Dni zlewały się w blade, zamarznięte światło i ciemne, gorzkie noce. Mira trzymała się głównie na uboczu. Siedziała w środku, z dłońmi splecionymi na kolanach, wzrokiem zawsze wbitym w podłogę. Ale to nie znaczyło, że nie była czujna. Widziała wszystko.
Każdego ranka Thorne wychodził na polanę za chatą. Przez zaparowane okno obserwowała, jak się porusza — szybko, śmiertelnie, z żelazną dyscypliną. On nie tylko walczył. Trenował tak, jakby od tego zależało przetrwanie. W jego ruchach nie było nic zbędnego, żadnego zawahania. Nawet powietrze zdawało się od niego odginać.
Nigdy nie mówił, dokąd idzie. Nigdy niczego nie wyjaśniał. Wracał spocony, milczący, czasem zakrwawiony. Ale jego oczy się nie zmieniały. Zawsze były zimne, zawsze ostre.
Mira milczała, gdy po raz pierwszy wytropił śnieg do środka. I za drugim razem. Ale za trzecim, gdy przyniósł jej jedzenie, wyszeptała: „Dziękuję”.
Nie podniósł wzroku. „Nie zrobiłem tego dla ciebie”, mruknął, strzepując śnieg z ramion.
Nie naciskała. Mimo to jej ciekawość rosła: powoli i ciemno pod powierzchnią. Dlaczego mieszkał tu sam? Co mogło wygnać wilka takiego jak on? Nie pytała. Ale pytania nie opuszczały jej myśli, głośniejsze w ciszy.
Pewnej nocy wiatr wył głośniej niż zwykle. Mira siedziała przy ogniu, z dłońmi spokojnymi i splecionymi. Thorne mieszał gulasz przy palenisku, a jedynym dźwiękiem w chacie był miękki bulgot garnka. Obserwowała go. Nie zamierzała mówić.
„Mogłeś zostawić mnie na śmierć”, powiedziała cicho.
Nie odwrócił się. „Powinienem.”
Ich spojrzenia spotkały się ponad płomieniami. Thorne zamieszał gulasz jeszcze raz, potem odstawił chochlę z cichym stuknięciem.
„Nie uratowałem cię z litości.”
Mira nie drgnęła. Po prostu odwzajemniła spojrzenie, cicho i spokojnie. Nadal nic nie mówiła.
Pierwszy odwrócił wzrok, sięgając po blaszane kubki przy palenisku.
„Marzłaś”, dodał, głosem niskim. „Podjąłem decyzję.”
W końcu odwróciła się z powrotem do płomieni.
„Często podejmujesz takie decyzje bez namysłu?”
Nie odpowiedział. Po prostu nalał gulasz. Czekała.
„Czasem żałujesz?” Jej głos był teraz cichy. Kontrolowany.
Jego dłoń zawisła w pół ruchu.
„Czego miałbym żałować?”
„Że nie pozwoliłeś zimnu mnie zabrać.”
Ułamek sekundy. Dwie.
Odstawił kubki. Mocniej niż wcześniej.
„Gdybym żałował, nie karmiłbym cię dalej.”
Prawie się uśmiechnęła, ale uśmiech zgasł.
„Po prostu… nie miałabym ci za złe.”
Thorne przykucnął przy ogniu, wzrok utkwiony w żelaznym garnku. Światło odbijało się od blizny na jego szczęce.
„Myślisz, że tego żałuję?”
Mira nie odpowiedziała. Wzruszył ramionami.
„Zdziwiłabyś się, czego żałuję.”
Przyglądała mu się teraz. Jego dłoń spoczywała blisko rękojeści noża przy biodrze. Nie ściskał go. Po prostu… była tam.
Odezwała się ponownie, ostrożnie.
„Zawsze lustrujesz las, jakby coś tam na ciebie czekało.”
Szczęka mu się zacisnęła. „Coś czeka.”
Kiwnęła głową, niepewna, czy powinna drążyć dalej.
„Nigdy nie pytasz o mnie.”
Nie spojrzał na nią.
„Założyłem, że jeśli będziesz chciała mi powiedzieć, to powiesz.”
Cisza znów się przeciągnęła.
„Nie tylko ty masz rany, które nie chcą się goić”, powiedziała w końcu.
Jego oczy błysnęły w jej stronę.
„Nie”, przyznał. „Ale niektóre rany są lepszą zbroją niż inne.”
Oparła się, podciągając kolana pod brodę.
„A niektóre po prostu wciąż krwawią.”
Coś zaszurało. Dźwięk był ostry, nienaturalny. Drewno pękające? Łapa łamiąca gałąź? Mira nie wiedziała, ale jej ciało poruszyło się zanim zdążyła pomyśleć. Zerwała się z miejsca przy ogniu, serce waliło, stopy bose na deskach podłogi.
Thorne był szybszy. Nóż znów miał w ręce, jakby nigdy go nie odłożył. Doskoczył do drzwi zanim ona zdążyła.
„Cofnij się”, warknął, ale nie zatrzymała się. Podeszła bliżej, na tyle, by zobaczyć, jak jego oddech zamgławia się przy szczelinach w futrynie.
„Co to?” wyszeptała.
„Wilki.”
Zadrżała. Nie ze strachu przed nimi — żyła z wilkami całe życie — ale przez to, co zobaczyła w oczach Thorne’a. To nie był strach. To była gotowość. Zimna, wyćwiczona, naostrzona.
„To twoje?” zapytała.
„Nie”, odpowiedział. „I nie są już twoje, prawda?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mira nie zaznała prawdziwego odpoczynku, odkąd wilki otoczyły chatę. Każdej nocy jej oczy pozostawały otwarte długo po tym, jak ogień przygasł, a uszy wyczulone na każdy szmer w drewnie, każdy podmuch wiatru. Jej ciało leżało nieruchomo pod kocem, ale myśli nie cichły ani na chwilę.
W ciszy czuła napięcie w postawie Thorne’a, tak jak ktoś wyczuwa nadchodzącą burzę. Nie zapomniała, jak to powiedział, cicho i bez strachu: „Oni patrzą.”
Ta ostrość nigdy jej nie opuściła. Tkwiła w jej piersi, ostra i zimna. Więc kiedy następnego ranka weszła w śnieg, myśląc już o mieczu, jej decyzja była jasna.
„Naucz mnie,” powiedziała, głosem spokojnym.
Thorne odwrócił się, ścierając szron ze swojego ostrza. Spojrzał na nią długo, oczami nie do odczytania. Potem prychnął.
„Połamiesz się na pół.” Uśmiech ledwie musnął jego twarz.
„To połamię się, próbując,” odparła.
To zmieniło wszystko. Nie sprzeciwił się. Drewniany miecz upadł w śnieg między nimi.
„Podnieś go,” powiedział, już cofając się o krok.
Był cięższy, niż się spodziewała. Rękojeść była szorstka, a palce bolały, zanim jeszcze zamachnęła się po raz pierwszy. Ledwie zdążyła go unieść, gdy on już ruszył naprzód. Jego cios trafił w jej miecz z impetem. Ramiona zatrzęsły się od uderzenia. Zachwiała się, upadła, śnieg przemoczył jej rękawy.
„Martwa,” powiedział Thorne.
Nie czekał, aż się podniesie.
Padł kolejny cios. I następny. Bez wahania. Bez litości.
Mira zacisnęła zęby i podniosła się z zamarzniętej ziemi. Jeszcze raz. I jeszcze raz. Jej oddech zamieniał się w mgłę w porannym chłodzie, ale ciało płonęło od środka: gniew i wyczerpanie mieszały się, aż nie dało się ich odróżnić.
Była okropna. Jej postawa się rozsypywała. Stopy niepewnie trzymały się gruntu. Ostrze w jej dłoniach wydawało się dzikim zwierzęciem, które wytrącało ją z równowagi. Chybiała częściej, niż trafiała, a za każdym razem, gdy upadała, wytrącało jej powietrze z płuc. Ale za każdym razem wstawała. Każdy upadek dokarmiał coś w niej. Każdy cios rozniecał furię, która zawężała jej spojrzenie i utwardzała determinację.
Thorne nigdy nie zwalniał. Nie łagodził uderzeń ani tonu głosu. Poruszał się jak skała i burza: nieugięty, nieporuszony. Obserwował ją, oceniał, mierzył. Ale pod tym wszystkim coś się tliło. Cichy szacunek. Nie dla jej umiejętności—bo ich nie miała—lecz dla jej uporu, by się nie poddać.
Pod koniec trzeciego dnia jej ramiona przestały drżeć po pierwszym ciosie. Nadal upadała. Nadal się potykała. Ale dłużej utrzymywała się na nogach. Więcej blokowała. Jej siniaki były ciemne i rozległe, ale były dowodem, że się uczy. Dowodem, że potrafi to znieść i iść dalej.
W środku ich rytm zaczął się zmieniać.
Mira rozpalała ogień nocą, jej dłonie wreszcie na tyle pewne, by krzesać iskrę bez niezdarności. Thorne siedział blisko, ostrząc swoje ostrza w metodycznej ciszy. Przestrzeń między nimi kiedyś była ciężka od dystansu, najeżona czujnością. Teraz była inna—pełna, w jakiś sposób. Nie ciepła, ale i nie zimna. Jak kuźnia czekająca na odpowiedni płomień.
Pewnej nocy ogień już przygasał, tylko blade żarzące się węgle rzucały pomarańczowe światło na ich twarze. Nie wiedziała, czemu się odezwała. Nie planowała tego. Słowa przyszły z jakiegoś głębokiego miejsca, nieprzywołane i surowe.
„On nigdy naprawdę mnie nie widział,” powiedziała cicho. „Nie tak, jak powinien widzieć partner.”
Thorne nie podniósł głowy. Ale zacięła mu się szczęka. Dłonie zastygły na ostrzu. Nic nie powiedział, ale poczuła w nim zmianę.
Tej nocy położyła się spać z obolałymi mięśniami i spokojniejszym umysłem niż od tygodni. Po raz pierwszy nie tylko przetrwała. Robiła coś. Walczyła. Nabierała kształtu.
Sen przyszedł łatwiej. Ale koszmar i tak ją odnalazł.
Śmiech wił się w jej uszach—ostry, brzydki. „Wykorzystał ją. Wszyscy wiedzieli.” „Żałosne, naprawdę.”
Głos Lady Virelli przeciął wszystko. „Ona nigdy nie była wystarczająca.”
Zerwała się na równe nogi, dysząc, zlana potem. Skóra paliła. Puls dudnił. Prycza wydawała się zbyt mała, powietrze za gęste.
Thorne tam był.
Przeszedł pokój dwoma krokami i uklęknął przy niej. Bez pytań. Bez wahania.
Złapała go: rozpaczliwa, drżąca, palce wbijające się w jego ramiona. Przyciągnął ją mocno, przytulił do swej piersi.
„Mam cię,” powiedział, głosem niskim i pewnym. „Jesteś bezpieczna.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Znowu rozległ się wycie — tym razem bliżej.
Oddech Miry zadrżał, gdy wyszła w zimne nocne powietrze. Drzewa piętrzyły się wokół nich, ciemne i niespokojne. Thorne był już z przodu, jego buty cicho sunęły po ubitym śniegu, spojrzenie ostre, ciało napięte.
„Myślisz, że to wygnańcy?” zapytała, próbując dotrzymać mu kroku.
Nie odpowiedział.
„Albo coś gorszego?”
Cisza.
Zmarszczyła brwi. „Wiesz, skoro tak bardzo nalegasz, żebym przeżyła, mógłbyś przynajmniej udawać, że nie jestem niewidzialna.”
Głos Thorne’a był cichy. „Gadanie zdradza pozycję.”
Mira przewróciła oczami i mruknęła: „Tak samo jak łazenie jak wściekły duch.”
Spojrzał na nią tylko kątem oka, po czym szedł dalej.
Dotarli do granicy, gdzie drzewa rzedły, a niebo szeroko rozpościerało się nad nimi. Nic się nie ruszało. Cisza. Gwiazdy mrugały zimne i odległe.
Po dłuższej chwili Thorne w końcu się odezwał. „Teraz jest cicho. Za dziesięć minut zatoczymy krąg.”
Szli powoli, ramię w ramię. Mira miała skrzyżowane ramiona, jej oddech tworzył delikatne obłoczki.
„Więc,” spróbowała ponownie, „zawsze jesteś taki czarujący na patrolu?”
Milczał przez kilka kroków. Nagle, niespodziewanie: „Zostałem wygnany.”
Zatrzymało ją to. „Co?”
Thorne nie spojrzał na nią. „Ciągle pytasz. Masz odpowiedź.”
Zamrugała, zaskoczona. „Dlaczego?”
„Rada chciała mnie kontrolować. Kazali mi się związać z kimś, by linia krwi pozostała czysta. Powiedziałem nie.”
„Powiedziałeś nie i cię wygnali?” Jej głos był pełen niedowierzania.
„Nie uklęknąłem,” powiedział po prostu. „Lubią, gdy ich wilki są posłuszne.”
Mira szła w milczeniu przez chwilę, wiatr rozwiewał jej warkocz na ramię. „Z kim chcieli cię połączyć?”
„Córka jakiegoś wysoko postawionego szlachcica. Spotkałem ją raz. Uśmiechała się, jakby już mnie posiadała.” Zawahał się. „Nie była moja.”
Mira patrzyła przed siebie. „Wiem, jak to jest.”
Spojrzał na nią z boku. „Ciebie też komuś obiecano?”
Zaśmiała się — ale bez cienia wesołości. „Nie. Zostałam zagarnięta. I upokorzona.”
Nie odpowiedział, lecz tym razem jego milczenie nie było chłodne. Słuchał.
„Ronan ogłosił swoją nową partnerkę przed całą watahą. Po prostu tak. Stałam tam jak głupia, a oni wszyscy się gapili.” Jej głos zadrżał. „Zadbał o to, żebym wiedziała, że jestem nikim.”
Szczęka Thorne’a się zacisnęła, ale nadal milczał.
Wzruszyła ramionami, jakby chciała zrzucić z siebie wspomnienie. „Moja rodzina nie powstrzymała tego. I tak mnie nigdy nie dostrzegali. Po prostu… byłam. Za bardzo przypominałam im to, o czym chcieli zapomnieć.”
Zatrzymała się.
On odwrócił się w jej stronę.
„Większość życia spędziłam na tym, by mnie tolerowano,” powiedziała. „Ale nigdy nie byłam chciana. Nie naprawdę.”
Przez dłuższą chwilę był między nimi tylko wiatr.
„Słyszałem kiedyś historie,” odezwał się Thorne. „O księżniczce. Córce króla. Mówili, że była niepokorna. Zbuntowana. Mówili, że zniknęła w noc księżycowego święta i nigdy nie wróciła.”
Oddech Miry się urwał.
Spojrzał na nią, oczy lekko zmrużone. „Mówią, że król teraz żałuje. Że szuka. Po cichu. Wysyła myśliwych, skrybów, tropicieli. Ale nikt nie wypowiada jej imienia.”
Zmusiła głos do stabilności. „Co to ma wspólnego z nami?”
Thorne wzruszył ramionami. „Nic. To tylko historia.”
Ale jego spojrzenie zatrzymało się na niej, jakby próbował czytać między linijkami niewypowiedzianych słów.
Przerwała napięcie zmęczonym uśmiechem i wyciągnęła dłoń, podrapaną od wcześniejszego upadku.
„Dobrze ci idzie gra w uzdrowiciela. Masz coś na to?”
Zawahał się, po czym ujął jej dłoń — ciepłą, pewną, ostrożną.
„Zaskakujesz mnie,” powiedziała, gdy przykładał coś chłodnego do rany. „Myślałam, że nie masz cierpliwości.”
Uśmiechnął się krzywo. „Nie każ mi tego żałować.”
Usiedli z powrotem przy ognisku, gdy wrócili, cisza była teraz łagodniejsza. Mira widziała, jak czasem na nią zerkał — szybkie, dyskretne spojrzenia, jakby nie chciał się przyznać, że już mu zależy.
Zamierzała znów zażartować, kiedy nagły ból przeszył jej brzuch.
Zamarła.
Potem kolejny — ostrzejszy, głębszy.
Jej dłoń powędrowała do brzucha. Wciągnęła gwałtownie powietrze.
Thorne zauważył natychmiast. „Co się dzieje?”
„Ja… nie wiem,” wyszeptała. „Boli—”
I wtedy to poczuła.
Ciepło. Zbyt nagłe. Zbyt realne.
Spojrzała w dół.
„O nie,” wyszeptała. Jej głos się załamał. „Thorne — odeszły mi wody.”
Pomógł jej opaść na pryczę, już robiąc miejsce, dłonie działały szybko. Oddychała przez kolejną falę bólu, szczęki ściśnięte. „Myślałam, że mam jeszcze czas.”
„Nikt nigdy nie ma dość czasu,” powiedział, składając ręczniki, nie podnosząc wzroku.
„Mówię poważnie.”
„Ja też.”
Zaśmiała się bez tchu. „To twoja wersja opieki przy łóżku?”
„Jest praktyczna.”
„Oczywiście.”
Kolejny skurcz był silniejszy. Mira zacisnęła zęby na kawałku materiału, który jej podał. Pot na skroniach. Ciało ruszało się samo, nie pytając jej o zgodę. Nie była gotowa — ale ciało nie pytało.
„Dlaczego mnie ocaliłeś?” wychrypiała w przerwach między oddechami.
Thorne się zatrzymał. Ich spojrzenia się spotkały. „Bo nikt inny tego nie zrobił.”
Zamrugała, potem powoli wypuściła powietrze. „Nie miałam przeżyć po nim.”
„A jednak przeżyłaś,” powiedział. „Uciekłaś.”
„Uciekanie nie wydawało się wtedy odważne, gdy marzłam.”
„Dla tych, którym się nie udało, to odwaga.”
Ich oczy się spotkały. Nie było w jego głosie łagodności — ale była prawda. To wystarczało.
„Nie chcę robić tego sama,” wyszeptała.
„Nie będziesz.”
Ból był coraz silniejszy, falami. Mira kurczowo trzymała się pryczy, a Thorne poruszał się, jakby robił to już nieraz. Nie zapytała, czy tak było. Po prostu oddychała, zaciskała zęby i czekała na kolejną falę.
„Jeśli teraz zażartujesz,” syknęła, „to cię zabiję.”
„Nie jestem aż tak głupi.”
„Byłeś zadowolony, gdy dałeś mi tamten miecz.”
„Nie złamałaś się, prawda?”
Krótko się zaśmiała. „Ledwo.”
Thorne uklęknął przy niej, wycierając pot z jej czoła wierzchem dłoni. „Nie jesteś bezradna,” powiedział cicho.
Mira zgięła się nagle, gwałtownie chwytając ramę łóżka obiema rękami.
„Thorne—” wychrypiała. „Coś jest… coś jest nie tak.”
Przesuń w górę, aby kontynuować