passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Predator - Rozdział #5 - autor Mooncake

The Predator

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Moje ręce były zimne, a serce waliło mi jak oszalałe. Czułam się taka mała stojąc przed nim.

Ten mężczyzna górował nad nami wszystkimi, a jego dominujące feromony sprawiały, że miałam ochotę uklęknąć przed nim. Czy zmuszał nas do uległości, czy to po prostu normalny efekt, jaki potężne alfy wywierają na ludzi?

Jego oczy były dzikie. Tak dzikie, że nie mogłam patrzeć w nie dłużej niż kilka sekund.

Usilnie próbowałam zrozumieć, co myśli, ale nie byłam w stanie nic wyczytać z jego kamiennej twarzy.

„Wszyscy siedmiu?” odezwał się, a ja przysięgam, że dreszcz przeszedł mi po plecach, gdy usłyszałam jego głęboki, ochrypły głos.

„Tak,” odpowiedział alfa z cienia. „Są nieszkodliwi. Jeśli pojawi się jakiś problem, ja się tym zajmę.”

Drapieżnik pokręcił głową, odwracając się. „Jeśli pojawi się jakiś problem, nie będziesz musiał się martwić, Keiran. Zabiję ich, zanim się o tym dowiesz,” prychnął, przez co kilkoro z nas drgnęło ze strachu.

„Cassian, nie mów tak…” przerwała mu stanowczym głosem kobieta w średnim wieku. „To nie jest sposób na powitanie nowych członków watahy.”

„Jeszcze nie zdecydowaliśmy się, czy ich przyjmiemy, mamo,” odpowiedział.

„Alfa Cassian,” wkroczyła luna z cienia. „Gwarantuję ci, że nie sprawią żadnych problemów.”

„Wierzę tobie i Keiranowi… ale wciąż nie mogę przyjąć nowych osób do watahy bez znajomości szczegółów na ich temat. To reguła naszej watahy.”

„Możesz wszystko sprawdzić. Zostawię ich tutaj, aż podejmiesz decyzję. Możesz mnie poinformować, jeśli nie chcesz któregoś z nich przyjąć. Czy to ci odpowiada?” zapytał Keiran, alfa z cienia, Alfę Cassiana.

Zastanowił się przez chwilę, po czym skinął głową.

Alfa Keiran odwzajemnił uśmiech.

Wszystko obserwowaliśmy w milczeniu. Nikt z nas nie miał odwagi się odezwać.

Co w ogóle mogliśmy powiedzieć?

W pokoju było pełno potężnych ludzi. Ich feromony były dla mnie zbyt przytłaczające. Byłam zdenerwowana i miałam mdłości. Myślę, że Luna Evelyn musiała dostrzec skrzywiony wyraz mojej twarzy, bo natychmiast znalazła się przy mnie, kładąc dłoń na moim ramieniu w pocieszającym geście.

„Nie martw się, będziesz bezpieczna,” wyszeptała z uśmiechem.

Byłam jedyną omegą w grupie. Nigdy nie pozwalałam, by moja druga płeć była postrzegana jako słabość. Ojciec nigdy nie uczył mnie słabości.

Ale to było dla mnie coś nowego. Nigdy wcześniej nie spotkałam tylu alf i bet w jednym miejscu, a do tego moje ciało wciąż nie doszło do siebie po traumatycznym wydarzeniu sprzed kilku dni.

To wszystko było dla mnie przytłaczające.

„Jedzenie gotowe. Chodźmy wszyscy na obiad,” usłyszałam czyjś głos. To była ta kobieta w średnim wieku, matka Alfy Cassiana. Wyglądała groźnie, ale jej uśmiech był jasny i serdeczny.

Luna Evelyn delikatnie popchnęła moje ramię, żebym poszła tam, gdzie reszta. Ścisnęłam mocno dłoń mojej mamy. Szła powoli, jej ciało łatwo się męczyło.

Wciąż niewiele mówiła. Boli mnie widok jej w takim stanie. Była kiedyś tak pełna życia. Uparta i energiczna.

Wciąż pamiętam, jak sprawiała, że tata słuchał wszystkiego, co mówiła. Kilka miesięcy temu wszystko było takie idealne. Nawet jeśli nie żyliśmy w najlepszych warunkach, to było dla mnie najlepsze życie.

Ale musiałam patrzeć, jak to się rozpada.

*

*

Westchnęłam, przekładając jedzenie na talerzu. Siedzieliśmy przy dużym stole, a na nim rozłożone były wszelkiego rodzaju apetycznie wyglądające dania.

Po raz pierwszy widziałam tyle jedzenia. Pachniały obłędnie, ale nie miałam apetytu.

Zjadłam tylko dwa kęsy, po czym odwróciłam się do mamy. Pokroiłam mięso na jej talerzu na drobne kawałki.

„Proszę, zjedz, mamo,” wyszeptałam jej błagalnie do ucha. Muszę dbać o jej zdrowie. Nie mogę pozwolić, by i ona mnie opuściła.

Popatrzyła na mnie przez chwilę, po czym ciężko westchnęła.

Ulgę poczułam, gdy w końcu zaczęła jeść. Rozejrzałam się po stole, by poobserwować wszystkich.

Alfa Keiran i Alfa Cassian wydawali się być pogrążeni w poważnej rozmowie, podczas gdy Luna Evelyn i matka Alfy Cassiana uśmiechały się i chichotały.

Spojrzałam na betę z cienia i jego partnera. Patrzyli na siebie jak świeżo poślubiona para, choć słyszałam, że są już dawno po ślubie.

Beta podawał swojemu partnerowi wszystko, co najlepsze ze swojego talerza. Wyglądało na to, że nie może oderwać wzroku od omegi. Ten mniejszy chłopak rumienił się, a jego blade policzki przypominały dojrzałą brzoskwinię.

Poczułam ukłucie zazdrości. Fakt, że pewnie nigdy nie doświadczę czegoś takiego, sprawił, że zakuło mnie w sercu.

Odwróciłam wzrok, by popatrzeć na innych. Wygnańcy milczeli, wpatrując się tylko w swoje talerze i nie śmiąc podnieść oczu.

Wszyscy wyglądali na zdenerwowanych, bezwiednie przekładając jedzenie na talerzu.

Spojrzałam ponownie na mamę, by upewnić się, że zjadła wszystko z talerza. Nie zjadła dużo, ale cieszyłam się, że przynajmniej połowę udało się jej zjeść.

Obiad skończył się po około pół godzinie. Odetchłam z ulgą, gdy wszyscy wstali i znów przenieśli się do salonu.

Ktoś przyszedł, żeby pokazać nam nasze pokoje do odpoczynku. Wyglądało na to, że wszyscy z cienia postanowili zostać tutaj na jeden dzień.

Cieszyłam się, że tak zdecydowali, bo obecność Luny Evelyn była bardzo kojąca. Wciąż potrzebowałam czasu, by przyzwyczaić się do nowego miejsca.

Alfa Cassian odezwał się do nas jeszcze raz przed wysłaniem do pokoi. „Przygotowaliśmy dla was pokoje. Nie wolno wam opuszczać domostwa watahy pod żadnym pozorem. Jeśli przyłapiemy kogoś na próbie ucieczki, zostanie ukarany. Jeśli czegoś potrzebujecie, przyjdźcie do salonu i poproście o pomoc. Zrozumiano?” powiedział stanowczo.

Wszyscy skinęliśmy głowami, spuszczając wzrok, by nie patrzeć mu w oczy.

Myślę, że nie spodobało mu się, że nie odpowiedzieliśmy werbalnie, bo wszyscy podskoczyliśmy, gdy powtórzył pytanie. „Zrozumiano?” Jego głos był tym razem bardziej wymagający.

„T-tak,” odpowiedzieliśmy wszyscy równocześnie.

„Dobrze. Teraz idźcie,” odprawił nas ruchem ręki, po czym odwrócił się do Alfy Keirana.

Alfa Keiran pokręcił głową i westchnął, po czym spojrzał na swoją partnerkę, która posłała mu wymuszony uśmiech.

Nie zostałam tam ani chwili dłużej i poszłam za kobietą, która miała nam pokazać pokoje.

Przez cały czas, gdy próbowałam się odprężyć w pokoju, w głowie wciąż zadawałam sobie jedno pytanie, raz po raz.

Czy naprawdę podjęłam dobrą decyzję przychodząc tutaj?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

„Mamo, boisz się?” Spojrzałam na mamę. Wpatrywała się w las za naszym oknem.

Przez chwilę milczała, zanim przemówiła. „Martwię się,” usłyszałam, jak wzdycha. „Martwię się o to, co stanie się z tobą, kiedy mnie już nie będzie.”

„Mamo…” Zamknęłam oczy. „Nigdzie się nie wybierasz.”

„Obie wiemy, że to nieprawda, Ivy.”

„Znajdę sposób. Skoro Alfa Cassian mógł przeżyć, to ty też możesz.”

„Dlatego zdecydowałaś się dołączyć do tej watahy?” Mama odwróciła się do mnie. Zamilkłam, co sprawiło, że westchnęła ze zniecierpliwieniem.

„Ivy, niedługo skończysz osiemnaście lat. Potrzebujesz watahy, która cię ochroni i myślę, że wataha ciemnego lasu mogłaby to zrobić. Alfa Cassian wydaje się surowy, ale myślę, że nigdzie nie będzie ci bezpieczniej niż pod jego skrzydłami. On cię ochroni, a jeśli będziesz miała szczęście, spotkasz swojego partnera. Chcę, żebyś żyła wygodnie i miała życie, którego twój ojciec i ja nie mogliśmy ci dać. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Przestań się o mnie martwić.”

„Przestań mówić, jakbyś zamierzała mnie zostawić,” warknęłam, a moje oczy były pełne niewylanych łez. „Byłam szczęśliwa z tobą i tatą. Nic innego mnie nie obchodzi. Tata nas zostawił, a teraz moim priorytetem jesteś ty. Zrobię wszystko, żebyś żyła,” powiedziałam z determinacją.

„Musisz spojrzeć na to także z mojej perspektywy, Ivy…” Mama pokręciła głową. „Bez twojego ojca czuję się taka pusta. Nie zaznam spokoju, dopóki znowu nie stanę się z nim jednością,” uśmiechnęła się smutno. „Wiem, że boisz się myśleć o świecie bez nas obu i to też jest mój ból. Mam nadzieję, że zobaczę cię, jak znajdujesz swojego partnera, zanim odejdę.”

„Mamo, proszę, przestań,” błagałam, wycierając łzy płynące mi po policzkach.

Czy ona nie widzi, jak bardzo cierpię?

Czy nie widzi, jak bardzo się staram?

Dlaczego mówi o tym, że mnie zostawi?

Usiadłam na łóżku. „Nie wolno ci już więcej tak mówić,” ostrzegłam ją stanowczo. „Zaryzykowałam wszystko i przyszłam do tej watahy, żeby cię uratować. I zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś żyła.”

Mama uśmiechnęła się. „Jesteś dokładnie jak twój ojciec,” podeszła bliżej, by pogłaskać mnie po policzku. „On nigdy się nie poddawał. Bez względu na przeszkody, z jakimi się mierzył. Naprawdę fascynujące, jak bardzo jesteś do niego podobna.”

Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech. „Jestem jego córką, mamo. Czego innego się spodziewałaś?”

Tylko się roześmiała, po czym znów odwróciła się do okna. „To piękna wataha, nie uważasz?” zapytała, patrząc na zewnątrz.

„Miejsce? Tak. Ludzie? Nie. Nie lubię nikogo z tej watahy oprócz matki Alfy Cassiana. Wszyscy inni wydają się zarozumiali i aroganccy.”

„Jestem pewna, że to się zmieni, gdy ich poznasz. Nie oceniaj ich po kilku minutach rozmowy.”

Przewróciłam oczami na jej słowa. „Jak tam,” mruknęłam, po czym opadłam z powrotem na łóżko. Potrzebowałam rozpaczliwie drzemki.

*

*

*

Wieczorem zeszłyśmy na kolację. Ten sam stół, ci sami ludzie. Jadłam cicho, obserwując wszystkich.

Większość czasu patrzyłam na Alfę Cassiana. Przyglądałam się jego sylwetce i ogólnemu wyglądowi. Wyglądał zdrowo i był w doskonałej formie. Nikt by nie uwierzył, że to ktoś, kto stracił swoją partnerkę. To niemożliwe, żeby ktoś samotny wyglądał w ten sposób.

Co zrobił, żeby się pozbierać?

Chyba moje spojrzenie było zbyt nachalne, bo zauważyłam, że kilka razy zerknął w moją stronę. Szybko odwróciłam wzrok na talerz i pośpiesznie zjadłam resztę jedzenia.

Po kolacji wszyscy zasiedli, by napić się wina. Mama wróciła do naszego pokoju, bo była zmęczona. Ja zostałam, by posłuchać Luny Evelyn i matki Alfy Cassiana, które opowiadały o swoich zabawnych przeżyciach. To było odświeżające, słuchać tych dwóch kobiet.

Słyszałam od kogoś, że Luna Evelyn jest niezwykle potężna. Na pierwszy rzut oka trudno to stwierdzić, bo jest bardzo łagodna i wygląda jak anioł. Ale wystarczy z nią porozmawiać, by wiedzieć, że nie jest zwyczajna. Jej postawa, słowa, gesty – wszystko emanuje siłą.

Siedziałam tam, słuchając ich przez około godzinę, zanim zdecydowałam się wrócić do pokoju. Byłam zmęczona, a poza tym, Alfy Cassiana nigdzie nie było widać. Nie było sensu zostawać, skoro nie mogłam dowiedzieć się o nim czegoś więcej.

Wstałam i przeprosiłam. Luna Evelyn powiedziała mi dobranoc, zanim odeszłam do swojego pokoju.

Byłam przerażona na myśl o jutrzejszym dniu. Jeśli przesłuchanie pójdzie źle, nie zostaniemy przyjęte do tej watahy, a poza tym nawet nie wiem, co drapieżnik mógłby nam zrobić.

Chyba byłam zbyt zamyślona, wspinając się po schodach, bo nagle uderzyłam głową w coś twardego. Krzyknęłam i spojrzałam w górę zaskoczona, a dusza prawie ze mnie uleciała, gdy spojrzałam w oczy drapieżnikowi.

Złapałam oddech i instynktownie cofnęłam się o krok, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że jestem na schodach i źle oceniłam odległość. „O cholera,” krzyknęłam, gdy upadłam do tyłu, ale zanim zdołałam spaść ze schodów, silna ręka oplotła mnie w pasie i przyciągnęła bliżej, przyciskając do piersi Alfy Cassiana.

Spojrzałam w górę, by znów spotkać jego wzrok. Drapieżnik patrzył na mnie beznamiętnie. Nawet jeśli na jego twarzy nie było emocji, wyglądał niesamowicie groźnie. Nie mogłam oddychać będąc tak blisko niego.

Pachniał dzikimi ziołami. Przypominał mi się wtedy mój czas spędzony w lesie. To uczucie było dziwnie przyjemne.

„Nie wiesz, żeby patrzeć przed siebie, kiedy idziesz, gówniarzu?” Alfa Cassian uniósł brew. Jego głęboki głos przeszył mnie dreszczem. Wtedy dopiero zdałam sobie sprawę, jak blisko siebie jesteśmy. Szybko go odepchnęłam i odsunęłam się na bok.

„Nie jestem gówniarzem,” powiedziałam, natychmiast żałując swoich słów.

Serio, Ivy? Musiałaś mu jeszcze odpyskować? Ten facet mógłby cię pożreć, gdyby tylko chciał.

„A-A przepraszam, że na ciebie wpadłam, Alfo Cassianie,” dodałam.

Spojrzałam na niego, by zobaczyć, że patrzy na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. Odwrócił się do mnie i zrobił krok w moją stronę, przez co cofnęłam się z zaskoczenia.

Pisnęłam, gdy nagle zablokował mnie między sobą a ścianą. Nie mogłam się ruszyć, bo jego ręce były po obu moich stronach, uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch.

Alfa Cassian pochylił się, by jego twarz była równoległa do mojej. Wpatrywał się w moje oczy z poważnym wyrazem twarzy. Nie mogłam się powstrzymać, by nerwowo nie przełknąć śliny.

„Dlaczego patrzyłaś na mnie podczas kolacji?” zapytał, obniżając głos, który stał się głęboki jak ocean.

Zrobiłam wszystko, by nie patrzeć mu w oczy. „C-Co?” Odwróciłam głowę na bok, gdy mówiłam.

Ale wtedy poczułam jego dłoń na mojej twarzy. Chwycił mnie za podbródek i zmusił, bym na niego spojrzała. Wzięłam drżący oddech, stając z nim twarzą w twarz.

Jego drapieżne oczy przykuły mnie do miejsca, uniemożliwiając jakikolwiek ruch. Czułam jego gorący oddech na sobie, gdy mówił. „Dlaczego na mnie patrzyłaś?”

Przełknęłam ślinę ze strachu. Wygląda na to, że się przeliczyłam.

Drapieżnik zawsze jest bardziej czujny niż ofiara.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

„J-ja byłam tylko ciekawa…” zająknęłam się. Jego dłoń wciąż spoczywała na moim podbródku.

„Czego?” uniósł brew.

„P-po prostu… po prostu—”

„Po prostu co?” warknął.

„C-ciebie!” wykrztusiłam, bojąc się, że zaraz wybuchnie. „Byłam tylko ciekawa ciebie…”

Jego oczy przebiegły po mojej twarzy, gdy przygryzł wnętrze policzka. „Czego chcesz się dowiedzieć?”

„Hm?” mruknęłam, rozszerzając oczy.

„Czego chcesz się o mnie dowiedzieć?” przechylił głowę z rozbawioną miną.

„Och… emm… nic—nic konkretnego—”

„Nie mam czasu na kłamstwa, więc lepiej to wypluj, zanim sprawię, że powiesz to po mojemu. I uwierz mi, to ci się nie spodoba,” rzucił z zaciśniętym uśmiechem.

Przełknęłam ślinę i spojrzałam na cokolwiek za jego głową, byle nie patrzeć mu w oczy. Muszę szybko wymyślić kłamstwo! A najgorsze jest to, że mój mózg nie potrafi myśleć jasno!

„Ugh… s-słyszałam wiele s-strasznych historii o tobie… a-ale wcale nie wydajesz się straszny… Zastanawiałam się—”

„Nie wydaję ci się straszny?” przerwał mi Alfa Cassian. Zmarszczył brwi, patrząc na mnie sceptycznie.

O Boże, Ivy! Jesteś głupia czy co?! To najlepsze kłamstwo, jakie mogłaś wymyślić?

W myślach przeklinałam siebie, od razu żałując wypowiedzianych słów. Nazwałam niesławnego drapieżnika „nie strasznym”. Powinnam była po prostu wyjść, wykopać grób i się w nim położyć, bo to wydaje się teraz lepszą opcją.

„Jeśli nie wydaję ci się straszny, to czemu tak się trzęsiesz?”

„Hm? Ja nie—ja się nie trzęsę!” Boże, nienawidzę swojego jąkania.

O, i znów mu się sprzeciwiłam. Cholera!

„Jąkasz się i dłubiesz przy palcach, mając problem z utrzymaniem kontaktu wzrokowego ze mną. Albo cię onieśmielam, albo coś ukrywasz i robisz to bardzo nieudolnie,” prychnął, przez co natychmiast przestałam bawić się palcami. „Mam nadzieję, że to nie to drugie, bo jeśli tak, to zobaczysz, jaki potrafię być naprawdę straszny,” Alfa Cassian obdarzył mnie szatańskim uśmiechem.

„J-jestem po prostu zdenerwowana…”

„Hmm…” mruknął, patrząc na mnie przenikliwym wzrokiem. „Jutro rano zaczniemy przesłuchanie, lepiej przygotuj się na odpowiadanie na wszystkie pytania. Nie zepsuj tego, jeśli chcesz żyć.”

„O-okej,” przytaknęłam. Wciąż byliśmy tak blisko, a jego feromony zaczynały mnie oszałamiać.

Alfa Cassian przez chwilę milczał, nim znów się odezwał. „Jesteś omegą?” zapytał nagle, sprawiając, że moje serce przyspieszyło.

„Tak,” zebrałam się na odwagę i odpowiedziałam dumnie. Nie wstydzę się swojej drugiej płci i niech go diabli, jeśli myśli, że jestem przez to słaba. Walczyłabym z każdym, kto by mnie za to obraził.

Alfa Cassian uniósł brew. „Ile masz lat?” spytał, cofając się i uwalniając mnie z potrzasku między ścianą a sobą.

„Siedemnaście,” moja odpowiedź wywołała grymas na jego twarzy. Spojrzał na mnie z nieopisanym uczuciem, po czym odwrócił się.

„Nie kręć się tu i wracaj do pokoju, dzieciaku,” rozkazał, odchodząc z rękami w kieszeniach.

„Nie jestem dzieciakiem!” mruknęłam pod nosem. Chciałam powiedzieć, że zaraz skończę osiemnaście, ale nie chciałam się kłócić i działać mu na nerwy. Bóg wie, co by się stało, gdybym go wkurzyła.

Westchnęłam i poszłam do swojego pokoju, przeklinając w myślach tego aroganckiego alfę. Moje serce zaczynało się uspokajać.

Jedno, co zauważyłam będąc z nim, to to, że miałam to dziwne wewnętrzne uczucie. Moja wilczyca była zbyt… podekscytowana? Nie rozumiałam, czemu tak się czuła. Czy nie powinna bać się silniejszego alfy jak Cassian? Ale to nie był strach, tylko coś innego. Czułam to, ale nie potrafiłam określić, co to było.

Ponieważ nie mam jeszcze osiemnastu lat, nie mogę dokładnie zrozumieć, co czuje moja wilczyca, ale ekscytuje mnie, gdy czasem dostrzegam jej emocje.

Weszłam do pokoju, sądząc, że mama już śpi, ale była całkowicie rozbudzona, stała przy oknie i patrzyła w las. Odwróciła się, gdy usłyszała, jak zamykam drzwi.

„Mamo, nie spałaś? Myślałam, że jesteś zmęczona,” zapytałam, podchodząc do niej.

Obdarzyła mnie delikatnym uśmiechem. „Nie mogłam zasnąć, więc postanowiłam na ciebie poczekać.” Jej uśmiech zgasł, gdy kończyła zdanie. Popatrzyła na mnie przez chwilę, po czym przechyliła głowę. „Ivy, dlaczego czuję na tobie zapach alfy?” zmarszczyła brwi.

Niezręcznie podrapałam się po karku. „Uhh… to nic. Po prostu wpadłam na kogoś po drodze—”

„Kto to? Zrobili ci coś? Dotknęli cię? Dlaczego czuję ich zapach na tobie?”

„Spokojnie, mamo,” pokręciłam głową, spoglądając na nią. „To był… Alfa Cassian.”

Zobaczyłam, jak jej oczy się rozszerzyły. Jej wyraz twarzy zmienił się w zaniepokojenie, przełknęła ślinę i złapała mnie za ramię. „Ivy, zrobił ci coś? Skrzywdził cię?”

„Nie, mamo. Wpadłam na niego, gdy wchodziłam po schodach. Miałam już spaść, bo mnie zaskoczył, ale złapał mnie zanim to się stało. Myślę, że dlatego jego zapach jest na mnie.” Wzruszyłam ramionami, próbując się zachować swobodnie.

Mama wyraźnie się rozluźniła, słysząc moją odpowiedź. „Powiedział ci coś? Czemu nie patrzyłaś pod nogi, Ivy? Mogłaś go rozzłościć,” zganiła mnie.

„Nie powiedział wiele. Po prostu poinformował, że przesłuchanie zacznie się jutro rano,” skłamałam. Nie chciałam jej martwić.

„Oh,” powiedziała, cofając się. „To powinnaś iść spać,” westchnęła.

Skinęłam głową. „Nie martw się, mamo…” Uśmiechnęłam się do niej łagodnie. „Wszystko będzie dobrze. Nic złego nie zrobiłyśmy, więc powiemy prawdę. Jestem pewna, że nas przyjmą.”

Próbowała się uśmiechnąć, ale nie doszło to do jej oczu. Nadal była zmartwiona i nic, co bym powiedziała, nie mogło jej uspokoić. Kazała mi iść spać i tak zrobiłam.

Zamknęłam oczy, czekając, aż sen zabierze mnie z tej okropnej rzeczywistości, w której żyję.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Predator

The Predator

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa