uspokoić walące serce. Byłam wdzięczna, że tam była.
Moja uwaga wróciła na drapieżnika, kiedy pochylił się do przodu i oparł łokcie na stole między nami.
"Podajcie mi swoje pełne imiona," zażądał.
Przełknęłam ślinę i skinęłam głową. "Ivy Elsher," przedstawiłam się. "A to jest moja mama, Isabella Elsher." Spojrzałam na mamę.
Zobaczyłam, jak Alfa Cassian na moment marszczy brwi, po czym jego twarz wróciła do zwykłego, niewzruszonego wyrazu. "Hmm..." mruknął i zapisał coś na kartce przed sobą, po czym spojrzał mi prosto w oczy. "Ile lat macie ty i twoja mama?"
"Mam siedemnaście lat, niedługo skończę osiemnaście, a moja mama ma czterdzieści trzy," odpowiedziałam. Nie pozwoliłam mamie mówić. Nie chciałam, żeby się stresowała. Alfa Cassian jest onieśmielający i bałam się, że rozmowa z nim będzie dla niej zbyt trudna.
Alfa Cassian spojrzał na mnie z zaniepokojeniem, po czym westchnął i znów coś zapisał na papierze. Spojrzał na mamę. "Kiedy zginął jej partner?" zapytał.
Drgnęłam lekko na to pytanie. Rozmowa o śmierci mojego ojca wciąż nie była dla mnie łatwa. "Zabili go, kiedy nas pojmali... to było jakieś dwa miesiące temu... chyba." Nie pamiętam dokładnie. Nie pamiętam konkretnych dni. Dni spędzone z łowcami nadal są zamglone w mojej pamięci.
"Kto go zabił?"
"Łowcy..." zacisnęłam pięść i spuściłam wzrok.
"Jak miał na imię twój ojciec?"
Spojrzałam na Alfę Cassiana. Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech. "Scott Elsher," odpowiedziałam z dumą. Był wspaniałym wojownikiem. Jego umiejętności były dobrze znane wśród ludzi. Nie wiem, czy Alfa Cassian słyszał kiedyś jego imię, ale i tak poczułam potrzebę, by z dumą je wypowiedzieć.
Mój uśmiech szybko znikł, gdy zobaczyłam minę Alfy Cassiana. Marszczył brwi.
"Scott Elsher?" zapytał, a ja skinęłam głową, odwzajemniając jego wyraz twarzy. "Chyba już słyszałem to imię," powiedział, a moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
Naprawdę? Jak myślałam, ludzie naprawdę znają umiejętności mojego ojca. Znów szeroko się uśmiechnęłam.
Alfa Cassian otworzył laptop leżący na stole. Wpisał coś na klawiaturze i poczekał chwilę, po czym odchylił się do tyłu.
"Scott Elsher," wymówił, patrząc na ekran. "Były wojownik klanu Czerwonej Poświaty..."
Mój uśmiech zgasł, gdy usłyszałam nazwę poprzedniego klanu mojego ojca. Spojrzałam na mamę. Nerwowo bawiła się dłońmi. Wyciągnęłam ręce, żeby mocno je ścisnąć. Były zimne jak lód.
Alfa Cassian spojrzał mi w oczy, jego orzechowe oczy przenikały aż do mojej duszy. "Został wygnany z klanu dwadzieścia lat temu..." pochylił się do przodu i uniósł brew. "...za zdradę."
Natychmiast wstałam, a krzesło, na którym siedziałam, odsunęło się z głośnym skrzypnięciem. "On nie jest zdrajcą!" krzyknęłam, uderzając rękami o stół.
Byłam wściekła. Jak on śmie nazywać mojego ojca zdrajcą?! Nic o nim nie wie!
"Został wrobiony!" krzyknęłam jeszcze raz.
"Omega, siadaj!" rozległ się donośny głos zza Alfy Cassiana, ale ten mężczyzna został od razu uciszony przez Lunę Evelyn.
"Ona ma imię!" usłyszałam jej słowa. Mężczyzna natychmiast przeprosił i cofnął się. Słyszałam ich głosy, ale moje oczy nie odrywały się od Alfy Cassiana. Ani na sekundę.
Patrzył na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. "Tak mówią wszyscy zdrajcy." Wzruszył ramionami, co sprawiło, że aż kipiałam ze złości.
"Jak śmiesz tak oceniać mojego ojca?! Nawet go nie znasz! Jest niewinny i już wystarczająco dużo wycierpiał za rzeczy, których nawet nie zrobił. Teraz już go nie ma na tym świecie i nie pozwolę nikomu więcej szargać jego imienia!"
Alfa Cassian wstał. "Przykro mi, dziecko, ale nie możemy przyjąć do naszego klanu rodziny zdrajcy. Twój ojciec został wygnany z klanu za poważne przestępstwo i nie chcę ryzykować, narażając swój klan na niebezpieczeństwo." Powiedział, wstając.
"Mówiłam ci—" Zamarłam, gdy moja mama mocno ścisnęła moją dłoń. Spojrzała na mnie ostrzegawczo, a jej wzrok mówił mi, żebym zamilkła. Byłam sfrustrowana. Czułam, jak łzy napływają mi do oczu. Mój ojciec był niewinny. Nawet po śmierci nadal szargają jego imię.
"Cassian," odezwał się Alfa Keiran, zmuszając mnie, bym znów na nich spojrzała. "Musisz być aż tak surowy? Daj im szansę. Nie wydają się być żadnym zagrożeniem—"
"Przepraszam, Keiran, ale nie mogę tego zrobić. Wiesz, jak bardzo nienawidzę zdrajców," prychnął.
Nie mogłam powstrzymać się od zaciskania pięści ze złości. Każde jego słowo było pośrednim ciosem w imię mojego ojca.
"Proszę, nie podejmuj pochopnej decyzji, Alfa Cassian." Tym razem to Luna Evelyn zabrała głos. "Wydają się być nieszkodliwi. Myślę, że powinieneś trochę dokładniej zbadać tę sprawę, zanim ich odrzucisz. Co jeśli rzeczywiście zostali skrzywdzeni, jak twierdzą? Czy to nie byłoby niesprawiedliwe?"
"Naprawdę nie chcę ryzykować—"
"Gwarantuję ci. Jeśli Scott Elsher naprawdę był zdrajcą, wtedy zabiorę ich z powrotem do naszego klanu, ale musisz zrobić dogłębne sprawdzenie przeszłości, by upewnić się, że rzeczywiście popełnił przestępstwo."
Alfa Cassian wsunął ręce do kieszeni, zamyślił się na moment. Stał tak przez kilka sekund w ciszy, po czym spojrzał na mnie.
Mimo że moje oczy były zamglone od łez i byłam na skraju załamania, starałam się patrzeć na niego z wyzywającym wzrokiem.
Zobaczyłam, jak wzdycha i kręci głową, zanim spojrzał na Lunę Evelyn.
"Dobrze... dam im szansę,"
Przesuń w górę, aby kontynuować