Zmierzch wdarł się do klasy, rzucając długie, złowieszcze cienie na ławki, gdy światło odbijało się smugami karmazynu i złota. Napięcie było wyczuwalne, każdy szelest ruchu był wzmocniony w niemal całkowitej ciszy. Kiedy pojawiła się zamaskowana postać, wydawało się, że wyszła bezpośrednio z cienia.
Była wysoka i odziana w czerń, materiał zdawał się pochłaniać światło. Biała porcelanowa maska skrywała jej twarz. Pokój zamarł w bezruchu. Ani szeptu, ani szelestu papieru. Nawet zegar zdawał się zatrzymać w geście szacunku dla postaci stojącej w drzwiach.
Andrea zamarła, gdy zimny, nieznany lęk przeszył jej skórę. Obok niej, dłoń Sophie wystrzeliła spod ławki, ściskając palce Andrei z taką siłą, że graniczyło to z bólem.
"Królewski Los rozpoczyna się dzisiaj." Głos, który przemówił, był zniekształcony, jakby przefiltrowany przez modulator. Niemożliwe było określenie, czy należał do mężczyzny, czy kobiety, ale jego ciężar był niezaprzeczalny. "Dla tych, którzy są nowi w Blackthorn, witamy w grze, która określi wasze miejsce w tych murach na semestr."
Serce Andrei biło gwałtownie, każde uderzenie odbijało się echem w jej uszach. Czuła, jak ciężar spojrzeń całej sali przesuwa się w stronę postaci na przedzie klasy. Szepczące plotki o "Królewskim Losie" nagle nabrały sensu — i rzeczywistość była bardziej przerażająca, niż sobie wyobrażała.
Postać ruszyła naprzód z mierzoną precyzją, jej czarne buty były bezgłośne na drewnianej podłodze. W rękach w rękawiczkach trzymała pustą pudełko na karty, które Andrea zauważyła wcześniej na biurku nauczyciela. Odwracając je powoli, badała je, jakby było świętym artefaktem, zanim ponownie zwróciła się do klasy.
"Pięćdziesiąt dwie karty," zaczął Deckmaster, trzymając pudełko w górze, "zostały ukryte na terenie akademii. Macie dwie godziny, aby znaleźć jedną i wrócić tutaj. Karta, którą przyniesiecie, określi waszą rolę, wasz status, wasze miejsce — aż do następnego Losu."
Andrea poczuła, jak ręka Sophie ponownie się zacieśnia, teraz drżąca. Maska obróciła się, badając klasę, każdy ruch był celowy i dominujący.
Gdy mówili, drugi Deckmaster wystąpił naprzód, trzymając kawałek białej kredy w rękawiczkach. Z celową precyzją zaczął rysować na tablicy za sobą. Kreda zgrzytała o powierzchnię, dźwięk był ostry i drażniący w przytłaczającej ciszy.
Piramida zaczęła przybierać kształt. Na jej szczycie narysowali dwa symbole: Króla i Królową. Pod nimi, pojedynczy Walet. Poniżej, poziomy rozszerzały się, by objąć liczby: Dziesięć do Osiem, Siedem i tak dalej, aż do podstawy piramidy, która trzymała najniższe rangi: Trzy, Dwa, i wreszcie, oddzielony od wszystkich innych, najniższy — Joker.
Kiedy piramida została ukończona, drugi Mistrz Kart odwrócił się do klasy, a ich zamaskowane spojrzenie przesunęło się po rzędach uczniów.
„To,” powiedzieli, wskazując na tablicę, „jest hierarchia społeczna, której będziecie przestrzegać. Karta, którą wylosujecie, określi wasze miejsce w niej.” Wskazali na szczyt piramidy. „Król i Królowa rządzą. Mają absolutną władzę nad klasą, wydają polecenia i podejmują decyzje, które wszyscy muszą przestrzegać. Ich słowo jest prawem.”
Brzuch Andrei zawirował, gdy ich ręka opadła na następny poziom. „Walet służy Królowi lub Królowej. Lojalny, posłuszny i nieugięty, Walet egzekwuje ich wolę, zapewniając, że ich polecenia są wykonywane co do joty.”
Drugi Mistrz Kart przesunął się niżej, stukając w środkowe warstwy. „Karty od Dziesięciu do Ośmiu należą do Plotkarzy, życiodajnej siły informacji, intryg i skandali w klasie. Relacjonują, demaskują i mieszają, ale zawsze w służbie hierarchii.”
Kreda zawisła nad Siódemką. „Geek. Zafascynowany wiedzą, ta rola oferuje ekspertyzę klasie, służąc jako zasób dla wyższych rang.”
Jeszcze niżej, ręka wskazała Szóstkę. „Szóstki to Podwładni. Będziecie wykonywać zadania, obsługiwać obowiązki i wykonywać polecenia bez wahania.”
Mistrz Kart zszedł do przedostatniego poziomu. „Piątka to Nerd, społecznie nieporadny i często niedoceniany. Czwórka i Trójka reprezentują outsiderów—Emo, Gotów, Punków—tych, którzy są definiowani przez swoje alternatywne sposoby. Wasze role mogą się różnić, ale wasze miejsce nie.”
Na koniec wskazali na najniższą warstwę. „Dwójka to Samotnik lub Filantrop. Miły, niewidoczny, odizolowany. A potem,” ręka w rękawiczce zatrzymała się nad samotną kartą poniżej piramidy, „jest Joker.”
Klasa zdawała się wstrzymywać oddech.
„Joker jest kozłem ofiarnym,” powiedział Mistrz Talii, a ich głos stał się lodowato zimny. „Ofiara. Najniższy z niskich. Istnieje, aby znosić drwiny, okrucieństwo i karę całej klasy. Odmowa gry lub brak zwrotu karty oznacza stanie się Jokerem. Będziesz żyć jako wyrzutek, aż do następnego Losowania.”
Klatka piersiowa Andrei zacisnęła się, gdy ciężar słów zapadł w nią. Każdy uczeń był teraz konkurentem, starającym się uniknąć tej najniższej roli.
Ale wtedy drugi Mistrz Talii narysował kolejną linię poza piramidą i jedną kartę: Asa.
„Jest jedna karta, która nie pasuje do piramidy,” powiedzieli, a ich ton przeszedł w coś mroczniejszego, bardziej złowrogiego. „As. Awanturnik, buntownik, zakłócacz porządku. As nie odpowiada przed nikim, łamie wszystkie zasady i działa jako agent chaosu. Ale uważaj,” dodali, a ich głos opadł, „As kroczy niebezpieczną ścieżką. Wolność ma swoją cenę.”
Umysł Andrei pędził. Hierarchia nie była już abstrakcją — była brutalna, nieugięta i nieunikniona.
„Pamiętaj,” kontynuował Mistrz Talii, ich głos przecinał powietrze, „im wyższą kartę znajdziesz, tym wyższa będzie twoja ranga.”
Żołądek Andrei się skręcił, gdy maska nieco przechyliła się w jej stronę, jakby mogła wyczuć jej niepokój. Każdy uczeń w klasie był teraz konkurentem, graczem w grze, której nie wybrali, ale z której nie mogli się wydostać.
„Zasady są proste,” powiedział drugi Mistrz Talii, odkładając pudełko z kartami na biurko. „Znajdź swoją kartę. Wróć tutaj, zanim czas się skończy. I odgrywaj swoją rolę do następnego Losowania.” Odwrócili się w stronę drzwi, zatrzymując się, by dostarczyć ostatnie ostrzeżenie. „Oszustwa nie będą tolerowane. Zgłaszanie gry personelowi lub nauczycielom nie będzie tolerowane. Zawsze obserwujemy.”
Widoczny dreszcz przeszedł przez pokój przy tym ostatnim słowie. Andrea przypomniała sobie wcześniejszy strach Sophie, rozumiejąc go teraz z przerażającą jasnością.
„Ci, którzy odmówią uczestnictwa lub spróbują zakłócić grę, automatycznie otrzymają status Jokera,” kontynuował pierwszy Mistrz Talii. „To samo dotyczy każdego, kto nie wróci do tego pokoju z kartą, gdy czas się skończy.” Wyciągnęli ozdobną klepsydrę z ich płaszcza. „Twój czas zaczyna się teraz.”
Chaos wybuchł. Uczniowie zerwali się z miejsc, przepychając się nawzajem w desperacji, by wydostać się z sali. Victoria Sterling poruszała się z zaskakującym celem, kierując się prosto do szklarni, z kilkoma swoimi zwolennikami za sobą.
„Uciekaj,” szepnęła Sophie, jej twarz blada z przerażenia. „I módl się, żebyś nie dostała Jokera.”
Potem zniknęła, zostawiając Andreę samą w szybko pustoszejącej klasie. Deckmaster stał nieruchomo na przedzie, piasek w klepsydrze nieubłaganie się przesypywał.
Andrea zmusiła się do myślenia. Biblioteka – była ogromna, z niezliczonymi miejscami do ukrycia się. Biegła przez cieniste korytarze Blackthorn, jej biała krawatka powiewała za nią jak flaga kapitulacji. Inni uczniowie już przeglądali książki, wyciągając je z półek, sprawdzając za portretami.
„Nie tam.” Cichy głos Gabriela Sinclaira sprawił, że podskoczyła. Stał w cieniu między dwoma półkami, obserwując ją tymi burzowoszarymi oczami. „Szukasz w złym miejscu.”
„Powiesz mi więc, gdzie jest to właściwe miejsce?” zapytała Andrea, słysząc desperację we własnym głosie.
Wyraz twarzy Gabriela mignął czymś, co mogło być poczuciem winy. „Nie powinienem. Ale...” Zerknął przez ramię, potem pochylił się bliżej. „Szukaj tam, gdzie serca kwitną w zapomnianych miejscach. To wszystko, co mogę powiedzieć.”
Zniknął między półkami, zanim mogła zapytać więcej, zostawiając ją z jego zagadkową wskazówką. Serca kwitną... Zapomniany ogród różany! Wcześniej dostrzegła go z okna klasy, jego zarośnięte pergole jak szkieletowate palce na tle nieba.
Andrea pobiegła. Zachód słońca pogłębił się w zmierzch, rzucając długie cienie na teren. Brama do ogrodu zaskrzypiała, gdy ją otwierała, rdza odpadała pod jej palcami. Starożytne róże wspinały się po zwietrzałych pergolach, ich kolce jak znaki ostrzegawcze.
Nie była sama. Inni uczniowie krążyli między krzewami, niektórzy już opatrywali podrapane dłonie i podarte rękawy. Krzyk triumfu zamienił się we frustrację – ktoś znalazł Trójkę Trefl. Nie na tyle wysoką, by miała znaczenie, ale oczywiście lepszą niż Joker.
Andrea zagłębiła się w ogród, gdzie róże rosły dziko i nieokiełznane. Słowa Gabriela odbijały się echem w jej umyśle: serca rozkwitają w zapomnianych miejscach. Jej uwagę przyciągnął najbardziej zarośnięty zakątek, gdzie kolczaste gałęzie splatały się w niemal nieprzeniknioną ścianę.
Coś błysnęło głęboko wśród cierni. Nie pozwalając sobie na zastanowienie, Andrea zanurzyła rękę w jeżynach. Ból przeszył jej ramię, gdy ciernie zadrapały jej skórę, ale jej palce zamknęły się na czymś gładkim i sztywnym.
Karta.
Krew poplamiła jej dłoń, gdy Andrea wyrwała rękę z krzaka cierni. Karta była tak mocno zaciśnięta w jej palcach, że nie mogła się zmusić, by na nią spojrzeć — jeszcze nie teraz. Ból od zadrapań, które szpeciły jej skórę, wydawał się odległy, stłumiony przez adrenalinę krążącą w jej żyłach. Nie miała czasu na przetwarzanie. Nie miała czasu na wahanie. Klepsydra była niemal pusta. Musiała biec.
Jej serce biło mocno, gdy pędziła przez ciemniejące korytarze Akademii Blackthorn, jej kroki odbijały się echem od wypolerowanych marmurowych podłóg. Powietrze było ciężkie, przytłaczające, jakby sam budynek wstrzymywał oddech. Czerwone krople z jej ręki rozpryskiwały się na nieskazitelnych płytkach, pozostawiając ślad, który oznaczał jej gorączkową drogę.
Klasa majaczyła przed nią, jej drzwi były otwarte na tyle, by mogła dostrzec migoczące światło wewnątrz. Andrea przyspieszyła, jej płuca paliły, gdy wpadła przez próg.
W środku jej koledzy z klasy już się zebrali, ich twarze były malowane mieszanką triumfu, lęku i wyczerpania. Każdy trzymał swoją kartę blisko — niektórzy ściskając ją jak nagrodę, inni ukrywając, jakby się wstydzili. Atmosfera była gęsta od napięcia, każde spojrzenie przeskakiwało między Mistrzem Talii a klepsydrą na biurku.
Gdy wzrok Victorii spoczął na zakrwawionej ręce Andrei, jej uśmiech wykrzywił się w coś okrutnego.
„Cóż,” powiedziała, jej głos przesłodzony drwiną. „Widzę, że ktoś bawił się trochę za ostro. Czy w ogóle znalazłaś kartę, Riley, czy te zadrapania to twoja nagroda pocieszenia?”
Andrea ją zignorowała, ból w jej ręce był teraz tępy i pulsujący. Czuła kartę śliską od jej krwi, ciężar jej znaczenia był nie do zniesienia.
„Czas,” ogłosił zniekształcony głos Mistrza Talii, przecinając napięcie niczym ostrze. „Odkryjcie swoje karty, wy dwoje ostatnich.”
Pokój zamarł.
„Panno Sterling?”
Victoria wystąpiła naprzód z całą gracją królewskiej osoby, jej ruchy były celowe, gdy uniosła swoją kartę.
„Dziesiątka Pik,” zadeklarowała.
Kilka rozproszonych pomruków aprobaty przetoczyło się przez pokój. Procesja się rozpoczęła, każdy uczeń występował naprzód, by ujawnić swoją rangę. Niektórzy świętowali swoje szczęście szerokimi uśmiechami i szeptami ulgi; inni ledwo tłumili łzy, gdy ujawniali niższe karty.
Sophie była następna. Jej ręce lekko drżały, gdy pokazała Waleta Kier, widoczna fala ulgi przemyła ją. Gabriel, spokojny i nieprzenikniony, ujawnił Króla Karo. Aiden wystąpił naprzód ostatni, z sardonicznym uśmiechem ciągnącym jego usta, gdy odwrócił Asa Pik, aby wszyscy mogli zobaczyć.
Wtedy wszystkie oczy zwróciły się ku Andrei.
„Panno Riley?”
Jej ręce drżały, gdy wystąpiła naprzód, jej oddech zatrzymał się w gardle. Powoli odwróciła kartę, a pokój wstrzymał zbiorowy oddech. Krew rozmazana na powierzchni, ale figura była nie do pomylenia.
Królowa Kier.
W klasie zapadła oszołomiona cisza, przerywana tylko ostrym wdechem jej koleżanek z klasy. Potem rozległ się krzyk.
„Nie, co do cholery!” Głos Victorii się załamał, a jej twarz wykrzywiła się w furii. „To niemożliwe! Ona jest tylko jakąś nieudaczną uczennicą! Ona nie może—ona nie może—”
„Cisza,” rozkazał Mistrz Talii, unosząc rękawiczkę. Autorytet w ich głosie był niezaprzeczalny. „Karta została odsłonięta. Panna Riley jest waszą Królową.”
Serce Andrei waliło w jej piersi, gdy ciężar tytułu osiadł na niej. Pokój wydawał się teraz mniejszy, spojrzenia jej rówieśników były duszące.
„Spotkajcie się z waszym Królem i Królową z szacunkiem i posłuszeństwem,” intonował Mistrz Talii, obracając maskę w stronę klasy. „Ich panowanie zaczyna się teraz.”
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek przyniósł nową rzeczywistość do Akademii Blackthorn. Andrea stała przed lustrem, dotykając bandaży na dłoniach, wciąż próbując zrozumieć, jak to się stało, że pojedyncza karta do gry przemieniła ją z uczennicy stypendialnej w królową. Jej biały krawat wydawał się teraz inny – mniej jako znak wstydu, a bardziej jako odznaka buntu.
Pierwszy test jej nowego statusu odbył się podczas śniadania. Victoria Sterling weszła do jadalni, jej idealna postawa pękła, gdy zobaczyła Andreę. Zgodnie z tradycją, Dziesiątka Pik – Dziewczyna od Plotek – musiała jako pierwsza publicznie uznać nową hierarchię.
"Wiesz, że zapłaciła trzem uczniom, aby znaleźli dla niej Królową Pik?" szepnęła Sophie, gdy Victoria zbliżała się do ich stołu. "Dlatego jest taka wściekła. Wydała fortunę, aby zagwarantować sobie pozycję, a teraz utknęła jako Dziesiątka."
Victoria zatrzymała się przed Andreą, jej twarz była napięta z ledwo skrywaną złością. Dla każdego obserwującego personelu mogło to wyglądać jak normalna interakcja między uczniami.
Cała sala wstrzymała oddech, gdy Victoria podeszła do stołu Andrei. Jej twarz była napięta z wściekłości, ale wykonała mały ukłon.
"Andrea," powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Jak... szczęśliwa jesteś."
"Dzięki, chyba," odparła cicho Andrea, pamiętając, jak to było, gdy wczoraj rozlano na nią kawę.
Mięsień drgnął na szczęce Victorii, ale nie mogła zrobić nic poza kiwnięciem głową i wycofaniem się. Jadalnia wybuchła szeptami.
"Uważaj," powiedziała z małym złowrogim uśmiechem. "Sinclair'owie nadchodzą. Wszyscy."
Na miłość boską…
Teraz będzie musiała stawić czoła tym braciom, o których krążyło tyle mrocznych plotek w Akademii. Tym samym braciom, z których niemal każdy, jak Andrea już wiedziała z tych samych plotek, wczoraj otrzymał swoje królewskie karty. Oprócz jej kolegów z klasy Gabriela i Aidena, wiedziała, że Liam z równoległej klasy wylosował dopasowanie do jej Królowej – Króla Kier, Damien z 11 klasy dostał Króla Trefl, a ich starszy brat z klasy maturalnej wylosował Króla Pik.
Gabriel dotarł do nich pierwszy, jego ruchy były celowe i wyważone. Pochylił się, jakby pytając o notatki z zajęć, ale jego głos był cichy i poważny. "Myślę, że powinniśmy porozmawiać o współpracy," powiedział. "Wyższe rangi zazwyczaj utrzymują pewne... układy."
Zanim Andrea mogła odpowiedzieć, pojawił się Aiden, siadając na pobliskim krześle z wyrachowaną swobodą. Jego oczy przeszyły Andreę mieszanką irytacji i czegoś jeszcze – ciekawości, być może. "Stypendystka na szczycie," zastanowił się cicho. "Może system nie jest całkowicie zepsuty."
"To idealne!" Liam gładko dołączył do ich grupy, jego złote włosy łapały poranne światło. Jego głos zniżył się, by żaden przechodzący nauczyciel nie mógł go usłyszeć. "Musisz przyznać, że to całkiem zbieg okoliczności. To przeznaczenie! Król i Królowa Kier, w końcu razem."
"Nie bądź dziecinny," przerwał Damien, dołączając do nich z naręczem książek jako przykrywką. Studiował Andreę, jak naukowiec mógłby badać nieoczekiwany wynik eksperymentu. "Choć muszę przyznać, że statystyczne nieprawdopodobieństwo tego wyniku jest... fascynujące."
"Moi bracia są dość bezpośredni," przerwał gładki głos Nathaniela, podchodząc, rzekomo pokazując coś w podręczniku. "Może powinniśmy dać twojej nowej... koleżance z klasy trochę przestrzeni do przyzwyczajenia się."
Skinął na kogoś, a student dyskretnie umieścił misternie zapakowaną paczkę w torbie Andrei. "Gest szacunku," powiedział cicho Nathaniel. "I prośba o spotkanie prywatne, kiedy będziesz miała czas."
Andrea wpatrywała się w paczkę, jej srebrny papier i czarna wstążka krzyczały o bogactwie i władzy.
"Dziękuję," zdołała powiedzieć. "Ale muszę zapytać – dlaczego? Są królowe w innych klasach, jak dobrze wiem. Dlaczego wszyscy nagle interesujecie się mną?"
Liam pochylił się, utrzymując niski ton głosu. "Bo jesteś niemożliwa," powiedział, a jego oczy lśniły intrygą. "Wiesz, jak długo minęło odkąd biały krawat przyciągnął króla lub królową? Nigdy. Nigdy się to nie zdarzyło. Karty są zawsze... układane wcześniej."
"Bogaci uczniowie dbają o to," dodał Damien klinicznie, dołączając do nich z stosikiem książek jako przykrywką. "Stawka za zapewnienie sobie królowej to około pięćdziesiąt tysięcy dolarów, wypłacane różnym uczniom, którzy wiedzą, gdzie szukać."
Aiden pojawił się następnie, osuwając się na krzesło. "System jest ustawiony," powiedział bez ogródek. "Jest tak od pokoleń. A potem przychodzisz ty i jakoś znajdujesz Królową samodzielnie, bez żadnych kontaktów, bez opłaconych poszukiwaczy?"
"To naprawdę interesujące, rzeczywiście," skomentował gładko Nathaniel, podchodząc do ich grupy. "Chyba że ktoś ci powiedział, gdzie szukać." Jego oczy błysnęły w stronę Gabriela, a potem na zabandażowane ręce Andrei.
Adrea nie mogła nie zauważyć tego groźnego tonu od starszego brata, więc nie chcąc zdradzić Gabriela, tylko przełknęła ślinę i odpowiedziała: "Dziękuję za wasz czas, rozważę waszą ofertę."
Uśmiech Nathaniela nie sięgnął jego oczu. "Dobrze. Czekam z niecierpliwością."
Bracia Sinclair stopniowo się rozeszli, ich odejścia były starannie rozłożone w czasie, każde zaprojektowane, by wyglądać niekoordynowanie i naturalnie. Jednak Andrea czuła ciężar ich zbiorowego zainteresowania nadal unoszący się w pokoju jak zjawa, przygniatając jej klatkę piersiową.
Sophie pochyliła się bliżej, jej głos ledwie szeptem.
"To było..." Urwała, a jej szerokie oczy przeskoczyły na twarz Andrei.
„Przytłaczające?” zaproponowała Andrea, jej ton był napięty, ale pewny.
„Przerażające,” poprawiła Sophie, jej słowa były szybkie i ostre. „Sinclairów nigdy nie interesowało to. Nigdy nie poświęcają tyle uwagi nikomu. A już na pewno nie wszystkim naraz.”
Andrea chciała się sprzeciwić, ale prawda była niezaprzeczalna. Każdy z braci podszedł do niej dzisiaj, ich uwaga była nieustępliwa, ich motywy niejasne. Nie potrzebowała ostrzeżenia Sophie, by wiedzieć, że to nie było normalne.
Powietrze w pustym korytarzu było chłodne i ciche, gdy Andrea spieszyła się na kolejne zajęcia, a jedynym towarzystwem były dla niej słabe echo kroków. Zawróciła za róg i niemal wpadła na Gabriela Sinclaira, który opierał się swobodnie o ścianę, trzymając otwarty notatnik.
„Gabriel,” powiedziała, zaskoczona, rozglądając się, czy ktoś patrzy.
„Panno Riley,” odpowiedział, jego głos był miękki, lecz stanowczy, jakby omawiali coś całkowicie zwyczajnego. Podniósł nieco notatnik, słaby pretekst dla ich spotkania. „Nazwijmy to... dyskusją o naszym projekcie do klasy.”
Andrea zmarszczyła brwi. „Dlaczego?”
Jego szare oczy przytrzymały jej wzrok, zaniepokojone, ale intensywne. „Ponieważ moja oferta była szczera,” powiedział cicho. „Będziesz potrzebować wsparcia tutaj. Zwłaszcza teraz.”
Andrea skrzyżowała ramiona, jej umysł wciąż wirował od śniadania. „Bo złamałam system?”
Usta Gabriela zacisnęły się w cienką linię. „Ponieważ zwróciłaś uwagę wszystkich moich braci też. To się nie zdarzyło od...” Urwał, potrząsając głową, jakby odrzucał myśl, której nie chciał wypowiedzieć. „Po prostu bądź ostrożna, Andrea. Gra ma zasady, ale nie jest fair. I nie jest łaskawa.”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, wyprostował się, kiwając jej głową w sposób zarówno formalny, jak i ostateczny, po czym zniknął w korytarzu.
Nie miała czasu, by się nad tym zastanawiać. Zadzwonił dzwonek, a jego ostry dźwięk przerwał zaklęcie i posłał ją pędem na kolejną lekcję.
Kiedy weszła do sali, jej oczy natychmiast spoczęły na pustym miejscu z tyłu. Szybko ruszyła w jego kierunku, trzymając głowę nisko. Ale gdy usiadła, poczuła to — obecność za sobą.
Cień zamajaczył na obrzeżach jej widzenia, gdy Aiden Sinclair wsunął się do ławki bezpośrednio za nią, jego ruchy były niespieszne, celowe. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, że to on. Powietrze wokół niego zdawało się zmieniać, naładowane i elektryczne, jak chwile przed burzą.
Pochylił się lekko do przodu, jego głos był niski i szorstki. „Jesteś inna,” mruknął, słowa przeznaczone tylko dla niej.
Andrea zesztywniała, jej palce zacisnęły się na brzegach zeszytu. „Co to ma znaczyć?”
„Nie pozwól, aby to miejsce to zmieniło,” powiedział, jego ton był teraz łagodniejszy, jakby to było ostrzeżenie, a nie komplement.
Reszta dnia minęła w mgle szeptów i ukradkowych spojrzeń. Nawet nauczyciele zdawali się obchodzić z nią ostrożnie, ich zwykle lekceważący ton wobec stypendystów zastąpiło coś przypominającego ostrożny szacunek.
Między zajęciami Andrea znów została osaczona przez Liama. Wślizgnął się na miejsce obok niej z łatwością kogoś, kto posiada świat. „Musisz być spektakularną Królową,” powiedział. „Los, mówię ci.”
Andrea pokręciła głową, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, głos Damiena przeciął tę chwilę. „Los jest dla bajek,” powiedział, jego spojrzenie chłodne i kalkulujące. „Ta gra dotyczy władzy, strategii i przetrwania. Trzymaj się, Riley. Jesteś teraz na głębokiej wodzie.”
Posłaniec dostarczył prezent Nathaniela do jej następnej klasy – antyczną pozytywkę, która grała arię "Królowa Nocy". W środku znajdowała się notatka: "Moc ci pasuje. Pozwól, że nauczę cię, jak ją posługiwać."
Pod koniec dnia Andrea miała mętlik w głowie. Otworzyła swoją szafkę, potrzebując chwili normalności. Na podłogę spadł kawałek papieru.
Wiadomość była wycięta z liter z magazynów, jaskrawo czarna na białym tle: "CHŁOPI, KTÓRZY UDZIELAJĄ SIĘ W KRÓLOWE, CZĘSTO TRACĄ GŁOWY."
Niech żyje Królowa, rzeczywiście.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drugi tydzień Andrei jako Królowej rozpoczął się ostrym przypomnieniem o władzy, którą teraz miała sprawować. Korytarze Akademii Blackthorn rozbrzmiewały przytłumionymi głosami, gdy Andrea zmierzała na zajęcia. Była w połowie drogi do celu, gdy usłyszała nie do pomylenia podniesione głosy — ostry przytyk, a potem niski, szyderczy śmiech. Ciekawość przyciągnęła ją w stronę dźwięku. Zaglądając do pustej klasy, zamarła. Dwóch uczniów z czerwonymi krawatami zepchnęło pierwszoklasistę z białym krawatem do kąta, ich postawy były drapieżne. "Nikt ci nie powiedział?" szydził jeden z uczniów z czerwonym krawatem, pochylając się blisko. "Samotnicy nie powinni pyskować." "Może powinniśmy mu przypomnieć," dodał drugi, jego uśmiech był ostry i złośliwy. Andrea weszła do sali, jej głos przeciął napięcie jak ostrze. "Przestańcie. Natychmiast." Zawadiacy odwrócili się, ich szyderstwa osłabły, gdy zobaczyli ją stojącą w drzwiach. Przez chwilę wyglądało na to, że mogą się śmiać, ale potem ich spojrzenia padły na jej ręce — wciąż owinięte bandażami od cierni, które nacięły jej skórę podczas Losowania. Ich wyrazy twarzy zmieniły się z pogardy na niepokój, gdy dotarło do nich, kim jest. "To nie twoja sprawa," powiedział jeden z nich, choć jego głos drżał. Andrea zrobiła krok naprzód, jej puls dudnił w uszach. Nie czuła się potężna, ale nie pozwoliła, aby to było widać.
„Teraz wszystko w tej klasie to moja sprawa,” powiedziała, jej głos był pewny. „Tak to działa, prawda? A może wolisz wyjaśnić wszystkim, dlaczego ignorujesz hierarchię?” Dręczyciele wymienili spojrzenia, a ich pewność siebie widocznie się rozsypała. W końcu jeden z nich mruknął coś pod nosem i odwrócił się, by odejść. Drugi podążył za nim, ich ucieczka była szybka i bez słowa. Andrea powoli wypuściła powietrze, adrenalina ustępowała na tyle, że zauważyła pierwszoroczniaka wciąż stojącego nieruchomo w rogu. Jego szeroko otwarte oczy błądziły między nią a drzwiami, jakby nie był pewien, czy jest przyjacielem, czy wrogiem. Chłopak skinął jej niepewnie głową, zanim rzucił się do biegu, ściskając mocno zeszyt, gdy zniknął w korytarzu. „Imponujące,” usłyszała głos Sophie za sobą. Andrea odwróciła się, by zobaczyć swoją współlokatorkę, która opierała się swobodnie o framugę drzwi, choć jej wyraz twarzy z pewnością nie był swobodny. „Dzięki,” odpowiedziała Andrea, teraz cichszym głosem. „Nie mogłam po prostu stać bezczynnie.” Oczy Sophie zwęziły się, jej ton był poważny. „Taka interwencja ma swoje konsekwencje.” „Dobre, mam nadzieję?” Sophie zerknęła w korytarz, gdzie Victoria stała otoczona swoim kręgiem plotkarskim, jej ostre oczy już były zwrócone na Andreę. „Niektórzy będą cię za to szanować,” powiedziała Sophie. „Inni... zobaczą to jako słabość. Prawdziwa Królowa, powiedzą, nie brudziłaby sobie rąk, chroniąc Okruchy.”
Andrea przełknęła ślinę, nowy chłód ogarnął ją. „Niech mówią.”
„Będą, uwierz mi,” powiedziała cicho Sophie, jej spojrzenie było niewzruszone. „I nie przestaną. W każdym razie musisz uważać, z kim się łączysz. Każda oferta ma swoje haczyki.”
Do lunchu Victoria zdążyła już rozprzestrzenić trzy różne wersje porannych wydarzeń, każda stawiająca Andreę w gorszym świetle niż poprzednia.
„Słyszałam, że próbuje zbudować armię stypendystów,” głos Victorii niósł się przez stołówkę. „Pewnie planuje obalić cały system. Choć z tym, jak zbiera Sinclairów, może ma inne plany na zdobycie władzy, jeśli wiecie, co mam na myśli.”
Andrea mocno ścisnęła swoją tacę z lunchem, szepty otaczały ją niczym wzbierająca fala. Czuła ciężar ich ciekawości, spekulacyjne spojrzenia rzucane w jej stronę, gdy bracia Sinclair zdawali się krążyć wokół każdego jej ruchu.
Zanim zdążyła znaleźć słowa, by odpowiedzieć, do jej stołu podszedł Damien Sinclair, a jego obecność natychmiast uciszyła szepty.
„Riley,” powiedział formalnie, kładąc z precyzją gruby folder. Jego głos był gładki, wyważony i całkowicie rzeczowy. „Przeglądałem kandydatów do projektu badawczego Wellington Prize. Twój dorobek akademicki jest... wyjątkowy.” Jego ostre spojrzenie na chwilę skierowało się na stół Victorii, zanim wróciło do Andrei. „Wierzę, że moglibyśmy stworzyć coś niezwykłego razem.”
Andrea zamarła, jej serce zabiło szybciej. Wellington Prize to prestiżowa okazja akademicka, praktycznie złoty bilet do szkół Ivy League. To było wszystko, na co pracowała, wszystko, czego potrzebowała dla swoich marzeń o Harvardzie.
Jednak, mimo że brzmiało to kusząco, w jej umyśle rozbrzmiewało ciche ostrzeżenie Sophie:
Uważaj, z kim się łączysz. Każda oferta ma swoje haczyki.
Jej wahanie nie umknęło uwadze Damiena. Poprawił krawat, jego wyraz twarzy był nieodgadniony.
"Pomyśl o tym," powiedział, tonem spokojnym, ale stanowczym, zostawiając teczkę na stole, zanim się odwrócił i odszedł.
Andrea wpatrywała się w teczkę, jej myśli wirowały. Wokół niej szum szeptów zaczął znów narastać, ale zanim mogła się w nich zatracić, otrząsnęła się i wstała, zdeterminowana, by dokończyć dzień bez kolejnych przerw.
Przerwy znalazły ją jednak same.
Gdy Andrea szła przez dziedziniec, późnoporanne światło rzucało ciepłe odcienie na zadbane trawniki, Liam Sinclair pojawił się, jakby znikąd. Jego złote włosy łapały światło, a jego charakterystyczny, swobodny uśmiech sprawiał, że wyglądał na bezwysiłkowo czarującego.
"Miło cię tu spotkać," powiedział, dostosowując krok do jej, jakby było to najnaturalniejszą rzeczą na świecie.
Andrea rzuciła mu ukradkowe spojrzenie. "Przypadek?"
"Przeznaczenie," odparł Liam, kładąc rękę na sercu z udawaną szczerością. "Chociaż przypuszczam, że nie zaszkodziło, że widziałem cię wychodzącą z jadalni."
Andrea nie mogła powstrzymać przewrócenia oczami. "Czego chcesz, Liam?"
"Chcieć?" Udawał obrażenie. "Nie mogę po prostu cieszyć się towarzystwem Królowej Kier?"
Otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale on wskazał przed siebie.
„Właściwie to zmierzałem do ogrodu różanego. Powinnaś się do mnie przyłączyć. Świetne miejsce na przerwę. Ciche, spokojne... romantyczne.” Jego uśmiech stał się złośliwy.
Andrea zawahała się, ale pokręciła głową. „Mam zajęcia.”
„Zajęcia poczekają. Róże nie.” Liam mrugnął, idąc tyłem wzdłuż ścieżki, jego pewność siebie nie zachwiała się jej odmową. „Pomyśl o tym, Królewno!”
Później tego popołudnia Andrea przechodziła obok głównej fontanny w drodze na kolejne zajęcia, a tam znowu był Liam, opierający się o kamienną krawędź, rzucający małą monetę do wody.
„Złożysz życzenie?” zapytał, jego ton był konspiracyjny.
Andrea skrzyżowała ramiona. „Czy ty w ogóle chodzisz na zajęcia?”
„Rzadko,” Liam powiedział ze śmiechem. „Choć gdybyś do mnie dołączyła, może zrobiłbym wyjątek.”
Zignorowała go, mijając go, gdy jego śmiech podążał za nią, figlarny i irytujący.
Kiedy wieczorem Andrea dotarła do biblioteki, jej cierpliwość była na wyczerpaniu.
Przyjęła z ulgą ciche schronienie między półkami, jej umysł desperacko pragnął wytchnienia. Ale gdy skręciła za róg blisko sekcji historycznej, prawie zderzyła się z Aidenem Sinclairem.
Opierał się swobodnie o półkę, z rękami wciśniętymi w kieszenie, a jego wyraz twarzy był przysłonięty tą znajomą mieszanką buntu i ciekawości.
„Królowa Riley,” powiedział, jego ton był neutralny, ale podszyty czymś mrocznym.
Andrea zmarszczyła brwi. „Czy czegoś potrzebujesz, czy wszyscy po prostu zdecydowaliście się dzisiaj mnie blokować?”
Aiden wydał z siebie niski chichot, ale nie było w nim humoru. „Czujesz się zbyt swobodnie,” powiedział bez ogródek. „To niebezpieczne.”
Oczy Andrei zwęziły się. „A co to ma niby znaczyć?”
„Oznacza, że chodzisz jakbyś była nietykalna.” Aiden zbliżył się, jego obecność była ciężka i burzowa. „Myślisz, że tylko dlatego, że jesteś Królową, wszyscy będą się podporządkowywać? Nowina, Riley—tutaj to tak nie działa. Ludzie cię obserwują. Czekają, aż się potkniesz.”
„Robię to, co uważam za słuszne,” odparła Andrea, czując narastające ciepło w piersi.
Wzrok Aidena przeniósł się na drugi koniec biblioteki, gdzie dwóch starszych uczniów się ociągało, ich uwaga skupiona na Andrei. Jego szczęka się zacisnęła.
„To rób to mądrzej,” mruknął pod nosem.
Andrea podążyła za jego spojrzeniem, uchwyciwszy ledwie widoczny zarys uczniów, którzy szybko zniknęli za rogiem.
„Jaki masz problem?” zażądała.
Aiden spojrzał na nią, jego wyraz twarzy był nieczytelny. „Żaden problem. Po prostu nie pogarszaj swojej sytuacji.”
Bez słowa więcej odwrócił się i odszedł, zostawiając Andreę stojącą samotnie w cichej bibliotece, z myślami galopującymi. Czy to było ostrzeżenie? A może groźba?
Przez około godzinę Andrea siedziała przy narożnym stole w bibliotece, próbując skupić się na swoich zadaniach, ale napięcie dnia utrzymywało się jak cień, którego nie mogła się pozbyć.
Gabriel pojawił się bezszelestnie, przesuwając złożony kawałek papieru przez stół. Nie spojrzał jej w oczy, jego wyraz twarzy był starannie neutralny, gdy kładł notatkę przed nią. Potem, równie cicho jak przyszedł, zniknął między rzędami wysokich regałów.
Andrea zawahała się, zanim rozwinęła notatkę. Słowa były krótkie, ale niosły ciężar, który przyspieszył jej puls:
Unikaj toru tej nocy. Mówi się o wypadku.
Pytania kotłowały się w jej umyśle, gdy pakowała swoje rzeczy, postanawiając posłuchać jego rady.
Tego wieczoru Andrea zmieniła swoją rutynę, nie mówiąc ani słowa, unikając toru. Ale ciekawość ją dręczyła i znalazła się wędrująca w stronę krawędzi pola. Zza żywopłotu dostrzegła słaby zarys kogoś siedzącego na trybunach.
To był Gabriel. Jego głowa była pochylona nad notatnikiem, a delikatne skrobanie ołówka było słyszalne nawet z jej kryjówki. Nie tylko szkicował — on czuwał.
Zanim Andrea mogła zdecydować, co zrobić, zauważyła inną postać w pobliżu. Aiden stał na drugim końcu toru, jego ciemna sylwetka częściowo ukryta w cieniach. W przeciwieństwie do Gabriela, jego postawa była mniej subtelna, z rękami wciśniętymi w kieszenie, opierał się o słup.
Klatka piersiowa Andrei się zacisnęła. Po ich ostrej wymianie zdań w bibliotece wcześniej, nie spodziewała się go tutaj zobaczyć. Czy obserwował ją — czy kogoś innego?
Kiedy ich oczy na chwilę się spotkały, wyraz twarzy Aidena był nieczytelny. Potem, jakby wyczuwając coś, czego ona nie widziała, jego spojrzenie przesunęło się w kierunku grupy starszych uczniów, którzy kręcili się zbyt blisko toru. Mamrotali między sobą, zanim odeszli pod ostrym spojrzeniem Aidena.
Dzień kulminował w długo oczekiwanym spotkaniu Andrei z Nathanieliem Sinclair.
Biuro rady uczniowskiej było tak imponujące jak jego mieszkaniec. Ciężkie, karmazynowe zasłony obramowywały wysokie okna, a biurko między nimi lśniło połyskiem. Nathaniel siedział za nim, emanując spokojną pewnością siebie, gestem zapraszając Andreę do zajęcia miejsca.
„Cześć, Andrea,” powiedział gładko, jego głos był niski i równy. „Muszę przyznać — twoje dzisiejsze działania były... interesujące.”
Andrea siedziała sztywno, składając ręce na kolanach. „Interesujące?”
„Ochrona słabszych,” wyjaśnił, pochylając się do przodu z palcami splecionymi, „jest godna podziwu. Nawet szlachetna. Ale to również czyni cię celem. Uczynisz siebie podatną na ataki.”
Zirytowała się na domniemaną krytykę. „Nie zamierzam stać z boku i pozwalać ludziom nadużywać swojej władzy.”
Ostry uśmiech Nathaniela nie zniknął. "I właśnie dlatego potrzebujesz mojego wsparcia. Pozwól mi cię sponsorować, Andrea. Z moją ochroną i zasobami nikt nie odważy się wystąpić przeciwko tobie."
Jej puls przyspieszył. "A czego oczekiwałbyś w zamian?"
"Twojej lojalności," powiedział Nathaniel, jego ton był gładki jak szkło, ale ostry jak ostrze. "Pełnej i absolutnej."
Andrea utrzymała jego spojrzenie, czując ciężar wyboru przed sobą.
Kiedy wróciła do swojego pokoju wyczerpana po nawigowaniu w dzisiejszych grach o władzę. Drzwi były lekko uchylone – to było jej pierwsze ostrzeżenie. W środku wszystko wydawało się normalne, dopóki nie dotarła do biurka.
Oprawione zdjęcie jej matki, to zrobione w ich ostatni dzień razem, zanim Andrea wyjechała do Blackthorn, leżało rozbite. Obraz był rozdarty dokładnie na pół, oddzielając matkę od córki. A tam, umieszczona z rozmysłem wśród rozbitego szkła, była karta do gry.
As pik. Na jego powierzchni, w zbyt precyzyjny, aby być przypadkowym, wzór krwi: korona, ociekająca czerwienią.
Przekaz był jasny. Gra nie dotyczyła już tylko polityki szkolnej. Ktoś grał na poważnie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować