Mira nie zaznała prawdziwego odpoczynku, odkąd wilki otoczyły chatę. Każdej nocy jej oczy pozostawały otwarte długo po tym, jak ogień przygasł, a uszy wyczulone na każdy szmer w drewnie, każdy podmuch wiatru. Jej ciało leżało nieruchomo pod kocem, ale myśli nie cichły ani na chwilę.
W ciszy czuła napięcie w postawie Thorne’a, tak jak ktoś wyczuwa nadchodzącą burzę. Nie zapomniała, jak to powiedział, cicho i bez strachu: „Oni patrzą.”
Ta ostrość nigdy jej nie opuściła. Tkwiła w jej piersi, ostra i zimna. Więc kiedy następnego ranka weszła w śnieg, myśląc już o mieczu, jej decyzja była jasna.
„Naucz mnie,” powiedziała, głosem spokojnym.
Thorne odwrócił się, ścierając szron ze swojego ostrza. Spojrzał na nią długo, oczami nie do odczytania. Potem prychnął.
„Połamiesz się na pół.” Uśmiech ledwie musnął jego twarz.
„To połamię się, próbując,” odparła.
To zmieniło wszystko. Nie sprzeciwił się. Drewniany miecz upadł w śnieg między nimi.
„Podnieś go,” powiedział, już cofając się o krok.
Był cięższy, niż się spodziewała. Rękojeść była szorstka, a palce bolały, zanim jeszcze zamachnęła się po raz pierwszy. Ledwie zdążyła go unieść, gdy on już ruszył naprzód. Jego cios trafił w jej miecz z impetem. Ramiona zatrzęsły się od uderzenia. Zachwiała się, upadła, śnieg przemoczył jej rękawy.
„Martwa,” powiedział Thorne.
Nie czekał, aż się podniesie.
Padł kolejny cios. I następny. Bez wahania. Bez litości.
Mira zacisnęła zęby i podniosła się z zamarzniętej ziemi. Jeszcze raz. I jeszcze raz. Jej oddech zamieniał się w mgłę w porannym chłodzie, ale ciało płonęło od środka: gniew i wyczerpanie mieszały się, aż nie dało się ich odróżnić.
Była okropna. Jej postawa się rozsypywała. Stopy niepewnie trzymały się gruntu. Ostrze w jej dłoniach wydawało się dzikim zwierzęciem, które wytrącało ją z równowagi. Chybiała częściej, niż trafiała, a za każdym razem, gdy upadała, wytrącało jej powietrze z płuc. Ale za każdym razem wstawała. Każdy upadek dokarmiał coś w niej. Każdy cios rozniecał furię, która zawężała jej spojrzenie i utwardzała determinację.
Thorne nigdy nie zwalniał. Nie łagodził uderzeń ani tonu głosu. Poruszał się jak skała i burza: nieugięty, nieporuszony. Obserwował ją, oceniał, mierzył. Ale pod tym wszystkim coś się tliło. Cichy szacunek. Nie dla jej umiejętności—bo ich nie miała—lecz dla jej uporu, by się nie poddać.
Pod koniec trzeciego dnia jej ramiona przestały drżeć po pierwszym ciosie. Nadal upadała. Nadal się potykała. Ale dłużej utrzymywała się na nogach. Więcej blokowała. Jej siniaki były ciemne i rozległe, ale były dowodem, że się uczy. Dowodem, że potrafi to znieść i iść dalej.
W środku ich rytm zaczął się zmieniać.
Mira rozpalała ogień nocą, jej dłonie wreszcie na tyle pewne, by krzesać iskrę bez niezdarności. Thorne siedział blisko, ostrząc swoje ostrza w metodycznej ciszy. Przestrzeń między nimi kiedyś była ciężka od dystansu, najeżona czujnością. Teraz była inna—pełna, w jakiś sposób. Nie ciepła, ale i nie zimna. Jak kuźnia czekająca na odpowiedni płomień.
Pewnej nocy ogień już przygasał, tylko blade żarzące się węgle rzucały pomarańczowe światło na ich twarze. Nie wiedziała, czemu się odezwała. Nie planowała tego. Słowa przyszły z jakiegoś głębokiego miejsca, nieprzywołane i surowe.
„On nigdy naprawdę mnie nie widział,” powiedziała cicho. „Nie tak, jak powinien widzieć partner.”
Thorne nie podniósł głowy. Ale zacięła mu się szczęka. Dłonie zastygły na ostrzu. Nic nie powiedział, ale poczuła w nim zmianę.
Tej nocy położyła się spać z obolałymi mięśniami i spokojniejszym umysłem niż od tygodni. Po raz pierwszy nie tylko przetrwała. Robiła coś. Walczyła. Nabierała kształtu.
Sen przyszedł łatwiej. Ale koszmar i tak ją odnalazł.
Śmiech wił się w jej uszach—ostry, brzydki. „Wykorzystał ją. Wszyscy wiedzieli.” „Żałosne, naprawdę.”
Głos Lady Virelli przeciął wszystko. „Ona nigdy nie była wystarczająca.”
Zerwała się na równe nogi, dysząc, zlana potem. Skóra paliła. Puls dudnił. Prycza wydawała się zbyt mała, powietrze za gęste.
Thorne tam był.
Przeszedł pokój dwoma krokami i uklęknął przy niej. Bez pytań. Bez wahania.
Złapała go: rozpaczliwa, drżąca, palce wbijające się w jego ramiona. Przyciągnął ją mocno, przytulił do swej piersi.
„Mam cię,” powiedział, głosem niskim i pewnym. „Jesteś bezpieczna.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Znowu rozległ się wycie — tym razem bliżej.
Oddech Miry zadrżał, gdy wyszła w zimne nocne powietrze. Drzewa piętrzyły się wokół nich, ciemne i niespokojne. Thorne był już z przodu, jego buty cicho sunęły po ubitym śniegu, spojrzenie ostre, ciało napięte.
„Myślisz, że to wygnańcy?” zapytała, próbując dotrzymać mu kroku.
Nie odpowiedział.
„Albo coś gorszego?”
Cisza.
Zmarszczyła brwi. „Wiesz, skoro tak bardzo nalegasz, żebym przeżyła, mógłbyś przynajmniej udawać, że nie jestem niewidzialna.”
Głos Thorne’a był cichy. „Gadanie zdradza pozycję.”
Mira przewróciła oczami i mruknęła: „Tak samo jak łazenie jak wściekły duch.”
Spojrzał na nią tylko kątem oka, po czym szedł dalej.
Dotarli do granicy, gdzie drzewa rzedły, a niebo szeroko rozpościerało się nad nimi. Nic się nie ruszało. Cisza. Gwiazdy mrugały zimne i odległe.
Po dłuższej chwili Thorne w końcu się odezwał. „Teraz jest cicho. Za dziesięć minut zatoczymy krąg.”
Szli powoli, ramię w ramię. Mira miała skrzyżowane ramiona, jej oddech tworzył delikatne obłoczki.
„Więc,” spróbowała ponownie, „zawsze jesteś taki czarujący na patrolu?”
Milczał przez kilka kroków. Nagle, niespodziewanie: „Zostałem wygnany.”
Zatrzymało ją to. „Co?”
Thorne nie spojrzał na nią. „Ciągle pytasz. Masz odpowiedź.”
Zamrugała, zaskoczona. „Dlaczego?”
„Rada chciała mnie kontrolować. Kazali mi się związać z kimś, by linia krwi pozostała czysta. Powiedziałem nie.”
„Powiedziałeś nie i cię wygnali?” Jej głos był pełen niedowierzania.
„Nie uklęknąłem,” powiedział po prostu. „Lubią, gdy ich wilki są posłuszne.”
Mira szła w milczeniu przez chwilę, wiatr rozwiewał jej warkocz na ramię. „Z kim chcieli cię połączyć?”
„Córka jakiegoś wysoko postawionego szlachcica. Spotkałem ją raz. Uśmiechała się, jakby już mnie posiadała.” Zawahał się. „Nie była moja.”
Mira patrzyła przed siebie. „Wiem, jak to jest.”
Spojrzał na nią z boku. „Ciebie też komuś obiecano?”
Zaśmiała się — ale bez cienia wesołości. „Nie. Zostałam zagarnięta. I upokorzona.”
Nie odpowiedział, lecz tym razem jego milczenie nie było chłodne. Słuchał.
„Ronan ogłosił swoją nową partnerkę przed całą watahą. Po prostu tak. Stałam tam jak głupia, a oni wszyscy się gapili.” Jej głos zadrżał. „Zadbał o to, żebym wiedziała, że jestem nikim.”
Szczęka Thorne’a się zacisnęła, ale nadal milczał.
Wzruszyła ramionami, jakby chciała zrzucić z siebie wspomnienie. „Moja rodzina nie powstrzymała tego. I tak mnie nigdy nie dostrzegali. Po prostu… byłam. Za bardzo przypominałam im to, o czym chcieli zapomnieć.”
Zatrzymała się.
On odwrócił się w jej stronę.
„Większość życia spędziłam na tym, by mnie tolerowano,” powiedziała. „Ale nigdy nie byłam chciana. Nie naprawdę.”
Przez dłuższą chwilę był między nimi tylko wiatr.
„Słyszałem kiedyś historie,” odezwał się Thorne. „O księżniczce. Córce króla. Mówili, że była niepokorna. Zbuntowana. Mówili, że zniknęła w noc księżycowego święta i nigdy nie wróciła.”
Oddech Miry się urwał.
Spojrzał na nią, oczy lekko zmrużone. „Mówią, że król teraz żałuje. Że szuka. Po cichu. Wysyła myśliwych, skrybów, tropicieli. Ale nikt nie wypowiada jej imienia.”
Zmusiła głos do stabilności. „Co to ma wspólnego z nami?”
Thorne wzruszył ramionami. „Nic. To tylko historia.”
Ale jego spojrzenie zatrzymało się na niej, jakby próbował czytać między linijkami niewypowiedzianych słów.
Przerwała napięcie zmęczonym uśmiechem i wyciągnęła dłoń, podrapaną od wcześniejszego upadku.
„Dobrze ci idzie gra w uzdrowiciela. Masz coś na to?”
Zawahał się, po czym ujął jej dłoń — ciepłą, pewną, ostrożną.
„Zaskakujesz mnie,” powiedziała, gdy przykładał coś chłodnego do rany. „Myślałam, że nie masz cierpliwości.”
Uśmiechnął się krzywo. „Nie każ mi tego żałować.”
Usiedli z powrotem przy ognisku, gdy wrócili, cisza była teraz łagodniejsza. Mira widziała, jak czasem na nią zerkał — szybkie, dyskretne spojrzenia, jakby nie chciał się przyznać, że już mu zależy.
Zamierzała znów zażartować, kiedy nagły ból przeszył jej brzuch.
Zamarła.
Potem kolejny — ostrzejszy, głębszy.
Jej dłoń powędrowała do brzucha. Wciągnęła gwałtownie powietrze.
Thorne zauważył natychmiast. „Co się dzieje?”
„Ja… nie wiem,” wyszeptała. „Boli—”
I wtedy to poczuła.
Ciepło. Zbyt nagłe. Zbyt realne.
Spojrzała w dół.
„O nie,” wyszeptała. Jej głos się załamał. „Thorne — odeszły mi wody.”
Pomógł jej opaść na pryczę, już robiąc miejsce, dłonie działały szybko. Oddychała przez kolejną falę bólu, szczęki ściśnięte. „Myślałam, że mam jeszcze czas.”
„Nikt nigdy nie ma dość czasu,” powiedział, składając ręczniki, nie podnosząc wzroku.
„Mówię poważnie.”
„Ja też.”
Zaśmiała się bez tchu. „To twoja wersja opieki przy łóżku?”
„Jest praktyczna.”
„Oczywiście.”
Kolejny skurcz był silniejszy. Mira zacisnęła zęby na kawałku materiału, który jej podał. Pot na skroniach. Ciało ruszało się samo, nie pytając jej o zgodę. Nie była gotowa — ale ciało nie pytało.
„Dlaczego mnie ocaliłeś?” wychrypiała w przerwach między oddechami.
Thorne się zatrzymał. Ich spojrzenia się spotkały. „Bo nikt inny tego nie zrobił.”
Zamrugała, potem powoli wypuściła powietrze. „Nie miałam przeżyć po nim.”
„A jednak przeżyłaś,” powiedział. „Uciekłaś.”
„Uciekanie nie wydawało się wtedy odważne, gdy marzłam.”
„Dla tych, którym się nie udało, to odwaga.”
Ich oczy się spotkały. Nie było w jego głosie łagodności — ale była prawda. To wystarczało.
„Nie chcę robić tego sama,” wyszeptała.
„Nie będziesz.”
Ból był coraz silniejszy, falami. Mira kurczowo trzymała się pryczy, a Thorne poruszał się, jakby robił to już nieraz. Nie zapytała, czy tak było. Po prostu oddychała, zaciskała zęby i czekała na kolejną falę.
„Jeśli teraz zażartujesz,” syknęła, „to cię zabiję.”
„Nie jestem aż tak głupi.”
„Byłeś zadowolony, gdy dałeś mi tamten miecz.”
„Nie złamałaś się, prawda?”
Krótko się zaśmiała. „Ledwo.”
Thorne uklęknął przy niej, wycierając pot z jej czoła wierzchem dłoni. „Nie jesteś bezradna,” powiedział cicho.
Mira zgięła się nagle, gwałtownie chwytając ramę łóżka obiema rękami.
„Thorne—” wychrypiała. „Coś jest… coś jest nie tak.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jej kolana się ugięły. Oddech uciekł z jej płuc, jakby ktoś go z niej wybił.
„Mira?” Thorne zerwał się na nogi w kilka sekund. „Co się dzieje?”
Nie odpowiedziała—tylko kurczowo chwyciła koce, kłykcie pobielały, ciało drżało.
„Pójdę po uzdrowicielkę!” Głos Thorne’a rozbrzmiał przez drzwi. „Już!”
Uderzyła kolejna fala. Mira krzyknęła, czoło przycisnęła do materaca, pot błyszczał na jej skroniach.
„Boli—Boże, jak boli—”
Thorne nie wiedział, co robić, więc padł na kolana obok niej, ramionami łapiąc ją, gdy jej ciało znów szarpnęło naprzód.
„Oddychaj ze mną,” powiedział stanowczo, choć z trudem opanowany. „Spójrz na mnie—Mira, spójrz na mnie. Nie jesteś sama.”
Jej paznokcie wbiły się w jego ramię.
„Nie mogę—nie dam rady—”
„Dasz radę,” wycedził przez zaciśnięte zęby. „Przetrwałaś gorsze rzeczy. Teraz też dasz radę.”
„Wytrzymaj, aż sprowadzę uzdrowicielkę,” wyszeptał Thorne, opierając czoło o jej czoło.
„Lepiej się pospiesz,” wyszeptała przez zaciśnięte zęby. „Bo to dziecko nie zamierza czekać.”
„Oddychaj,” powiedział. „Oddychaj dalej.”
Thorne zniknął za drzwiami.
„Nie mogę… Nie jestem dość silna,” zapłakała, kręcąc głową. „Boli. Za bardzo boli.”
Ból nie odpuszczał. Przychodził ostrymi falami, wyrywając z gardła Miry krzyki. Krew poplamiła koce. Jej plecy się wygięły, oddech drżał. Jej krzyki wypełniły mały pokój.
Przez ułamek sekundy myśl przebiła się przez agonię—co jeśli on nie wróci? Co jeśli zostawi mnie jak wszyscy inni?
Wtedy Thorne wpadł przez drzwi, wydając rozkazy uzdrowicielce.
„Dasz radę,” wyszeptał przy jej skroni. „Jeszcze chwila.”
„Nie puszczaj mnie,” błagała. „Proszę.”
„Jestem tutaj,” powiedział. „Nigdzie się nie wybieram.”
„Obiecaj,” zaszlochała. „Obiecaj, że mnie nie zostawisz.”
„Przysięgam,” powiedział ochryple. „Dasz radę, Miro. Już prawie.”
Nie wierzyła mu. Nie w tamtej chwili. Czuła tylko ogień, nacisk i strach. Ale ściskała jego dłoń jakby była jedyną stałą rzeczą na świecie.
Uzdrowicielka wydawała rozkazy, których Mira ledwo rozumiała. Coś o czasie, coś o parciu. Thorne powtarzał każde słowo, łagodnie, spokojnie.
„Parcie teraz, Miro. Tak jak ona mówiła. No dalej,” ponaglał.
Pokręciła głową przez zaciśnięte zęby. „Nie mogę—nie jestem gotowa.”
„Jesteś. Jesteś. Spójrz na mnie,” powiedział, odgarniając wilgotne włosy z jej czoła. „Dasz radę.”
„Boję się,” wyszeptała. „Thorne, tak się boję.”
„Wiem,” powiedział. „Ale jestem tu.”
Wtedy dźwięk przebił się przez ból. Płacz—cienki, dziki, żywy. Chłopiec.
Mira sapnęła, głowa opadła w tył. Jej ciało drżało. Myślała, że to już koniec.
„Jeszcze jedno,” syknęła uzdrowicielka. „Jest jeszcze jedno.”
„Jeszcze jedno?” jęknęła Mira. „Nie, nie, nie wiedziałam—”
„Dasz radę,” powtórzył Thorne, ściskając jej ramiona. „Jeszcze tylko jedno. Obiecuję.”
„Zaraz się złamię,” zapłakała. „Thorne…”
„Nie złamiesz się. Nie złamiesz,” powtarzał rozpaczliwie. „Bądź ze mną. Po prostu bądź ze mną.”
Nie miała czasu na panikę. Jej ciało znów się poruszyło, pchnęło, zapłonęło bólem. Krzyknęła. Potem kolejny płacz. Cichszy. Drugi chłopiec. Umysł jej wirował.
Bliźniacy.
Mira teraz płakała otwarcie, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, ramiona czekały, by przyjąć drugie dziecko. Uzdrowicielka położyła go delikatnie w jej ramionach. Całe ciało jej drżało.
Thorne odchylił się, ramiona umazane krwią, klatka piersiowa unosiła się i opadała. Nie odezwał się. Ale gdy Mira na niego spojrzała, skinął krótko głową. Akceptacja. Może szacunek.
„Czy wszystko z nimi w porządku?” zapytała, głos drżał.
Uzdrowicielka skinęła głową. „Są idealni.” Przytuliła obu chłopców do piersi. Byli mali, o czerwonych buziach, ciepli. Ich płacz cichł, przechodząc w pociągane oddechy.
„Caelan,” wyszeptała, całując jedną maleńką główkę.
„Rowen,” powiedziała do drugiego. Jej łzy dotknęły ich skóry.
Thorne siedział teraz obok niej, nieruchomy i cichy. „Jesteście moi,” powiedziała, przytulając ich mocniej. „Jesteście bezpieczni.”
Jej głos się załamał, ale słowa brzmiały pewnie. Spojrzała na Thorne’a. „Dziękuję.” Nie odpowiedział od razu. Potem tylko skinął głową. Jego dłoń spoczęła obok jej na kocu.
Wyciągnęła rękę, ledwie muskając jego palce.
„Jesteś wojowniczką.” Thorne wypuścił powoli oddech. „To ty tego dokonałaś.”
Przesuń w górę, aby kontynuować