passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Rise of Aria Thornwyn - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

The Rise of Aria Thornwyn

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Aria

Ściany kwater służby nie pachniały sosną i kamieniem jak reszta Domu Sforczych. Pachniały pleśnią, jakby zgnilizna wtopiła się w deski podłogi, a cisza przesiąkła prześcieradła. Było tu zimniej, ciemniej też—jedno małe okno nad moim prycza, z kratą i pękniętym rogiem, wpuszczało najsłabszy skrawek księżycowego światła.

To było moje nowe królestwo. Żadnego wielkiego apartamentu Luny. Żadnego jedwabiu. Żadnej ceremonii. Tylko drapiący koc i zardzewiały kubeł przy drzwiach do mycia się.

Nikt się do mnie nie odezwał po tym, jak mnie tu odprowadzono—ani pokojówki, ani Omegi, nawet starsza kucharka, która tylko zerknęła znad obierania, prychnęła i mruknęła pod nosem:

— Ta gruba dziewczyna, która myślała, że może być Luną.

To zdanie stało się pieśnią w moich uszach.

— Naprawdę myślała, że jest wybraną parą?

— Co sobie myślała Bogini Księżyca?

— Biedactwo. Naprawdę ma urojenia.

Szorowałam podłogi do krwawych dłoni, klęczałam, aż kolana pulsowały bólem, i za każdym razem drżałam, gdy czyjeś zabłocone buty zostawiały ślady na świeżo umytej posadzce. Ciało bolało mnie od wysiłku, ale gorszy był ból pod skórą—ten w klatce piersiowej. Więź nie pękła. Wciąż brzęczała we mnie niczym okrutne przypomnienie, że Matthew był mój… a jednak odrzucił mnie, jakbym nie zasługiwała nawet na litość.

I unikał mnie. Zwykle. Ale czasami—gdy myślał, że nie widzę—jego wzrok zatrzymywał się na mnie przez całe pole treningowe albo korytarz. Nie był łagodny. Nie był czuły.

Ale trwał.

Jego złotobrązowe oczy, burzowe i nieprzeniknione, zawieszały się na mnie o ułamek sekundy za długo, nim odwrócił wzrok, jakby nienawidził to, co widzi… albo nienawidził, że w ogóle musi na mnie patrzeć.

Podczas kolacji nie dano mi miejsca przy długich stołach w wielkiej sali.

Stałam niezręcznie w drzwiach, z tacą w ręku, aż pierwszy wojownik prychnął: — Jesz ze swoimi. Kuchnia jest tam.

Przełknęłam gulę w gardle i weszłam do gorącego zaplecza, gdzie wyrzucone jedzenie piętrzyło się w wyszczerbionych miskach, a okruchy zaśmiecały podłogę. Usiadłam na skrzynce i jadłam w ciszy, zbyt zawstydzona, by płakać tam, gdzie ktoś mógłby mnie usłyszeć.

Tamtej nocy Alfa Ryle stanął przed watahą, Matthew milczący u jego boku.

— Bogini Księżyca nie zawsze ma rację — ogłosił Ryle. Jego głos rozbrzmiewał nad tłumem zgromadzonym na uczcie pełni. — Sami tu decydujemy o swoim losie. Nie ona. Nie tradycja. I na pewno nie pomyłka.

Każde słowo było nożem. Każde spojrzenie w moją stronę—raną. Nie zostałam na deser.

Zamiast tego przeszłam obok skrzydła służby, przez dziedziniec, aż na skraj lasu. Księżyc wisiał nisko i żółto nad drzewami, a wiatr szczypał mnie w policzki. Upadłam na kolana w wysokiej trawie, wciąż w sukni poplamionej kuchennym tłuszczem.

Uniosłam twarz do nieba.

— Nigdy nie prosiłam, by być wybraną — wyszeptałam do gwiazd. — Nigdy nie prosiłam, by być... kimkolwiek.

Głos mi się załamał. Ręce drżały mi na kolanach.

— Nie prosiłam, by czuć tę więź, by chcieć kogoś, kto nawet mnie nie widzi. Nie prosiłam, by mnie wyśmiewano. Być pośmiewiskiem tej watahy. Ja tylko—

Serce mi zadrżało.

— Ja tylko chciałam być kimś.

Łzy spływały mi po policzkach, gorące i niepowstrzymane. Nie otarłam ich.

A potem… wszystko ucichło. Wiatr zamarł. Drzewa przestały szeleścić. Nawet świerszcze zamilkły. A z tej ciszy wyłoniło się coś dziwnego—jakby migotanie, fala w powietrzu, i wtedy—

Ona się pojawiła.

Srebrna wilczyca. Lśniąca. Eteryczna. Jej sierść połyskiwała niczym księżyc na spokojnej wodzie. Oczy miała pradawne i łagodne. Zbliżyła się, kroki bezszelestne w trawie, i dotknęła nosem delikatnie mojego czoła.

— Jesteś czymś więcej, niż widzą — wyszeptała—nie ustami, lecz w mojej głowie, głosem miękkim i głębokim jak kołysanka. — Jesteś czymś więcej, niż się boją.

Zamknęłam oczy. I już jej nie było.

Obudziłam się przed świtem, serce waliło jak po długim biegu.

Skóra była rozpalona, jakby inna. Pokój wciąż ciemny, świat wciąż cichy, ale coś wibrowało w powietrzu. Coś ostrego i świętego. Spojrzałam w dół. I zamarłam.

Na wewnętrznej stronie mojego lewego nadgarstka pojawił się znak—blady, lecz świecący—delikatnie pulsował, złoto i srebro splatały się jak nici światła pod skórą.

Czułam w nim starożytność. Moc. I to było bardzo, bardzo prawdziwe. Więź wybranych. Prawdziwa więź. Zerwałam się z łóżka, serce mi waliło. Czy to był dowód? Czy to wreszcie znak, że nie jestem pomyłką?

Wtedy drzwi otworzyły się z hukiem.

Cofnęłam się, obejmując nadgarstek—właśnie wtedy Matthew wpadł do środka.

Nie zapukał. Nie zawahał się. Koszula zapięta tylko do połowy, włosy w nieładzie, oddech urywany jakby tu biegł. Jego oczy wbiły się we mnie—potem w mój nadgarstek, gdzie znak wciąż świecił przez skórę.

Jego twarz się wykrzywiła.

Nim zdążyłam się odezwać, przeszedł pokój w trzech krokach, chwycił moje ramię i szarpnął nadgarstek między nas. Blask się wzmógł, oświetlając jego rysy miękką poświatą.

Ale w jego spojrzeniu nie było podziwu. Ani szacunku. Tylko wściekłość. Patrzył na znak jak na przekleństwo. Głos miał cichy, jadowity—zaledwie kilka centymetrów od mojej twarzy.

— Ukryj to — warknął. — Znowu mnie ośmieszysz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Aria

Poranne słońce ledwie wychylało się zza drzew, gdy głos Alfy Ryle’a rozbrzmiał na całym dziedzińcu. Jego ton był ostry, przecinający powietrze jak ostrze. Już wiedziałam, że cokolwiek powie dalej, zaboli.

„Od dziś dołączysz do treningu wojowników”, ogłosił głośno, upewniając się, że zgromadzone wilki usłyszały. „Czas, żebyś zrzuciła trochę wagi.”

Te słowa uderzyły jak policzek. Zrzucić wagę. Jakby liczyły się tylko liczby i wstyd. Wyprostowałam się, ale nie odezwałam się. Co miałabym powiedzieć? Że już teraz nienawidzę tego ciała bardziej niż on kiedykolwiek mógłby? Że mam dość udawania, że nie słyszę szeptów?

Kiwnęłam głową raz i odwróciłam się, wbijając zęby w wewnętrzną stronę policzka.

Gdy dotarłam na pole treningowe, inni już się rozgrzewali. Nadzy do pasa wojownicy sparowali w kurzu. Calla stała na środku—wysoka, szczupła, doskonała. Ta sama wilczyca, która kiedyś otwarcie przechwalała się, że próbuje zdobyć uwagę Matthew. Uśmiechnęła się złośliwie, gdy mnie zobaczyła.

„Widać teraz wpuszczają tu każdego, żeby się tarzać po polu”, powiedziała na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. Kilku się zachichotało. Ktoś mruknął: „Mam nadzieję, że nie zapadnie się w błoto.”

Starałam się oddychać. Iść dalej. Być niewidzialna.

Ale Matthew też tam był. Widziałam go stojącego na skraju pola, z rękami skrzyżowanymi na piersi, szczęką zaciśniętą. Jego oczy były nieczytelne—zimne, jak kamień. Nie powstrzymał ich. Nie odezwał się. Po prostu… patrzył.

Ćwiczenia były brutalne. Bolały mnie ramiona. Kolana piekły. Błoto przylepiało się do ubrań, ciążyło mi. Ale nie przestałam. Nie pozwoliłam sobie zapłakać.

„Parować się!” ryknął trener.

Zostałam sama—dopóki Calla nie podeszła z podłym uśmiechem. „Wezmę ją”, zamruczała. „Może być zabawnie.”

Inni się zaśmiali. Nawet trener wyglądał na niezdecydowanego. Ale nie zaprotestował.

Krążyłyśmy wokół siebie. Calla podskakiwała na palcach, jakby to była gra. Moje nogi drżały, ale pięści zaciskałam mocniej.

„Ostrożnie”, wysyczała. „Nie chciałabym, żebyś się przewróciła i kogoś zgniotła.”

I to wystarczyło. Coś we mnie pękło. Rzuciłam się na nią—nie jak wojownik, ale jak burza. Moje ciało zderzyło się z jej w błocie i furii. Nie spodziewała się tego. Jej oczy się rozszerzyły, gdy powaliłam ją na ziemię, przygniatając do błota.

Tłum westchnął zaskoczony. Spojrzała na mnie w szoku—rozcięta warga, rozbita duma. Stałam, ciężko dysząc, błoto spływało mi z ramion. Cisza zawisła gęsta w powietrzu.

Wtedy spojrzałam—niechcący—na niego.

Matthew.

Jego brwi były uniesione. Usta lekko otwarte. Po raz pierwszy nie uśmiechał się kpiąco ani nie marszczył brwi. Wyglądał… na zszokowanego. Jakbym zburzyła obraz, który o mnie miał—i nie wiedział, jak go poskładać.

Ale równie szybko jego oczy znów zrobiły się zimne. Odwrócił się. Zignorował mnie. Jakby to nie miało znaczenia. Jakbym ja nie miała znaczenia.

Trener odzyskał rezon, odchrząknął. „Dość!” zawołał. „Thornwyn! Myślisz, że tak zachowuje się Luna?”

Calla jęknęła, wciąż leżąc w błocie.

„Ona mnie sprowokowała”, powiedziałam, głosem równym, choć serce waliło mi jak szalone.

„Nie jesteś tu, by walczyć. Jesteś tu, by poznać swoje miejsce.”

„Więc może moje miejsce nie jest pod jej piętą.”

Oczy trenera się zwęziły. „Nieposłuszeństwo. Będziesz trenować dwa razy ciężej. O świcie i o zmierzchu. Każdego dnia. Dopóki nie powiem inaczej.”

Kiwnęłam głową. „Dobrze.”

Wzroki śledziły mnie aż poza pole. Część była ciekawa. Część nienawistna. Ale kilka—tylko kilka—spojrzeń było niemal pełnych podziwu.

Jednym z nich był Elias.

Stał na skraju pola, ramiona skrzyżowane. Powoli uśmiechnął się kącikiem ust, gdy mijałam go.

„Nie wiedziałem, że to w tobie jest”, mruknął.

„Ja też nie”, szepnęłam.

Tej nocy ciało bolało mnie w miejscach, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Kolana miałam obdarte, dłonie poranione. Ale po raz pierwszy… nie czułam się słaba. Nie czułam się niewidzialna.

Czułam dumę. Jakbym stanęła wreszcie—nie tylko przeciwko Calli, lecz przeciwko wszystkiemu, co to miejsce mówiło, że nie jestem.

Zwinęłam się pod kocem, wyczerpana, oczy same się zamykały. Myśli były poplątane, emocje głośniejsze niż kiedykolwiek.

Dlatego, gdy rozległo się pukanie do drzwi, prawie tego nie usłyszałam.

Otworzyły się, zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Matthew stał w progu, w półcieniu, włosy lekko wilgotne od nocnego powietrza. Jego oczy spotkały moje i znieruchomiałam.

Najpierw nic nie powiedział. Patrzył na mnie, jakby nie wiedział, jak mnie utrzymać. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby biegł.

„Nie powinnaś była się bronić”, powiedział w końcu, cicho. Przejęty.

Spojrzałam na niego. „Co miałam zrobić? Dać się jej znowu upokorzyć?”

„Nie chciałem—” Zawahał się. „Nie pomyślałem, że naprawdę—”

„Dlaczego? Bo nie jestem wystarczająco dobra, żeby walczyć?” odparłam, siadając prosto. „Bo jestem po prostu tą grubą dziewczyną, której żałujesz, że jest związana z twoim losem?”

Nie odpowiedział. Spojrzał na mnie tak, jakby go to rozbijało i nienawidził, że to potrafię. Potem odwrócił się i wyszedł—zostawiając otwarte drzwi i powietrze ciężkie od wszystkich słów, których nie wypowiedział.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Aria

Nie zostałam stworzona do ognisk. Nie do tych, gdzie śmiech przychodził łatwo, gdzie dziewczyny nosiły wianki z kwiatów i tańczyły boso wokół płomieni, jakby były lekkie jak powietrze.

Nie. Byłam tą dziewczyną, która siedziała zbyt nieruchomo, oddychała zbyt płytko, mając nadzieję, że nikt nie pamięta o moim istnieniu.

Wataha świętowała tamtej nocy pełnię księżyca—płomienie migotały wysoko w centrum dziedzińca, muzyka odbijała się echem między drzewami, a wilki krążyły w zgrabnych kręgach pod gwiazdami. Talerze uginały się od pieczonego mięsa, piwo przelewało się po kuflach, a każda wilczyca wyglądała, jakby była z bajki.

Ja nie.

Wymknęłam się, kiedy nikt nie patrzył, moje kroki były ciche na kocich łbach, sukienka ocierała się o krzewy róż i pnącza bluszczu, aż znalazłam ogród ukryty za wschodnim skrzydłem. Księżycowe światło rozlewało się po kamiennej ławce, na której usiadłam, zwijając się w sobie jak sekret.

Głosy z ogniska unosiły się nad żywopłotem—radosne, pełne życia. Skubałam nitkę przy rękawie, udając, że to nie boli. Że to nie czuje się jakby wyrzucono mnie z życia, do którego nigdy nie byłam zaproszona.

Po co tu w ogóle jesteś? pytałam siebie po raz setny. Nie zauważyłam kroków, dopóki się nie odezwał.

— Zawsze się chowasz podczas takich rzeczy?

Odwróciłam się.

Elias.

Beta. Drugi w hierarchii. O bystrych oczach i srebrnym języku. Ale teraz wyglądał łagodniej niż zwykle. Jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu, rękawy podwinięte do łokci, a na ustach miał łagodny uśmiech, którego się nie spodziewałam.

— Nie chowałam się — powiedziałam szybko, po czym zatrzymałam się. — Okej. Może jednak tak.

Parsknął śmiechem, ale nie złośliwie, i zrobił powolny krok w moją stronę. — Mogę się przysiąść?

Wahałam się — ale potem skinęłam głową.

Usiadł na kamiennej krawędzi, trochę bliżej niż potrzeba, ale nie na tyle, bym się cofnęła. Cisza między nami była… komfortowa. Jakby nie oczekiwał ode mnie, żebym grała rolę albo się kurczyła.

— Nie pasujesz tu — wyszeptałam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Brzmiało to gorzko. Obronnie.

Ale nie poczuł się urażony.

— Nie — odparł Elias łagodnie. — Ty zasługujesz na coś lepszego.

Spojrzałam w dół, gardło miałam ściśnięte. — To kłamstwo. Mój własny ojciec zostawił mnie tu na pastwę losu.

— Daj spokój. Wiesz, że to nieprawda, masz jakiś cel.

Wiatr lekko się nasilił, szeleszcząc liśćmi w ogrodzie. Czułam jego spojrzenie na sobie, nie tak jak patrzyli inni, nie z oceną ani ciekawością. Po prostu… patrzył. Jakbym była czymś wartym zobaczenia.

Nagle wyciągnął rękę i musnął palcami mój nadgarstek.

Znak więzi.

Lśnił lekko w blasku księżyca, jak blizna przetykana światłem gwiazd.

Brwi Eliasa zmarszczyły się. — Nie rościł sobie do ciebie prawa?

Pokręciłam głową, wstyd znów wpełzł we mnie jak trucizna. — Nie. Powiedział, że bym go ośmieszyła.

Szczęka mu się napięła. — To on nie jest ciebie wart.

Coś pękło mi w środku. Nie ból. Nie tęsknota. Coś łagodniejszego. Coś, przy czym oddychało się łatwiej.

Mrugnęłam, próbując nie płakać. — Dlaczego jesteś dla mnie miły?

— Bo ktoś powinien.

Siedzieliśmy tam, otoczeni księżycowym światłem i ciszą, tą która rozciąga się za długo. Zbyt nieruchoma.

Zbyt blisko.

Odwrócił się do mnie, jego spojrzenie było nie do odczytania. Czułam to—zmianę w powietrzu, ból czegoś niewypowiedzianego.

I właśnie, gdy sięgnął, jakby chciał odgarnąć mi włosy z twarzy—

Niski, dziki warkot rozdarł noc. Oboje zerwaliśmy się.

Matthew.

Wkroczył do ogrodu jak burza, jego czarna koszula była półrozpięta, a oczy płonęły czymś dzikim. Pięści miał zaciśnięte, a wilk był tuż pod jego skórą—futro połyskiwało na kostkach, kły wystawały z kącików ust.

— Co to, do diabła, ma być? — warknął.

Elias przesunął się lekko przede mną—nie zasłaniał mnie, po prostu… stał.

Oczy Matthew padły na przestrzeń między nami, potem na mój nadgarstek. Zobaczył znak. Więź. Bliskość. I stracił panowanie.

— Beta, teraz dotykasz tego, co moje? — syknął, głos miał ostry i jadowity.

Elias nie drgnął. — Ona nie jest rzeczą.

— Jest moją partnerką — wysyczał Matthew, robiąc jeszcze krok do przodu.

— Nie rościłeś sobie do niej prawa. Nawet nie patrzyłeś na nią jak na kogoś więcej niż ciężar.

To trafiło w czuły punkt. Klatka piersiowa Matthew unosiła się i opadała. Spojrzał na mnie—a przez ułamek sekundy nie był zły. Był kimś innym. Zdradzonym. Rozdartym. Ale miękkość zniknęła tak szybko, jak się pojawiła.

Odwrócił się teraz całkowicie do mnie, głos mu się obniżył, zwinął w coś okrutnego.

— Dlaczego musisz być taką atencjuszką? — zapytał, oczy zimne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Rise of Aria Thornwyn

The Rise of Aria Thornwyn

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa