Aria
Gdyby Bogini Księżyca miała we mnie jeszcze odrobinę litości, powaliłaby mnie tu i teraz.
Ściskałam paski plecaka tak mocno, że zdrętwiały mi palce. Każdy krok w stronę granicy Blue Stone był jak odliczanie do publicznego upokorzenia. Mój ojciec szedł obok, z podniesioną głową, jakby nie zamierzał właśnie oddać mnie jak używaną ofiarę. Jego głos, zwykle surowy i nieprzenikniony, złagodniał, gdy na mnie spojrzał.
— Może jesteś jego bratnią duszą. Bogini Księżyca nie popełnia błędów.
Chciałam krzyknąć: Popełniła ich mnóstwo, kiedy stworzyła mnie.
Ale tylko skinęłam głową, udając, że wierzę w tę bajkę. Że przeznaczenie sprawi, iż do kogoś będę należeć. Że tym razem to nie mnie odrzucą, znowu.
Uda obcierały mi się niewygodnie w grubych dżinsach, w które się wcisnęłam. Bluza kleiła się do ramion jak mokra druga skóra. Nienawidziłam każdego centymetra swojego ciała w tej chwili. Nie dlatego, że było złe, ale dlatego, że wiedziałam, iż oni spojrzą na mnie i zdecydują, że jest.
Gdy doszliśmy do kamiennej granicy ozdobionej wyrzeźbionymi wilczymi głowami, z lasu wyszło dwóch wojowników. Nie zapytali o imię. Nie podali ręki. Tylko patrzyli, szeroko otwartymi, oceniającymi oczami — z litością i czymś znacznie gorszym.
Ojciec odchrząknął. — Jestem Alfa Thornwyn. To moja córka, Aria. Jest w odpowiednim wieku, nieoznakowana i—
— Ocenę przeprowadzi Alfa Ryle — przerwał mu chłodno jeden ze strażników. — Idźcie za nami.
To wszystko. Bez powitania. Bez ciepła. Bez ceremonii.
Dokładnie tak, jak się spodziewałam.
Szliśmy w ciszy krętą ścieżką prowadzącą do ogromnego Domu Stada — jeśli w ogóle można to tak nazwać. Bardziej przypominał fortecę: kamień i szkło, wykuty w górze, z balkonami otoczonymi srebrnymi kolcami. Niebieskie flagi z herbem wyjącym wilkiem powiewały na wietrze niczym szydercze oklaski. Przełknęłam ślinę, walcząc z chęcią ucieczki z powrotem do lasu.
Ale nie miałam dokąd iść. Na szczycie marmurowych schodów powoli otworzyły się dwuskrzydłowe, ciężkie, drewniane drzwi i wyszedł Alfa Ryle.
Był wysoki, miał co najmniej metr dziewięćdziesiąt pięć, z posiwiałą brodą, oczami ostrymi jak brzytwa i postawą, która wyrażała czystą dominację. Jego obecność wysysała powietrze z przestrzeni. Spojrzał na mnie z góry, jakby przyglądał się rozczarowującemu posiłkowi.
— Więc — powiedział sucho — to jest to, co Thornwyn przesyła.
Ojciec skinął z szacunkiem głową. — Jest gotowa, by znaleźć swojego partnera.
Wargi Ryle’a zadrżały, jakby właśnie poczuł coś kwaśnego. Nawet nie pofatygował się, by mnie przywitać. Po prostu odsunął się na bok i mruknął: — Zaczekajcie tutaj.
Serce waliło mi w piersi jak uwięzione stworzenie. To był ten moment. Teraz Bogini Księżyca miała naprawić wszystko. Mój bratni wilk miał wyjść, chwycić mnie za rękę i powiedzieć, że jestem ważna. Że nie jestem „za bardzo” ani „za mało”, tylko w sam raz.
I wtedy on pojawił się.
Matthew.
On nie szedł — on kroczył do przodu, jakby był właścicielem całego świata. Wysoki, szerokie ramiona, szczupłe mięśnie opięte czarnym t-shirtem, który leżał na jego klatce i ramionach jak grzech. Włosy miał ciemne, potargane przez wiatr i nieładne, jakby właśnie przeczesał je palcami. Szczęka była ostra, gładko ogolona, z ledwie widoczną blizną biegnącą od prawego oka do krawędzi kości policzkowej.
Jednak to oczy mnie sparaliżowały.
Złoto-brązowe. Intensywne. Dziko nieokiełznane. Jakby był o pół sekundy od przemiany w wilka i rozszarpania czegoś na strzępy. Biła od niego moc i wściekłość.
A potem nasze spojrzenia się spotkały. To było jak piorun przecinający niebo i wypalający się w moim kręgosłupie. Moje płuca zapomniały, jak się oddycha. Skóra mi zapiekła. Żołądek wykonał fikołka. Więź. Więź. Mój partner. To, co mówiono mi, że może nigdy się nie zdarzyć, bo nie jestem tym, czego chcą stada.
Ale to się działo naprawdę. Mrugnął, jego brwi lekko się zmarszczyły — przez ułamek sekundy zobaczyłam szok. A potem jego wyraz twarzy się zmienił.
Jego wzrok prześlizgnął się po moim ciele powoli, jadowicie, zatrzymując się na krągłości brzucha, pełności ud, okrągłej twarzy. Usta wykrzywiły mu się w pogardliwym grymasie. Tłum wokół — wojownicy, członkowie stada, Omegi — zamilkł. A on wtedy powiedział to. Zimno. Głośno.
— Myślałem, że wyślą mi wilczycę…
Jego głos był gładki jak lód, ostry jak stal.
— …a nie krowę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Aria
Ściany kwater służby nie pachniały sosną i kamieniem jak reszta Domu Sforczych. Pachniały pleśnią, jakby zgnilizna wtopiła się w deski podłogi, a cisza przesiąkła prześcieradła. Było tu zimniej, ciemniej też—jedno małe okno nad moim prycza, z kratą i pękniętym rogiem, wpuszczało najsłabszy skrawek księżycowego światła.
To było moje nowe królestwo. Żadnego wielkiego apartamentu Luny. Żadnego jedwabiu. Żadnej ceremonii. Tylko drapiący koc i zardzewiały kubeł przy drzwiach do mycia się.
Nikt się do mnie nie odezwał po tym, jak mnie tu odprowadzono—ani pokojówki, ani Omegi, nawet starsza kucharka, która tylko zerknęła znad obierania, prychnęła i mruknęła pod nosem:
— Ta gruba dziewczyna, która myślała, że może być Luną.
To zdanie stało się pieśnią w moich uszach.
— Naprawdę myślała, że jest wybraną parą?
— Co sobie myślała Bogini Księżyca?
— Biedactwo. Naprawdę ma urojenia.
Szorowałam podłogi do krwawych dłoni, klęczałam, aż kolana pulsowały bólem, i za każdym razem drżałam, gdy czyjeś zabłocone buty zostawiały ślady na świeżo umytej posadzce. Ciało bolało mnie od wysiłku, ale gorszy był ból pod skórą—ten w klatce piersiowej. Więź nie pękła. Wciąż brzęczała we mnie niczym okrutne przypomnienie, że Matthew był mój… a jednak odrzucił mnie, jakbym nie zasługiwała nawet na litość.
I unikał mnie. Zwykle. Ale czasami—gdy myślał, że nie widzę—jego wzrok zatrzymywał się na mnie przez całe pole treningowe albo korytarz. Nie był łagodny. Nie był czuły.
Ale trwał.
Jego złotobrązowe oczy, burzowe i nieprzeniknione, zawieszały się na mnie o ułamek sekundy za długo, nim odwrócił wzrok, jakby nienawidził to, co widzi… albo nienawidził, że w ogóle musi na mnie patrzeć.
Podczas kolacji nie dano mi miejsca przy długich stołach w wielkiej sali.
Stałam niezręcznie w drzwiach, z tacą w ręku, aż pierwszy wojownik prychnął: — Jesz ze swoimi. Kuchnia jest tam.
Przełknęłam gulę w gardle i weszłam do gorącego zaplecza, gdzie wyrzucone jedzenie piętrzyło się w wyszczerbionych miskach, a okruchy zaśmiecały podłogę. Usiadłam na skrzynce i jadłam w ciszy, zbyt zawstydzona, by płakać tam, gdzie ktoś mógłby mnie usłyszeć.
Tamtej nocy Alfa Ryle stanął przed watahą, Matthew milczący u jego boku.
— Bogini Księżyca nie zawsze ma rację — ogłosił Ryle. Jego głos rozbrzmiewał nad tłumem zgromadzonym na uczcie pełni. — Sami tu decydujemy o swoim losie. Nie ona. Nie tradycja. I na pewno nie pomyłka.
Każde słowo było nożem. Każde spojrzenie w moją stronę—raną. Nie zostałam na deser.
Zamiast tego przeszłam obok skrzydła służby, przez dziedziniec, aż na skraj lasu. Księżyc wisiał nisko i żółto nad drzewami, a wiatr szczypał mnie w policzki. Upadłam na kolana w wysokiej trawie, wciąż w sukni poplamionej kuchennym tłuszczem.
Uniosłam twarz do nieba.
— Nigdy nie prosiłam, by być wybraną — wyszeptałam do gwiazd. — Nigdy nie prosiłam, by być... kimkolwiek.
Głos mi się załamał. Ręce drżały mi na kolanach.
— Nie prosiłam, by czuć tę więź, by chcieć kogoś, kto nawet mnie nie widzi. Nie prosiłam, by mnie wyśmiewano. Być pośmiewiskiem tej watahy. Ja tylko—
Serce mi zadrżało.
— Ja tylko chciałam być kimś.
Łzy spływały mi po policzkach, gorące i niepowstrzymane. Nie otarłam ich.
A potem… wszystko ucichło. Wiatr zamarł. Drzewa przestały szeleścić. Nawet świerszcze zamilkły. A z tej ciszy wyłoniło się coś dziwnego—jakby migotanie, fala w powietrzu, i wtedy—
Ona się pojawiła.
Srebrna wilczyca. Lśniąca. Eteryczna. Jej sierść połyskiwała niczym księżyc na spokojnej wodzie. Oczy miała pradawne i łagodne. Zbliżyła się, kroki bezszelestne w trawie, i dotknęła nosem delikatnie mojego czoła.
— Jesteś czymś więcej, niż widzą — wyszeptała—nie ustami, lecz w mojej głowie, głosem miękkim i głębokim jak kołysanka. — Jesteś czymś więcej, niż się boją.
Zamknęłam oczy. I już jej nie było.
Obudziłam się przed świtem, serce waliło jak po długim biegu.
Skóra była rozpalona, jakby inna. Pokój wciąż ciemny, świat wciąż cichy, ale coś wibrowało w powietrzu. Coś ostrego i świętego. Spojrzałam w dół. I zamarłam.
Na wewnętrznej stronie mojego lewego nadgarstka pojawił się znak—blady, lecz świecący—delikatnie pulsował, złoto i srebro splatały się jak nici światła pod skórą.
Czułam w nim starożytność. Moc. I to było bardzo, bardzo prawdziwe. Więź wybranych. Prawdziwa więź. Zerwałam się z łóżka, serce mi waliło. Czy to był dowód? Czy to wreszcie znak, że nie jestem pomyłką?
Wtedy drzwi otworzyły się z hukiem.
Cofnęłam się, obejmując nadgarstek—właśnie wtedy Matthew wpadł do środka.
Nie zapukał. Nie zawahał się. Koszula zapięta tylko do połowy, włosy w nieładzie, oddech urywany jakby tu biegł. Jego oczy wbiły się we mnie—potem w mój nadgarstek, gdzie znak wciąż świecił przez skórę.
Jego twarz się wykrzywiła.
Nim zdążyłam się odezwać, przeszedł pokój w trzech krokach, chwycił moje ramię i szarpnął nadgarstek między nas. Blask się wzmógł, oświetlając jego rysy miękką poświatą.
Ale w jego spojrzeniu nie było podziwu. Ani szacunku. Tylko wściekłość. Patrzył na znak jak na przekleństwo. Głos miał cichy, jadowity—zaledwie kilka centymetrów od mojej twarzy.
— Ukryj to — warknął. — Znowu mnie ośmieszysz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Aria
Poranne słońce ledwie wychylało się zza drzew, gdy głos Alfy Ryle’a rozbrzmiał na całym dziedzińcu. Jego ton był ostry, przecinający powietrze jak ostrze. Już wiedziałam, że cokolwiek powie dalej, zaboli.
„Od dziś dołączysz do treningu wojowników”, ogłosił głośno, upewniając się, że zgromadzone wilki usłyszały. „Czas, żebyś zrzuciła trochę wagi.”
Te słowa uderzyły jak policzek. Zrzucić wagę. Jakby liczyły się tylko liczby i wstyd. Wyprostowałam się, ale nie odezwałam się. Co miałabym powiedzieć? Że już teraz nienawidzę tego ciała bardziej niż on kiedykolwiek mógłby? Że mam dość udawania, że nie słyszę szeptów?
Kiwnęłam głową raz i odwróciłam się, wbijając zęby w wewnętrzną stronę policzka.
Gdy dotarłam na pole treningowe, inni już się rozgrzewali. Nadzy do pasa wojownicy sparowali w kurzu. Calla stała na środku—wysoka, szczupła, doskonała. Ta sama wilczyca, która kiedyś otwarcie przechwalała się, że próbuje zdobyć uwagę Matthew. Uśmiechnęła się złośliwie, gdy mnie zobaczyła.
„Widać teraz wpuszczają tu każdego, żeby się tarzać po polu”, powiedziała na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. Kilku się zachichotało. Ktoś mruknął: „Mam nadzieję, że nie zapadnie się w błoto.”
Starałam się oddychać. Iść dalej. Być niewidzialna.
Ale Matthew też tam był. Widziałam go stojącego na skraju pola, z rękami skrzyżowanymi na piersi, szczęką zaciśniętą. Jego oczy były nieczytelne—zimne, jak kamień. Nie powstrzymał ich. Nie odezwał się. Po prostu… patrzył.
Ćwiczenia były brutalne. Bolały mnie ramiona. Kolana piekły. Błoto przylepiało się do ubrań, ciążyło mi. Ale nie przestałam. Nie pozwoliłam sobie zapłakać.
„Parować się!” ryknął trener.
Zostałam sama—dopóki Calla nie podeszła z podłym uśmiechem. „Wezmę ją”, zamruczała. „Może być zabawnie.”
Inni się zaśmiali. Nawet trener wyglądał na niezdecydowanego. Ale nie zaprotestował.
Krążyłyśmy wokół siebie. Calla podskakiwała na palcach, jakby to była gra. Moje nogi drżały, ale pięści zaciskałam mocniej.
„Ostrożnie”, wysyczała. „Nie chciałabym, żebyś się przewróciła i kogoś zgniotła.”
I to wystarczyło. Coś we mnie pękło. Rzuciłam się na nią—nie jak wojownik, ale jak burza. Moje ciało zderzyło się z jej w błocie i furii. Nie spodziewała się tego. Jej oczy się rozszerzyły, gdy powaliłam ją na ziemię, przygniatając do błota.
Tłum westchnął zaskoczony. Spojrzała na mnie w szoku—rozcięta warga, rozbita duma. Stałam, ciężko dysząc, błoto spływało mi z ramion. Cisza zawisła gęsta w powietrzu.
Wtedy spojrzałam—niechcący—na niego.
Matthew.
Jego brwi były uniesione. Usta lekko otwarte. Po raz pierwszy nie uśmiechał się kpiąco ani nie marszczył brwi. Wyglądał… na zszokowanego. Jakbym zburzyła obraz, który o mnie miał—i nie wiedział, jak go poskładać.
Ale równie szybko jego oczy znów zrobiły się zimne. Odwrócił się. Zignorował mnie. Jakby to nie miało znaczenia. Jakbym ja nie miała znaczenia.
Trener odzyskał rezon, odchrząknął. „Dość!” zawołał. „Thornwyn! Myślisz, że tak zachowuje się Luna?”
Calla jęknęła, wciąż leżąc w błocie.
„Ona mnie sprowokowała”, powiedziałam, głosem równym, choć serce waliło mi jak szalone.
„Nie jesteś tu, by walczyć. Jesteś tu, by poznać swoje miejsce.”
„Więc może moje miejsce nie jest pod jej piętą.”
Oczy trenera się zwęziły. „Nieposłuszeństwo. Będziesz trenować dwa razy ciężej. O świcie i o zmierzchu. Każdego dnia. Dopóki nie powiem inaczej.”
Kiwnęłam głową. „Dobrze.”
Wzroki śledziły mnie aż poza pole. Część była ciekawa. Część nienawistna. Ale kilka—tylko kilka—spojrzeń było niemal pełnych podziwu.
Jednym z nich był Elias.
Stał na skraju pola, ramiona skrzyżowane. Powoli uśmiechnął się kącikiem ust, gdy mijałam go.
„Nie wiedziałem, że to w tobie jest”, mruknął.
„Ja też nie”, szepnęłam.
Tej nocy ciało bolało mnie w miejscach, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Kolana miałam obdarte, dłonie poranione. Ale po raz pierwszy… nie czułam się słaba. Nie czułam się niewidzialna.
Czułam dumę. Jakbym stanęła wreszcie—nie tylko przeciwko Calli, lecz przeciwko wszystkiemu, co to miejsce mówiło, że nie jestem.
Zwinęłam się pod kocem, wyczerpana, oczy same się zamykały. Myśli były poplątane, emocje głośniejsze niż kiedykolwiek.
Dlatego, gdy rozległo się pukanie do drzwi, prawie tego nie usłyszałam.
Otworzyły się, zanim zdążyłam odpowiedzieć.
Matthew stał w progu, w półcieniu, włosy lekko wilgotne od nocnego powietrza. Jego oczy spotkały moje i znieruchomiałam.
Najpierw nic nie powiedział. Patrzył na mnie, jakby nie wiedział, jak mnie utrzymać. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby biegł.
„Nie powinnaś była się bronić”, powiedział w końcu, cicho. Przejęty.
Spojrzałam na niego. „Co miałam zrobić? Dać się jej znowu upokorzyć?”
„Nie chciałem—” Zawahał się. „Nie pomyślałem, że naprawdę—”
„Dlaczego? Bo nie jestem wystarczająco dobra, żeby walczyć?” odparłam, siadając prosto. „Bo jestem po prostu tą grubą dziewczyną, której żałujesz, że jest związana z twoim losem?”
Nie odpowiedział. Spojrzał na mnie tak, jakby go to rozbijało i nienawidził, że to potrafię. Potem odwrócił się i wyszedł—zostawiając otwarte drzwi i powietrze ciężkie od wszystkich słów, których nie wypowiedział.
Przesuń w górę, aby kontynuować