passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Rise of Aria Thornwyn - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The Rise of Aria Thornwyn

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Aria

Tej nocy nie spałam.

Po okrutnych słowach Matthew i tym, jak Elias znów stanął w mojej obronie, po prostu siedziałam na krawędzi wąskiego łóżka, z sercem bijącym jak oszalałe i płonącym umysłem. Więź we mnie już nie była cicha. Była jak pożar, trawiący każdą część mnie, która jeszcze miała nadzieję. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam twarz Matthew, wykrzywioną zazdrością… a potem obrzydzeniem.

Dlaczego musisz się tak podlizywać?

Te słowa wciąż odtwarzały się w mojej głowie. Nienawidziłam, jak bardzo mnie raniły. Jak bardzo się liczyły.

Ale najgorsze? To nie była nienawiść, którą do niego czułam. Nie do końca. To było wszystko inne. Surowy ból naszej więzi. To, jak moje ciało wciąż go pamiętało, nawet kiedy mój umysł krzyczał, żebym uciekła.

A potem był Elias.

Dobry. Delikatny. Szczery. Nie sprawiał, że moje serce biło szybciej jak Matthew—ale sprawiał, że czułam się bezpieczna. A w takim świecie jak ten, może to było cenniejsze od ognia.

Późnym rankiem wymknęłam się z Domu Stada. Dym z ogniska wciąż unosił się w powietrzu, ale większość stada była zajęta treningiem albo obowiązkami. Podążyłam ścieżką, którą poznałam już dawno, tą, która prowadziła w dół, za wschodnią granicę, do cichego zakola rzeki oddzielającego terytorium Błękitnego Kamienia od otwartego lasu.

Woda lśniła w świetle, a ja po raz pierwszy od dni mogłam oddychać. Zsunęłam buty, zanurzyłam stopy w chłodnym nurcie i pozwoliłam ramionom się rozluźnić. Nie usłyszałam, jak podchodzi, aż do chwili, gdy usłyszałam głos za sobą.

„Mogę się przysiąść?”

Elias.

Nie czekał na odpowiedź, po prostu usiadł kilka kroków dalej, na płaskim kamieniu obok mnie. Przez długi czas milczeliśmy. To nie była niezręczna cisza, tylko… ciężka.

W końcu odezwał się: „Powinienem był mu przyłożyć.”

Wypuściłam z siebie cichy śmiech, miękki i smutny. „To by nic nie dało.”

Spojrzał na mnie. „Nie zasługujesz na to, żeby tak na ciebie patrzył, Ario. Ani on, ani nikt.”

„Jestem jego partnerką,” wyszeptałam. „Czy mu się to podoba, czy nie.”

Elias przekrzywił głowę, uważnie mi się przyglądając. „I to oznacza, że może cię traktować jak śmiecia do końca życia tylko przez więź?”

„Nie,” szepnęłam. „Ale nie wiem, jak przestać chcieć, żeby chciał mnie z powrotem.”

Zacisnął szczękę. „Gdybyś nie była jego, Ario…” Zawahał się, jego oczy płonęły. „Już dawno bym cię oznaczył.”

Zabrakło mi tchu.

„A może,” dodał, głosem bardziej szorstkim, „nawet jeśli jesteś… i tak mógłbym.”

Cisza. Była głośna. Była przerażająca. Spojrzałam na niego, szukając choćby cienia żartu, czegokolwiek, co by świadczyło, że nie mówi poważnie. Ale w jego oczach była tylko prawda. Nie umiałam odpowiedzieć. Gardło miałam ściśnięte. W klatce piersiowej ciężej niż kiedykolwiek.

Odwróciłam się z powrotem do wody, szybko mrugając.

„A jeśli Bogini Księżyca się pomyliła?” zapytałam tak cicho, że nie byłam pewna, czy mnie usłyszał. „A jeśli ta więź to jakiś okrutny żart?”

Nie odpowiedział. Po prostu położył dłoń delikatnie obok mojej na kamieniu—blisko, bez dotyku. Po prostu tam.

Tego wieczoru słońce opadało już nisko za drzewa, zalewając Dom Stada złotem. Stałam na skraju dziedzińca, niedaleko areny treningowej, udając, że sortuję zioła z ogrodu uzdrowiciela. W rzeczywistości znów się ukrywałam.

I wtedy usłyszałam głosy. Dwóch mężczyzn.

Matthew i Ryle.

Stali blisko otwartego holu, wystarczająco daleko, by ich słowa niosły się po okolicy, ale wystarczająco blisko, by nie zauważyć mnie skulonej za krzewami róż.

„Ona cię osłabia,” warknął Ryle, głosem jak żwir. „Wahasz się w walce. Wybuchasz na wojowników. Odkąd się pojawiła, twoja ocena jest zamglona.”

„Jest moją partnerką,” wymamrotał Matthew, głosem niskim, ale napiętym.

„To ją oznacz,” rzucił Ryle. „Albo ją wygnaj.”

Cisza. Taka, od której skręca się żołądek.

„Myślisz, że nie zauważyłem, jak inni mówią? Nie szanują jej. Nie szanują ciebie. Chcesz stracić to stado przez jedną miękką dziewczynę i ładny znak?”

Nie mogłam oddychać. W uszach mi dzwoniło. A potem—Matthew spojrzał w górę. Zobaczył mnie. Nasze spojrzenia się spotkały przez dziedziniec.

I po raz pierwszy… nie wyglądał na wściekłego. Nie wyglądał na obrzydzonego. Wyglądał na rozdartego. Zagubionego. Jakby—może, tylko może—właśnie coś wybierał. Kogoś.

Zanim zdążyłam się ruszyć, ruszył w moją stronę. Jego kroki były ostre, szybkie. Serce waliło mi jak młotem.

Był przy mnie w kilka sekund, jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu—nie za mocno, ale stanowczo. Pochylił się blisko.

I wtedy to powiedział, głosem jak grzmot—

„Chodź ze mną. Teraz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Aria

Trzask drzwi rozległ się jak ostrzegawczy strzał.

Dłoń Matthew'a puściła moje nadgarstek w chwili, gdy przekroczyliśmy próg jego prywatnych komnat. Pokój był ciemny, rozświetlany jedynie migotaniem cicho płonącego ognia w kominku. Cienie tańczyły na kamiennych ścianach, grube zasłony szczelnie zaciągnięte – żeby nie wpuszczać świata… albo może, żeby mnie w nim uwięzić.

Chodził tam i z powrotem. Jak burza zamknięta w klatce, jego kroki były ostre i niespokojne. Mięśnie napięte pod czarną koszulą, pięści zaciśnięte przy bokach, szczęka aż drgała. Jego złotobrązowe oczy nie spotkały moich, ale czułam żar jego gniewu, jakby był czymś żywym.

„Nie chciałem tego,” warknął.

Serce waliło mi tak mocno, że aż bolało. „To pozwól mi odejść.”

Mój głos załamał się na ostatnim słowie. Nienawidziłam, jak słabo zabrzmiałam. Jego spojrzenie natychmiast odnalazło moje.

„Nie,” powiedział ostro. „Myślisz, że to takie proste?”

Wpatrywałam się w niego. „Powinno być. Jeśli doprowadzam cię do takiej złości… jeśli tak bardzo nienawidzisz tej więzi – po prostu pozwól mi odejść.”

Jego dłonie zacisnęły się na oparciu krzesła, jakby miał je zaraz rozerwać na pół. „Nie rozumiesz,” wycedził. „To nigdy nie miało być kwestią wyboru.”

„Ja też tego nie wybrałam,” wyszeptałam, robiąc mały krok do przodu. „Nie prosiłam o to. Nie prosiłam o ciebie.”

To coś w nim poruszyło. Odwrócił się znowu, przesuwając dłonią po włosach. Jego głos opadł nisko, chropawy od czegoś, co nie było bólem – ale było blisko.

„Jest inny Alfa,” powiedział napiętym tonem. „Z Czerwonej Rzeki.”

Zamrugałam. „Co to ma ze mną wspólnego?”

W końcu odwrócił się do mnie, jego wzrok płonął. „Słyszał o tobie. Że jesteś… tutaj. Że jesteś nieoznaczona.”

Zabrakło mi tchu. „I?” spytałam, serce biło jak oszalałe.

Spojrzenie Matthew’a pociemniało. „Poprosił o wizytę. Chce cię poznać.”

Cofnęłam się. „Dlaczego?”

Nie odpowiedział od razu. Kiedy to zrobił, jego głos był cichy – ale przepełniony wściekłością.

„Bo myśli, że jesteś dostępna.”

Wyschło mi w ustach.

„Chce cię zalecać. Zawiązać sojusz przez parowanie. A jeśli cię nie oznaczę – jeśli nie pokażę, że jesteś moja – spróbują cię odebrać.”

Wpatrywałam się w niego, świat jakby się kołysał. „Więc jestem pionkiem. Żetonem w twojej polityce?”

Zrobił dwa kroki w moją stronę, oczy błysnęły. „Jesteś moją parą.”

„To czemu tak się nie zachowujesz?” warknęłam. „Czemu mnie upokorzyłeś? Czemu pozwoliłeś swojemu ojcu mówić o mnie jak o niczym?”

Jego szczęka się zacisnęła. Oddychał ciężko.

„Bo ta więź… to nie miałaś być ty.”

Te słowa bolały bardziej niż pazury.

Łzy zapiekły mnie w oczach, ale je powstrzymałam. „Wiem, że nie jestem tym, czego chciałeś.”

„Nie,” warknął. „Nie jesteś. Ale jesteś tym, co dostałem.”

Między nami zapadła cisza jak mur. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam mówić.

I wtedy się poruszył. Szybko, bez ostrzeżenia. Przemierzył pokój w dwóch krokach, złapał mnie za nadgarstek – i zanim zdążyłam się wyrwać, wbił kły w bok mojej szyi.

Zachłysnęłam się powietrzem.

Ból był ostry, ale zaraz potem fala gorąca i mocy odebrała mi dech. Kolana się pode mną ugięły. Ogień rozlał się po moich żyłach. Każdy nerw w moim ciele zapłonął, więź zatrzasnęła się z ostatecznością, której nie mogłam powstrzymać, nie mogłam zmienić.

Poczułam to. Pieczęć. Oznaczenie. Więź, która teraz całkowicie mnie z nim połączyła. Moja para.

Mój Alfa.

Uścisk Matthew’a zelżał, odsunął się. Jego usta były zabarwione na czerwono. Jego oczy – puste.

„Teraz jesteś moja,” powiedział chłodno.

Sięgnęłam dłonią do świeżej rany na szyi. Pulsowała pod skórą, bolała. Paliła.

Nie dotknął mnie. Nie spojrzał na mnie jak na swoją. Wprost przeciwnie. Odwrócił się, pięści zaciśnięte przy bokach.

„Nie zapomnij,” powiedział, głosem ostrym jak brzytwa, „zrobiłem to dla stada.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Aria

W chwili, gdy znak pojawił się na mojej szyi, wszystko się zmieniło—a jednak wszystko pozostało takie samo.

Tak, Matthew mnie sobie przywłaszczył. Jego zęby wbiły się w moją skórę. Jego zapach unosił się teraz ponad moim własnym. Więź zacisnęła się na mojej duszy tak mocno, że ledwo mogłam myśleć nie czując go w sobie.

Ale nie było żadnych gratulacji. Żadnych kwiatów. Żadnej koronacji Luny. Tylko cisza. I szepty.

„Ona zrujnuje linię krwi.”

„Nie miał wyboru.”

„Ona go uwiodła—wykorzystała więź, żeby go uwięzić.”

„Luna powinna być silna, a nie… miękka.”

Słyszałam to wszystko. Czułam to w każdym spojrzeniu. Każdym ukradkowym zerku. Każdym uśmieszku.

Alpha Ryle był wściekły. Jego głos grzmiał przez Dom Stada jak burza tej samej nocy. „Oszłabiłaś nas,” krzyczał za zamkniętymi drzwiami, choć nic nie pozostawało prywatne, kiedy ściany miały uszy. „Związałeś się z błędem.”

Ale więź została zapieczętowana. Nawet on nie mógł tego cofnąć. A Matthew? Niewiele mówił. Dał mi rozkaz, nic więcej: „Jutro przeniesiesz się do apartamentu Luny. Teraz należysz do mnie.”

Należysz. Jak własność. Jak obowiązek. Ani razu nie powiedział, że jestem mile widziana.

Więc następnego ranka opuściłam służbowe kwatery i weszłam do wielkiego apartamentu na szczycie wschodniego skrzydła. Pachniało tam lawendą i skórą. Łóżko było ogromne, przykryte ciemnoniebieską pościelą, z wyrzeźbionym księżycem nad zagłówkiem.

Było pięknie. I nie czuło się tam jak w domu.

Pokojówki unikały kontaktu wzrokowego, wręczając mi złożone ubrania. Strażnicy patrzyli prosto przed siebie, gdy otwierali drzwi. Nawet kuchenny personel wstrzymywał krojenie, gdy wchodziłam, czekając aż wyjdę, zanim wrócą do pracy.

Nie pasowałam tu. I wszyscy o tym wiedzieli. Mimo to pojawiłam się na uroczystej kolacji. Matthew tego zażądał—powiedział, że powinnam „pokazać się” jako Luna.

Założyłam granatową sukienkę, która oplatała moje kształty bardziej, niż bym chciała, mocno spięłam włosy i weszłam do sali jadalnej z podniesioną głową, choć w środku cała się trzęsłam.

Sala ucichła w chwili, gdy weszłam. Wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie. Widelce zatrzymały się w powietrzu.

Podeszłam do miejsca Luny obok Matthew—pustego i czekającego—i usiadłam. Dłonie pociły mi się na aksamicie.

Calla siedziała naprzeciwko mnie. Oczywiście. Miała na sobie karmazynową, odważną i odsłaniającą plecy suknię, a jej usta wykrzywiał okrutny uśmiech.

„Myślałam, że będziesz jeść w kuchni,” powiedziała słodko. „Ale chyba nawet krowy lubią czasem usiąść przy stole.”

Nie odpowiedziałam. Nie zamierzałam dać jej satysfakcji. Ale wtedy pochyliła się do przodu i jednym ruchem nadgarstka wylała swoje wino na moje kolana.

„O nie,” zamruczała, przykładając dłoń do ust. „Ups. Choć krowy nie powinny zasiadać przy stole.”

Kilka cichych chichotów rozeszło się po sali. Piekące upokorzenie przeszyło mnie aż po kręgosłup. Czułam na sobie spojrzenia wszystkich, widząc czerwony ślad wsiąkający w tkaninę na udach.

Ale zanim zdążyłam odpowiedzieć—zanim w ogóle mogłam się poruszyć—dźwięk rozdarł powietrze jak błyskawica.

TRZASK.

Dłoń Matthew uderzyła w stół tak mocno, że wszystkie kieliszki podskoczyły. Cisza opadła jak młot. Powoli wstał, a jego oczy utkwione były w Calli, złocistobrązowe tęczówki płonęły wściekłością.

„Odezwiesz się do mojej partnerki jeszcze raz,” powiedział głosem zimnym jak pękający lód, „to wyrwę ci język.”

Nikt się nie poruszył. Uśmiech Calli zgasł.

Matthew nawet na mnie nie spojrzał. Usiadł z powrotem, sięgnął po nóż z nienaturalnym spokojem i zaczął dalej kroić swoje mięso, jakby nic się nie stało.

Sala powoli wróciła do życia—ale atmosfera była już inna. Siedziałam zesztywniała na krześle, mokra tkanina przylegała do skóry, serce waliło jak oszalałe.

Obronił mnie. Ale nie dlatego, że mnie kochał. Dlatego, że należałam do niego. Byłam jego własnością. Jego więzią. Nie jego wyborem. I to bolało jeszcze bardziej.

Tej nocy nie mogłam zasnąć. Przebrałam się z poplamionej sukienki, chodziłam wzdłuż i wszerz apartamentu Luny, wpatrywałam się w lustro w znak na mojej szyi. Już się goił, pulsując prawdą więzi, której już nie rozumiałam.

Partner, który mnie nie chciał. Stado, które mnie nienawidziło. Pokój zbyt piękny, by w nim płakać—a jednak płakałam. Cichy stukot rozległ się w szybie za zasłoną.

Zamarłam.

Ostrożnie podeszłam do okna, odsunęłam zasłonę—

Elias.

Stał na wąskim gzymsie, jedną ręką oparty o ścianę, oczy błyszczały w świetle księżyca jak srebro.

Otworzyłam okno powoli. „Co ty robisz?”

Wszedł do środka, cicho i płynnie. Jego oczy szukały moich. „Musiałem cię zobaczyć.”

„Nie wolno mi przyjmować gości,” szepnęłam.

„Nie przestrzegam zasad, w które nie wierzę,” odparł po prostu.

Objęłam się ramionami. „Wszyscy wiedzą, że zostałam oznaczona.”

„Wiem.”

Odwróciłam wzrok.

„To już nie ma znaczenia,” powiedziałam. „Znak jest. On dał do zrozumienia—to już koniec.”

Elias zbliżył się. „Nie wyglądasz na oznaczoną, Ario.”

Zmarszczyłam brwi. „Co to niby znaczy?”

Zatrzymał się tuż przede mną. Jego głos złagodniał, ale było w nim coś ostrego. „Wyglądasz na uwięzioną.”

Zabrakło mi tchu. „Nie jestem,” skłamałam.

„Jesteś.”

Między nami zapadła cisza, ciężka i pełna rzeczy, których żadne z nas nie odważyło się powiedzieć.

Spojrzałam na niego. „Dlaczego naprawdę tu przyszedłeś?”

Wziął powoli oddech. „Bo bez względu na to, co on zrobił—bez względu na to, co mówi ten znak—ja wciąż cię widzę.”

Gardło mi się ścisnęło. „Elias…”

Uniósł dłoń i odgarnął pasmo włosów za moje ucho. Jego ręka zatrzymała się na moim policzku, palce łagodnie go muskając.

„Zasługujesz, by poczuć się wybraną,” wyszeptał.

Serce waliło mi w piersi. „Ale nie jestem.”

Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech. „To pozwól mi ci przypomnieć, jak to jest.”

A potem mnie pocałował.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Rise of Aria Thornwyn

The Rise of Aria Thornwyn

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa