Para unosiła się wokół ramion Miry, gdy siedziała na krawędzi wanny, szorując z siebie zaschnięty pot i wstyd. Woda była co najwyżej letnia, ale ledwie to zauważała. Jej umysł rozpadł się gdzieś pomiędzy głosem Ronana a żółcią w jej gardle. Każdy oddech bolał, ale nie tak jak dawniej. Teraz był to ból głębszy—jakby coś istotnego pękło.
Upuściła gąbkę do wody i przycisnęła ściereczkę do twarzy. Głos Ronana brzmiał tak spokojnie. Jakby zdrada była tylko formalnością.
"Wierzę w poligamię." Słowa paliły mocniej niż kiedykolwiek mogła woda w kąpieli.
Odchyliła głowę do tyłu, opierając ją o kafelkowaną ścianę, zamknęła oczy. Nie zawsze tak było. Kiedyś patrzył na nią, jakby była ważna.
Pamiętała, jak zobaczyła go po raz pierwszy: wysoki, pewny siebie, dziedzic przyszłości, która wydawała się niewyobrażalnie odległa od jej własnej. Ona była tylko adoptowaną córką lojalnego wojownika, wychowaną w cichej lojalności i posłuszeństwie. Ale gdy rozpoczął się księżycowy rytuał i ich spojrzenia się spotkały, więź rozbłysła. Wybrał ją. A przynajmniej tak sądziła.
Na początku to przypominało bajkę. Publicznie był czarujący, prywatnie intensywny. Ich więź była nowa i elektryzująca, przyciągała ich do siebie jak grawitacja. Jednak rzeczywistość szybko się wkradła. Ronan nie chciał Luny. Chciał symbolu, który dobrze prezentowałby się u jego boku, który nie odzywałby się nie w porę, który nie siniałby tak łatwo pod językiem jego matki.
Mira próbowała. Bogini, jak ona próbowała. Uczyła się dworskiej etykiety. Zmiękczała głos. Nosiła kolory, które lubił, śmiała się, gdy nie miała na to ochoty, znosiła kolacje, podczas których Lady Virella cięła ją uśmiechem. Wszystko po to, by to się udało. By być wystarczającą. Ale nigdy nie była.
Jej palce zacisnęły się na krawędzi wanny, gdy żołądek znów się skręcił. Więź nie pękła. Zgniła.
Do południa ubrała się w proste warstwy, naciągnęła głęboko kaptur i przemknęła tylnymi korytarzami domu watahy. Uzdrowicielki wciąż byłyby zajęte porannymi zabiegami. Zapukała cicho, z bijącym sercem, i weszła, nie czekając na odpowiedź.
W pomieszczeniu pachniało ziołami i gorącymi kamieniami. Uzdrowicielka Maren podniosła wzrok znad gotującego się czajnika, jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
„Luna Mira.”
„Po prostu Mira,” powiedziała szybko.
„Proszę.” Czoło Maren zmarszczyło się, ale skinęła głową.
„Czego potrzebujesz?” Głos Miry zadrżał. „Chyba mogę być...” Nie dokończyła zdania.
Twarz Maren złagodniała. Nic nie powiedziała, tylko wskazała Mirze małe łóżko do badania przy kominku. Proces był cichy. Sprawny. Mira wpatrywała się w drewniane belki na suficie, licząc sęki, gdy Maren pracowała. Gdy skończyła, uzdrowicielka skinęła krótko głową, z pewnością.
„Jesteś w ciąży.”
Mira nie uśmiechnęła się. Gardło jej się zacisnęło. Objęła się ramionami, nie ochronnie—lecz obronnie. Maren patrzyła na nią, jakby oczekiwała łez szczęścia, ale te nie przyszły.
„Gratuluję,” powiedziała uzdrowicielka łagodnie.
Mira pokręciła głową. „Nie.”
Uśmiech uzdrowicielki zgasł. „Czy... mam poinformować Alfę Ronana?”
Mira się zaśmiała. Krótko, gorzko, złamanie. „Wyrzucił mnie jak nic nie warte śmieci.”
Maren zamrugała, po czym skinęła raz głową. „Więc nie powiem nic.”
Na zewnątrz śnieg znów zaczął padać. Lekkie, suche płatki przykleiły się do jej peleryny. Mira szła szybko, trzymając głowę nisko, serce waliło z każdym krokiem. Nikt jej nie zatrzymał. Strażnicy jej nie wypytywali. Przesunęła się przez bramę jak cień.
Wróciła do swoich komnat po raz ostatni. Cisza przywitała ją jak stary towarzysz. Wyciągnęła podróżną torbę spod łóżka i spakowała się szybko—dwie tuniki, jeden płaszcz, para butów, sakiewka monet, którą ukryła kilka tygodni temu. Owinęła szalik wokół szyi i dotknęła brzucha.
Drzwi zaskrzypiały, gdy wychodziła, wiatr kąsał mocno.
„Idealna noc, by zniknąć,” mruknęła Mira, zaciągając płaszcz ciaśniej.
Zamarznięta trawa trzeszczała pod jej butami. Nikt się nie odwrócił. Nikt nie zawołał. Szła dalej.
„Bezpłodna,” powiedziała na głos, jakby sprawdzała ciężar tego słowa. Potem głośniej—
„Bezpłodna.”
Jej głos zadrżał. Zaśmiała się, krótko i gorzko.
„Patrzyli mi prosto w oczy, gdy to mówili. Jakbym była rozbitym szkłem, którego nie mogą się doczekać, by zmieść.”
Szła dalej. Minęła pola, strumień.
„Zgadnij, co, Virella?” powiedziała w zimno. „Twój ukochany syn nie tylko dotknął 'porażki.' On stworzył z nią życie.”
Zatrzymała się, by zaczerpnąć tchu. Dłonie przycisnęła do brzucha.
„Słyszysz?” wyszeptała. „Jesteś prawdziwy. I nikt z nich nie ma do ciebie prawa. Żaden.”
Godziny mijały. Głos miała ochrypły, gdy dotarła do granicy.
Drzewa piętrzyły się przed nią, ciemne i obojętne.
„Nie ma strażników,” zauważyła. „Oczywiście. Kto by chronił skraj niczego?”
Zrobiła krok naprzód, potem kolejny.
„Po prostu naprzód,” powiedziała sobie. „Zawsze naprzód.”
Jej kolana ugięły się raz. Złapała się niskiej gałęzi, oddech był nierówny.
„Idź dalej, Miro,” wysyczała przez zęby. „Przeżyłaś gorsze rzeczy niż zimno i wilki.”
W oddali krzyknął jastrząb. Spojrzała w niebo.
„Czuwaj nade mną, Bogini Księżyca,” wyszeptała. „Albo nie. Jestem przyzwyczajona do samotności.”
Wilki zawyły gdzieś przed nią.
Znowu położyła dłonie na brzuchu.
„Nie wiem, czy dam radę,” powiedziała dziecku. „Ale przysięgam, spróbuję. Zasługujesz na coś więcej niż ochłapy i ciszę.”
Odwróciła się ku drzewom.
„Niech nazwą mnie duchem. Przynajmniej duchy do nikogo nie należą.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zimno kąsało mocniej niż kły, gdy Mira chwiała się pomiędzy drzewami obsypanymi śniegiem. Zgubiła ślad już wiele godzin temu, jeśli w ogóle jakiś istniał. Jej buty były przemoczone na wylot, skóra zesztywniała od lodu. Ręce bolały ją z zimna. Palce dawno już zdrętwiały tak, że bała się, iż je straciła. Ale mimo to szła dalej. Jeden krok. Potem następny. I jeszcze jeden.
Kaptur trzepotał na wietrze, wysuwając się z głowy. Śnieg przylepiał się do rzęs, topniał w kącikach oczu. Jej wzrok się zamazywał. Przycisnęła dłoń do brzucha, niemal nieświadoma tego gestu. Wszystko bolało. Żebra, nogi, stopy. Las nie dbał o to, kim jest ani skąd przyszła.
Gdzieś w oddali pękła gałąź. Nie drgnęła. Nie miała już czego się bać.
„Nie boję się”, wymruczała do siebie, choć słowa smakowały na języku jak odmrożenie. „Nie możesz mnie już skrzywdzić.”
Pamiętała twarz Ronana ze zgromadzenia przy księżycu. Odległą. Obojętną. Jakby była obowiązkiem dawno porzuconym. Ten ból pulsował ostrzej niż mróz. Zwijał się w jej piersi i rozniecał ogień pod słabością. Kurczowo się tego trzymała.
„Odrzuciłeś mnie”, wyszeptała. „Ale przeżyję. Muszę.”
Śnieg przesiąkał przez szwy jej legginsów. Uda drżały. Stopy bardziej powłóczyły niż stawiały kroki. Każde drzewo wyglądało jak poprzednie. Każdy cień skrywał zagrożenie. Ale nie przestawała iść. Jeśli się zatrzyma, zamarznie. Jeśli się zatrzyma, da mu to, czego chciał.
Brzuch burczał głośno, skręcając się w sobie. Nie jadła od świtu. Nie miało to znaczenia. Głód był tylko kolejnym ciężarem do niesienia.
„Bywało gorzej”, powiedziała głośno, ochrypłym, łamliwym głosem. „Przetrwałam gorsze rzeczy.”
Kolejny wycie rozległ się przez grzbiet. Ten był bliżej. Nie był to pełny skowyt watahy — to było ostrzeżenie. Samotny. Sam. Jej palce zacisnęły się w pięści przy bokach. Nogi poruszały się dalej. Kręgosłup pozostał wyprostowany. Nie rozpadnie się.
„Więc wyjdź”, zawołała do drzew, głos pękający, ale zuchwały. „Jeśli masz mnie zabić, zrób to. Przynajmniej ktoś zakończy to, co on zaczął.”
Ścieżka zwęziła się między zboczem a kępą powykręcanych korzeni. Stawiała kroki ostrożnie, zbyt wolno. Jej but poślizgnął się na plamie lodu. Świat się przechylił. Wyciągnęła rękę, za późno.
Jej ciało uderzyło mocno o ziemię, śnieg eksplodował wokół niej. Zjechała, koziołkując w dół zbocza, zanim ramię zahaczyło o kamień i szarpnęło ją, zatrzymując. Ból przeszył jej plecy. Zaszlochała, mrugając w kierunku nieba, które poszarzało.
„Wstań”, jęknęła. „No już, wstań.”
Wszystko wydawało się odległe. Stłumione. Ciało pulsowało bólem, ale umysł walczył, by pozostać obecnym. Przewróciła się na bok, czołgając przez skorupę śniegu w stronę drzewa. Ramiona drżały niekontrolowanie. Oddychała urywanie, z trudem. Dotarła do podstawy pnia i osunęła się tam, kora szorstka na plecach.
„Nie mogę…”, jej szept ledwie przebił się przez wiatr. „Nie. Mogę.”
W pobliżu lśnił zamarznięty strumień, cienki i popękany od mrozu. Gdyby miała siłę, może by zapłakała. Zamiast tego głowa opadła jej do przodu. Oddychała urywanie, łapczywie.
Wiatr zawył ponownie, jeszcze dziczej. Jej usta ledwie się poruszyły.
„Proszę, Bogini Księżyca… pozwól mi żyć”, wyszeptała. „Jeszcze jeden dzień…”
Potem — cisza. Pauza dłuższa, niż powinna być.
Potem — kroki. Powolne. Ciężkie. Nie gorączkowy szelest ofiary. Nie dziki pęd samotnika. Nie podniosła głowy, ale ciało napięło się. Czuła już zapach — męski, silny, przesiąknięty śniegiem, ziemią i czymś ciemniejszym.
Wysoki cień przebił się przez drzewa, ciężki i pewny. W powietrzu zawarczał niski, groźny dźwięk.
„Kim jesteś?” wychrypiała, rozchylając powieki.
Mężczyzna nie odpowiedział. Zbliżył się, powoli, rozważnie. Jego sylwetka zasłoniła niebo. Pokryty bliznami. Ogromny. Opanowany.
„Zostań…”, próbowała, choć głos jej się załamał. „Nie jestem… nie jestem nikim.”
Kucnął powoli i ostatnim, co zobaczyła, zanim wzrok jej zgasł, było płonące złoto jego oczu, ostre jak ostrze.
A potem — ciemność.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alpha Thorne Rhygar stał nad jej bezwładnym ciałem, śnieg osiadał na jego butach i przylegał do fałd płaszcza. Wiatr wciąż wył wśród drzew na zewnątrz, lecz w jego piersi panowała cisza. Szczęka miał zaciśniętą jak z kamienia, nieruchomą, jakby wyrzeźbioną przez samą bitwę. Długi, zagojony bliznowiec przecinał jego twarz od skroni aż po linię żuchwy, brutalny i nieukryty. Oczy—lodowate, stalowe—spoglądały na złamaną wilczycę leżącą u jego stóp, nie zdradzając cienia współczucia.
Ona się nie poruszyła. Mira leżała w śniegu jak ktoś, kto już pogodził się z końcem. Kończyny miała powykręcane pod sobą, a skóra pod smugami brudu i odmrożeń była niemal przezroczysta. Wszelka duma, jaką kiedyś miała, dawno już wypłynęła wraz z krwią w biały puch.
Thorne przykucnął. Jego ruch był zwierzęcy: opanowany, ostry. Pochylił się, raz powąchał jak drapieżnik, którym był, i cofnął się lekko.
„Northcrest,” warknął, głos miał ostry od pogardy. Sama nazwa zatruwała powietrze. Ten zapach był nie do pomylenia, przylgnął do jej skóry.
Mógł ją tam zostawić. Powinien. A jednak wsunął ramiona pod jej ciało, podniósł ją bez wysiłku i ruszył w stronę drzew. Burza nie znała litości, chłostała go śniegiem i wiatrem, ale nie zwolnił. Jego uścisk był pewny, kroki zdecydowane.
Chata wyrosła przed nim spośród zamieci niczym cień. Zbudowana z grubych bali, doświadczona przez czas i pogodę. Dach się uginał, okna były zamglone od szronu, lecz wciąż stała mocno. Dotarł do drzwi i kopnięciem otworzył je na oścież.
Wewnątrz było cieplej, ale wcale nie mniej wrogo. Dym osiadał w powietrzu jak wstrzymany oddech. Metaliczny posmak krwi po dawnych ranach wciąż unosił się w drewnie. Thorne przeszedł trzy długie kroki przez izbę i zrzucił Mirę na pryczę bez krzty delikatności. Łóżko zaskrzypiało pod jej ciężarem.
Z jękiem, który był bardziej odruchem niż świadomym dźwiękiem, Mira otworzyła oczy—mętne i półprzytomne. Jej skóra w świetle ognia wydawała się woskowa.
„Kim jesteś?”—Thorne warknął, jego głos przeciął izbę jak bat.
Jej usta drgnęły, jakby samo mówienie paliło. „Nikim,” wyszeptała ochryple.
Zmrużył oczy. Kłamstwo, być może. Ale takie, jakie sam już znał. Takie, które kiedyś sam powtarzał.
Stał nad nią jeszcze chwilę, oceniając, mierząc spojrzeniem.
Nie powinna była go znaleźć. Nikt nie powinien. Jego chatka leżała poza ostatnim śladem drogi, ukryta w fałdzie gór, gdzie wiatr był głośniejszy niż ludzie. A jednak tu była—przemoczona, drżąca, zbyt blada, zbyt cicha.
Ktoś ją przysłał? Przyszła sama? Pytania szarpały go od środka, ale jej półprzytomna postać wyciszyła je, choćby na chwilę.
Wtedy odwrócił się i poszedł po uzdrowicielkę z okolicznej wioski. Kobieta podążyła za nim bez wahania.
Zapadła chwila ciszy. Potem, beznamiętnie, bez ceremonii: „Ona jest w ciąży.”
Głowa Thorne’a drgnęła gwałtownie. Jego przekleństwo było ciche, ale pełne jadu.
„To nie mój problem,” warknął. Buty zaskrzypiały o podłogę, jakby chciał odsunąć się, bo zaraz wybuchnie.
Ale nie wyszedł. Nie sięgnął do klamki. Zacisnął szczękę. Spojrzał na uzdrowicielkę, potem znów na wilczycę, którą był zmuszony się zająć.
Mira ponownie odpłynęła w nieprzytomność, wciągnięta pod powierzchnię przez ból i wyczerpanie. Mijały godziny. Ogień nie gasł. Świat skurczył się do ciemności i bólu głęboko w kościach.
Gdy znów się obudziła, gorączka wciąż ją trawiła. Miała sucho w ustach. Kończyny bolały. Ledwo się poruszyła, zbyt ociężała od zimna.
Ogień w palenisku był jedynym światłem—niski, stały. Jego ciepło lizało powietrze, lecz nie sięgało cieni zbierających się w kątach. Przekręciła nieznacznie głowę.
Thorne siedział na krześle kilka kroków dalej, wyprostowany, z niezmiennym wyrazem twarzy. W dłoniach obracał długi nóż, przesuwając ostrze powoli po osełce. Dźwięk—metal o kamień—był metodyczny, niespieszny. Odbijał się echem w chacie niczym bicie serca.
Nie odezwał się. Jego oczy—przenikliwe, nieczytelne—nie opuszczały jej ani na chwilę.
Mira patrzyła w odpowiedzi. Nie śmiała się odezwać. Drżącymi rękami mocniej otuliła się kocem, bardziej z obawy niż dla ciepła. Jej oddech szarpał się w piersi. Wszystko w nim emanowało niebezpieczeństwem—nie tym głośnym, gwałtownym, lecz spokojną pewnością ostrza tuż przed ciosem. W końcu odezwał się, cicho i ostro, jak stal wyciągana z pochwy.
„Jeśli skłamiesz mi choć raz,” powiedział, „zabiję cię. Nie obchodzi mnie, że nosisz w sobie dziecko.”
Przesuń w górę, aby kontynuować