passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Secret Mate - Rozdział #2 - autor MorningDew

The Secret Mate

/

Rozdział 2

Rozdział 1 Napastnik Doris 1 Doris Attacker

"Proszę..." moje wołanie o pomoc przeszyło noc. "Proszę, puść mnie..." Łzy spływały po mojej twarzy, gdy chłodne, ostre powietrze sprawiało ból przy oddychaniu. To, co miało być wyzwalającą nocą, zamieniło się w koszmar. To nie miało się tak skończyć.

Czułam krew spływającą po karku, gdzie wbił swoje zęby, rozmazaną na moich nagich piersiach. Ból jego zębów w moim ciele był niemal nie do zniesienia, ale jego delikatny uścisk i miękkie pocałunki na ranie sprawiały, że ból nieco ustępował.

Jego słowa odbijały się echem w moim uchu, słowa, które wciąż nie miały sensu. A jednak wciąż je powtarzał. "Moja para..." Co te słowa znaczyły? Z pewnością nie sugerował, że jestem jego parą? Nie mogłam nią być. Nie miałam wilka. Większość rozwijała swoje wilki w młodym wieku 14 lat, ale ja miałam 21 i nigdy nie rozwinęłam swojego wilka. Nie było możliwe, żebym miała parę.

Cień padł na twarz tego mężczyzny, więc nie mogłam rozpoznać, kim był mój napastnik. Ale jego głos był niski, uwodzicielski i znajomy. Moje nagie ciało drżało pod jego dotykiem; nie chciałam tego. Nie chciałam być dotykana przez tego mężczyznę. Chciałam być wolna. Wszystkim, czego kiedykolwiek pragnęłam, była wolność. Minęło 5 lat, odkąd zostałam niewolnicą Złotego Pałacu, pracując pod Domem Arnold.

Słyszałam muzykę i gwar ceremonii dobiegający zza murów pałacu. Świętowali połączenie Królewskiego Domu Arnold i Wojowniczej Sfory Reilly, gdy Martin Arnold i Lady Grace Reilly brali ślub. Każdy, kto był kimś, był w środku i cieszył się ceremonią, z wyjątkiem tego mężczyzny. Kimkolwiek był.

"Moja para..." powiedział znowu mężczyzna, znacząc pocałunkami moje plecy. Jego palce czule dotykały moich piersi i przyciągały mnie bliżej jego ciała. "Nie jestem..." wykrzyczałam do niego. "Nie jestem niczyją parą."

Jego ciepły oddech pozostawiał na mojej skórze gęsią skórkę, gdy jego usta przemieszczały się wzdłuż mojego karku w stronę policzka. Jego druga ręka delikatnie obróciła moją głowę w jego stronę. Wciąż nie mogłam go wyraźnie zobaczyć, bo cień padał na jego rysy. Jednak mogłam wyraźnie wyczuć alkohol w jego oddechu. Prawie się zakrztusiłam tym zapachem. Kimkolwiek był, był pijany.

"Nie jestem twoją parą..." wyszeptałam, próbując do niego dotrzeć. Jego usta zamknęły się na moich, mogłam poczuć gorzki smak wina na jego wargach. Nie odsunęłam się; moje ciało nie pozwalało mi się odsunąć. Nie chciałam tego, a jednak moje ciało nie słuchało mojego umysłu. Pozostałam nieruchoma; zamknęłam oczy i pozwoliłam mu pogłębić pocałunek.

Pomyślałam o chwili sprzed tego, zanim wyszłam na zewnątrz. Beth, inna niewolnica i moja najlepsza przyjaciółka, ostrzegała mnie, że wyjście jest niebezpieczne. "Doris..." powiedziała do mnie, zanim dotarłam do tylnych drzwi. "Nie powinnaś." Mówiła ostrym szeptem, żeby nie zaalarmować innych.

Wiedziałam, że ma rację. Nie wolno nam było wychodzić bez pozwolenia, a czułam, jakbym nie była na zewnątrz od tak dawna. Potrzebowałam tylko tej małej namiastki wolności; chciałam poczuć chłodne jesienne powietrze na skórze i nacieszyć się nocą swoją obecnością. Gdyby mnie odkryto, zostałabym ukarana.

Nie planowałam być długo na zewnątrz, a większość służby i wszyscy inni byli zajęci ceremonią. Nie sądziłam, że zostanę tak szybko odkryta. Jego niskie warknięcia wypełniały moje ucho; mogłam wyczuć piżmo jego wilka. Jego pazury się wydłużały, gdy jego wilcza forma przebijała się przez jego ludzką postać. Nie kontrolował tego ataku. To jego wilk to robił. Był mną głodny, mogłam to czuć.

Miękkość jego futra łaskotała moje plecy, a jego uścisk tylko się zacieśniał. Nie mogłam się mierzyć z pełnym wilkiem, skoro sama nie mogłam się przemienić. Byłam wobec niego bezsilna, ale nie czułam, żeby chciał mnie skrzywdzić; był w żądzy.

Ostrość jego pazurów wbiła się między moje piersi, rozrywając skórę i zostawiając zadrapanie wzdłuż torsu. Krzyknęłam z bólu, patrząc jak krew wsiąka w ziemię ogrodu. "Proszę... Przestań!!" krzyczałam.

Nie obchodziło mnie już, czy ktoś mnie usłyszy. Chciałam tylko, żeby ból minął; chciałam, żeby mnie puścił. Spojrzałam na mój służący uniform, który wciąż leżał przy moich stopach; rozdarł go z niewielkim wysiłkiem. Nie było to nawet pytanie w jego umyśle; wyszedł tu wiedząc dokładnie, czego chciał, a ja znalazłam się na jego drodze.

Nie powinnam była zbaczać ze ścieżki, by przyjść do ogrodów. Chciałam tylko poczuć zapach kwitnących róż i zanurzyć się w świetle księżyca na chwilę. Złożyłam cichą obietnicę bogom księżyca, że jeśli wyjdę z tego żywa, nigdy więcej nie będę nieposłuszna.

Jego pazury zmieniły się z powrotem w dłonie, i mogłam czuć jego erekcję napierającą na mnie, błagającą o wejście. Znowu krzyczałam, żeby przestał; moje usta mówiły mu, żeby przestał, ale moje ciało było mocno przyciśnięte do jego i nieruchome.

Moje ciało pozostawało mu posłuszne i gdy mnie dotykał, moje plecy wyginały się w łuk, a oddech stawał się ciężki. Gdy mnie całował, czułam, jak cichy jęk wydobywa się z głębi mojego gardła. Wyczuwał to palące pragnienie i podsycał je; mimo moich słów i próśb o pomoc, moje ciało tego chciało.

Ogrody zaczęły się rozjaśniać, gdy chmury burzowe odsunęły się od księżyca; przez zamglony wzrok moich załzawionych oczu, mogłam wreszcie spojrzeć na mojego napastnika. Patrzyłam na niego zdumiona tym, kogo widzę. Zbyt oszołomiona, by mówić.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, usłyszałam głos dobiegający z końca ogrodu. Usłyszałam kroki i wiedziałam, że to muszą być inni służący. Nikt inny nie opuściłby ceremonii; musieli go szukać.

"Książę William!" zawołał służący, gdy go dostrzegł. Zdał sobie sprawę, że zmierzają w naszą stronę i natychmiast mnie puścił. Upadłam na ziemię, gorączkowo próbując zebrać mój uniform. Zakryłam ciało, moje palce drżały, a łzy wciąż spływały z oczu.

Książę William zatoczył się do tyłu zdezorientowany, rozglądając się po bałaganie wokół nas. Jego wzrok w końcu padł na mnie, a jego twarz stała się bez wyrazu. Odwrócił się do służących, którzy biegli w jego stronę. Jeszcze mnie nie zauważyli; cienie powróciły i byłam w nich ukryta.

"Szukaliśmy pana wszędzie!" powiedziała jedna ze służących, bez tchu i z paniką w głosie. "Jest pan potrzebny na ceremonii. Pan Carson traci zmysły." Pan Carson był głównym służącym; jeśli Książę William spóźniłby się na ceremonię, to jego głowa byłaby na szali. Wszyscy o tym wiedzieli, szczególnie Książę William. Problem w tym, że go to nie obchodziło. Niewiele go obchodziło.

Czułam się obrzydliwie, gdy myślałam o księciu dotykającym mnie. Udało mi się zakryć na tyle, by móc wrócić do pałacu. Nie mogłam jednak pozwolić, by inni służący mnie zobaczyli, więc ukryłam się w krzakach róż. Kolce róż wbijały się w moje plecy, a ja syknęłam, gdy ból przeszył moje ciało; czułam krew spływającą po kręgosłupie i wsiąkającą w ziemię przy moich stopach.

Książę William wciąż wydawał się zdezorientowany, ale nie kłócił się z nimi. Pozwolił im poprowadzić się z powrotem do pałacu. Zostawiając mnie wreszcie samą. Gdy ich kroki ucichły, mogłam wydostać się z krzaków róż. Ruszyłam w kierunku, w którym poszli.

Nie mogłam w to uwierzyć. Książę William był moim napastnikiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2 Ceremonia ślubna 2 Wedding Ceremony

William zatoczył się przez hol pałacu, a muzyka z sali balowej stawała się coraz głośniejsza w miarę zbliżania się do wielkich drzwi. Po obu jego stronach szli służący, pilnując, by nie upadł ani nie próbował uciec. Od miesięcy dreading tego momentu, od kiedy dowiedział się, że Grace Reilly, kobieta, którą kiedyś darzył uczuciem, ma poślubić jego przyrodniego brata, księcia koronnego Martina.

Wino, które wypił chwilę temu, sprawiało, że kręciło mu się w głowie i ledwo mógł iść prosto. Jego wilk był na niego zły i chciał, by wrócił do ogrodów z jakiegoś powodu. Ciągle mówił mu o jego przeznaczonej partnerce, ale to nie mogło być prawdą. Był ze służącą; nie była nikim wyjątkowym i z pewnością nie mogła być jego partnerką.

Nawet nie znał jej imienia.

Sama idea partnerki była dla niego obrzydliwa; jego własna matka zmarła z powodu swojego przeznaczonego partnera i nie pozwoli, by coś takiego przydarzyło się jemu.

Służący wchodzili i wychodzili z sali balowej podczas ceremonii; muzyka stawała się głośniejsza, gdy drzwi się otwierały i zamykały. Wtedy pojawił się pan Carson.

Na jego czole gromadziły się krople potu; co jakiś czas zaglądał do sali balowej i rozglądał się po holu. Wyglądał na zdenerwowanego.

Pan Carson prawdopodobnie szukał Williama; nie żeby Williama to obchodziło. Nie chciał być na tym wydarzeniu. Nie chciał patrzeć, jak Grace Reilly poślubia jego brata i z pewnością nie chciał być w tym samym pomieszczeniu co kobieta, która zabiła jego matkę.

Luna Królowa Cara.

Żona jego ojca od czasu śmierci jego rzekomej przeznaczonej partnerki.

Dla Williama było oczywiste, że to Luna Królowa Cara zabiła jego matkę z zazdrości. Chciała Alfa Króla Charlesa dla siebie i nie cofnęła się przed niczym, by to osiągnąć. Odebrała Williamowi matkę. Następnie zaaranżowała małżeństwo swojego syna, Martina, z jedyną kobietą, której William naprawdę pragnął.

Całe to wydarzenie było obrzydliwe, ale według jego ojca, nie mógł go opuścić. Żadnemu z nich nie wolno było go opuścić.

Pan Carson w końcu zauważył zbliżającego się Williama i ulga zalała jego twarz, gdy ruszył w jego kierunku. Gdy podszedł do Williama, jego twarz nieco opadła, gdy ocenił jego wygląd.

"Książę Williamie, Wasza Wysokość, wyglądasz okropnie," powiedział pan Carson z rozczarowaniem.

William spojrzał na białą koszulę, którą miał na sobie i zauważył, że była rozpięta, odsłaniając jego klatkę piersiową. Była też lekko zabrudzona od ziemi z ogrodu różanego.

William nic nie powiedział, wpatrując się w kierunku sali balowej. Gniew już go napędzał; wszystko, o czym mógł myśleć, to potrzeba kolejnego drinka.

Wzdychając, pan Carson podszedł do szafy, gdzie trzymali płaszcze. Wrócił chwilę później trzymając krawat.

"Przynajmniej załóż krawat," powiedział pan Carson, zaczynając zakładać krawat wokół kołnierza Williama.

William jęknął żałośnie; nienawidził się stroić. Gdyby nie pan Carson, William przyszedłby na ceremonię w piżamie. Gdy krawat był już założony, pan Carson przyjrzał mu się z dezaprobatą na twarzy.

"To wystarczy," mruknął pan Carson, wciąż niezadowolony. "Proszę, Wasza Wysokość. Nie rób sceny." błagał pan Carson.

Ignorując go, William przepchnął się obok niego i ruszył w stronę wielkich drzwi.

Zataczając się wszedł do sali balowej, przepychając się obok kilku służących trzymających tace z jedzeniem. Jedzenie rozlało się na podłogę, a tace zrobiły hałas, który przestraszył niektórych gości. Goście odwrócili się, by zobaczyć, co się dzieje i niemal natychmiast zauważyli stojącego tam Williama.

William nie przejmował się tym. Lubił robić głośne wejścia; szczególnie na wydarzeniu, na którym nie chciał być. Uśmiechnął się złośliwie do niektórych gości i chwycił kieliszek wina od innego służącego, który stał w pobliżu.

Zataczając się wszedł głębiej do sali, prawie potykając się o własne nogi i używając stołu do utrzymania równowagi. Jego ciężar okazał się zbyt duży dla stołu i usłyszał trzask nóg, a stół się przewrócił. Napoje i jedzenie rozlały się na podłogę; część z nich poplamiła suknie kobiet siedzących przy stole.

Podskoczyły ze swoich miejsc, zszokowane tym, co się stało. Jedzenie i wino plamiło ich suknie.

William nie mógł powstrzymać się od śmiechu na widok ich nieszczęścia.

Muzyka zaczęła cichnąć i wszyscy, włącznie z członkami rodziny królewskiej, odwrócili się w jego kierunku.

Napotkał wzrok swojego ojca, Alfa Króla Charlesa, a na jego twarzy pojawił się gniew.

"Williamie," wysyczał jego ojciec, podchodząc bliżej do syna. "Spóźniłeś się i jesteś pijany. Co masz na swoje usprawiedliwienie?"

William patrzył na swojego ojca; byli mniej więcej tego samego wzrostu, gdy William trzymał się prosto.

"Masz szczęście, że w ogóle się pojawiłem," mruknął William; widział furię w oczach ojca, ale Charles wiedział, że lepiej nie wybuchać na tak ważnej ceremonii.

To była ceremonia, która miała uratować Królewski Ród Arnold. Istniały stada z ogromnymi armiami gotowe do podbicia Rodu Arnold. Jedynym sposobem na zachowanie władzy było połączenie Rodu Arnold z Wojowniczym Stadem Reilly poprzez małżeństwo.

To nie było coś, co Charles chciałby zaryzykować.

William, wciąż patrząc na ojca, wypił wino z kieliszka, który trzymał, po czym wepchnął go w pierś przechodzącego służącego.

"A teraz, jeśli pozwolicie," powiedział William, przepychając się obok ojca i kierując się w stronę uroczej pary młodej.

Grace Reilly wstała ze swojego miejsca, a Martin stał u jej boku. Jako daleka siostrzenica Luny Królowej, Grace była najpiękniejszą istotą w całym królestwie. Żadna dusza nie dorównywała jej urodzie, wilkołak czy człowiek, po prostu nie mogli się równać.

Chociaż ją kochał, William zawsze uważał ją za nieco zarozumiałą. Zawsze myślała, że każdy samiec padnie dla niej przy pierwszym spojrzeniu. Może nie myliła się, bo z pewnością przyciągnęła uwagę Williama.

"Bracie," zwrócił się William do Martina, całkowicie ignorując obecność Grace. Czuł jej niepokój i to sprawiało, że się uśmiechał. "Przepraszam za spóźnienie."

W tonie Williama przebijała się gorycz.

Jego oczy przesunęły się z Martina na Grace, a ona przełknęła ciężko. Nie zatrzymał długo wzroku na niej; przeniósł spojrzenie na Lunę Królową Carę, która również stała w pobliżu. Zacisnęła usta w cienką linię, a jej ciało się napięło. W jej oczach była ledwo zauważalna nienawiść, którą trzeba by być ślepym, żeby nie dostrzec.

Jego wilk poruszył się głęboko w nim, błagając o uwolnienie, by mógł rozszarpać gardło Cary na oczach wszystkich. Chciał, żeby wszyscy wiedzieli, jak bardzo nienawidzi tej kobiety. Zabrała mu wszystko i teraz chciał zabrać wszystko jej.

Ona jednak nic nie powiedziała; przerwała kontakt wzrokowy i odchrząknęła.

"Gdzie się podziała muzyka?" Zapytała wystarczająco głośno, by zespół usłyszał. "Nie przerywajmy świętowania. To w końcu dzień ślubu mojego syna."

Bez większej zwłoki, znów zaczęli grać muzykę. Goście w końcu mogli odwrócić uwagę od Williama i dalej się bawić. Służący pracowali nad posprzątaniem bałaganu, który William zostawił na swojej drodze.

"Sam się pożegnam..." mruknął William, odwracając się w kierunku wielkich drzwi.

Zrobił to, co mu kazano; przyszedł i pokazał się. Nie musiał zostać dłużej niż to i nie chciał zostać dłużej niż musiał.

Idąc z powrotem swoim śladem, nie odezwał się do nikogo i nikogo nie pozdrowił.

Ostatnie, co usłyszał przed opuszczeniem sali balowej, to mruknięcie Cary, "Co za nieuprzejmy bękart."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3 Bankiet 3 Banquet

POVI Doris

Biegłam z ogrodów różanych do pałacu; na szczęście wszyscy byli tak zajęci przygotowaniami do ceremonii, że nikt mnie nie zauważył. Nie wiem, co bym im powiedziała, dlaczego jestem na wpół naga, ociekająca krwią i zmarznięta. W tamtym momencie nawet sobie nie potrafiłam tego wytłumaczyć.

Wciąż byłam w szoku po tym, co się stało. Książę William zaatakował mnie i ugryzł; naznaczył mnie jako swoją. Ciągle nazywał mnie swoją partnerką, a raczej jego wilk nazywał mnie swoją partnerką. Ale to była najbardziej niedorzeczna rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam. Byłam wilkołakiem bez wilka, co oznaczało również, że nie miałam partnera.

Łzy zalały mi oczy i przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać szloch. Nie mogłam teraz płakać; musiałam się doprowadzić do porządku.

Wbiegłam do swojej sypialni, rzucając podartą uniformę na łóżko i wyciągając świeżą z szuflady. Niezdarnie wpadłam do łazienki i napełniłam wannę wodą tak zimną, że na pewno znieczuli moje ciało.

Patrząc w lustro zobaczyłam zadrapania na moim torsie; stawały się opuchnięte, ale już nie krwawiły. Wiedziałam, że nie zajmie dużo czasu, zanim całkowicie się zagoją; do jutra rany całkowicie znikną i będę mogła udawać, że nic się nie stało. Nie chciałam, żeby te ślady przypominały mi o brutalnym ataku.

Moje ciało wciąż drżało, gdy wchodziłam do zimnej kąpieli. Pozwoliłam wodzie ukoić ból po pazurach księcia Williama. Wciąż czułam jego usta na mojej szyi i pamiętałam, jak posłuszne było moje ciało wobec jego rozkazów.

Czułam się zniszczona. Moje ciało było zniszczone i byłam sobą zdegustowana. Jak mogłam pozwolić, żeby coś takiego się stało?

Niebawem drzwi do łazienki otworzyły się z rozmachem i moja najlepsza przyjaciółka i współlokatorka, Beth, stanęła w progu. Była zdyszana i patrzyła na mnie oczami czujnymi, ale ostrożnymi. Próbowałam zakryć swoje nagie ciało rękami, ale to nie miało znaczenia, widziała wszystko, gdy weszła do łazienki, zamykając za sobą drzwi.

"Szukałam cię wszędzie, Doris!" powiedziała Beth, a w jej głosie narastała panika.

Chwyciła ręcznik z wieszaka na drugim końcu łazienki i podeszła bliżej. Wyszłam z wanny, pozwalając wodzie kapać z mojego ciała i tworzyć kałużę wokół stóp. Coś, co będę musiała później posprzątać.

Wydawało się tak błahe martwić się czymś tak małym jak kałuża w łazience. Zwłaszcza po tym, co się właśnie stało. Przyglądała się mojemu ciału, owijając mnie ręcznikiem; jej ramiona były ciepłe i nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo się trzęsę, dopóki nie trzymała mnie mocno w swoim uścisku.

"Co ci się stało?" zapytała, utrzymując cichy ton na wypadek, gdyby ktoś był w pobliżu.

"Ja..." Mój głos zabrzmiał jak ochrypły pisk i prawie się wzdrygnęłam, słysząc jak złamany był. Nie mogłam nawet mówić; gdybym zaczęła, wybuchnęłabym płaczem, a nie chciałam zacząć szlochać przy niej.

Nie mogłam jej powiedzieć, co się stało. Nie mogłam nikomu powiedzieć.

"Wszystko będzie dobrze..." szepnęła, trzymając mnie mocniej. "Wszystko będzie dobrze."

--Ranek.

Jak przewidywałam, moje rany całkowicie zniknęły do rana; jednak rany, które czułam wewnętrznie, miały trwać całe życie. Myślałam, że jeśli nie będę widzieć śladów na swoim ciele, będę w stanie zapomnieć o wydarzeniach, które miały miejsce.

Ale myliłam się.

Musiałam się jednak wziąć w garść; nie mogłam się załamać i dalej płakać. Spędziłam noc na płaczu. Ale tego ranka byłam odpowiedzialna za herbatę na Bankiecie i nie mogłam tego spartaczyć.

To był pierwszy poranny Bankiet od czasu, gdy Lady Grace wyszła za mąż i dołączyła do Królewskiego Domu Arnold. Tradycją było, że rodzina królewska urządzała ucztę, aby uczcić nowe małżeństwo i połączenie watah.

Trzymałam dzbanek do herbaty tak mocno, że kostki zbielały, próbując powstrzymać drżenie rąk.

Melody, inna pokojówka, spojrzała na mnie z dezaprobatą.

Nie była kimś, z kim ani ja, ani Beth się dogadywałyśmy. Była tylko kilka lat starsza ode mnie i flirtowała, żeby zdobyć pozycję głównej pokojówki. Chociaż pan Carson wciąż był jej szefem, bo to on kontrolował wszystkich służących w pałacu.

"Dlaczego masz tak opuchnięte oczy?" zapytała ostrym szeptem. "Płakałaś całą noc, bo nie mogłaś poślubić Księcia Koronnego?"

Brzmiała tak arogancko, że nie mogłam powstrzymać warknięcia. Ale też nie chciałam się z nią kłócić, bo byłam na służbie i musiałam wyglądać profesjonalnie. Nie mogłam zepsuć tego Bankietu, bo inaczej wpadłabym w poważne kłopoty.

"Dobra, nie odpowiadaj mi," powiedziała Melody, odwracając się ode mnie i wpatrując w rodzinę królewską przed nami.

Nie zwracali na nas szczególnej uwagi. Król Alfa Charles był wściekły, bo książę William się spóźniał. Nie dziwiło to ani mnie, ani nikogo innego. Zawsze się spóźniał. Miał postawę "nic mnie nie obchodzi" i to doprowadzało rodzinę królewską do szału. Ale to było ważne wydarzenie i ich cierpliwość wobec Williama się kończyła.

"Odpowiedz mi tylko na to," powiedziała Melody, nachylając się do mnie. "Co sprawiło, że masz opuchnięte oczy?"

"Ja..." Przerwałam, żeby zebrać myśli. "Nie mogłam spać w nocy."

To nie było kłamstwo. Nie mogłam spać w nocy. Ale nie zamierzałam jej mówić dlaczego.

Przewróciła oczami i wbiła mi łokieć w bok, skrzywiłam się, ale zachowałam postawę.

"Bzdura," zaśmiała się; tym razem mówiła trochę za głośno i pan Carson spojrzał na nas z dezaprobatą. "Drogie panie", syknął, przewracając oczami. "To ważne wydarzenie. Musicie być w szczytowej formie." Obie grzecznie pochyliłyśmy głowy w geście przeprosin.

Poderwałam się na dźwięk pięści Króla Alfy Charlesa uderzających w stół przed nim, gdy zerwał się na nogi. Jego twarz była czerwona z wściekłości. "Nie mogę uwierzyć, że znowu się spóźnia", wysyczał Charles przez zaciśnięte zęby. "Wie, jakie to ważne."

"Kochanie, William ma własne życie. Jestem pewna, że ma powód swojego spóźnienia", powiedziała spokojnym tonem Luna Królowa Cara. "Jaki możliwy powód mógłby mieć?!" zapytał Charles, wciąż wściekły, siadając z powrotem na miejsce. "Czemu nie może być bardziej podobny do swojego brata?" dodał mamrocząc.

"Cóż..." powiedziała Cara, rozglądając się po rodzinie i spoczywając wzrokiem na mężu. "Słyszałam, że wczoraj w nocy oznaczył pokojówkę." Poczułam, jak serce opada mi do żołądka, a kolor odpływa z twarzy. Oddech uwiązł mi w gardle. Bezskutecznie próbowałam powstrzymać niekontrolowane drżenie; panika narastała we mnie, rozrywając mnie na kawałki.

Jak ona się o tym dowiedziała? "Co?" zapytał Charles, kierując na nią wzrok. "Oznaczył pokojówkę?" Na jej ustach pojawił się nieśmiały uśmiech. "Myślę, że powinniśmy dowiedzieć się, kim jest ta pokojówka. Może być jego partnerką", stwierdziła z nutą humoru w głosie.

Znowu to słowo. Partnerka. Ród królewski Arnoldów słynie ze swojego szlachetnego statusu i godnych linii krwi. Jak pokojówka mogłaby być partnerką księcia? To było niemożliwe i śmieszne. Czułam mdłości; przez moment myślałam, że zemdleję.

Charles spojrzał na pana Carsona z grymasem na twarzy. "Znajdź Williama i przyprowadź go tutaj. NATYCHMIAST", rozkazał Charles. Pan Carson nie tracił czasu; ruszył w kierunku drzwi, by znaleźć Williama, ale zanim zdążył gdziekolwiek pójść, William nonszalancko wszedł przez drzwi.

Wiedziałam, że poprzedniej nocy dużo wypił, ale byłam zaskoczona, że wcale nie wyglądał na skacowanego. Jego muśnięta słońcem skóra wyglądała elegancko, a on sam był przepiękny nawet w codziennym stroju. Żadna pokojówka nie odważyłaby się spojrzeć mu w oczy, bo zgubiłaby się w jego oceanicznej burzy.

Poczułam, jak policzki mi płoną, gdy wszedł do pomieszczenia. Rozejrzał się po stole z królewską rodziną, a jego zmarszczone brwi pogłębiły się, gdy patrzył na Carę. Z 5 lat, które spędziłam w pałacu, wiedziałam, że William nie miał dobrych relacji z rodziną. Szczególnie z Luna Królową Carą. Jednak powód tego był nieznany.

Oczywiście krążyły plotki, ale tym zawsze pozostawały. Plotkami. "Spóźniłeś się", syknął Charles do syna. "Znowu." "Jestem tu, prawda?" mruknął William, kierując się w stronę pustego miejsca przy stole.

"Jestem tobą rozczarowany; spóźniłeś się też na ślub brata. Wiedziałeś, jakie to było ważne wydarzenie", powiedział Charles, próbując powstrzymać gniew, ale wciąż widzieliśmy furię jego wilka rosnącą w nim. Miodowo-brązowe oczy jego wilka błysnęły w jego spojrzeniu, gdy zwracał się do syna. "Jak śmiesz tak lekceważyć Pakiet Wojownika Reilly'ego."

"Ale nie jestem panem młodym", powiedział William nonszalancko. "Czy byłem spóźniony, czy nie, nie miało to żadnego wpływu na ślub. Mam rację?" Charles wziął głęboki oddech, by uspokoić gniew; William miał rację. Nie miało znaczenia, czy się spóźnił, czy nie. To nie miało z nim nic wspólnego.

Tylko ja znałam prawdziwy powód jego spóźnienia, a sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości. Nie było wystarczająco zimnej kąpieli, która mogłaby zmyć wspomnienie i uczucie jego dotyku na mojej nagiej skórze.

"W porządku", powiedział w końcu Charles. "Tym razem ci odpuszczę. Ale co to za plotki o tym, że oznaczyłeś pokojówkę?" Użyłam stołu obok, by nie upaść; postawiłam dzbanek z herbatą na stole i trzymałam się kurczowo krawędzi.

"Nie wiem", powiedział William bez emocji. "Byłem pijany." Wzruszył ramionami, jakby to nic dla niego nie znaczyło. "Teraz, Wasza Wysokość, czy mógłbym zacząć śniadanie?" Nie czekał na odpowiedź Charlesa, zanim wepchnął do ust widelec pełen steku.

Charles otworzył usta, by coś powiedzieć, ale Cara powstrzymała go, zanim zdążył wypowiedzieć słowo. "Dobrze, kochanie", zaśmiała się nerwowo. "To pierwszy posiłek Grace od kiedy dołączyła do naszej rodziny. Nie psujmy go gniewem."

Charles westchnął, uwalniając gniew. Wrócił uwagą do swojego jedzenia, co najwyraźniej zadowoliło Carę, bo w odpowiedzi obdarzyła go delikatnym uśmiechem. Zwróciła się do pana Carsona, który wyprostował plecy, gotowy na rozkazy.

"Panie Carson", zaczęła. "Chcę, żeby dowiedział się pan, kim jest ta pokojówka, którą William podobno oznaczył." "Tak, Wasza Wysokość", odpowiedział posłusznie Carson. "Ach, i proszę zrobić to samemu", dodała, zerkając na resztę z nas stojących za nim.

Skinął głową z szacunkiem, zanim odwrócił się do mnie. "Podaj herbatę", rozkazał. Wyprostowałam się i chwyciłam dzbanek z herbatą ze stołu; ruszyłam w kierunku stołu jadalnego, gdy moja stopa zahaczyła o wyciągniętą stopę innej pokojówki.

Melody. Zanim zdążyłam się powstrzymać, leciałam do przodu, mocno trzymając dzbanek. Ale nie wystarczająco mocno, by utrzymać go w rękach. Wylądowałam na ziemi i usłyszałam brzęk dzbanka przede mną. Z rodziny królewskiej wydobyły się westchnienia, a William szybko wstał, gdy herbata przemoczyła jego ubranie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Secret Mate

The Secret Mate

254 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

254

Treść

Aa