passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Queen of Hearts - Rozdział #5 - autor Passion Master

The Queen of Hearts

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Poranek przyniósł nową rzeczywistość do Akademii Blackthorn. Andrea stała przed lustrem, dotykając bandaży na dłoniach, wciąż próbując zrozumieć, jak to się stało, że pojedyncza karta do gry przemieniła ją z uczennicy stypendialnej w królową. Jej biały krawat wydawał się teraz inny – mniej jako znak wstydu, a bardziej jako odznaka buntu.

Pierwszy test jej nowego statusu odbył się podczas śniadania. Victoria Sterling weszła do jadalni, jej idealna postawa pękła, gdy zobaczyła Andreę. Zgodnie z tradycją, Dziesiątka Pik – Dziewczyna od Plotek – musiała jako pierwsza publicznie uznać nową hierarchię.

"Wiesz, że zapłaciła trzem uczniom, aby znaleźli dla niej Królową Pik?" szepnęła Sophie, gdy Victoria zbliżała się do ich stołu. "Dlatego jest taka wściekła. Wydała fortunę, aby zagwarantować sobie pozycję, a teraz utknęła jako Dziesiątka."

Victoria zatrzymała się przed Andreą, jej twarz była napięta z ledwo skrywaną złością. Dla każdego obserwującego personelu mogło to wyglądać jak normalna interakcja między uczniami.

Cała sala wstrzymała oddech, gdy Victoria podeszła do stołu Andrei. Jej twarz była napięta z wściekłości, ale wykonała mały ukłon.

"Andrea," powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Jak... szczęśliwa jesteś."

"Dzięki, chyba," odparła cicho Andrea, pamiętając, jak to było, gdy wczoraj rozlano na nią kawę.

Mięsień drgnął na szczęce Victorii, ale nie mogła zrobić nic poza kiwnięciem głową i wycofaniem się. Jadalnia wybuchła szeptami.

"Uważaj," powiedziała z małym złowrogim uśmiechem. "Sinclair'owie nadchodzą. Wszyscy."

Na miłość boską…

Teraz będzie musiała stawić czoła tym braciom, o których krążyło tyle mrocznych plotek w Akademii. Tym samym braciom, z których niemal każdy, jak Andrea już wiedziała z tych samych plotek, wczoraj otrzymał swoje królewskie karty. Oprócz jej kolegów z klasy Gabriela i Aidena, wiedziała, że Liam z równoległej klasy wylosował dopasowanie do jej Królowej – Króla Kier, Damien z 11 klasy dostał Króla Trefl, a ich starszy brat z klasy maturalnej wylosował Króla Pik.

Gabriel dotarł do nich pierwszy, jego ruchy były celowe i wyważone. Pochylił się, jakby pytając o notatki z zajęć, ale jego głos był cichy i poważny. "Myślę, że powinniśmy porozmawiać o współpracy," powiedział. "Wyższe rangi zazwyczaj utrzymują pewne... układy."

Zanim Andrea mogła odpowiedzieć, pojawił się Aiden, siadając na pobliskim krześle z wyrachowaną swobodą. Jego oczy przeszyły Andreę mieszanką irytacji i czegoś jeszcze – ciekawości, być może. "Stypendystka na szczycie," zastanowił się cicho. "Może system nie jest całkowicie zepsuty."

"To idealne!" Liam gładko dołączył do ich grupy, jego złote włosy łapały poranne światło. Jego głos zniżył się, by żaden przechodzący nauczyciel nie mógł go usłyszeć. "Musisz przyznać, że to całkiem zbieg okoliczności. To przeznaczenie! Król i Królowa Kier, w końcu razem."

"Nie bądź dziecinny," przerwał Damien, dołączając do nich z naręczem książek jako przykrywką. Studiował Andreę, jak naukowiec mógłby badać nieoczekiwany wynik eksperymentu. "Choć muszę przyznać, że statystyczne nieprawdopodobieństwo tego wyniku jest... fascynujące."

"Moi bracia są dość bezpośredni," przerwał gładki głos Nathaniela, podchodząc, rzekomo pokazując coś w podręczniku. "Może powinniśmy dać twojej nowej... koleżance z klasy trochę przestrzeni do przyzwyczajenia się."

Skinął na kogoś, a student dyskretnie umieścił misternie zapakowaną paczkę w torbie Andrei. "Gest szacunku," powiedział cicho Nathaniel. "I prośba o spotkanie prywatne, kiedy będziesz miała czas."

Andrea wpatrywała się w paczkę, jej srebrny papier i czarna wstążka krzyczały o bogactwie i władzy.

"Dziękuję," zdołała powiedzieć. "Ale muszę zapytać – dlaczego? Są królowe w innych klasach, jak dobrze wiem. Dlaczego wszyscy nagle interesujecie się mną?"

Liam pochylił się, utrzymując niski ton głosu. "Bo jesteś niemożliwa," powiedział, a jego oczy lśniły intrygą. "Wiesz, jak długo minęło odkąd biały krawat przyciągnął króla lub królową? Nigdy. Nigdy się to nie zdarzyło. Karty są zawsze... układane wcześniej."

"Bogaci uczniowie dbają o to," dodał Damien klinicznie, dołączając do nich z stosikiem książek jako przykrywką. "Stawka za zapewnienie sobie królowej to około pięćdziesiąt tysięcy dolarów, wypłacane różnym uczniom, którzy wiedzą, gdzie szukać."

Aiden pojawił się następnie, osuwając się na krzesło. "System jest ustawiony," powiedział bez ogródek. "Jest tak od pokoleń. A potem przychodzisz ty i jakoś znajdujesz Królową samodzielnie, bez żadnych kontaktów, bez opłaconych poszukiwaczy?"

"To naprawdę interesujące, rzeczywiście," skomentował gładko Nathaniel, podchodząc do ich grupy. "Chyba że ktoś ci powiedział, gdzie szukać." Jego oczy błysnęły w stronę Gabriela, a potem na zabandażowane ręce Andrei.

Adrea nie mogła nie zauważyć tego groźnego tonu od starszego brata, więc nie chcąc zdradzić Gabriela, tylko przełknęła ślinę i odpowiedziała: "Dziękuję za wasz czas, rozważę waszą ofertę."

Uśmiech Nathaniela nie sięgnął jego oczu. "Dobrze. Czekam z niecierpliwością."

Bracia Sinclair stopniowo się rozeszli, ich odejścia były starannie rozłożone w czasie, każde zaprojektowane, by wyglądać niekoordynowanie i naturalnie. Jednak Andrea czuła ciężar ich zbiorowego zainteresowania nadal unoszący się w pokoju jak zjawa, przygniatając jej klatkę piersiową.

Sophie pochyliła się bliżej, jej głos ledwie szeptem.

"To było..." Urwała, a jej szerokie oczy przeskoczyły na twarz Andrei.

„Przytłaczające?” zaproponowała Andrea, jej ton był napięty, ale pewny.

„Przerażające,” poprawiła Sophie, jej słowa były szybkie i ostre. „Sinclairów nigdy nie interesowało to. Nigdy nie poświęcają tyle uwagi nikomu. A już na pewno nie wszystkim naraz.”

Andrea chciała się sprzeciwić, ale prawda była niezaprzeczalna. Każdy z braci podszedł do niej dzisiaj, ich uwaga była nieustępliwa, ich motywy niejasne. Nie potrzebowała ostrzeżenia Sophie, by wiedzieć, że to nie było normalne.

Powietrze w pustym korytarzu było chłodne i ciche, gdy Andrea spieszyła się na kolejne zajęcia, a jedynym towarzystwem były dla niej słabe echo kroków. Zawróciła za róg i niemal wpadła na Gabriela Sinclaira, który opierał się swobodnie o ścianę, trzymając otwarty notatnik.

„Gabriel,” powiedziała, zaskoczona, rozglądając się, czy ktoś patrzy.

„Panno Riley,” odpowiedział, jego głos był miękki, lecz stanowczy, jakby omawiali coś całkowicie zwyczajnego. Podniósł nieco notatnik, słaby pretekst dla ich spotkania. „Nazwijmy to... dyskusją o naszym projekcie do klasy.”

Andrea zmarszczyła brwi. „Dlaczego?”

Jego szare oczy przytrzymały jej wzrok, zaniepokojone, ale intensywne. „Ponieważ moja oferta była szczera,” powiedział cicho. „Będziesz potrzebować wsparcia tutaj. Zwłaszcza teraz.”

Andrea skrzyżowała ramiona, jej umysł wciąż wirował od śniadania. „Bo złamałam system?”

Usta Gabriela zacisnęły się w cienką linię. „Ponieważ zwróciłaś uwagę wszystkich moich braci też. To się nie zdarzyło od...” Urwał, potrząsając głową, jakby odrzucał myśl, której nie chciał wypowiedzieć. „Po prostu bądź ostrożna, Andrea. Gra ma zasady, ale nie jest fair. I nie jest łaskawa.”

Zanim zdążyła odpowiedzieć, wyprostował się, kiwając jej głową w sposób zarówno formalny, jak i ostateczny, po czym zniknął w korytarzu.

Nie miała czasu, by się nad tym zastanawiać. Zadzwonił dzwonek, a jego ostry dźwięk przerwał zaklęcie i posłał ją pędem na kolejną lekcję.

Kiedy weszła do sali, jej oczy natychmiast spoczęły na pustym miejscu z tyłu. Szybko ruszyła w jego kierunku, trzymając głowę nisko. Ale gdy usiadła, poczuła to — obecność za sobą.

Cień zamajaczył na obrzeżach jej widzenia, gdy Aiden Sinclair wsunął się do ławki bezpośrednio za nią, jego ruchy były niespieszne, celowe. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, że to on. Powietrze wokół niego zdawało się zmieniać, naładowane i elektryczne, jak chwile przed burzą.

Pochylił się lekko do przodu, jego głos był niski i szorstki. „Jesteś inna,” mruknął, słowa przeznaczone tylko dla niej.

Andrea zesztywniała, jej palce zacisnęły się na brzegach zeszytu. „Co to ma znaczyć?”

„Nie pozwól, aby to miejsce to zmieniło,” powiedział, jego ton był teraz łagodniejszy, jakby to było ostrzeżenie, a nie komplement.

Reszta dnia minęła w mgle szeptów i ukradkowych spojrzeń. Nawet nauczyciele zdawali się obchodzić z nią ostrożnie, ich zwykle lekceważący ton wobec stypendystów zastąpiło coś przypominającego ostrożny szacunek.

Między zajęciami Andrea znów została osaczona przez Liama. Wślizgnął się na miejsce obok niej z łatwością kogoś, kto posiada świat. „Musisz być spektakularną Królową,” powiedział. „Los, mówię ci.”

Andrea pokręciła głową, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, głos Damiena przeciął tę chwilę. „Los jest dla bajek,” powiedział, jego spojrzenie chłodne i kalkulujące. „Ta gra dotyczy władzy, strategii i przetrwania. Trzymaj się, Riley. Jesteś teraz na głębokiej wodzie.”

Posłaniec dostarczył prezent Nathaniela do jej następnej klasy – antyczną pozytywkę, która grała arię "Królowa Nocy". W środku znajdowała się notatka: "Moc ci pasuje. Pozwól, że nauczę cię, jak ją posługiwać."

Pod koniec dnia Andrea miała mętlik w głowie. Otworzyła swoją szafkę, potrzebując chwili normalności. Na podłogę spadł kawałek papieru.

Wiadomość była wycięta z liter z magazynów, jaskrawo czarna na białym tle: "CHŁOPI, KTÓRZY UDZIELAJĄ SIĘ W KRÓLOWE, CZĘSTO TRACĄ GŁOWY."

Niech żyje Królowa, rzeczywiście.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Drugi tydzień Andrei jako Królowej rozpoczął się ostrym przypomnieniem o władzy, którą teraz miała sprawować. Korytarze Akademii Blackthorn rozbrzmiewały przytłumionymi głosami, gdy Andrea zmierzała na zajęcia. Była w połowie drogi do celu, gdy usłyszała nie do pomylenia podniesione głosy — ostry przytyk, a potem niski, szyderczy śmiech. Ciekawość przyciągnęła ją w stronę dźwięku. Zaglądając do pustej klasy, zamarła. Dwóch uczniów z czerwonymi krawatami zepchnęło pierwszoklasistę z białym krawatem do kąta, ich postawy były drapieżne. "Nikt ci nie powiedział?" szydził jeden z uczniów z czerwonym krawatem, pochylając się blisko. "Samotnicy nie powinni pyskować." "Może powinniśmy mu przypomnieć," dodał drugi, jego uśmiech był ostry i złośliwy. Andrea weszła do sali, jej głos przeciął napięcie jak ostrze. "Przestańcie. Natychmiast." Zawadiacy odwrócili się, ich szyderstwa osłabły, gdy zobaczyli ją stojącą w drzwiach. Przez chwilę wyglądało na to, że mogą się śmiać, ale potem ich spojrzenia padły na jej ręce — wciąż owinięte bandażami od cierni, które nacięły jej skórę podczas Losowania. Ich wyrazy twarzy zmieniły się z pogardy na niepokój, gdy dotarło do nich, kim jest. "To nie twoja sprawa," powiedział jeden z nich, choć jego głos drżał. Andrea zrobiła krok naprzód, jej puls dudnił w uszach. Nie czuła się potężna, ale nie pozwoliła, aby to było widać.

„Teraz wszystko w tej klasie to moja sprawa,” powiedziała, jej głos był pewny. „Tak to działa, prawda? A może wolisz wyjaśnić wszystkim, dlaczego ignorujesz hierarchię?” Dręczyciele wymienili spojrzenia, a ich pewność siebie widocznie się rozsypała. W końcu jeden z nich mruknął coś pod nosem i odwrócił się, by odejść. Drugi podążył za nim, ich ucieczka była szybka i bez słowa. Andrea powoli wypuściła powietrze, adrenalina ustępowała na tyle, że zauważyła pierwszoroczniaka wciąż stojącego nieruchomo w rogu. Jego szeroko otwarte oczy błądziły między nią a drzwiami, jakby nie był pewien, czy jest przyjacielem, czy wrogiem. Chłopak skinął jej niepewnie głową, zanim rzucił się do biegu, ściskając mocno zeszyt, gdy zniknął w korytarzu. „Imponujące,” usłyszała głos Sophie za sobą. Andrea odwróciła się, by zobaczyć swoją współlokatorkę, która opierała się swobodnie o framugę drzwi, choć jej wyraz twarzy z pewnością nie był swobodny. „Dzięki,” odpowiedziała Andrea, teraz cichszym głosem. „Nie mogłam po prostu stać bezczynnie.” Oczy Sophie zwęziły się, jej ton był poważny. „Taka interwencja ma swoje konsekwencje.” „Dobre, mam nadzieję?” Sophie zerknęła w korytarz, gdzie Victoria stała otoczona swoim kręgiem plotkarskim, jej ostre oczy już były zwrócone na Andreę. „Niektórzy będą cię za to szanować,” powiedziała Sophie. „Inni... zobaczą to jako słabość. Prawdziwa Królowa, powiedzą, nie brudziłaby sobie rąk, chroniąc Okruchy.”

Andrea przełknęła ślinę, nowy chłód ogarnął ją. „Niech mówią.”

„Będą, uwierz mi,” powiedziała cicho Sophie, jej spojrzenie było niewzruszone. „I nie przestaną. W każdym razie musisz uważać, z kim się łączysz. Każda oferta ma swoje haczyki.”

Do lunchu Victoria zdążyła już rozprzestrzenić trzy różne wersje porannych wydarzeń, każda stawiająca Andreę w gorszym świetle niż poprzednia.

„Słyszałam, że próbuje zbudować armię stypendystów,” głos Victorii niósł się przez stołówkę. „Pewnie planuje obalić cały system. Choć z tym, jak zbiera Sinclairów, może ma inne plany na zdobycie władzy, jeśli wiecie, co mam na myśli.”

Andrea mocno ścisnęła swoją tacę z lunchem, szepty otaczały ją niczym wzbierająca fala. Czuła ciężar ich ciekawości, spekulacyjne spojrzenia rzucane w jej stronę, gdy bracia Sinclair zdawali się krążyć wokół każdego jej ruchu.

Zanim zdążyła znaleźć słowa, by odpowiedzieć, do jej stołu podszedł Damien Sinclair, a jego obecność natychmiast uciszyła szepty.

„Riley,” powiedział formalnie, kładąc z precyzją gruby folder. Jego głos był gładki, wyważony i całkowicie rzeczowy. „Przeglądałem kandydatów do projektu badawczego Wellington Prize. Twój dorobek akademicki jest... wyjątkowy.” Jego ostre spojrzenie na chwilę skierowało się na stół Victorii, zanim wróciło do Andrei. „Wierzę, że moglibyśmy stworzyć coś niezwykłego razem.”

Andrea zamarła, jej serce zabiło szybciej. Wellington Prize to prestiżowa okazja akademicka, praktycznie złoty bilet do szkół Ivy League. To było wszystko, na co pracowała, wszystko, czego potrzebowała dla swoich marzeń o Harvardzie.

Jednak, mimo że brzmiało to kusząco, w jej umyśle rozbrzmiewało ciche ostrzeżenie Sophie:

Uważaj, z kim się łączysz. Każda oferta ma swoje haczyki.

Jej wahanie nie umknęło uwadze Damiena. Poprawił krawat, jego wyraz twarzy był nieodgadniony.

"Pomyśl o tym," powiedział, tonem spokojnym, ale stanowczym, zostawiając teczkę na stole, zanim się odwrócił i odszedł.

Andrea wpatrywała się w teczkę, jej myśli wirowały. Wokół niej szum szeptów zaczął znów narastać, ale zanim mogła się w nich zatracić, otrząsnęła się i wstała, zdeterminowana, by dokończyć dzień bez kolejnych przerw.

Przerwy znalazły ją jednak same.

Gdy Andrea szła przez dziedziniec, późnoporanne światło rzucało ciepłe odcienie na zadbane trawniki, Liam Sinclair pojawił się, jakby znikąd. Jego złote włosy łapały światło, a jego charakterystyczny, swobodny uśmiech sprawiał, że wyglądał na bezwysiłkowo czarującego.

"Miło cię tu spotkać," powiedział, dostosowując krok do jej, jakby było to najnaturalniejszą rzeczą na świecie.

Andrea rzuciła mu ukradkowe spojrzenie. "Przypadek?"

"Przeznaczenie," odparł Liam, kładąc rękę na sercu z udawaną szczerością. "Chociaż przypuszczam, że nie zaszkodziło, że widziałem cię wychodzącą z jadalni."

Andrea nie mogła powstrzymać przewrócenia oczami. "Czego chcesz, Liam?"

"Chcieć?" Udawał obrażenie. "Nie mogę po prostu cieszyć się towarzystwem Królowej Kier?"

Otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale on wskazał przed siebie.

„Właściwie to zmierzałem do ogrodu różanego. Powinnaś się do mnie przyłączyć. Świetne miejsce na przerwę. Ciche, spokojne... romantyczne.” Jego uśmiech stał się złośliwy.

Andrea zawahała się, ale pokręciła głową. „Mam zajęcia.”

„Zajęcia poczekają. Róże nie.” Liam mrugnął, idąc tyłem wzdłuż ścieżki, jego pewność siebie nie zachwiała się jej odmową. „Pomyśl o tym, Królewno!”

Później tego popołudnia Andrea przechodziła obok głównej fontanny w drodze na kolejne zajęcia, a tam znowu był Liam, opierający się o kamienną krawędź, rzucający małą monetę do wody.

„Złożysz życzenie?” zapytał, jego ton był konspiracyjny.

Andrea skrzyżowała ramiona. „Czy ty w ogóle chodzisz na zajęcia?”

„Rzadko,” Liam powiedział ze śmiechem. „Choć gdybyś do mnie dołączyła, może zrobiłbym wyjątek.”

Zignorowała go, mijając go, gdy jego śmiech podążał za nią, figlarny i irytujący.

Kiedy wieczorem Andrea dotarła do biblioteki, jej cierpliwość była na wyczerpaniu.

Przyjęła z ulgą ciche schronienie między półkami, jej umysł desperacko pragnął wytchnienia. Ale gdy skręciła za róg blisko sekcji historycznej, prawie zderzyła się z Aidenem Sinclairem.

Opierał się swobodnie o półkę, z rękami wciśniętymi w kieszenie, a jego wyraz twarzy był przysłonięty tą znajomą mieszanką buntu i ciekawości.

„Królowa Riley,” powiedział, jego ton był neutralny, ale podszyty czymś mrocznym.

Andrea zmarszczyła brwi. „Czy czegoś potrzebujesz, czy wszyscy po prostu zdecydowaliście się dzisiaj mnie blokować?”

Aiden wydał z siebie niski chichot, ale nie było w nim humoru. „Czujesz się zbyt swobodnie,” powiedział bez ogródek. „To niebezpieczne.”

Oczy Andrei zwęziły się. „A co to ma niby znaczyć?”

„Oznacza, że chodzisz jakbyś była nietykalna.” Aiden zbliżył się, jego obecność była ciężka i burzowa. „Myślisz, że tylko dlatego, że jesteś Królową, wszyscy będą się podporządkowywać? Nowina, Riley—tutaj to tak nie działa. Ludzie cię obserwują. Czekają, aż się potkniesz.”

„Robię to, co uważam za słuszne,” odparła Andrea, czując narastające ciepło w piersi.

Wzrok Aidena przeniósł się na drugi koniec biblioteki, gdzie dwóch starszych uczniów się ociągało, ich uwaga skupiona na Andrei. Jego szczęka się zacisnęła.

„To rób to mądrzej,” mruknął pod nosem.

Andrea podążyła za jego spojrzeniem, uchwyciwszy ledwie widoczny zarys uczniów, którzy szybko zniknęli za rogiem.

„Jaki masz problem?” zażądała.

Aiden spojrzał na nią, jego wyraz twarzy był nieczytelny. „Żaden problem. Po prostu nie pogarszaj swojej sytuacji.”

Bez słowa więcej odwrócił się i odszedł, zostawiając Andreę stojącą samotnie w cichej bibliotece, z myślami galopującymi. Czy to było ostrzeżenie? A może groźba?

Przez około godzinę Andrea siedziała przy narożnym stole w bibliotece, próbując skupić się na swoich zadaniach, ale napięcie dnia utrzymywało się jak cień, którego nie mogła się pozbyć.

Gabriel pojawił się bezszelestnie, przesuwając złożony kawałek papieru przez stół. Nie spojrzał jej w oczy, jego wyraz twarzy był starannie neutralny, gdy kładł notatkę przed nią. Potem, równie cicho jak przyszedł, zniknął między rzędami wysokich regałów.

Andrea zawahała się, zanim rozwinęła notatkę. Słowa były krótkie, ale niosły ciężar, który przyspieszył jej puls:

Unikaj toru tej nocy. Mówi się o wypadku.

Pytania kotłowały się w jej umyśle, gdy pakowała swoje rzeczy, postanawiając posłuchać jego rady.

Tego wieczoru Andrea zmieniła swoją rutynę, nie mówiąc ani słowa, unikając toru. Ale ciekawość ją dręczyła i znalazła się wędrująca w stronę krawędzi pola. Zza żywopłotu dostrzegła słaby zarys kogoś siedzącego na trybunach.

To był Gabriel. Jego głowa była pochylona nad notatnikiem, a delikatne skrobanie ołówka było słyszalne nawet z jej kryjówki. Nie tylko szkicował — on czuwał.

Zanim Andrea mogła zdecydować, co zrobić, zauważyła inną postać w pobliżu. Aiden stał na drugim końcu toru, jego ciemna sylwetka częściowo ukryta w cieniach. W przeciwieństwie do Gabriela, jego postawa była mniej subtelna, z rękami wciśniętymi w kieszenie, opierał się o słup.

Klatka piersiowa Andrei się zacisnęła. Po ich ostrej wymianie zdań w bibliotece wcześniej, nie spodziewała się go tutaj zobaczyć. Czy obserwował ją — czy kogoś innego?

Kiedy ich oczy na chwilę się spotkały, wyraz twarzy Aidena był nieczytelny. Potem, jakby wyczuwając coś, czego ona nie widziała, jego spojrzenie przesunęło się w kierunku grupy starszych uczniów, którzy kręcili się zbyt blisko toru. Mamrotali między sobą, zanim odeszli pod ostrym spojrzeniem Aidena.

Dzień kulminował w długo oczekiwanym spotkaniu Andrei z Nathanieliem Sinclair.

Biuro rady uczniowskiej było tak imponujące jak jego mieszkaniec. Ciężkie, karmazynowe zasłony obramowywały wysokie okna, a biurko między nimi lśniło połyskiem. Nathaniel siedział za nim, emanując spokojną pewnością siebie, gestem zapraszając Andreę do zajęcia miejsca.

„Cześć, Andrea,” powiedział gładko, jego głos był niski i równy. „Muszę przyznać — twoje dzisiejsze działania były... interesujące.”

Andrea siedziała sztywno, składając ręce na kolanach. „Interesujące?”

„Ochrona słabszych,” wyjaśnił, pochylając się do przodu z palcami splecionymi, „jest godna podziwu. Nawet szlachetna. Ale to również czyni cię celem. Uczynisz siebie podatną na ataki.”

Zirytowała się na domniemaną krytykę. „Nie zamierzam stać z boku i pozwalać ludziom nadużywać swojej władzy.”

Ostry uśmiech Nathaniela nie zniknął. "I właśnie dlatego potrzebujesz mojego wsparcia. Pozwól mi cię sponsorować, Andrea. Z moją ochroną i zasobami nikt nie odważy się wystąpić przeciwko tobie."

Jej puls przyspieszył. "A czego oczekiwałbyś w zamian?"

"Twojej lojalności," powiedział Nathaniel, jego ton był gładki jak szkło, ale ostry jak ostrze. "Pełnej i absolutnej."

Andrea utrzymała jego spojrzenie, czując ciężar wyboru przed sobą.

Kiedy wróciła do swojego pokoju wyczerpana po nawigowaniu w dzisiejszych grach o władzę. Drzwi były lekko uchylone – to było jej pierwsze ostrzeżenie. W środku wszystko wydawało się normalne, dopóki nie dotarła do biurka.

Oprawione zdjęcie jej matki, to zrobione w ich ostatni dzień razem, zanim Andrea wyjechała do Blackthorn, leżało rozbite. Obraz był rozdarty dokładnie na pół, oddzielając matkę od córki. A tam, umieszczona z rozmysłem wśród rozbitego szkła, była karta do gry.

As pik. Na jego powierzchni, w zbyt precyzyjny, aby być przypadkowym, wzór krwi: korona, ociekająca czerwienią.

Przekaz był jasny. Gra nie dotyczyła już tylko polityki szkolnej. Ktoś grał na poważnie.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Poranna zbiórka była pełna napięcia, gdy dyrektor Brunswick wyjaśniał nowym uczniom system sponsorowania. Andrea siedziała sztywno na swoim miejscu, zbyt świadoma pięciu par oczu utkwionych w niej z różnych zakątków audytorium.

"Program sponsorowania," intonował dyrektor, "to sposób Blackthorn na zapewnienie, że nasi uczniowie stypendialni otrzymują odpowiednie wsparcie i pomoc od swoich bardziej... uprzywilejowanych rówieśników."

Sophie pochyliła się, by szepnąć: "Tłumaczenie: bogaci uczniowie mogą kupić sobie osobistych służących, udając, że to jest dobroczynność."

Andrea uśmiechnęła się lekko, choć nie było w tym humoru.

"Każdy sponsor," kontynuował Brunswick, "zapewnia swojemu protegowanemu tygodniowe stypendium w zamian za pomoc akademicką i inne odpowiednie usługi wsparcia. Dokładne warunki są negocjowane prywatnie między stronami."

Słowo "odpowiednie" wisiało w powietrzu jak dym, pozostawiając dużo miejsca na interpretację. Andrea zauważyła, że kilku uczniów stypendialnych niespokojnie przesuwało się na swoich miejscach.

Dopiero teraz Andrea była w stanie zrozumieć pełne znaczenie oferty Nathaniela, by ją „sponsorować”, ponieważ w braku pełnego zrozumienia sytuacji podczas ich poprzedniego spotkania, nie była w stanie wyrazić zgody.

Ale Nathaniel nie był jedynym, który złożył taką ofertę.

Pierwsza oferta następnego ranka przyszła od Gabriela.

Dogonił ją po lekcji literatury, z wyrazem twarzy spokojnym, ale poważnym, gdy wręczył jej zwykłą, nieozdobioną kopertę.

„Wiem, że prawdopodobnie już czujesz się przytłoczona,” powiedział, jego szare oczy były spokojne. „Ale chciałbym cię sponsorować. Miałabyś dostęp do wszystkiego, czego potrzebujesz, i nie ma w tym żadnego haczyka. Po prostu... przemyśl to.”

Andrea otworzyła później kopertę, znajdując odręczną notatkę z jego ofertą: wystarczające fundusze na pokrycie wszelkich wydatków, zasoby akademickie i obietnicę dyskrecji.

Drugi był Liam — co nie było zaskakujące, najbardziej teatralny.

Pojawił się podczas lunchu, siadając obok niej z uśmiechem. „Nie myśl, że pozwolę moim braciom wygrać tę walkę,” zażartował, wręczając jej aksamitny woreczek.

W środku był delikatny złoty klucz, przymocowany do kartki z napisem: Do każdych drzwi, które chcesz otworzyć.

„Metaforycznie i dosłownie,” dodał Liam z mrugnięciem, wyraźnie ciesząc się jej zdezorientowaną miną.

Podejście Damiena było znacznie bardziej stonowane. Pojawił się w bibliotece tego popołudnia, kładąc przed nią starannie napisany dokument.

„To wszystko, co musisz wiedzieć,” powiedział oschle. „Mój sponsoring nie polega na pobłażaniu. Chodzi o efektywność. Oczekuję wyników.”

Oczy Andrei rozszerzyły się, gdy przeglądała dokument, zauważając szczegółowy podział zasobów, kontaktów i harmonogramu, jak zamierza pomóc jej osiągnąć cele akademickie. Było to przytłaczające w swojej precyzji.

A potem był Aiden.

Zgodnie z oczekiwaniami, jego oferta nie została złożona formalnie. Zamiast tego zatrzymał ją na korytarzu po zajęciach, z rękami wsuniętymi w kieszenie.

"Nie doszukuj się w tym zbyt wiele," mruknął, wciskając jej w dłoń pognieciony kawałek papieru.

Później go rozwinęła i znalazła na nim napisany niewyraźnie komunikat:

Nie powiem ci, co masz robić, ale upewnię się, że nikt cię nie zaczepi, jeśli mnie wybierzesz.

Zgromadzenie niemal dobiegało końca, uczniowie kierowali się do wyjść w szumie rozmów, gdy głos Nathaniela Sinclaira przeciął powietrze niczym ostrze.

"Chciałbym oficjalnie ogłosić moją chęć sponsorowania panny Andrei Riley," zadeklarował, stojąc na przedzie sali z rękami złożonymi elegancko za plecami. Jego ton był wyważony, spokojny i doskonale dopasowany, by nie brzmieć wymuszenie, a jednocześnie roznieść się po sali. "Za potrójną standardową stawkę."

Szok przetoczył się przez tłum, przerywając rozmowy w pół zdania. Cisza zapadła jak opadająca kurtyna, ciężka i dusząca.

Klatka piersiowa Andrei zacisnęła się, gdy każda głowa zwróciła się w jej stronę, morze szeroko otwartych oczu. Ciężar ich spojrzeń przygwoździł ją do miejsca, jej puls dudnił w uszach.

Zanim zdążyła przetworzyć deklarację Nathaniela, inny głos przerwał ciszę. Gabriel Sinclair wyszedł na przód z miejsca, gdzie stał z boku sceny, z postawą opanowaną, ale stanowczą.

"Ja również chciałbym zgłosić swoją kandydaturę jako sponsor," powiedział, jego głos był cichy, lecz pełen spokojnego autorytetu.

Szepty zaczęły ponownie się wznosić, ale uciszyły się, gdy surowy ton Damiena Sinclaira rozbrzmiał.

„Jak i ja,” powiedział, jego słowa były kliniczne, pozbawione jakiejkolwiek intonacji poza zimną precyzją.

Andrea ledwo miała czas zrozumieć implikacje, zanim nieomylny głos Liama zabrzmiał, radosny i niefrasobliwy jak zawsze.

„Nie zapomnijcie o mnie!” zawołał, opierając się swobodnie o filar z łatwym uśmiechem, jakby to wszystko było tylko grą.

Potem był Aiden. Nie mówił. Nie musiał. Jego intensywne spojrzenie z tyłu sali mówiło wiele, jego ciężar wwiercał się w Andreę jak ostrzeżenie lub wyzwanie.

Napięcie w pokoju było duszące, napięta nić rozciągnięta do granic wytrzymałości. W końcu pękła, gdy rozbrzmiał zadowolony śmiech Victorii Sterling, ostry i szyderczy.

„O, o,” przeciągnęła, występując naprzód z całą gracją wyćwiczonej aktorki. Jej lodowato-niebieskie oczy lśniły złośliwością, gdy spojrzała bezpośrednio na Andreę. „Nasza Królowa z pewnością wie, jak przyciągać uwagę. Choć przypuszczam, że to się dzieje, gdy zagrywasz każdą kartę z talii.”

Pokój wybuchł. Szepty wzniosły się jak fala przypływu, wypełniając przestrzeń spekulacyjnymi szeptami i cienko zawoalowanymi oskarżeniami.

Policzki Andrei płonęły, ale zmusiła się, by trzymać głowę wysoko, gdy zgromadzenie rozpadło się w chaos.

Do południa szkody były już wyrządzone.

„Mówią, że zakradałaś się do ich pokoi w nocy,” powiedziała Sophie ponuro, jej głos był cichy, gdy siedziały razem w zacisznym rogu dziedzińca. "Victoria nazywa cię teraz Królową Prześcieradeł."

Andrea prawie się zakrztusiła wodą. „To absurd! Prawie z żadną z nich nie rozmawiałam poza zajęciami.”

„To nie ma znaczenia.” Szczęka Sophie się zacisnęła, a jej ciemne oczy przeszukiwały dziedziniec, jakby szukały nasłuchujących uszu. „Victoria nie potrzebuje prawdy. Potrzebuje tylko czegoś, w co ludzie chcą uwierzyć. A dziewczyna na stypendium, która sypia z kim popadnie, żeby się wybić?” Prychnęła gorzko. „To idealna historia.”

Andrea poczuła, jak fala gniewu wzbiera w jej piersi, a jej dłonie zaciskają się w pięści. „Ona kłamie. Jak ludzie mogą tego nie widzieć?”

Sophie zawahała się, a jej wyraz twarzy przyciemniał. „Bo chcą, żeby to była prawda. Nie powinnaś mieć tyle władzy, Andrea. Jesteś z białym krawatem. Ktoś taki jak ty nie powinien ich przewyższać. Ta historia... pozwala im cię z powrotem ściągnąć na dół.”

Andrea zacisnęła usta, jej myśli pędziły. „Co mam zrobić?”

Sophie odwróciła wzrok na moment, jej palce mocniej zacisnęły się na brzegu zeszytu. Gdy w końcu przemówiła, jej głos ledwo był szeptem. „Bądź ostrożna. I pamiętasz Emmę Lawrence?”

Andrea zmarszczyła brwi. „Kto?”

„Była studentką na stypendium — dwa lata temu. Ostatnia, która przyciągnęła uwagę braci Sinclair.” Głos Sophie lekko zadrżał. „Zniknęła. Nikt nie wie, gdzie się podziała. Pewnego dnia była tutaj, a następnego... zniknęła.”

Słowa zawisły w powietrzu jak klątwa. Puls Andrei przyspieszył, a nowa warstwa lęku osiadła nad nią.

„Po prostu... uważaj na siebie,” dodała cicho Sophie. „Bo nikt inny tego nie zrobi.” Protest Andrei zamarł w jej gardle, gdy do ich stolika podszedł elegancko ubrany posłaniec, niosący srebrną tacę z jednym kopertą. Papier był gruby, kremowy, a jej imię napisane płynną kaligrafią. Wiadomość wewnątrz była równie elegancka:

Pani Andrea Riley,

Rodzina Sinclair ma zaszczyt zaprosić Panią na kolację dziś wieczorem w Seven Oaks Manor. Samochód przyjedzie o szóstej, aby Panią odwieźć.

Biorąc pod uwagę liczne oferty sponsorowania ze strony braci Sinclair, uważamy za stosowne zapewnić odpowiednie otoczenie, aby mogła Pani podjąć ostateczną decyzję. Prosimy o przygotowanie się do ogłoszenia wyboru sponsora do końca wieczoru.

Wymagany strój formalny.

Z poważaniem, Nathaniel Sinclair W imieniu rodziny Sinclair

Z koperty wypadł mały klucz – antyczny mosiężny, z kokardą w kształcie serca. Poniżej zaproszenia znajdowała się odręczna notatka:

P.S. – Załączony klucz otwiera konkretne drzwi w Seven Oaks. Znalezienie ich może pomóc w podjęciu decyzji. Wybieraj mądrze, Królowo Kier.

Andrea wpatrywała się w klucz, jego metal był ciepły w jej dłoni. Słowa Sophie o Emmie Lawrence rozbrzmiewały w jej umyśle, mieszając się ze wspomnieniami o krwawej karcie Asa Pik pozostawionej w jej pokoju.

"Andrea," głos Sophie był ledwie szeptem. "Cokolwiek zrobisz... bądź ostrożna. Sinclairów nie interesuje tylko kontrola nad szkołą. Krążą o ich rodzinie pogłoski – mroczne. Ludzie, którzy im się sprzeciwiają, zazwyczaj tego żałują."

"Jeśli są tacy niebezpieczni, to dlaczego w ogóle oferują sponsorowanie? Dlaczego robią to tak publicznie?"

"Może właśnie dlatego." Oczy Sophie były pełne niepokoju. "Jaki lepszy sposób na kontrolowanie kogoś niż skłonienie go do dobrowolnego wejścia w pułapkę?"

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Queen of Hearts

The Queen of Hearts

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa