

Opis
W swiecie, w ktorym o wartosci wilczycy decyduja sila, uroda i krew, Aria Thornwyn-kragla, wysmiewana, niechciana-zostaje wrzucona do wrogiej watahy i polaczona wiezami z chlodnym, niechetnym przyszlym Alfa, Matthewem. Choc los splata ich poprzez swiete znamie, Matthew odrzuca ja emocjonalnie, zaslaniajac sie obowiazkiem, podczas gdy Elias, szlachetny Beta, ofiaruje jej milosc i wolnosc, ktorych nigdy nie zaznala. Rozdarta miedzy lojalnoscia wobec okrutnej wiezi a pragnieniem wlasnej wartosci, Aria musi walczyc nie tylko o przetrwanie, ale tez o tozsamosc, godnosc i przyszlosc, w ktora nikt nie wierzy, ze na nia zasluguje.
Rozdział 1
Sep 11, 2026
Aria
Gdyby Bogini Księżyca miała we mnie jeszcze odrobinę litości, powaliłaby mnie tu i teraz.
Ściskałam paski plecaka tak mocno, że zdrętwiały mi palce. Każdy krok w stronę granicy Blue Stone był jak odliczanie do publicznego upokorzenia. Mój ojciec szedł obok, z podniesioną głową, jakby nie zamierzał właśnie oddać mnie jak używaną ofiarę. Jego głos, zwykle surowy i nieprzenikniony, złagodniał, gdy na mnie spojrzał.
— Może jesteś jego bratnią duszą. Bogini Księżyca nie popełnia błędów.
Chciałam krzyknąć: Popełniła ich mnóstwo, kiedy stworzyła mnie.
Ale tylko skinęłam głową, udając, że wierzę w tę bajkę. Że przeznaczenie sprawi, iż do kogoś będę należeć. Że tym razem to nie mnie odrzucą, znowu.
Uda obcierały mi się niewygodnie w grubych dżinsach, w które się wcisnęłam. Bluza kleiła się do ramion jak mokra druga skóra. Nienawidziłam każdego centymetra swojego ciała w tej chwili. Nie dlatego, że było złe, ale dlatego, że wiedziałam, iż oni spojrzą na mnie i zdecydują, że jest.
Gdy doszliśmy do kamiennej granicy ozdobionej wyrzeźbionymi wilczymi głowami, z lasu wyszło dwóch wojowników. Nie zapytali o imię. Nie podali ręki. Tylko patrzyli, szeroko otwartymi, oceniającymi oczami — z litością i czymś znacznie gorszym.
Ojciec odchrząknął. — Jestem Alfa Thornwyn. To moja córka, Aria. Jest w odpowiednim wieku, nieoznakowana i—
— Ocenę przeprowadzi Alfa Ryle — przerwał mu chłodno jeden ze strażników. — Idźcie za nami.
To wszystko. Bez powitania. Bez ciepła. Bez ceremonii.
Dokładnie tak, jak się spodziewałam.
Szliśmy w ciszy krętą ścieżką prowadzącą do ogromnego Domu Stada — jeśli w ogóle można to tak nazwać. Bardziej przypominał fortecę: kamień i szkło, wykuty w górze, z balkonami otoczonymi srebrnymi kolcami. Niebieskie flagi z herbem wyjącym wilkiem powiewały na wietrze niczym szydercze oklaski. Przełknęłam ślinę, walcząc z chęcią ucieczki z powrotem do lasu.
Ale nie miałam dokąd iść. Na szczycie marmurowych schodów powoli otworzyły się dwuskrzydłowe, ciężkie, drewniane drzwi i wyszedł Alfa Ryle.
Był wysoki, miał co najmniej metr dziewięćdziesiąt pięć, z posiwiałą brodą, oczami ostrymi jak brzytwa i postawą, która wyrażała czystą dominację. Jego obecność wysysała powietrze z przestrzeni. Spojrzał na mnie z góry, jakby przyglądał się rozczarowującemu posiłkowi.
— Więc — powiedział sucho — to jest to, co Thornwyn przesyła.
Ojciec skinął z szacunkiem głową. — Jest gotowa, by znaleźć swojego partnera.
Wargi Ryle’a zadrżały, jakby właśnie poczuł coś kwaśnego. Nawet nie pofatygował się, by mnie przywitać. Po prostu odsunął się na bok i mruknął: — Zaczekajcie tutaj.
Serce waliło mi w piersi jak uwięzione stworzenie. To był ten moment. Teraz Bogini Księżyca miała naprawić wszystko. Mój bratni wilk miał wyjść, chwycić mnie za rękę i powiedzieć, że jestem ważna. Że nie jestem „za bardzo” ani „za mało”, tylko w sam raz.
I wtedy on pojawił się.
Matthew.
On nie szedł — on kroczył do przodu, jakby był właścicielem całego świata. Wysoki, szerokie ramiona, szczupłe mięśnie opięte czarnym t-shirtem, który leżał na jego klatce i ramionach jak grzech. Włosy miał ciemne, potargane przez wiatr i nieładne, jakby właśnie przeczesał je palcami. Szczęka była ostra, gładko ogolona, z ledwie widoczną blizną biegnącą od prawego oka do krawędzi kości policzkowej.
Jednak to oczy mnie sparaliżowały.
Złoto-brązowe. Intensywne. Dziko nieokiełznane. Jakby był o pół sekundy od przemiany w wilka i rozszarpania czegoś na strzępy. Biła od niego moc i wściekłość.
A potem nasze spojrzenia się spotkały. To było jak piorun przecinający niebo i wypalający się w moim kręgosłupie. Moje płuca zapomniały, jak się oddycha. Skóra mi zapiekła. Żołądek wykonał fikołka. Więź. Więź. Mój partner. To, co mówiono mi, że może nigdy się nie zdarzyć, bo nie jestem tym, czego chcą stada.
Ale to się działo naprawdę. Mrugnął, jego brwi lekko się zmarszczyły — przez ułamek sekundy zobaczyłam szok. A potem jego wyraz twarzy się zmienił.
Jego wzrok prześlizgnął się po moim ciele powoli, jadowicie, zatrzymując się na krągłości brzucha, pełności ud, okrągłej twarzy. Usta wykrzywiły mu się w pogardliwym grymasie. Tłum wokół — wojownicy, członkowie stada, Omegi — zamilkł. A on wtedy powiedział to. Zimno. Głośno.
— Myślałem, że wyślą mi wilczycę…
Jego głos był gładki jak lód, ostry jak stal.
— …a nie krowę.

The Rise of Aria Thornwyn
60 Rozdziały
60
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101