passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3

Zimno kąsało mocniej niż kły, gdy Mira chwiała się pomiędzy drzewami obsypanymi śniegiem. Zgubiła ślad już wiele godzin temu, jeśli w ogóle jakiś istniał. Jej buty były przemoczone na wylot, skóra zesztywniała od lodu. Ręce bolały ją z zimna. Palce dawno już zdrętwiały tak, że bała się, iż je straciła. Ale mimo to szła dalej. Jeden krok. Potem następny. I jeszcze jeden.

Kaptur trzepotał na wietrze, wysuwając się z głowy. Śnieg przylepiał się do rzęs, topniał w kącikach oczu. Jej wzrok się zamazywał. Przycisnęła dłoń do brzucha, niemal nieświadoma tego gestu. Wszystko bolało. Żebra, nogi, stopy. Las nie dbał o to, kim jest ani skąd przyszła.

Gdzieś w oddali pękła gałąź. Nie drgnęła. Nie miała już czego się bać.

„Nie boję się”, wymruczała do siebie, choć słowa smakowały na języku jak odmrożenie. „Nie możesz mnie już skrzywdzić.”

Pamiętała twarz Ronana ze zgromadzenia przy księżycu. Odległą. Obojętną. Jakby była obowiązkiem dawno porzuconym. Ten ból pulsował ostrzej niż mróz. Zwijał się w jej piersi i rozniecał ogień pod słabością. Kurczowo się tego trzymała.

„Odrzuciłeś mnie”, wyszeptała. „Ale przeżyję. Muszę.”

Śnieg przesiąkał przez szwy jej legginsów. Uda drżały. Stopy bardziej powłóczyły niż stawiały kroki. Każde drzewo wyglądało jak poprzednie. Każdy cień skrywał zagrożenie. Ale nie przestawała iść. Jeśli się zatrzyma, zamarznie. Jeśli się zatrzyma, da mu to, czego chciał.

Brzuch burczał głośno, skręcając się w sobie. Nie jadła od świtu. Nie miało to znaczenia. Głód był tylko kolejnym ciężarem do niesienia.

„Bywało gorzej”, powiedziała głośno, ochrypłym, łamliwym głosem. „Przetrwałam gorsze rzeczy.”

Kolejny wycie rozległ się przez grzbiet. Ten był bliżej. Nie był to pełny skowyt watahy — to było ostrzeżenie. Samotny. Sam. Jej palce zacisnęły się w pięści przy bokach. Nogi poruszały się dalej. Kręgosłup pozostał wyprostowany. Nie rozpadnie się.

„Więc wyjdź”, zawołała do drzew, głos pękający, ale zuchwały. „Jeśli masz mnie zabić, zrób to. Przynajmniej ktoś zakończy to, co on zaczął.”

Ścieżka zwęziła się między zboczem a kępą powykręcanych korzeni. Stawiała kroki ostrożnie, zbyt wolno. Jej but poślizgnął się na plamie lodu. Świat się przechylił. Wyciągnęła rękę, za późno.

Jej ciało uderzyło mocno o ziemię, śnieg eksplodował wokół niej. Zjechała, koziołkując w dół zbocza, zanim ramię zahaczyło o kamień i szarpnęło ją, zatrzymując. Ból przeszył jej plecy. Zaszlochała, mrugając w kierunku nieba, które poszarzało.

„Wstań”, jęknęła. „No już, wstań.”

Wszystko wydawało się odległe. Stłumione. Ciało pulsowało bólem, ale umysł walczył, by pozostać obecnym. Przewróciła się na bok, czołgając przez skorupę śniegu w stronę drzewa. Ramiona drżały niekontrolowanie. Oddychała urywanie, z trudem. Dotarła do podstawy pnia i osunęła się tam, kora szorstka na plecach.

„Nie mogę…”, jej szept ledwie przebił się przez wiatr. „Nie. Mogę.”

W pobliżu lśnił zamarznięty strumień, cienki i popękany od mrozu. Gdyby miała siłę, może by zapłakała. Zamiast tego głowa opadła jej do przodu. Oddychała urywanie, łapczywie.

Wiatr zawył ponownie, jeszcze dziczej. Jej usta ledwie się poruszyły.

„Proszę, Bogini Księżyca… pozwól mi żyć”, wyszeptała. „Jeszcze jeden dzień…”

Potem — cisza. Pauza dłuższa, niż powinna być.

Potem — kroki. Powolne. Ciężkie. Nie gorączkowy szelest ofiary. Nie dziki pęd samotnika. Nie podniosła głowy, ale ciało napięło się. Czuła już zapach — męski, silny, przesiąknięty śniegiem, ziemią i czymś ciemniejszym.

Wysoki cień przebił się przez drzewa, ciężki i pewny. W powietrzu zawarczał niski, groźny dźwięk.

„Kim jesteś?” wychrypiała, rozchylając powieki.

Mężczyzna nie odpowiedział. Zbliżył się, powoli, rozważnie. Jego sylwetka zasłoniła niebo. Pokryty bliznami. Ogromny. Opanowany.

„Zostań…”, próbowała, choć głos jej się załamał. „Nie jestem… nie jestem nikim.”

Kucnął powoli i ostatnim, co zobaczyła, zanim wzrok jej zgasł, było płonące złoto jego oczu, ostre jak ostrze.

A potem — ciemność.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

Alpha Thorne Rhygar stał nad jej bezwładnym ciałem, śnieg osiadał na jego butach i przylegał do fałd płaszcza. Wiatr wciąż wył wśród drzew na zewnątrz, lecz w jego piersi panowała cisza. Szczęka miał zaciśniętą jak z kamienia, nieruchomą, jakby wyrzeźbioną przez samą bitwę. Długi, zagojony bliznowiec przecinał jego twarz od skroni aż po linię żuchwy, brutalny i nieukryty. Oczy—lodowate, stalowe—spoglądały na złamaną wilczycę leżącą u jego stóp, nie zdradzając cienia współczucia.

Ona się nie poruszyła. Mira leżała w śniegu jak ktoś, kto już pogodził się z końcem. Kończyny miała powykręcane pod sobą, a skóra pod smugami brudu i odmrożeń była niemal przezroczysta. Wszelka duma, jaką kiedyś miała, dawno już wypłynęła wraz z krwią w biały puch.

Thorne przykucnął. Jego ruch był zwierzęcy: opanowany, ostry. Pochylił się, raz powąchał jak drapieżnik, którym był, i cofnął się lekko.

„Northcrest,” warknął, głos miał ostry od pogardy. Sama nazwa zatruwała powietrze. Ten zapach był nie do pomylenia, przylgnął do jej skóry.

Mógł ją tam zostawić. Powinien. A jednak wsunął ramiona pod jej ciało, podniósł ją bez wysiłku i ruszył w stronę drzew. Burza nie znała litości, chłostała go śniegiem i wiatrem, ale nie zwolnił. Jego uścisk był pewny, kroki zdecydowane.

Chata wyrosła przed nim spośród zamieci niczym cień. Zbudowana z grubych bali, doświadczona przez czas i pogodę. Dach się uginał, okna były zamglone od szronu, lecz wciąż stała mocno. Dotarł do drzwi i kopnięciem otworzył je na oścież.

Wewnątrz było cieplej, ale wcale nie mniej wrogo. Dym osiadał w powietrzu jak wstrzymany oddech. Metaliczny posmak krwi po dawnych ranach wciąż unosił się w drewnie. Thorne przeszedł trzy długie kroki przez izbę i zrzucił Mirę na pryczę bez krzty delikatności. Łóżko zaskrzypiało pod jej ciężarem.

Z jękiem, który był bardziej odruchem niż świadomym dźwiękiem, Mira otworzyła oczy—mętne i półprzytomne. Jej skóra w świetle ognia wydawała się woskowa.

„Kim jesteś?”—Thorne warknął, jego głos przeciął izbę jak bat.

Jej usta drgnęły, jakby samo mówienie paliło. „Nikim,” wyszeptała ochryple.

Zmrużył oczy. Kłamstwo, być może. Ale takie, jakie sam już znał. Takie, które kiedyś sam powtarzał.

Stał nad nią jeszcze chwilę, oceniając, mierząc spojrzeniem.

Nie powinna była go znaleźć. Nikt nie powinien. Jego chatka leżała poza ostatnim śladem drogi, ukryta w fałdzie gór, gdzie wiatr był głośniejszy niż ludzie. A jednak tu była—przemoczona, drżąca, zbyt blada, zbyt cicha.

Ktoś ją przysłał? Przyszła sama? Pytania szarpały go od środka, ale jej półprzytomna postać wyciszyła je, choćby na chwilę.

Wtedy odwrócił się i poszedł po uzdrowicielkę z okolicznej wioski. Kobieta podążyła za nim bez wahania.

Zapadła chwila ciszy. Potem, beznamiętnie, bez ceremonii: „Ona jest w ciąży.”

Głowa Thorne’a drgnęła gwałtownie. Jego przekleństwo było ciche, ale pełne jadu.

„To nie mój problem,” warknął. Buty zaskrzypiały o podłogę, jakby chciał odsunąć się, bo zaraz wybuchnie.

Ale nie wyszedł. Nie sięgnął do klamki. Zacisnął szczękę. Spojrzał na uzdrowicielkę, potem znów na wilczycę, którą był zmuszony się zająć.

Mira ponownie odpłynęła w nieprzytomność, wciągnięta pod powierzchnię przez ból i wyczerpanie. Mijały godziny. Ogień nie gasł. Świat skurczył się do ciemności i bólu głęboko w kościach.

Gdy znów się obudziła, gorączka wciąż ją trawiła. Miała sucho w ustach. Kończyny bolały. Ledwo się poruszyła, zbyt ociężała od zimna.

Ogień w palenisku był jedynym światłem—niski, stały. Jego ciepło lizało powietrze, lecz nie sięgało cieni zbierających się w kątach. Przekręciła nieznacznie głowę.

Thorne siedział na krześle kilka kroków dalej, wyprostowany, z niezmiennym wyrazem twarzy. W dłoniach obracał długi nóż, przesuwając ostrze powoli po osełce. Dźwięk—metal o kamień—był metodyczny, niespieszny. Odbijał się echem w chacie niczym bicie serca.

Nie odezwał się. Jego oczy—przenikliwe, nieczytelne—nie opuszczały jej ani na chwilę.

Mira patrzyła w odpowiedzi. Nie śmiała się odezwać. Drżącymi rękami mocniej otuliła się kocem, bardziej z obawy niż dla ciepła. Jej oddech szarpał się w piersi. Wszystko w nim emanowało niebezpieczeństwem—nie tym głośnym, gwałtownym, lecz spokojną pewnością ostrza tuż przed ciosem. W końcu odezwał się, cicho i ostro, jak stal wyciągana z pochwy.

„Jeśli skłamiesz mi choć raz,” powiedział, „zabiję cię. Nie obchodzi mnie, że nosisz w sobie dziecko.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Dni zlewały się w blade, zamarznięte światło i ciemne, gorzkie noce. Mira trzymała się głównie na uboczu. Siedziała w środku, z dłońmi splecionymi na kolanach, wzrokiem zawsze wbitym w podłogę. Ale to nie znaczyło, że nie była czujna. Widziała wszystko.

Każdego ranka Thorne wychodził na polanę za chatą. Przez zaparowane okno obserwowała, jak się porusza — szybko, śmiertelnie, z żelazną dyscypliną. On nie tylko walczył. Trenował tak, jakby od tego zależało przetrwanie. W jego ruchach nie było nic zbędnego, żadnego zawahania. Nawet powietrze zdawało się od niego odginać.

Nigdy nie mówił, dokąd idzie. Nigdy niczego nie wyjaśniał. Wracał spocony, milczący, czasem zakrwawiony. Ale jego oczy się nie zmieniały. Zawsze były zimne, zawsze ostre.

Mira milczała, gdy po raz pierwszy wytropił śnieg do środka. I za drugim razem. Ale za trzecim, gdy przyniósł jej jedzenie, wyszeptała: „Dziękuję”.

Nie podniósł wzroku. „Nie zrobiłem tego dla ciebie”, mruknął, strzepując śnieg z ramion.

Nie naciskała. Mimo to jej ciekawość rosła: powoli i ciemno pod powierzchnią. Dlaczego mieszkał tu sam? Co mogło wygnać wilka takiego jak on? Nie pytała. Ale pytania nie opuszczały jej myśli, głośniejsze w ciszy.

Pewnej nocy wiatr wył głośniej niż zwykle. Mira siedziała przy ogniu, z dłońmi spokojnymi i splecionymi. Thorne mieszał gulasz przy palenisku, a jedynym dźwiękiem w chacie był miękki bulgot garnka. Obserwowała go. Nie zamierzała mówić.

„Mogłeś zostawić mnie na śmierć”, powiedziała cicho.

Nie odwrócił się. „Powinienem.”

Ich spojrzenia spotkały się ponad płomieniami. Thorne zamieszał gulasz jeszcze raz, potem odstawił chochlę z cichym stuknięciem.

„Nie uratowałem cię z litości.”

Mira nie drgnęła. Po prostu odwzajemniła spojrzenie, cicho i spokojnie. Nadal nic nie mówiła.

Pierwszy odwrócił wzrok, sięgając po blaszane kubki przy palenisku.

„Marzłaś”, dodał, głosem niskim. „Podjąłem decyzję.”

W końcu odwróciła się z powrotem do płomieni.

„Często podejmujesz takie decyzje bez namysłu?”

Nie odpowiedział. Po prostu nalał gulasz. Czekała.

„Czasem żałujesz?” Jej głos był teraz cichy. Kontrolowany.

Jego dłoń zawisła w pół ruchu.

„Czego miałbym żałować?”

„Że nie pozwoliłeś zimnu mnie zabrać.”

Ułamek sekundy. Dwie.

Odstawił kubki. Mocniej niż wcześniej.

„Gdybym żałował, nie karmiłbym cię dalej.”

Prawie się uśmiechnęła, ale uśmiech zgasł.

„Po prostu… nie miałabym ci za złe.”

Thorne przykucnął przy ogniu, wzrok utkwiony w żelaznym garnku. Światło odbijało się od blizny na jego szczęce.

„Myślisz, że tego żałuję?”

Mira nie odpowiedziała. Wzruszył ramionami.

„Zdziwiłabyś się, czego żałuję.”

Przyglądała mu się teraz. Jego dłoń spoczywała blisko rękojeści noża przy biodrze. Nie ściskał go. Po prostu… była tam.

Odezwała się ponownie, ostrożnie.

„Zawsze lustrujesz las, jakby coś tam na ciebie czekało.”

Szczęka mu się zacisnęła. „Coś czeka.”

Kiwnęła głową, niepewna, czy powinna drążyć dalej.

„Nigdy nie pytasz o mnie.”

Nie spojrzał na nią.

„Założyłem, że jeśli będziesz chciała mi powiedzieć, to powiesz.”

Cisza znów się przeciągnęła.

„Nie tylko ty masz rany, które nie chcą się goić”, powiedziała w końcu.

Jego oczy błysnęły w jej stronę.

„Nie”, przyznał. „Ale niektóre rany są lepszą zbroją niż inne.”

Oparła się, podciągając kolana pod brodę.

„A niektóre po prostu wciąż krwawią.”

Coś zaszurało. Dźwięk był ostry, nienaturalny. Drewno pękające? Łapa łamiąca gałąź? Mira nie wiedziała, ale jej ciało poruszyło się zanim zdążyła pomyśleć. Zerwała się z miejsca przy ogniu, serce waliło, stopy bose na deskach podłogi.

Thorne był szybszy. Nóż znów miał w ręce, jakby nigdy go nie odłożył. Doskoczył do drzwi zanim ona zdążyła.

„Cofnij się”, warknął, ale nie zatrzymała się. Podeszła bliżej, na tyle, by zobaczyć, jak jego oddech zamgławia się przy szczelinach w futrynie.

„Co to?” wyszeptała.

„Wilki.”

Zadrżała. Nie ze strachu przed nimi — żyła z wilkami całe życie — ale przez to, co zobaczyła w oczach Thorne’a. To nie był strach. To była gotowość. Zimna, wyćwiczona, naostrzona.

„To twoje?” zapytała.

„Nie”, odpowiedział. „I nie są już twoje, prawda?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa