Półki biblioteki Akademii Blackthorn wznosiły się ku sklepieniowemu sufitowi, przechowując tysiące książek obiecujących wiedzę — i ucieczkę. Dla Andrei było to mile widziane schronienie od chaosu jej pierwszego tygodnia. Przeciągnęła palcami po grzbietach starych tomów, ich skórzane oprawy były miękkie i zużyte, zanim zdecydowała się na ciężki podręcznik.
Dostosowała chwyt na książce, której ciężar był pocieszający w jej rękach, i skierowała się w stronę stołów do czytania. Wtedy to się stało — zderzyła się z kimś solidnym, co spowodowało, że zarówno jej książka, jak i jego wylądowały na ziemi.
"Przepraszam!" wykrzyknęła Andrea, natychmiast kucając, aby zebrać upuszczone książki.
"Nie, to całkowicie moja wina," odpowiedział cichy głos. "Byłem zamyślony."
Andrea spojrzała w górę i napotkała ciepłe brązowe oczy wysokiego chłopaka o spokojnej, niemal melancholijnej obecności. Kucnął, by jej pomóc, jego ruchy były powolne i przemyślane. Jego ciemne włosy lekko opadały na oczy, a jego biała koszula była starannie wyprasowana, a czerwony krawat był lekko przekrzywiony, co nadawało mu uroczo niechlujny wygląd, który ostro kontrastował z notoryczną reputacją jego rodziny.
Zamarła. Nawet bez szeptów, które natychmiast zaczęły ich otaczać, wiedziała, kim on jest. Andrea mrugnęła, jej ręce drżały nad stosikiem książek.
Gabriel Sinclair.
Jeden z niesławnych braci Sinclair. Słyszała o nich jeszcze przed przybyciem do Blackthorn — dziedzicach imperium owianego tajemnicą, pieniędzmi i, jeśli plotki były prawdziwe, niebezpieczeństwem.
"Jesteś Andrea Riley, prawda?" powiedział, zaskakując ją. "Stypendystka z porannego... incydentu."
Cóż, wiadomości rozchodziły się niezwykle szybko w Akademii Blackthorn.
„Tak, to ja. A ty jesteś Gabriel Sinclair,” odpowiedziała, zauważając, jak pobliscy uczniowie przestali udawać, że czytają, a ich uwagę skupiła ich interakcja. On zawahał się, jakby chciał powiedzieć coś więcej, ale zamiast tego tylko skinął głową i kontynuował pomaganie jej wstać. Jego dotyk był delikatny, w sprzeczności z szeptami, które słyszała o ciemniejszych sprawkach imperium Sinclairów. Andrea obserwowała go, gdy szepty stawały się coraz głośniejsze. Uczniowie nachylali się do siebie, a ich głosy były pełne podziwu i niepokoju.
„Widziałeś to? Nawet na nią nie spojrzał groźnie.”
„Ma szczęście. Gabriel nigdy z nikim nie rozmawia, chyba że musi.”
Gabriel podał jej jedną z książek, jego wyraz twarzy był łagodny i nieczytelny. „Proszę,” powiedział po prostu.
„Dzięki,” zdołała wydusić Andrea, biorąc ją od niego.
Zanim mogła powiedzieć coś więcej, z dziedzińca poniżej rozległ się zamieszanie. Podeszli do okna w samą porę, by zobaczyć kolejnego stypendystę leżącego na ziemi, otoczonego przez trzech chłopaków z czerwonymi krawatami.
„Powiedz to głośniej,” zażądał prześladowca z czerwonym krawatem, jego głos ociekał okrucieństwem. „Przepraszasz? Za co? Za istnienie?”
Gdy Andrea patrzyła z przerażeniem, postać w skórzanej kurtce na mundurze wdarła się do kręgu. Poruszał się jak siła natury, pięści z chirurgiczną precyzją trafiały dwóch prześladowców, zanim zdążyli zareagować. Trzeci próbował uciec, ale Aiden złapał go za czerwony krawat, pociągając go z powrotem.
„Dotknij go jeszcze raz,” powiedział na tyle głośno, by jego głos niósł się przez otwarte okno, „śmiem cię.”
Łobuz w czerwonym krawacie odwrócił się, jego brawura zaczęła słabnąć. „Aiden, to nie to, co—”
Ale nie czekał na wyjaśnienia. Złapał chłopaka za kołnierz i popchnął go do tyłu.
„Znajdź sobie kogoś własnego rozmiaru,” warknął. „A może lepiej, nie zaczepiaj nikogo w ogóle.”
Stypendysta uciekł, jego szeptane podziękowania ledwie słyszalne ponad szumem na dziedzińcu. Aiden Sinclair nawet na niego nie spojrzał. Jego szczęka była zaciśnięta, pięści wciąż mocno zaciśnięte po bokach, a on gwałtownie się odwrócił, przemykając przez tłum. Nie tylko jego wzrost czy luźny karmazynowy krawat przyciągały uwagę – to była burza, która zdawała się emanować z niego, nieokiełznana energia, która zdawała się falować w powietrzu.
Dziedziniec rozstąpił się przed nim niczym Morze Czerwone, uczniowie instynktownie cofali się, aby uniknąć jego ścieżki. Napięcie, które pozostawił za sobą, było gęste, przytłaczające i niezaprzeczalne.
Andrea powoli wypuściła powietrze, jej serce wciąż waliło po tym, co właśnie zobaczyła. „Zostanie za to wydalony,” mruknęła.
Gabriel Sinclair pojawił się obok niej, cichy i opanowany, choć w jego głosie była nuta napięcia, gdy odpowiedział.
„Nikt nie wydala Sinclairów.” Jego ton niósł ślad czegoś, czego Andrea nie potrafiła do końca określić – goryczy, być może, czy rezygnacji. „Chodź,” powiedział po chwili, gestem wskazując budynek. „Powinnaś iść na lunch. Biblioteka nie zawsze jest tak spokojna, jak się wydaje.”
Stołówka była wirującym chaosem dźwięków i ruchu, kakofonią rozmów, brzęku sztućców i śmiechu. Ale pod hałasem kryła się sztywna struktura, niepisane, lecz niezaprzeczalne zasady Akademii Blackthorn. Wzrok Andrei przesunął się po sali, zauważając ponownie wyraźny podział pomiędzy czerwonymi a białymi krawatami. Elity w czerwonych krawatach dominowały przy najlepszych stołach przy oknach, ich głosy były głośne i beztroskie. Stypendyści, oznaczeni białymi krawatami, skupiali się na obrzeżach, ich rozmowy były cichsze, a uśmiechy bardziej stonowane.
Andrea właśnie usiadła przy jednym z odległych stolików, gdy to poczuła: coś zimnego i mokrego spływającego po jej plecach. Lodowaty szok sprawił, że gwałtownie wciągnęła powietrze, a jej ciało drgnęło mimowolnie, gdy ciecz przesiąkała przez koszulę. Odwróciła się gwałtownie, by zobaczyć Victorię Sterling stojącą za nią, trzymającą pusty kubek, z wyrazem twarzy pełnym udawanego zatroskania.
„Och, drobiazg,” powiedziała Victoria, jej usta wykrzywiły się w uśmiechu, który nie sięgał oczu. „Ups. Chyba mrożona kawa jest trudniejsza do opanowania, niż myślałam.”
Andrea poczuła, jak jej dłonie zaciskają się pod stołem, a paznokcie wbijają się w jej dłonie, gdy walczyła, by zachować spokój.
„Naprawdę powinnaś być bardziej ostrożna, Riley,” kontynuowała Victoria, jej głos wystarczająco głośny, by przyciągnąć uwagę pobliskich stolików. „Nie chciałabym, żeby ludzie pomyśleli, że nie radzisz sobie z odrobiną... presji.”
„Proszę.” Przed nią pojawiła się elegancka chusteczka, wyglądająca na drogą, trzymana przez dłoń o długich palcach i eleganckim wyglądzie. Andrea spojrzała bliżej na nieskazitelnie złożoną chusteczkę, ozdobioną herbem Sinclairów.
Nie powiedział nic więcej. Jego ciemne, kalkulujące oczy przelotnie spojrzały na Andreę, a potem skupiły się na Victorii. Jego wyraz twarzy nie zdradzał emocji, ale ciężar jego spojrzenia wystarczył, by uśmiech Victorii zbladł.
„Damien,” powiedziała, jej ton nagle ostrożny. „Nie chciałam—”
„Bądź bardziej ostrożna z napojami, Sterling. Wypadki mają sposób na... potrójny powrót.”
Twarz Victorii pobladła. Wycofała się bez słowa, zostawiając Andreę z niesamowicie miękką chusteczką w ręku. Damien już poszedł dalej, jego sztywna postawa i precyzyjne ruchy wyróżniały go tak samo, jak jego czerwony krawat.
"Nie przejmuj się intensywnością mojego brata," powiedział za nią figlarny głos. "Damien urodził się z srebrnym kijem w... no, wiesz, o co chodzi." Andrea mrugnęła na niego, zaskoczona jego swobodnym tonem. "Wyglądasz na zagubioną, piękna," powiedział Liam Sinclair, jego uśmiech się poszerzał. "Potrzebujesz pomocy w znalezieniu następnej klasy?" "W porządku, dziękuję," odpowiedziała Andrea, ale Liam już wyrywał jej plan lekcji z ręki. "Zaawansowana literatura z Matthewsem? Idealnie, idę w tamtą stronę." Jego uśmiech mógłby rozjaśnić ciemną stronę księżyca. "Chociaż powinienem cię ostrzec, że trasa jest zdradliwa. Smoki, ruchome piaski, od czasu do czasu troll... zdecydowanie potrzebujesz doświadczonego przewodnika." Andrea mimo postanowienia, by trzymać się z dala od Sinclairów, zaczęła się śmiać. Flirt Liama był jak słońce po deszczu, ciepły i zaskakująco przyjemny. Ale gdy prowadził ją przez labiryntowe korytarze Blackthorn, poczuła to – spojrzenie ciężkie jak ołów. Na końcu krzyżowego korytarza stał najstarszy z braci Sinclair. Nathaniel obserwował ich postępy oczami jak czarny lód, jego wyraz twarzy nieczytelny. W przeciwieństwie do przelotnych spotkań z jego braćmi, jego milcząca obserwacja wydawała się celowa, oceniająca. Pająk obserwujący muchę wchodzącą w jego sieć. Wesoła rozmowa Liama niosła ich dalej, ale skóra Andrei cierpła, dopóki nie skręcili za róg. Dotarła na zajęcia z literatury niespokojna, jej umysł kręcił się od spotkań dnia. Prawie umknęło jej uwadze puste pudełko po kartach leżące na biurku nauczyciela. Prosta rzecz, wytarta na brzegach, niepozorna, z wyjątkiem tego, jak twarz Sophie straciła kolor, gdy je zobaczyła. "Sophie? Co się stało?"
Jej współlokatorka złapała ją za ramię, palce wbijając się wystarczająco mocno, aby zostawić siniaki.
„Zaczyna się,” wyszeptała Sophie, jej głos drżał. „Boże, miej nas wszystkich w opiece.”
„Co się zaczyna? Sophie?”
Ale Sophie tylko pokręciła głową, jej oczy wpatrzone w pustą skrzynkę, jakby to był zapalony lont dynamitu. Wokół nich inni uczniowie też to zauważyli. Atmosfera w klasie zmieniła się, napięcie trzaskało jak statyczność przed burzą.
Zadzwonił dzwonek, ostry i ostateczny jak zamykająca się pułapka.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zmierzch wdarł się do klasy, rzucając długie, złowieszcze cienie na ławki, gdy światło odbijało się smugami karmazynu i złota. Napięcie było wyczuwalne, każdy szelest ruchu był wzmocniony w niemal całkowitej ciszy. Kiedy pojawiła się zamaskowana postać, wydawało się, że wyszła bezpośrednio z cienia.
Była wysoka i odziana w czerń, materiał zdawał się pochłaniać światło. Biała porcelanowa maska skrywała jej twarz. Pokój zamarł w bezruchu. Ani szeptu, ani szelestu papieru. Nawet zegar zdawał się zatrzymać w geście szacunku dla postaci stojącej w drzwiach.
Andrea zamarła, gdy zimny, nieznany lęk przeszył jej skórę. Obok niej, dłoń Sophie wystrzeliła spod ławki, ściskając palce Andrei z taką siłą, że graniczyło to z bólem.
"Królewski Los rozpoczyna się dzisiaj." Głos, który przemówił, był zniekształcony, jakby przefiltrowany przez modulator. Niemożliwe było określenie, czy należał do mężczyzny, czy kobiety, ale jego ciężar był niezaprzeczalny. "Dla tych, którzy są nowi w Blackthorn, witamy w grze, która określi wasze miejsce w tych murach na semestr."
Serce Andrei biło gwałtownie, każde uderzenie odbijało się echem w jej uszach. Czuła, jak ciężar spojrzeń całej sali przesuwa się w stronę postaci na przedzie klasy. Szepczące plotki o "Królewskim Losie" nagle nabrały sensu — i rzeczywistość była bardziej przerażająca, niż sobie wyobrażała.
Postać ruszyła naprzód z mierzoną precyzją, jej czarne buty były bezgłośne na drewnianej podłodze. W rękach w rękawiczkach trzymała pustą pudełko na karty, które Andrea zauważyła wcześniej na biurku nauczyciela. Odwracając je powoli, badała je, jakby było świętym artefaktem, zanim ponownie zwróciła się do klasy.
"Pięćdziesiąt dwie karty," zaczął Deckmaster, trzymając pudełko w górze, "zostały ukryte na terenie akademii. Macie dwie godziny, aby znaleźć jedną i wrócić tutaj. Karta, którą przyniesiecie, określi waszą rolę, wasz status, wasze miejsce — aż do następnego Losu."
Andrea poczuła, jak ręka Sophie ponownie się zacieśnia, teraz drżąca. Maska obróciła się, badając klasę, każdy ruch był celowy i dominujący.
Gdy mówili, drugi Deckmaster wystąpił naprzód, trzymając kawałek białej kredy w rękawiczkach. Z celową precyzją zaczął rysować na tablicy za sobą. Kreda zgrzytała o powierzchnię, dźwięk był ostry i drażniący w przytłaczającej ciszy.
Piramida zaczęła przybierać kształt. Na jej szczycie narysowali dwa symbole: Króla i Królową. Pod nimi, pojedynczy Walet. Poniżej, poziomy rozszerzały się, by objąć liczby: Dziesięć do Osiem, Siedem i tak dalej, aż do podstawy piramidy, która trzymała najniższe rangi: Trzy, Dwa, i wreszcie, oddzielony od wszystkich innych, najniższy — Joker.
Kiedy piramida została ukończona, drugi Mistrz Kart odwrócił się do klasy, a ich zamaskowane spojrzenie przesunęło się po rzędach uczniów.
„To,” powiedzieli, wskazując na tablicę, „jest hierarchia społeczna, której będziecie przestrzegać. Karta, którą wylosujecie, określi wasze miejsce w niej.” Wskazali na szczyt piramidy. „Król i Królowa rządzą. Mają absolutną władzę nad klasą, wydają polecenia i podejmują decyzje, które wszyscy muszą przestrzegać. Ich słowo jest prawem.”
Brzuch Andrei zawirował, gdy ich ręka opadła na następny poziom. „Walet służy Królowi lub Królowej. Lojalny, posłuszny i nieugięty, Walet egzekwuje ich wolę, zapewniając, że ich polecenia są wykonywane co do joty.”
Drugi Mistrz Kart przesunął się niżej, stukając w środkowe warstwy. „Karty od Dziesięciu do Ośmiu należą do Plotkarzy, życiodajnej siły informacji, intryg i skandali w klasie. Relacjonują, demaskują i mieszają, ale zawsze w służbie hierarchii.”
Kreda zawisła nad Siódemką. „Geek. Zafascynowany wiedzą, ta rola oferuje ekspertyzę klasie, służąc jako zasób dla wyższych rang.”
Jeszcze niżej, ręka wskazała Szóstkę. „Szóstki to Podwładni. Będziecie wykonywać zadania, obsługiwać obowiązki i wykonywać polecenia bez wahania.”
Mistrz Kart zszedł do przedostatniego poziomu. „Piątka to Nerd, społecznie nieporadny i często niedoceniany. Czwórka i Trójka reprezentują outsiderów—Emo, Gotów, Punków—tych, którzy są definiowani przez swoje alternatywne sposoby. Wasze role mogą się różnić, ale wasze miejsce nie.”
Na koniec wskazali na najniższą warstwę. „Dwójka to Samotnik lub Filantrop. Miły, niewidoczny, odizolowany. A potem,” ręka w rękawiczce zatrzymała się nad samotną kartą poniżej piramidy, „jest Joker.”
Klasa zdawała się wstrzymywać oddech.
„Joker jest kozłem ofiarnym,” powiedział Mistrz Talii, a ich głos stał się lodowato zimny. „Ofiara. Najniższy z niskich. Istnieje, aby znosić drwiny, okrucieństwo i karę całej klasy. Odmowa gry lub brak zwrotu karty oznacza stanie się Jokerem. Będziesz żyć jako wyrzutek, aż do następnego Losowania.”
Klatka piersiowa Andrei zacisnęła się, gdy ciężar słów zapadł w nią. Każdy uczeń był teraz konkurentem, starającym się uniknąć tej najniższej roli.
Ale wtedy drugi Mistrz Talii narysował kolejną linię poza piramidą i jedną kartę: Asa.
„Jest jedna karta, która nie pasuje do piramidy,” powiedzieli, a ich ton przeszedł w coś mroczniejszego, bardziej złowrogiego. „As. Awanturnik, buntownik, zakłócacz porządku. As nie odpowiada przed nikim, łamie wszystkie zasady i działa jako agent chaosu. Ale uważaj,” dodali, a ich głos opadł, „As kroczy niebezpieczną ścieżką. Wolność ma swoją cenę.”
Umysł Andrei pędził. Hierarchia nie była już abstrakcją — była brutalna, nieugięta i nieunikniona.
„Pamiętaj,” kontynuował Mistrz Talii, ich głos przecinał powietrze, „im wyższą kartę znajdziesz, tym wyższa będzie twoja ranga.”
Żołądek Andrei się skręcił, gdy maska nieco przechyliła się w jej stronę, jakby mogła wyczuć jej niepokój. Każdy uczeń w klasie był teraz konkurentem, graczem w grze, której nie wybrali, ale z której nie mogli się wydostać.
„Zasady są proste,” powiedział drugi Mistrz Talii, odkładając pudełko z kartami na biurko. „Znajdź swoją kartę. Wróć tutaj, zanim czas się skończy. I odgrywaj swoją rolę do następnego Losowania.” Odwrócili się w stronę drzwi, zatrzymując się, by dostarczyć ostatnie ostrzeżenie. „Oszustwa nie będą tolerowane. Zgłaszanie gry personelowi lub nauczycielom nie będzie tolerowane. Zawsze obserwujemy.”
Widoczny dreszcz przeszedł przez pokój przy tym ostatnim słowie. Andrea przypomniała sobie wcześniejszy strach Sophie, rozumiejąc go teraz z przerażającą jasnością.
„Ci, którzy odmówią uczestnictwa lub spróbują zakłócić grę, automatycznie otrzymają status Jokera,” kontynuował pierwszy Mistrz Talii. „To samo dotyczy każdego, kto nie wróci do tego pokoju z kartą, gdy czas się skończy.” Wyciągnęli ozdobną klepsydrę z ich płaszcza. „Twój czas zaczyna się teraz.”
Chaos wybuchł. Uczniowie zerwali się z miejsc, przepychając się nawzajem w desperacji, by wydostać się z sali. Victoria Sterling poruszała się z zaskakującym celem, kierując się prosto do szklarni, z kilkoma swoimi zwolennikami za sobą.
„Uciekaj,” szepnęła Sophie, jej twarz blada z przerażenia. „I módl się, żebyś nie dostała Jokera.”
Potem zniknęła, zostawiając Andreę samą w szybko pustoszejącej klasie. Deckmaster stał nieruchomo na przedzie, piasek w klepsydrze nieubłaganie się przesypywał.
Andrea zmusiła się do myślenia. Biblioteka – była ogromna, z niezliczonymi miejscami do ukrycia się. Biegła przez cieniste korytarze Blackthorn, jej biała krawatka powiewała za nią jak flaga kapitulacji. Inni uczniowie już przeglądali książki, wyciągając je z półek, sprawdzając za portretami.
„Nie tam.” Cichy głos Gabriela Sinclaira sprawił, że podskoczyła. Stał w cieniu między dwoma półkami, obserwując ją tymi burzowoszarymi oczami. „Szukasz w złym miejscu.”
„Powiesz mi więc, gdzie jest to właściwe miejsce?” zapytała Andrea, słysząc desperację we własnym głosie.
Wyraz twarzy Gabriela mignął czymś, co mogło być poczuciem winy. „Nie powinienem. Ale...” Zerknął przez ramię, potem pochylił się bliżej. „Szukaj tam, gdzie serca kwitną w zapomnianych miejscach. To wszystko, co mogę powiedzieć.”
Zniknął między półkami, zanim mogła zapytać więcej, zostawiając ją z jego zagadkową wskazówką. Serca kwitną... Zapomniany ogród różany! Wcześniej dostrzegła go z okna klasy, jego zarośnięte pergole jak szkieletowate palce na tle nieba.
Andrea pobiegła. Zachód słońca pogłębił się w zmierzch, rzucając długie cienie na teren. Brama do ogrodu zaskrzypiała, gdy ją otwierała, rdza odpadała pod jej palcami. Starożytne róże wspinały się po zwietrzałych pergolach, ich kolce jak znaki ostrzegawcze.
Nie była sama. Inni uczniowie krążyli między krzewami, niektórzy już opatrywali podrapane dłonie i podarte rękawy. Krzyk triumfu zamienił się we frustrację – ktoś znalazł Trójkę Trefl. Nie na tyle wysoką, by miała znaczenie, ale oczywiście lepszą niż Joker.
Andrea zagłębiła się w ogród, gdzie róże rosły dziko i nieokiełznane. Słowa Gabriela odbijały się echem w jej umyśle: serca rozkwitają w zapomnianych miejscach. Jej uwagę przyciągnął najbardziej zarośnięty zakątek, gdzie kolczaste gałęzie splatały się w niemal nieprzeniknioną ścianę.
Coś błysnęło głęboko wśród cierni. Nie pozwalając sobie na zastanowienie, Andrea zanurzyła rękę w jeżynach. Ból przeszył jej ramię, gdy ciernie zadrapały jej skórę, ale jej palce zamknęły się na czymś gładkim i sztywnym.
Karta.
Krew poplamiła jej dłoń, gdy Andrea wyrwała rękę z krzaka cierni. Karta była tak mocno zaciśnięta w jej palcach, że nie mogła się zmusić, by na nią spojrzeć — jeszcze nie teraz. Ból od zadrapań, które szpeciły jej skórę, wydawał się odległy, stłumiony przez adrenalinę krążącą w jej żyłach. Nie miała czasu na przetwarzanie. Nie miała czasu na wahanie. Klepsydra była niemal pusta. Musiała biec.
Jej serce biło mocno, gdy pędziła przez ciemniejące korytarze Akademii Blackthorn, jej kroki odbijały się echem od wypolerowanych marmurowych podłóg. Powietrze było ciężkie, przytłaczające, jakby sam budynek wstrzymywał oddech. Czerwone krople z jej ręki rozpryskiwały się na nieskazitelnych płytkach, pozostawiając ślad, który oznaczał jej gorączkową drogę.
Klasa majaczyła przed nią, jej drzwi były otwarte na tyle, by mogła dostrzec migoczące światło wewnątrz. Andrea przyspieszyła, jej płuca paliły, gdy wpadła przez próg.
W środku jej koledzy z klasy już się zebrali, ich twarze były malowane mieszanką triumfu, lęku i wyczerpania. Każdy trzymał swoją kartę blisko — niektórzy ściskając ją jak nagrodę, inni ukrywając, jakby się wstydzili. Atmosfera była gęsta od napięcia, każde spojrzenie przeskakiwało między Mistrzem Talii a klepsydrą na biurku.
Gdy wzrok Victorii spoczął na zakrwawionej ręce Andrei, jej uśmiech wykrzywił się w coś okrutnego.
„Cóż,” powiedziała, jej głos przesłodzony drwiną. „Widzę, że ktoś bawił się trochę za ostro. Czy w ogóle znalazłaś kartę, Riley, czy te zadrapania to twoja nagroda pocieszenia?”
Andrea ją zignorowała, ból w jej ręce był teraz tępy i pulsujący. Czuła kartę śliską od jej krwi, ciężar jej znaczenia był nie do zniesienia.
„Czas,” ogłosił zniekształcony głos Mistrza Talii, przecinając napięcie niczym ostrze. „Odkryjcie swoje karty, wy dwoje ostatnich.”
Pokój zamarł.
„Panno Sterling?”
Victoria wystąpiła naprzód z całą gracją królewskiej osoby, jej ruchy były celowe, gdy uniosła swoją kartę.
„Dziesiątka Pik,” zadeklarowała.
Kilka rozproszonych pomruków aprobaty przetoczyło się przez pokój. Procesja się rozpoczęła, każdy uczeń występował naprzód, by ujawnić swoją rangę. Niektórzy świętowali swoje szczęście szerokimi uśmiechami i szeptami ulgi; inni ledwo tłumili łzy, gdy ujawniali niższe karty.
Sophie była następna. Jej ręce lekko drżały, gdy pokazała Waleta Kier, widoczna fala ulgi przemyła ją. Gabriel, spokojny i nieprzenikniony, ujawnił Króla Karo. Aiden wystąpił naprzód ostatni, z sardonicznym uśmiechem ciągnącym jego usta, gdy odwrócił Asa Pik, aby wszyscy mogli zobaczyć.
Wtedy wszystkie oczy zwróciły się ku Andrei.
„Panno Riley?”
Jej ręce drżały, gdy wystąpiła naprzód, jej oddech zatrzymał się w gardle. Powoli odwróciła kartę, a pokój wstrzymał zbiorowy oddech. Krew rozmazana na powierzchni, ale figura była nie do pomylenia.
Królowa Kier.
W klasie zapadła oszołomiona cisza, przerywana tylko ostrym wdechem jej koleżanek z klasy. Potem rozległ się krzyk.
„Nie, co do cholery!” Głos Victorii się załamał, a jej twarz wykrzywiła się w furii. „To niemożliwe! Ona jest tylko jakąś nieudaczną uczennicą! Ona nie może—ona nie może—”
„Cisza,” rozkazał Mistrz Talii, unosząc rękawiczkę. Autorytet w ich głosie był niezaprzeczalny. „Karta została odsłonięta. Panna Riley jest waszą Królową.”
Serce Andrei waliło w jej piersi, gdy ciężar tytułu osiadł na niej. Pokój wydawał się teraz mniejszy, spojrzenia jej rówieśników były duszące.
„Spotkajcie się z waszym Królem i Królową z szacunkiem i posłuszeństwem,” intonował Mistrz Talii, obracając maskę w stronę klasy. „Ich panowanie zaczyna się teraz.”
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek przyniósł nową rzeczywistość do Akademii Blackthorn. Andrea stała przed lustrem, dotykając bandaży na dłoniach, wciąż próbując zrozumieć, jak to się stało, że pojedyncza karta do gry przemieniła ją z uczennicy stypendialnej w królową. Jej biały krawat wydawał się teraz inny – mniej jako znak wstydu, a bardziej jako odznaka buntu.
Pierwszy test jej nowego statusu odbył się podczas śniadania. Victoria Sterling weszła do jadalni, jej idealna postawa pękła, gdy zobaczyła Andreę. Zgodnie z tradycją, Dziesiątka Pik – Dziewczyna od Plotek – musiała jako pierwsza publicznie uznać nową hierarchię.
"Wiesz, że zapłaciła trzem uczniom, aby znaleźli dla niej Królową Pik?" szepnęła Sophie, gdy Victoria zbliżała się do ich stołu. "Dlatego jest taka wściekła. Wydała fortunę, aby zagwarantować sobie pozycję, a teraz utknęła jako Dziesiątka."
Victoria zatrzymała się przed Andreą, jej twarz była napięta z ledwo skrywaną złością. Dla każdego obserwującego personelu mogło to wyglądać jak normalna interakcja między uczniami.
Cała sala wstrzymała oddech, gdy Victoria podeszła do stołu Andrei. Jej twarz była napięta z wściekłości, ale wykonała mały ukłon.
"Andrea," powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Jak... szczęśliwa jesteś."
"Dzięki, chyba," odparła cicho Andrea, pamiętając, jak to było, gdy wczoraj rozlano na nią kawę.
Mięsień drgnął na szczęce Victorii, ale nie mogła zrobić nic poza kiwnięciem głową i wycofaniem się. Jadalnia wybuchła szeptami.
"Uważaj," powiedziała z małym złowrogim uśmiechem. "Sinclair'owie nadchodzą. Wszyscy."
Na miłość boską…
Teraz będzie musiała stawić czoła tym braciom, o których krążyło tyle mrocznych plotek w Akademii. Tym samym braciom, z których niemal każdy, jak Andrea już wiedziała z tych samych plotek, wczoraj otrzymał swoje królewskie karty. Oprócz jej kolegów z klasy Gabriela i Aidena, wiedziała, że Liam z równoległej klasy wylosował dopasowanie do jej Królowej – Króla Kier, Damien z 11 klasy dostał Króla Trefl, a ich starszy brat z klasy maturalnej wylosował Króla Pik.
Gabriel dotarł do nich pierwszy, jego ruchy były celowe i wyważone. Pochylił się, jakby pytając o notatki z zajęć, ale jego głos był cichy i poważny. "Myślę, że powinniśmy porozmawiać o współpracy," powiedział. "Wyższe rangi zazwyczaj utrzymują pewne... układy."
Zanim Andrea mogła odpowiedzieć, pojawił się Aiden, siadając na pobliskim krześle z wyrachowaną swobodą. Jego oczy przeszyły Andreę mieszanką irytacji i czegoś jeszcze – ciekawości, być może. "Stypendystka na szczycie," zastanowił się cicho. "Może system nie jest całkowicie zepsuty."
"To idealne!" Liam gładko dołączył do ich grupy, jego złote włosy łapały poranne światło. Jego głos zniżył się, by żaden przechodzący nauczyciel nie mógł go usłyszeć. "Musisz przyznać, że to całkiem zbieg okoliczności. To przeznaczenie! Król i Królowa Kier, w końcu razem."
"Nie bądź dziecinny," przerwał Damien, dołączając do nich z naręczem książek jako przykrywką. Studiował Andreę, jak naukowiec mógłby badać nieoczekiwany wynik eksperymentu. "Choć muszę przyznać, że statystyczne nieprawdopodobieństwo tego wyniku jest... fascynujące."
"Moi bracia są dość bezpośredni," przerwał gładki głos Nathaniela, podchodząc, rzekomo pokazując coś w podręczniku. "Może powinniśmy dać twojej nowej... koleżance z klasy trochę przestrzeni do przyzwyczajenia się."
Skinął na kogoś, a student dyskretnie umieścił misternie zapakowaną paczkę w torbie Andrei. "Gest szacunku," powiedział cicho Nathaniel. "I prośba o spotkanie prywatne, kiedy będziesz miała czas."
Andrea wpatrywała się w paczkę, jej srebrny papier i czarna wstążka krzyczały o bogactwie i władzy.
"Dziękuję," zdołała powiedzieć. "Ale muszę zapytać – dlaczego? Są królowe w innych klasach, jak dobrze wiem. Dlaczego wszyscy nagle interesujecie się mną?"
Liam pochylił się, utrzymując niski ton głosu. "Bo jesteś niemożliwa," powiedział, a jego oczy lśniły intrygą. "Wiesz, jak długo minęło odkąd biały krawat przyciągnął króla lub królową? Nigdy. Nigdy się to nie zdarzyło. Karty są zawsze... układane wcześniej."
"Bogaci uczniowie dbają o to," dodał Damien klinicznie, dołączając do nich z stosikiem książek jako przykrywką. "Stawka za zapewnienie sobie królowej to około pięćdziesiąt tysięcy dolarów, wypłacane różnym uczniom, którzy wiedzą, gdzie szukać."
Aiden pojawił się następnie, osuwając się na krzesło. "System jest ustawiony," powiedział bez ogródek. "Jest tak od pokoleń. A potem przychodzisz ty i jakoś znajdujesz Królową samodzielnie, bez żadnych kontaktów, bez opłaconych poszukiwaczy?"
"To naprawdę interesujące, rzeczywiście," skomentował gładko Nathaniel, podchodząc do ich grupy. "Chyba że ktoś ci powiedział, gdzie szukać." Jego oczy błysnęły w stronę Gabriela, a potem na zabandażowane ręce Andrei.
Adrea nie mogła nie zauważyć tego groźnego tonu od starszego brata, więc nie chcąc zdradzić Gabriela, tylko przełknęła ślinę i odpowiedziała: "Dziękuję za wasz czas, rozważę waszą ofertę."
Uśmiech Nathaniela nie sięgnął jego oczu. "Dobrze. Czekam z niecierpliwością."
Bracia Sinclair stopniowo się rozeszli, ich odejścia były starannie rozłożone w czasie, każde zaprojektowane, by wyglądać niekoordynowanie i naturalnie. Jednak Andrea czuła ciężar ich zbiorowego zainteresowania nadal unoszący się w pokoju jak zjawa, przygniatając jej klatkę piersiową.
Sophie pochyliła się bliżej, jej głos ledwie szeptem.
"To było..." Urwała, a jej szerokie oczy przeskoczyły na twarz Andrei.
„Przytłaczające?” zaproponowała Andrea, jej ton był napięty, ale pewny.
„Przerażające,” poprawiła Sophie, jej słowa były szybkie i ostre. „Sinclairów nigdy nie interesowało to. Nigdy nie poświęcają tyle uwagi nikomu. A już na pewno nie wszystkim naraz.”
Andrea chciała się sprzeciwić, ale prawda była niezaprzeczalna. Każdy z braci podszedł do niej dzisiaj, ich uwaga była nieustępliwa, ich motywy niejasne. Nie potrzebowała ostrzeżenia Sophie, by wiedzieć, że to nie było normalne.
Powietrze w pustym korytarzu było chłodne i ciche, gdy Andrea spieszyła się na kolejne zajęcia, a jedynym towarzystwem były dla niej słabe echo kroków. Zawróciła za róg i niemal wpadła na Gabriela Sinclaira, który opierał się swobodnie o ścianę, trzymając otwarty notatnik.
„Gabriel,” powiedziała, zaskoczona, rozglądając się, czy ktoś patrzy.
„Panno Riley,” odpowiedział, jego głos był miękki, lecz stanowczy, jakby omawiali coś całkowicie zwyczajnego. Podniósł nieco notatnik, słaby pretekst dla ich spotkania. „Nazwijmy to... dyskusją o naszym projekcie do klasy.”
Andrea zmarszczyła brwi. „Dlaczego?”
Jego szare oczy przytrzymały jej wzrok, zaniepokojone, ale intensywne. „Ponieważ moja oferta była szczera,” powiedział cicho. „Będziesz potrzebować wsparcia tutaj. Zwłaszcza teraz.”
Andrea skrzyżowała ramiona, jej umysł wciąż wirował od śniadania. „Bo złamałam system?”
Usta Gabriela zacisnęły się w cienką linię. „Ponieważ zwróciłaś uwagę wszystkich moich braci też. To się nie zdarzyło od...” Urwał, potrząsając głową, jakby odrzucał myśl, której nie chciał wypowiedzieć. „Po prostu bądź ostrożna, Andrea. Gra ma zasady, ale nie jest fair. I nie jest łaskawa.”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, wyprostował się, kiwając jej głową w sposób zarówno formalny, jak i ostateczny, po czym zniknął w korytarzu.
Nie miała czasu, by się nad tym zastanawiać. Zadzwonił dzwonek, a jego ostry dźwięk przerwał zaklęcie i posłał ją pędem na kolejną lekcję.
Kiedy weszła do sali, jej oczy natychmiast spoczęły na pustym miejscu z tyłu. Szybko ruszyła w jego kierunku, trzymając głowę nisko. Ale gdy usiadła, poczuła to — obecność za sobą.
Cień zamajaczył na obrzeżach jej widzenia, gdy Aiden Sinclair wsunął się do ławki bezpośrednio za nią, jego ruchy były niespieszne, celowe. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, że to on. Powietrze wokół niego zdawało się zmieniać, naładowane i elektryczne, jak chwile przed burzą.
Pochylił się lekko do przodu, jego głos był niski i szorstki. „Jesteś inna,” mruknął, słowa przeznaczone tylko dla niej.
Andrea zesztywniała, jej palce zacisnęły się na brzegach zeszytu. „Co to ma znaczyć?”
„Nie pozwól, aby to miejsce to zmieniło,” powiedział, jego ton był teraz łagodniejszy, jakby to było ostrzeżenie, a nie komplement.
Reszta dnia minęła w mgle szeptów i ukradkowych spojrzeń. Nawet nauczyciele zdawali się obchodzić z nią ostrożnie, ich zwykle lekceważący ton wobec stypendystów zastąpiło coś przypominającego ostrożny szacunek.
Między zajęciami Andrea znów została osaczona przez Liama. Wślizgnął się na miejsce obok niej z łatwością kogoś, kto posiada świat. „Musisz być spektakularną Królową,” powiedział. „Los, mówię ci.”
Andrea pokręciła głową, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, głos Damiena przeciął tę chwilę. „Los jest dla bajek,” powiedział, jego spojrzenie chłodne i kalkulujące. „Ta gra dotyczy władzy, strategii i przetrwania. Trzymaj się, Riley. Jesteś teraz na głębokiej wodzie.”
Posłaniec dostarczył prezent Nathaniela do jej następnej klasy – antyczną pozytywkę, która grała arię "Królowa Nocy". W środku znajdowała się notatka: "Moc ci pasuje. Pozwól, że nauczę cię, jak ją posługiwać."
Pod koniec dnia Andrea miała mętlik w głowie. Otworzyła swoją szafkę, potrzebując chwili normalności. Na podłogę spadł kawałek papieru.
Wiadomość była wycięta z liter z magazynów, jaskrawo czarna na białym tle: "CHŁOPI, KTÓRZY UDZIELAJĄ SIĘ W KRÓLOWE, CZĘSTO TRACĄ GŁOWY."
Niech żyje Królowa, rzeczywiście.
Przesuń w górę, aby kontynuować