passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 7

Znowu rozległ się wycie — tym razem bliżej.

Oddech Miry zadrżał, gdy wyszła w zimne nocne powietrze. Drzewa piętrzyły się wokół nich, ciemne i niespokojne. Thorne był już z przodu, jego buty cicho sunęły po ubitym śniegu, spojrzenie ostre, ciało napięte.

„Myślisz, że to wygnańcy?” zapytała, próbując dotrzymać mu kroku.

Nie odpowiedział.

„Albo coś gorszego?”

Cisza.

Zmarszczyła brwi. „Wiesz, skoro tak bardzo nalegasz, żebym przeżyła, mógłbyś przynajmniej udawać, że nie jestem niewidzialna.”

Głos Thorne’a był cichy. „Gadanie zdradza pozycję.”

Mira przewróciła oczami i mruknęła: „Tak samo jak łazenie jak wściekły duch.”

Spojrzał na nią tylko kątem oka, po czym szedł dalej.

Dotarli do granicy, gdzie drzewa rzedły, a niebo szeroko rozpościerało się nad nimi. Nic się nie ruszało. Cisza. Gwiazdy mrugały zimne i odległe.

Po dłuższej chwili Thorne w końcu się odezwał. „Teraz jest cicho. Za dziesięć minut zatoczymy krąg.”

Szli powoli, ramię w ramię. Mira miała skrzyżowane ramiona, jej oddech tworzył delikatne obłoczki.

„Więc,” spróbowała ponownie, „zawsze jesteś taki czarujący na patrolu?”

Milczał przez kilka kroków. Nagle, niespodziewanie: „Zostałem wygnany.”

Zatrzymało ją to. „Co?”

Thorne nie spojrzał na nią. „Ciągle pytasz. Masz odpowiedź.”

Zamrugała, zaskoczona. „Dlaczego?”

„Rada chciała mnie kontrolować. Kazali mi się związać z kimś, by linia krwi pozostała czysta. Powiedziałem nie.”

„Powiedziałeś nie i cię wygnali?” Jej głos był pełen niedowierzania.

„Nie uklęknąłem,” powiedział po prostu. „Lubią, gdy ich wilki są posłuszne.”

Mira szła w milczeniu przez chwilę, wiatr rozwiewał jej warkocz na ramię. „Z kim chcieli cię połączyć?”

„Córka jakiegoś wysoko postawionego szlachcica. Spotkałem ją raz. Uśmiechała się, jakby już mnie posiadała.” Zawahał się. „Nie była moja.”

Mira patrzyła przed siebie. „Wiem, jak to jest.”

Spojrzał na nią z boku. „Ciebie też komuś obiecano?”

Zaśmiała się — ale bez cienia wesołości. „Nie. Zostałam zagarnięta. I upokorzona.”

Nie odpowiedział, lecz tym razem jego milczenie nie było chłodne. Słuchał.

„Ronan ogłosił swoją nową partnerkę przed całą watahą. Po prostu tak. Stałam tam jak głupia, a oni wszyscy się gapili.” Jej głos zadrżał. „Zadbał o to, żebym wiedziała, że jestem nikim.”

Szczęka Thorne’a się zacisnęła, ale nadal milczał.

Wzruszyła ramionami, jakby chciała zrzucić z siebie wspomnienie. „Moja rodzina nie powstrzymała tego. I tak mnie nigdy nie dostrzegali. Po prostu… byłam. Za bardzo przypominałam im to, o czym chcieli zapomnieć.”

Zatrzymała się.

On odwrócił się w jej stronę.

„Większość życia spędziłam na tym, by mnie tolerowano,” powiedziała. „Ale nigdy nie byłam chciana. Nie naprawdę.”

Przez dłuższą chwilę był między nimi tylko wiatr.

„Słyszałem kiedyś historie,” odezwał się Thorne. „O księżniczce. Córce króla. Mówili, że była niepokorna. Zbuntowana. Mówili, że zniknęła w noc księżycowego święta i nigdy nie wróciła.”

Oddech Miry się urwał.

Spojrzał na nią, oczy lekko zmrużone. „Mówią, że król teraz żałuje. Że szuka. Po cichu. Wysyła myśliwych, skrybów, tropicieli. Ale nikt nie wypowiada jej imienia.”

Zmusiła głos do stabilności. „Co to ma wspólnego z nami?”

Thorne wzruszył ramionami. „Nic. To tylko historia.”

Ale jego spojrzenie zatrzymało się na niej, jakby próbował czytać między linijkami niewypowiedzianych słów.

Przerwała napięcie zmęczonym uśmiechem i wyciągnęła dłoń, podrapaną od wcześniejszego upadku.

„Dobrze ci idzie gra w uzdrowiciela. Masz coś na to?”

Zawahał się, po czym ujął jej dłoń — ciepłą, pewną, ostrożną.

„Zaskakujesz mnie,” powiedziała, gdy przykładał coś chłodnego do rany. „Myślałam, że nie masz cierpliwości.”

Uśmiechnął się krzywo. „Nie każ mi tego żałować.”

Usiedli z powrotem przy ognisku, gdy wrócili, cisza była teraz łagodniejsza. Mira widziała, jak czasem na nią zerkał — szybkie, dyskretne spojrzenia, jakby nie chciał się przyznać, że już mu zależy.

Zamierzała znów zażartować, kiedy nagły ból przeszył jej brzuch.

Zamarła.

Potem kolejny — ostrzejszy, głębszy.

Jej dłoń powędrowała do brzucha. Wciągnęła gwałtownie powietrze.

Thorne zauważył natychmiast. „Co się dzieje?”

„Ja… nie wiem,” wyszeptała. „Boli—”

I wtedy to poczuła.

Ciepło. Zbyt nagłe. Zbyt realne.

Spojrzała w dół.

„O nie,” wyszeptała. Jej głos się załamał. „Thorne — odeszły mi wody.”

Pomógł jej opaść na pryczę, już robiąc miejsce, dłonie działały szybko. Oddychała przez kolejną falę bólu, szczęki ściśnięte. „Myślałam, że mam jeszcze czas.”

„Nikt nigdy nie ma dość czasu,” powiedział, składając ręczniki, nie podnosząc wzroku.

„Mówię poważnie.”

„Ja też.”

Zaśmiała się bez tchu. „To twoja wersja opieki przy łóżku?”

„Jest praktyczna.”

„Oczywiście.”

Kolejny skurcz był silniejszy. Mira zacisnęła zęby na kawałku materiału, który jej podał. Pot na skroniach. Ciało ruszało się samo, nie pytając jej o zgodę. Nie była gotowa — ale ciało nie pytało.

„Dlaczego mnie ocaliłeś?” wychrypiała w przerwach między oddechami.

Thorne się zatrzymał. Ich spojrzenia się spotkały. „Bo nikt inny tego nie zrobił.”

Zamrugała, potem powoli wypuściła powietrze. „Nie miałam przeżyć po nim.”

„A jednak przeżyłaś,” powiedział. „Uciekłaś.”

„Uciekanie nie wydawało się wtedy odważne, gdy marzłam.”

„Dla tych, którym się nie udało, to odwaga.”

Ich oczy się spotkały. Nie było w jego głosie łagodności — ale była prawda. To wystarczało.

„Nie chcę robić tego sama,” wyszeptała.

„Nie będziesz.”

Ból był coraz silniejszy, falami. Mira kurczowo trzymała się pryczy, a Thorne poruszał się, jakby robił to już nieraz. Nie zapytała, czy tak było. Po prostu oddychała, zaciskała zęby i czekała na kolejną falę.

„Jeśli teraz zażartujesz,” syknęła, „to cię zabiję.”

„Nie jestem aż tak głupi.”

„Byłeś zadowolony, gdy dałeś mi tamten miecz.”

„Nie złamałaś się, prawda?”

Krótko się zaśmiała. „Ledwo.”

Thorne uklęknął przy niej, wycierając pot z jej czoła wierzchem dłoni. „Nie jesteś bezradna,” powiedział cicho.

Mira zgięła się nagle, gwałtownie chwytając ramę łóżka obiema rękami.

„Thorne—” wychrypiała. „Coś jest… coś jest nie tak.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

Jej kolana się ugięły. Oddech uciekł z jej płuc, jakby ktoś go z niej wybił.

„Mira?” Thorne zerwał się na nogi w kilka sekund. „Co się dzieje?”

Nie odpowiedziała—tylko kurczowo chwyciła koce, kłykcie pobielały, ciało drżało.

„Pójdę po uzdrowicielkę!” Głos Thorne’a rozbrzmiał przez drzwi. „Już!”

Uderzyła kolejna fala. Mira krzyknęła, czoło przycisnęła do materaca, pot błyszczał na jej skroniach.

„Boli—Boże, jak boli—”

Thorne nie wiedział, co robić, więc padł na kolana obok niej, ramionami łapiąc ją, gdy jej ciało znów szarpnęło naprzód.

„Oddychaj ze mną,” powiedział stanowczo, choć z trudem opanowany. „Spójrz na mnie—Mira, spójrz na mnie. Nie jesteś sama.”

Jej paznokcie wbiły się w jego ramię.

„Nie mogę—nie dam rady—”

„Dasz radę,” wycedził przez zaciśnięte zęby. „Przetrwałaś gorsze rzeczy. Teraz też dasz radę.”

„Wytrzymaj, aż sprowadzę uzdrowicielkę,” wyszeptał Thorne, opierając czoło o jej czoło.

„Lepiej się pospiesz,” wyszeptała przez zaciśnięte zęby. „Bo to dziecko nie zamierza czekać.”

„Oddychaj,” powiedział. „Oddychaj dalej.”

Thorne zniknął za drzwiami.

„Nie mogę… Nie jestem dość silna,” zapłakała, kręcąc głową. „Boli. Za bardzo boli.”

Ból nie odpuszczał. Przychodził ostrymi falami, wyrywając z gardła Miry krzyki. Krew poplamiła koce. Jej plecy się wygięły, oddech drżał. Jej krzyki wypełniły mały pokój.

Przez ułamek sekundy myśl przebiła się przez agonię—co jeśli on nie wróci? Co jeśli zostawi mnie jak wszyscy inni?

Wtedy Thorne wpadł przez drzwi, wydając rozkazy uzdrowicielce.

„Dasz radę,” wyszeptał przy jej skroni. „Jeszcze chwila.”

„Nie puszczaj mnie,” błagała. „Proszę.”

„Jestem tutaj,” powiedział. „Nigdzie się nie wybieram.”

„Obiecaj,” zaszlochała. „Obiecaj, że mnie nie zostawisz.”

„Przysięgam,” powiedział ochryple. „Dasz radę, Miro. Już prawie.”

Nie wierzyła mu. Nie w tamtej chwili. Czuła tylko ogień, nacisk i strach. Ale ściskała jego dłoń jakby była jedyną stałą rzeczą na świecie.

Uzdrowicielka wydawała rozkazy, których Mira ledwo rozumiała. Coś o czasie, coś o parciu. Thorne powtarzał każde słowo, łagodnie, spokojnie.

„Parcie teraz, Miro. Tak jak ona mówiła. No dalej,” ponaglał.

Pokręciła głową przez zaciśnięte zęby. „Nie mogę—nie jestem gotowa.”

„Jesteś. Jesteś. Spójrz na mnie,” powiedział, odgarniając wilgotne włosy z jej czoła. „Dasz radę.”

„Boję się,” wyszeptała. „Thorne, tak się boję.”

„Wiem,” powiedział. „Ale jestem tu.”

Wtedy dźwięk przebił się przez ból. Płacz—cienki, dziki, żywy. Chłopiec.

Mira sapnęła, głowa opadła w tył. Jej ciało drżało. Myślała, że to już koniec.

„Jeszcze jedno,” syknęła uzdrowicielka. „Jest jeszcze jedno.”

„Jeszcze jedno?” jęknęła Mira. „Nie, nie, nie wiedziałam—”

„Dasz radę,” powtórzył Thorne, ściskając jej ramiona. „Jeszcze tylko jedno. Obiecuję.”

„Zaraz się złamię,” zapłakała. „Thorne…”

„Nie złamiesz się. Nie złamiesz,” powtarzał rozpaczliwie. „Bądź ze mną. Po prostu bądź ze mną.”

Nie miała czasu na panikę. Jej ciało znów się poruszyło, pchnęło, zapłonęło bólem. Krzyknęła. Potem kolejny płacz. Cichszy. Drugi chłopiec. Umysł jej wirował.

Bliźniacy.

Mira teraz płakała otwarcie, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, ramiona czekały, by przyjąć drugie dziecko. Uzdrowicielka położyła go delikatnie w jej ramionach. Całe ciało jej drżało.

Thorne odchylił się, ramiona umazane krwią, klatka piersiowa unosiła się i opadała. Nie odezwał się. Ale gdy Mira na niego spojrzała, skinął krótko głową. Akceptacja. Może szacunek.

„Czy wszystko z nimi w porządku?” zapytała, głos drżał.

Uzdrowicielka skinęła głową. „Są idealni.” Przytuliła obu chłopców do piersi. Byli mali, o czerwonych buziach, ciepli. Ich płacz cichł, przechodząc w pociągane oddechy.

„Caelan,” wyszeptała, całując jedną maleńką główkę.

„Rowen,” powiedziała do drugiego. Jej łzy dotknęły ich skóry.

Thorne siedział teraz obok niej, nieruchomy i cichy. „Jesteście moi,” powiedziała, przytulając ich mocniej. „Jesteście bezpieczni.”

Jej głos się załamał, ale słowa brzmiały pewnie. Spojrzała na Thorne’a. „Dziękuję.” Nie odpowiedział od razu. Potem tylko skinął głową. Jego dłoń spoczęła obok jej na kocu.

Wyciągnęła rękę, ledwie muskając jego palce.

„Jesteś wojowniczką.” Thorne wypuścił powoli oddech. „To ty tego dokonałaś.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa