Aria
Trzask drzwi rozległ się jak ostrzegawczy strzał.
Dłoń Matthew'a puściła moje nadgarstek w chwili, gdy przekroczyliśmy próg jego prywatnych komnat. Pokój był ciemny, rozświetlany jedynie migotaniem cicho płonącego ognia w kominku. Cienie tańczyły na kamiennych ścianach, grube zasłony szczelnie zaciągnięte – żeby nie wpuszczać świata… albo może, żeby mnie w nim uwięzić.
Chodził tam i z powrotem. Jak burza zamknięta w klatce, jego kroki były ostre i niespokojne. Mięśnie napięte pod czarną koszulą, pięści zaciśnięte przy bokach, szczęka aż drgała. Jego złotobrązowe oczy nie spotkały moich, ale czułam żar jego gniewu, jakby był czymś żywym.
„Nie chciałem tego,” warknął.
Serce waliło mi tak mocno, że aż bolało. „To pozwól mi odejść.”
Mój głos załamał się na ostatnim słowie. Nienawidziłam, jak słabo zabrzmiałam. Jego spojrzenie natychmiast odnalazło moje.
„Nie,” powiedział ostro. „Myślisz, że to takie proste?”
Wpatrywałam się w niego. „Powinno być. Jeśli doprowadzam cię do takiej złości… jeśli tak bardzo nienawidzisz tej więzi – po prostu pozwól mi odejść.”
Jego dłonie zacisnęły się na oparciu krzesła, jakby miał je zaraz rozerwać na pół. „Nie rozumiesz,” wycedził. „To nigdy nie miało być kwestią wyboru.”
„Ja też tego nie wybrałam,” wyszeptałam, robiąc mały krok do przodu. „Nie prosiłam o to. Nie prosiłam o ciebie.”
To coś w nim poruszyło. Odwrócił się znowu, przesuwając dłonią po włosach. Jego głos opadł nisko, chropawy od czegoś, co nie było bólem – ale było blisko.
„Jest inny Alfa,” powiedział napiętym tonem. „Z Czerwonej Rzeki.”
Zamrugałam. „Co to ma ze mną wspólnego?”
W końcu odwrócił się do mnie, jego wzrok płonął. „Słyszał o tobie. Że jesteś… tutaj. Że jesteś nieoznaczona.”
Zabrakło mi tchu. „I?” spytałam, serce biło jak oszalałe.
Spojrzenie Matthew’a pociemniało. „Poprosił o wizytę. Chce cię poznać.”
Cofnęłam się. „Dlaczego?”
Nie odpowiedział od razu. Kiedy to zrobił, jego głos był cichy – ale przepełniony wściekłością.
„Bo myśli, że jesteś dostępna.”
Wyschło mi w ustach.
„Chce cię zalecać. Zawiązać sojusz przez parowanie. A jeśli cię nie oznaczę – jeśli nie pokażę, że jesteś moja – spróbują cię odebrać.”
Wpatrywałam się w niego, świat jakby się kołysał. „Więc jestem pionkiem. Żetonem w twojej polityce?”
Zrobił dwa kroki w moją stronę, oczy błysnęły. „Jesteś moją parą.”
„To czemu tak się nie zachowujesz?” warknęłam. „Czemu mnie upokorzyłeś? Czemu pozwoliłeś swojemu ojcu mówić o mnie jak o niczym?”
Jego szczęka się zacisnęła. Oddychał ciężko.
„Bo ta więź… to nie miałaś być ty.”
Te słowa bolały bardziej niż pazury.
Łzy zapiekły mnie w oczach, ale je powstrzymałam. „Wiem, że nie jestem tym, czego chciałeś.”
„Nie,” warknął. „Nie jesteś. Ale jesteś tym, co dostałem.”
Między nami zapadła cisza jak mur. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam mówić.
I wtedy się poruszył. Szybko, bez ostrzeżenia. Przemierzył pokój w dwóch krokach, złapał mnie za nadgarstek – i zanim zdążyłam się wyrwać, wbił kły w bok mojej szyi.
Zachłysnęłam się powietrzem.
Ból był ostry, ale zaraz potem fala gorąca i mocy odebrała mi dech. Kolana się pode mną ugięły. Ogień rozlał się po moich żyłach. Każdy nerw w moim ciele zapłonął, więź zatrzasnęła się z ostatecznością, której nie mogłam powstrzymać, nie mogłam zmienić.
Poczułam to. Pieczęć. Oznaczenie. Więź, która teraz całkowicie mnie z nim połączyła. Moja para.
Mój Alfa.
Uścisk Matthew’a zelżał, odsunął się. Jego usta były zabarwione na czerwono. Jego oczy – puste.
„Teraz jesteś moja,” powiedział chłodno.
Sięgnęłam dłonią do świeżej rany na szyi. Pulsowała pod skórą, bolała. Paliła.
Nie dotknął mnie. Nie spojrzał na mnie jak na swoją. Wprost przeciwnie. Odwrócił się, pięści zaciśnięte przy bokach.
„Nie zapomnij,” powiedział, głosem ostrym jak brzytwa, „zrobiłem to dla stada.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Aria
W chwili, gdy znak pojawił się na mojej szyi, wszystko się zmieniło—a jednak wszystko pozostało takie samo.
Tak, Matthew mnie sobie przywłaszczył. Jego zęby wbiły się w moją skórę. Jego zapach unosił się teraz ponad moim własnym. Więź zacisnęła się na mojej duszy tak mocno, że ledwo mogłam myśleć nie czując go w sobie.
Ale nie było żadnych gratulacji. Żadnych kwiatów. Żadnej koronacji Luny. Tylko cisza. I szepty.
„Ona zrujnuje linię krwi.”
„Nie miał wyboru.”
„Ona go uwiodła—wykorzystała więź, żeby go uwięzić.”
„Luna powinna być silna, a nie… miękka.”
Słyszałam to wszystko. Czułam to w każdym spojrzeniu. Każdym ukradkowym zerku. Każdym uśmieszku.
Alpha Ryle był wściekły. Jego głos grzmiał przez Dom Stada jak burza tej samej nocy. „Oszłabiłaś nas,” krzyczał za zamkniętymi drzwiami, choć nic nie pozostawało prywatne, kiedy ściany miały uszy. „Związałeś się z błędem.”
Ale więź została zapieczętowana. Nawet on nie mógł tego cofnąć. A Matthew? Niewiele mówił. Dał mi rozkaz, nic więcej: „Jutro przeniesiesz się do apartamentu Luny. Teraz należysz do mnie.”
Należysz. Jak własność. Jak obowiązek. Ani razu nie powiedział, że jestem mile widziana.
Więc następnego ranka opuściłam służbowe kwatery i weszłam do wielkiego apartamentu na szczycie wschodniego skrzydła. Pachniało tam lawendą i skórą. Łóżko było ogromne, przykryte ciemnoniebieską pościelą, z wyrzeźbionym księżycem nad zagłówkiem.
Było pięknie. I nie czuło się tam jak w domu.
Pokojówki unikały kontaktu wzrokowego, wręczając mi złożone ubrania. Strażnicy patrzyli prosto przed siebie, gdy otwierali drzwi. Nawet kuchenny personel wstrzymywał krojenie, gdy wchodziłam, czekając aż wyjdę, zanim wrócą do pracy.
Nie pasowałam tu. I wszyscy o tym wiedzieli. Mimo to pojawiłam się na uroczystej kolacji. Matthew tego zażądał—powiedział, że powinnam „pokazać się” jako Luna.
Założyłam granatową sukienkę, która oplatała moje kształty bardziej, niż bym chciała, mocno spięłam włosy i weszłam do sali jadalnej z podniesioną głową, choć w środku cała się trzęsłam.
Sala ucichła w chwili, gdy weszłam. Wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie. Widelce zatrzymały się w powietrzu.
Podeszłam do miejsca Luny obok Matthew—pustego i czekającego—i usiadłam. Dłonie pociły mi się na aksamicie.
Calla siedziała naprzeciwko mnie. Oczywiście. Miała na sobie karmazynową, odważną i odsłaniającą plecy suknię, a jej usta wykrzywiał okrutny uśmiech.
„Myślałam, że będziesz jeść w kuchni,” powiedziała słodko. „Ale chyba nawet krowy lubią czasem usiąść przy stole.”
Nie odpowiedziałam. Nie zamierzałam dać jej satysfakcji. Ale wtedy pochyliła się do przodu i jednym ruchem nadgarstka wylała swoje wino na moje kolana.
„O nie,” zamruczała, przykładając dłoń do ust. „Ups. Choć krowy nie powinny zasiadać przy stole.”
Kilka cichych chichotów rozeszło się po sali. Piekące upokorzenie przeszyło mnie aż po kręgosłup. Czułam na sobie spojrzenia wszystkich, widząc czerwony ślad wsiąkający w tkaninę na udach.
Ale zanim zdążyłam odpowiedzieć—zanim w ogóle mogłam się poruszyć—dźwięk rozdarł powietrze jak błyskawica.
TRZASK.
Dłoń Matthew uderzyła w stół tak mocno, że wszystkie kieliszki podskoczyły. Cisza opadła jak młot. Powoli wstał, a jego oczy utkwione były w Calli, złocistobrązowe tęczówki płonęły wściekłością.
„Odezwiesz się do mojej partnerki jeszcze raz,” powiedział głosem zimnym jak pękający lód, „to wyrwę ci język.”
Nikt się nie poruszył. Uśmiech Calli zgasł.
Matthew nawet na mnie nie spojrzał. Usiadł z powrotem, sięgnął po nóż z nienaturalnym spokojem i zaczął dalej kroić swoje mięso, jakby nic się nie stało.
Sala powoli wróciła do życia—ale atmosfera była już inna. Siedziałam zesztywniała na krześle, mokra tkanina przylegała do skóry, serce waliło jak oszalałe.
Obronił mnie. Ale nie dlatego, że mnie kochał. Dlatego, że należałam do niego. Byłam jego własnością. Jego więzią. Nie jego wyborem. I to bolało jeszcze bardziej.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Przebrałam się z poplamionej sukienki, chodziłam wzdłuż i wszerz apartamentu Luny, wpatrywałam się w lustro w znak na mojej szyi. Już się goił, pulsując prawdą więzi, której już nie rozumiałam.
Partner, który mnie nie chciał. Stado, które mnie nienawidziło. Pokój zbyt piękny, by w nim płakać—a jednak płakałam. Cichy stukot rozległ się w szybie za zasłoną.
Zamarłam.
Ostrożnie podeszłam do okna, odsunęłam zasłonę—
Elias.
Stał na wąskim gzymsie, jedną ręką oparty o ścianę, oczy błyszczały w świetle księżyca jak srebro.
Otworzyłam okno powoli. „Co ty robisz?”
Wszedł do środka, cicho i płynnie. Jego oczy szukały moich. „Musiałem cię zobaczyć.”
„Nie wolno mi przyjmować gości,” szepnęłam.
„Nie przestrzegam zasad, w które nie wierzę,” odparł po prostu.
Objęłam się ramionami. „Wszyscy wiedzą, że zostałam oznaczona.”
„Wiem.”
Odwróciłam wzrok.
„To już nie ma znaczenia,” powiedziałam. „Znak jest. On dał do zrozumienia—to już koniec.”
Elias zbliżył się. „Nie wyglądasz na oznaczoną, Ario.”
Zmarszczyłam brwi. „Co to niby znaczy?”
Zatrzymał się tuż przede mną. Jego głos złagodniał, ale było w nim coś ostrego. „Wyglądasz na uwięzioną.”
Zabrakło mi tchu. „Nie jestem,” skłamałam.
„Jesteś.”
Między nami zapadła cisza, ciężka i pełna rzeczy, których żadne z nas nie odważyło się powiedzieć.
Spojrzałam na niego. „Dlaczego naprawdę tu przyszedłeś?”
Wziął powoli oddech. „Bo bez względu na to, co on zrobił—bez względu na to, co mówi ten znak—ja wciąż cię widzę.”
Gardło mi się ścisnęło. „Elias…”
Uniósł dłoń i odgarnął pasmo włosów za moje ucho. Jego ręka zatrzymała się na moim policzku, palce łagodnie go muskając.
„Zasługujesz, by poczuć się wybraną,” wyszeptał.
Serce waliło mi w piersi. „Ale nie jestem.”
Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech. „To pozwól mi ci przypomnieć, jak to jest.”
A potem mnie pocałował.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Aria
Odepchnęłam go.
Bez tchu. Roztrzęsiona. Serce waliło mi w piersi jak bęben wojenny, a dłonie trzęsły się, gdy opierałam je o twardą klatkę piersiową Eliasa.
„Nie”, wyszeptałam, głos mi drżał. „Nie utrudniaj tego bardziej, niż już jest.”
Na jego twarzy nie pojawiło się poczucie winy. Nie drgnął. Jego spojrzenie pozostało spokojne, smutne, ale nieprzepraszające.
„Nie przeproszę”, powiedział Elias cicho. „Zasługujesz na wybór, Ario. Nie na klatkę. A on—on trzyma cię zamkniętą za kratami z milczenia.”
Łzy zaszkliły mi się w oczach, ale je odpędziłam. Już wystarczająco płakałam. Przez Matthew. Przez tę więź. Przez watahę, która nigdy mnie nie chciała.
„Jestem jego partnerką”, powiedziałam pusto.
Elias przechylił głowę. „Nie. Jesteś kimś więcej. Jesteś człowiekiem. Luną. Kobietą z ogniem, który widziałem, jak się w tobie roznieca, odkąd tu przybyłaś. Nie jesteś jakąś nagrodą do zdobycia. Zasługujesz, by być wybraną—nie wykorzystaną.”
I tak po prostu odszedł—zniknął w cieniu, zostawiając mnie samą w apartamencie Luny, który z każdym oddechem wydawał się coraz bardziej więzieniem.
Rano było tylko gorzej.
Głos Alfy Ryle’a grzmiał w jadalni podczas śniadania, zagłuszając brzęk talerzy i szepty.
„Za dwa dni przybędzie odwiedzający Alfa z Watahy Czerwonej Rzeki. Przyjeżdża nie tylko rozmawiać o polityce—ale by obserwować naszą przyszłą Lunę. By sprawdzić jej siłę.”
Sprawdzić. Jakby oceniali bydło przed licytacją. Żołądek mi się ścisnął, zwłaszcza gdy jego wzrok spoczął na mnie.
„Będziesz trenować publicznie, Luno Thornwyn. Pokaż mu, że w Watasze Błękitnego Kamienia nie rodzi się słabość.”
Nie odpowiedziałam. Tylko skinęłam głową—i przygotowałam się na wojnę.
Dziedziniec był już pełen, kiedy przybyłam później tego dnia. Wojownicy stali przy krawędziach pola treningowego, zakładając się i szydząc. Omegi stały za liną, szeptały i śmiały się, jakby to był spektakl.
A Matthew?
Stał w pobliżu środka, z założonymi ramionami, z wyrazem twarzy zimnym i nieprzeniknionym.
Przełknęłam ślinę i weszłam na pole. Calla uśmiechnęła się złośliwie, strzelając kłykciami. Oczywiście, byłam jej pierwszą przeciwniczką. Zawsze była gotowa mnie upokorzyć.
„Gotowa, krowo?” syknęła pod nosem. „Dajmy im się pośmiać.”
Walka się zaczęła. Rzuciła się na mnie. I padłam na ziemię. Mocno. Tłum ryknął śmiechem, gdy wypluwałam błoto z ust. Bolały mnie żebra, ale wstałam. Jeszcze raz. I jeszcze raz.
Calla była szybsza, okrutniejsza, ale ja byłam uparta. I miałam dość bycia na ziemi. Po trzecim razie, gdy mnie powaliła, coś we mnie pękło. Rzuciła się na mnie z zamachem—uchyliłam się.
Potem, korzystając z ruchu, który widywałam u wojowników wielokrotnie, podcięłam jej nogi.
Padła płasko, twarzą w błoto. Na dziedzińcu zapanowała cisza.
Zaklęła, podniosła twarz, a ja stałam wyprostowana, cała w błocie, dysząc ciężko, z krwią cieknącą z wargi, ale stałam. Nadal oddychałam. Nadal walczyłam.
Nikt się nie śmiał. Odwróciłam głowę w stronę Matthew. Patrzył na mnie. Jego oczy nie były już zimne. Było w nich coś innego. Coś ciemniejszego. Gorętszego. Ale nie ruszył się. Nie odezwał się.
Tylko zacisnął pięści—i odwrócił wzrok.
Kiedy trening się skończył, całe ciało bolało mnie w miejscach, o których istnieniu nie miałam pojęcia. Drżały mi nogi. Ręce pulsowały bólem. Ale w środku… coś się tliło. Coś niebezpiecznego i nowego.
Duma. Nie spodziewali się, że wytrzymam. Ale dałam radę. I widzieli to. Nie wszyscy się do tego przyznali, ale widzieli mnie.
Tej nocy kąpałam się, aż siniaki zaczęły piec, ubrałam się w jedną z długich szat Luny i zwinęłam w kącie apartamentu, patrząc na tańczący ogień.
Ale spokój nie trwał długo. Pukanie rozległo się tuż po wschodzie księżyca. Potem—głosy. Męskie. Napięte. Ostro brzmiące. Wysunęłam się z pokoju i skradałam się korytarzem.
Na jego końcu ich zobaczyłam.
Elias. Matthew.
Stali twarzą w twarz. Oddychali ciężko.
„Widziałem, jak dziś na nią patrzyłeś”, powiedział Elias. Jego głos był cichy, ale pełen wściekłości. „Nie kochasz jej. Nigdy jej nie kochałeś. Więc po co ją sobie rościsz? Po co ją znaczysz?”
Matthew nie odpowiedział.
Elias zrobił krok do przodu. „Nie masz prawa nikogo wiązać tylko dlatego, że boisz się stracić.”
Pięści Matthew zacisnęły się.
„Jest silniejsza, niż myślisz. I boisz się tego. Prawda?”
„Zamknij się, Elias.”
„Nie. Nie kochasz jej. Więc po co? Dlaczego to zrobiłeś?”
Twarz Matthew w końcu się wykrzywiła—wreszcie pękł.
A potem, bez ostrzeżenia—
Uderzył Eliasa. Mocno. Prosto w szczękę. Elias zatoczył się do tyłu, krew pojawiła się na jego wardze. Klatka piersiowa Matthew unosiła się gwałtownie, stał nad nim, zarumieniony na twarzy, z dzikim wzrokiem.
„Bo wolę ją złamać sam…” ryknął, głos jak grzmot, „niż patrzeć, jak ktoś inny ją wielbi!”
Przesuń w górę, aby kontynuować