passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Secret Mate - Rozdział #3 - autor MorningDew

The Secret Mate

/

Rozdział 3

Rozdział 2 Ceremonia ślubna 2 Wedding Ceremony

William zatoczył się przez hol pałacu, a muzyka z sali balowej stawała się coraz głośniejsza w miarę zbliżania się do wielkich drzwi. Po obu jego stronach szli służący, pilnując, by nie upadł ani nie próbował uciec. Od miesięcy dreading tego momentu, od kiedy dowiedział się, że Grace Reilly, kobieta, którą kiedyś darzył uczuciem, ma poślubić jego przyrodniego brata, księcia koronnego Martina.

Wino, które wypił chwilę temu, sprawiało, że kręciło mu się w głowie i ledwo mógł iść prosto. Jego wilk był na niego zły i chciał, by wrócił do ogrodów z jakiegoś powodu. Ciągle mówił mu o jego przeznaczonej partnerce, ale to nie mogło być prawdą. Był ze służącą; nie była nikim wyjątkowym i z pewnością nie mogła być jego partnerką.

Nawet nie znał jej imienia.

Sama idea partnerki była dla niego obrzydliwa; jego własna matka zmarła z powodu swojego przeznaczonego partnera i nie pozwoli, by coś takiego przydarzyło się jemu.

Służący wchodzili i wychodzili z sali balowej podczas ceremonii; muzyka stawała się głośniejsza, gdy drzwi się otwierały i zamykały. Wtedy pojawił się pan Carson.

Na jego czole gromadziły się krople potu; co jakiś czas zaglądał do sali balowej i rozglądał się po holu. Wyglądał na zdenerwowanego.

Pan Carson prawdopodobnie szukał Williama; nie żeby Williama to obchodziło. Nie chciał być na tym wydarzeniu. Nie chciał patrzeć, jak Grace Reilly poślubia jego brata i z pewnością nie chciał być w tym samym pomieszczeniu co kobieta, która zabiła jego matkę.

Luna Królowa Cara.

Żona jego ojca od czasu śmierci jego rzekomej przeznaczonej partnerki.

Dla Williama było oczywiste, że to Luna Królowa Cara zabiła jego matkę z zazdrości. Chciała Alfa Króla Charlesa dla siebie i nie cofnęła się przed niczym, by to osiągnąć. Odebrała Williamowi matkę. Następnie zaaranżowała małżeństwo swojego syna, Martina, z jedyną kobietą, której William naprawdę pragnął.

Całe to wydarzenie było obrzydliwe, ale według jego ojca, nie mógł go opuścić. Żadnemu z nich nie wolno było go opuścić.

Pan Carson w końcu zauważył zbliżającego się Williama i ulga zalała jego twarz, gdy ruszył w jego kierunku. Gdy podszedł do Williama, jego twarz nieco opadła, gdy ocenił jego wygląd.

"Książę Williamie, Wasza Wysokość, wyglądasz okropnie," powiedział pan Carson z rozczarowaniem.

William spojrzał na białą koszulę, którą miał na sobie i zauważył, że była rozpięta, odsłaniając jego klatkę piersiową. Była też lekko zabrudzona od ziemi z ogrodu różanego.

William nic nie powiedział, wpatrując się w kierunku sali balowej. Gniew już go napędzał; wszystko, o czym mógł myśleć, to potrzeba kolejnego drinka.

Wzdychając, pan Carson podszedł do szafy, gdzie trzymali płaszcze. Wrócił chwilę później trzymając krawat.

"Przynajmniej załóż krawat," powiedział pan Carson, zaczynając zakładać krawat wokół kołnierza Williama.

William jęknął żałośnie; nienawidził się stroić. Gdyby nie pan Carson, William przyszedłby na ceremonię w piżamie. Gdy krawat był już założony, pan Carson przyjrzał mu się z dezaprobatą na twarzy.

"To wystarczy," mruknął pan Carson, wciąż niezadowolony. "Proszę, Wasza Wysokość. Nie rób sceny." błagał pan Carson.

Ignorując go, William przepchnął się obok niego i ruszył w stronę wielkich drzwi.

Zataczając się wszedł do sali balowej, przepychając się obok kilku służących trzymających tace z jedzeniem. Jedzenie rozlało się na podłogę, a tace zrobiły hałas, który przestraszył niektórych gości. Goście odwrócili się, by zobaczyć, co się dzieje i niemal natychmiast zauważyli stojącego tam Williama.

William nie przejmował się tym. Lubił robić głośne wejścia; szczególnie na wydarzeniu, na którym nie chciał być. Uśmiechnął się złośliwie do niektórych gości i chwycił kieliszek wina od innego służącego, który stał w pobliżu.

Zataczając się wszedł głębiej do sali, prawie potykając się o własne nogi i używając stołu do utrzymania równowagi. Jego ciężar okazał się zbyt duży dla stołu i usłyszał trzask nóg, a stół się przewrócił. Napoje i jedzenie rozlały się na podłogę; część z nich poplamiła suknie kobiet siedzących przy stole.

Podskoczyły ze swoich miejsc, zszokowane tym, co się stało. Jedzenie i wino plamiło ich suknie.

William nie mógł powstrzymać się od śmiechu na widok ich nieszczęścia.

Muzyka zaczęła cichnąć i wszyscy, włącznie z członkami rodziny królewskiej, odwrócili się w jego kierunku.

Napotkał wzrok swojego ojca, Alfa Króla Charlesa, a na jego twarzy pojawił się gniew.

"Williamie," wysyczał jego ojciec, podchodząc bliżej do syna. "Spóźniłeś się i jesteś pijany. Co masz na swoje usprawiedliwienie?"

William patrzył na swojego ojca; byli mniej więcej tego samego wzrostu, gdy William trzymał się prosto.

"Masz szczęście, że w ogóle się pojawiłem," mruknął William; widział furię w oczach ojca, ale Charles wiedział, że lepiej nie wybuchać na tak ważnej ceremonii.

To była ceremonia, która miała uratować Królewski Ród Arnold. Istniały stada z ogromnymi armiami gotowe do podbicia Rodu Arnold. Jedynym sposobem na zachowanie władzy było połączenie Rodu Arnold z Wojowniczym Stadem Reilly poprzez małżeństwo.

To nie było coś, co Charles chciałby zaryzykować.

William, wciąż patrząc na ojca, wypił wino z kieliszka, który trzymał, po czym wepchnął go w pierś przechodzącego służącego.

"A teraz, jeśli pozwolicie," powiedział William, przepychając się obok ojca i kierując się w stronę uroczej pary młodej.

Grace Reilly wstała ze swojego miejsca, a Martin stał u jej boku. Jako daleka siostrzenica Luny Królowej, Grace była najpiękniejszą istotą w całym królestwie. Żadna dusza nie dorównywała jej urodzie, wilkołak czy człowiek, po prostu nie mogli się równać.

Chociaż ją kochał, William zawsze uważał ją za nieco zarozumiałą. Zawsze myślała, że każdy samiec padnie dla niej przy pierwszym spojrzeniu. Może nie myliła się, bo z pewnością przyciągnęła uwagę Williama.

"Bracie," zwrócił się William do Martina, całkowicie ignorując obecność Grace. Czuł jej niepokój i to sprawiało, że się uśmiechał. "Przepraszam za spóźnienie."

W tonie Williama przebijała się gorycz.

Jego oczy przesunęły się z Martina na Grace, a ona przełknęła ciężko. Nie zatrzymał długo wzroku na niej; przeniósł spojrzenie na Lunę Królową Carę, która również stała w pobliżu. Zacisnęła usta w cienką linię, a jej ciało się napięło. W jej oczach była ledwo zauważalna nienawiść, którą trzeba by być ślepym, żeby nie dostrzec.

Jego wilk poruszył się głęboko w nim, błagając o uwolnienie, by mógł rozszarpać gardło Cary na oczach wszystkich. Chciał, żeby wszyscy wiedzieli, jak bardzo nienawidzi tej kobiety. Zabrała mu wszystko i teraz chciał zabrać wszystko jej.

Ona jednak nic nie powiedziała; przerwała kontakt wzrokowy i odchrząknęła.

"Gdzie się podziała muzyka?" Zapytała wystarczająco głośno, by zespół usłyszał. "Nie przerywajmy świętowania. To w końcu dzień ślubu mojego syna."

Bez większej zwłoki, znów zaczęli grać muzykę. Goście w końcu mogli odwrócić uwagę od Williama i dalej się bawić. Służący pracowali nad posprzątaniem bałaganu, który William zostawił na swojej drodze.

"Sam się pożegnam..." mruknął William, odwracając się w kierunku wielkich drzwi.

Zrobił to, co mu kazano; przyszedł i pokazał się. Nie musiał zostać dłużej niż to i nie chciał zostać dłużej niż musiał.

Idąc z powrotem swoim śladem, nie odezwał się do nikogo i nikogo nie pozdrowił.

Ostatnie, co usłyszał przed opuszczeniem sali balowej, to mruknięcie Cary, "Co za nieuprzejmy bękart."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3 Bankiet 3 Banquet

POVI Doris

Biegłam z ogrodów różanych do pałacu; na szczęście wszyscy byli tak zajęci przygotowaniami do ceremonii, że nikt mnie nie zauważył. Nie wiem, co bym im powiedziała, dlaczego jestem na wpół naga, ociekająca krwią i zmarznięta. W tamtym momencie nawet sobie nie potrafiłam tego wytłumaczyć.

Wciąż byłam w szoku po tym, co się stało. Książę William zaatakował mnie i ugryzł; naznaczył mnie jako swoją. Ciągle nazywał mnie swoją partnerką, a raczej jego wilk nazywał mnie swoją partnerką. Ale to była najbardziej niedorzeczna rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam. Byłam wilkołakiem bez wilka, co oznaczało również, że nie miałam partnera.

Łzy zalały mi oczy i przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać szloch. Nie mogłam teraz płakać; musiałam się doprowadzić do porządku.

Wbiegłam do swojej sypialni, rzucając podartą uniformę na łóżko i wyciągając świeżą z szuflady. Niezdarnie wpadłam do łazienki i napełniłam wannę wodą tak zimną, że na pewno znieczuli moje ciało.

Patrząc w lustro zobaczyłam zadrapania na moim torsie; stawały się opuchnięte, ale już nie krwawiły. Wiedziałam, że nie zajmie dużo czasu, zanim całkowicie się zagoją; do jutra rany całkowicie znikną i będę mogła udawać, że nic się nie stało. Nie chciałam, żeby te ślady przypominały mi o brutalnym ataku.

Moje ciało wciąż drżało, gdy wchodziłam do zimnej kąpieli. Pozwoliłam wodzie ukoić ból po pazurach księcia Williama. Wciąż czułam jego usta na mojej szyi i pamiętałam, jak posłuszne było moje ciało wobec jego rozkazów.

Czułam się zniszczona. Moje ciało było zniszczone i byłam sobą zdegustowana. Jak mogłam pozwolić, żeby coś takiego się stało?

Niebawem drzwi do łazienki otworzyły się z rozmachem i moja najlepsza przyjaciółka i współlokatorka, Beth, stanęła w progu. Była zdyszana i patrzyła na mnie oczami czujnymi, ale ostrożnymi. Próbowałam zakryć swoje nagie ciało rękami, ale to nie miało znaczenia, widziała wszystko, gdy weszła do łazienki, zamykając za sobą drzwi.

"Szukałam cię wszędzie, Doris!" powiedziała Beth, a w jej głosie narastała panika.

Chwyciła ręcznik z wieszaka na drugim końcu łazienki i podeszła bliżej. Wyszłam z wanny, pozwalając wodzie kapać z mojego ciała i tworzyć kałużę wokół stóp. Coś, co będę musiała później posprzątać.

Wydawało się tak błahe martwić się czymś tak małym jak kałuża w łazience. Zwłaszcza po tym, co się właśnie stało. Przyglądała się mojemu ciału, owijając mnie ręcznikiem; jej ramiona były ciepłe i nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo się trzęsę, dopóki nie trzymała mnie mocno w swoim uścisku.

"Co ci się stało?" zapytała, utrzymując cichy ton na wypadek, gdyby ktoś był w pobliżu.

"Ja..." Mój głos zabrzmiał jak ochrypły pisk i prawie się wzdrygnęłam, słysząc jak złamany był. Nie mogłam nawet mówić; gdybym zaczęła, wybuchnęłabym płaczem, a nie chciałam zacząć szlochać przy niej.

Nie mogłam jej powiedzieć, co się stało. Nie mogłam nikomu powiedzieć.

"Wszystko będzie dobrze..." szepnęła, trzymając mnie mocniej. "Wszystko będzie dobrze."

--Ranek.

Jak przewidywałam, moje rany całkowicie zniknęły do rana; jednak rany, które czułam wewnętrznie, miały trwać całe życie. Myślałam, że jeśli nie będę widzieć śladów na swoim ciele, będę w stanie zapomnieć o wydarzeniach, które miały miejsce.

Ale myliłam się.

Musiałam się jednak wziąć w garść; nie mogłam się załamać i dalej płakać. Spędziłam noc na płaczu. Ale tego ranka byłam odpowiedzialna za herbatę na Bankiecie i nie mogłam tego spartaczyć.

To był pierwszy poranny Bankiet od czasu, gdy Lady Grace wyszła za mąż i dołączyła do Królewskiego Domu Arnold. Tradycją było, że rodzina królewska urządzała ucztę, aby uczcić nowe małżeństwo i połączenie watah.

Trzymałam dzbanek do herbaty tak mocno, że kostki zbielały, próbując powstrzymać drżenie rąk.

Melody, inna pokojówka, spojrzała na mnie z dezaprobatą.

Nie była kimś, z kim ani ja, ani Beth się dogadywałyśmy. Była tylko kilka lat starsza ode mnie i flirtowała, żeby zdobyć pozycję głównej pokojówki. Chociaż pan Carson wciąż był jej szefem, bo to on kontrolował wszystkich służących w pałacu.

"Dlaczego masz tak opuchnięte oczy?" zapytała ostrym szeptem. "Płakałaś całą noc, bo nie mogłaś poślubić Księcia Koronnego?"

Brzmiała tak arogancko, że nie mogłam powstrzymać warknięcia. Ale też nie chciałam się z nią kłócić, bo byłam na służbie i musiałam wyglądać profesjonalnie. Nie mogłam zepsuć tego Bankietu, bo inaczej wpadłabym w poważne kłopoty.

"Dobra, nie odpowiadaj mi," powiedziała Melody, odwracając się ode mnie i wpatrując w rodzinę królewską przed nami.

Nie zwracali na nas szczególnej uwagi. Król Alfa Charles był wściekły, bo książę William się spóźniał. Nie dziwiło to ani mnie, ani nikogo innego. Zawsze się spóźniał. Miał postawę "nic mnie nie obchodzi" i to doprowadzało rodzinę królewską do szału. Ale to było ważne wydarzenie i ich cierpliwość wobec Williama się kończyła.

"Odpowiedz mi tylko na to," powiedziała Melody, nachylając się do mnie. "Co sprawiło, że masz opuchnięte oczy?"

"Ja..." Przerwałam, żeby zebrać myśli. "Nie mogłam spać w nocy."

To nie było kłamstwo. Nie mogłam spać w nocy. Ale nie zamierzałam jej mówić dlaczego.

Przewróciła oczami i wbiła mi łokieć w bok, skrzywiłam się, ale zachowałam postawę.

"Bzdura," zaśmiała się; tym razem mówiła trochę za głośno i pan Carson spojrzał na nas z dezaprobatą. "Drogie panie", syknął, przewracając oczami. "To ważne wydarzenie. Musicie być w szczytowej formie." Obie grzecznie pochyliłyśmy głowy w geście przeprosin.

Poderwałam się na dźwięk pięści Króla Alfy Charlesa uderzających w stół przed nim, gdy zerwał się na nogi. Jego twarz była czerwona z wściekłości. "Nie mogę uwierzyć, że znowu się spóźnia", wysyczał Charles przez zaciśnięte zęby. "Wie, jakie to ważne."

"Kochanie, William ma własne życie. Jestem pewna, że ma powód swojego spóźnienia", powiedziała spokojnym tonem Luna Królowa Cara. "Jaki możliwy powód mógłby mieć?!" zapytał Charles, wciąż wściekły, siadając z powrotem na miejsce. "Czemu nie może być bardziej podobny do swojego brata?" dodał mamrocząc.

"Cóż..." powiedziała Cara, rozglądając się po rodzinie i spoczywając wzrokiem na mężu. "Słyszałam, że wczoraj w nocy oznaczył pokojówkę." Poczułam, jak serce opada mi do żołądka, a kolor odpływa z twarzy. Oddech uwiązł mi w gardle. Bezskutecznie próbowałam powstrzymać niekontrolowane drżenie; panika narastała we mnie, rozrywając mnie na kawałki.

Jak ona się o tym dowiedziała? "Co?" zapytał Charles, kierując na nią wzrok. "Oznaczył pokojówkę?" Na jej ustach pojawił się nieśmiały uśmiech. "Myślę, że powinniśmy dowiedzieć się, kim jest ta pokojówka. Może być jego partnerką", stwierdziła z nutą humoru w głosie.

Znowu to słowo. Partnerka. Ród królewski Arnoldów słynie ze swojego szlachetnego statusu i godnych linii krwi. Jak pokojówka mogłaby być partnerką księcia? To było niemożliwe i śmieszne. Czułam mdłości; przez moment myślałam, że zemdleję.

Charles spojrzał na pana Carsona z grymasem na twarzy. "Znajdź Williama i przyprowadź go tutaj. NATYCHMIAST", rozkazał Charles. Pan Carson nie tracił czasu; ruszył w kierunku drzwi, by znaleźć Williama, ale zanim zdążył gdziekolwiek pójść, William nonszalancko wszedł przez drzwi.

Wiedziałam, że poprzedniej nocy dużo wypił, ale byłam zaskoczona, że wcale nie wyglądał na skacowanego. Jego muśnięta słońcem skóra wyglądała elegancko, a on sam był przepiękny nawet w codziennym stroju. Żadna pokojówka nie odważyłaby się spojrzeć mu w oczy, bo zgubiłaby się w jego oceanicznej burzy.

Poczułam, jak policzki mi płoną, gdy wszedł do pomieszczenia. Rozejrzał się po stole z królewską rodziną, a jego zmarszczone brwi pogłębiły się, gdy patrzył na Carę. Z 5 lat, które spędziłam w pałacu, wiedziałam, że William nie miał dobrych relacji z rodziną. Szczególnie z Luna Królową Carą. Jednak powód tego był nieznany.

Oczywiście krążyły plotki, ale tym zawsze pozostawały. Plotkami. "Spóźniłeś się", syknął Charles do syna. "Znowu." "Jestem tu, prawda?" mruknął William, kierując się w stronę pustego miejsca przy stole.

"Jestem tobą rozczarowany; spóźniłeś się też na ślub brata. Wiedziałeś, jakie to było ważne wydarzenie", powiedział Charles, próbując powstrzymać gniew, ale wciąż widzieliśmy furię jego wilka rosnącą w nim. Miodowo-brązowe oczy jego wilka błysnęły w jego spojrzeniu, gdy zwracał się do syna. "Jak śmiesz tak lekceważyć Pakiet Wojownika Reilly'ego."

"Ale nie jestem panem młodym", powiedział William nonszalancko. "Czy byłem spóźniony, czy nie, nie miało to żadnego wpływu na ślub. Mam rację?" Charles wziął głęboki oddech, by uspokoić gniew; William miał rację. Nie miało znaczenia, czy się spóźnił, czy nie. To nie miało z nim nic wspólnego.

Tylko ja znałam prawdziwy powód jego spóźnienia, a sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości. Nie było wystarczająco zimnej kąpieli, która mogłaby zmyć wspomnienie i uczucie jego dotyku na mojej nagiej skórze.

"W porządku", powiedział w końcu Charles. "Tym razem ci odpuszczę. Ale co to za plotki o tym, że oznaczyłeś pokojówkę?" Użyłam stołu obok, by nie upaść; postawiłam dzbanek z herbatą na stole i trzymałam się kurczowo krawędzi.

"Nie wiem", powiedział William bez emocji. "Byłem pijany." Wzruszył ramionami, jakby to nic dla niego nie znaczyło. "Teraz, Wasza Wysokość, czy mógłbym zacząć śniadanie?" Nie czekał na odpowiedź Charlesa, zanim wepchnął do ust widelec pełen steku.

Charles otworzył usta, by coś powiedzieć, ale Cara powstrzymała go, zanim zdążył wypowiedzieć słowo. "Dobrze, kochanie", zaśmiała się nerwowo. "To pierwszy posiłek Grace od kiedy dołączyła do naszej rodziny. Nie psujmy go gniewem."

Charles westchnął, uwalniając gniew. Wrócił uwagą do swojego jedzenia, co najwyraźniej zadowoliło Carę, bo w odpowiedzi obdarzyła go delikatnym uśmiechem. Zwróciła się do pana Carsona, który wyprostował plecy, gotowy na rozkazy.

"Panie Carson", zaczęła. "Chcę, żeby dowiedział się pan, kim jest ta pokojówka, którą William podobno oznaczył." "Tak, Wasza Wysokość", odpowiedział posłusznie Carson. "Ach, i proszę zrobić to samemu", dodała, zerkając na resztę z nas stojących za nim.

Skinął głową z szacunkiem, zanim odwrócił się do mnie. "Podaj herbatę", rozkazał. Wyprostowałam się i chwyciłam dzbanek z herbatą ze stołu; ruszyłam w kierunku stołu jadalnego, gdy moja stopa zahaczyła o wyciągniętą stopę innej pokojówki.

Melody. Zanim zdążyłam się powstrzymać, leciałam do przodu, mocno trzymając dzbanek. Ale nie wystarczająco mocno, by utrzymać go w rękach. Wylądowałam na ziemi i usłyszałam brzęk dzbanka przede mną. Z rodziny królewskiej wydobyły się westchnienia, a William szybko wstał, gdy herbata przemoczyła jego ubranie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4 Zbieranie róż 4 Collecting Roses

Z perspektywy Doris

"Jak śmiesz okazywać brak szacunku księciu!" syknęła Melody, stając obok mnie.

Podniosłam się szybko na nogi, moja twarz płonęła ze wstydu. Szeroko otwarte oczy wpatrywały się we mnie; na twarzy Królowej Luny Cary widać było gniew. Moje ciało drżało niekontrolowanie, gdy próbowałam powstrzymać łzy cisnące się do oczu.

Melody była na mnie wściekła, ale to była jej wina.

"Bardzo przepraszam..." wyjąkałam do Williama. "To był wypadek."

Jego usta wykrzywiły się z obrzydzeniem, gdy na mnie patrzył, ale zachował spokojny, opanowany ton.

"Jak masz na imię?" zapytał.

Mieszkałam w pałacu od 5 lat, a on wciąż nie znał mojego imienia.

"Doris," odpowiedziałam słabo.

"Doris..." powtórzył, wciąż lustrując moje ciało. Jego oczy na moment spotkały się z moimi. "Kwiaty."

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Otworzyłam usta, by zaprotestować, że się myli i że to nie ja byłam w ogrodach. Nie mogłam pozwolić, by ktokolwiek dowiedział się, że to mnie naznaczył zeszłej nocy. Zostałabym ukarana, a jakakolwiek szansa na wolność byłaby całkowicie stracona.

Byłam gotowa błagać o przebaczenie, ale on kontynuował swoją myśl.

"Potrzebuję, żebyś przyniosła mi kwiaty z ogrodu," powiedział.

Poczułam, jak moje ciało na moment się rozluźnia. Ale wciąż byłam spięta i zdezorientowana.

Dlaczego prosił mnie o przyniesienie kwiatów z ogrodu? Czy próbował mnie stąd wyprowadzić? Jako służąca spodziewałam się surowszej kary, a sądząc po zaskoczonych minach rodziny królewskiej i innych służących, oni również.

"Jakie kwiaty książę sobie życzy?" zapytałam, starając się zachować równy ton i pochyloną głowę.

"Wszystko mi jedno," warknął, odprawiając mnie gestem. "Róże. Po prostu wynoś się stąd."

Moje oczy uniosły się, by spotkać jego spojrzenie.

Róże?

Wydarzenia z zeszłej nocy miały miejsce w różanym ogrodzie. Czy próbował mi dać do zrozumienia, że pamięta mnie z zeszłej nocy? Może jego wilk przypominał mu, że to właśnie mnie naznaczył. Nie stałam tam dłużej, by się tego dowiedzieć; rzuciłam spojrzenie na rodzinę królewską, zanim opuściłam pomieszczenie.

Większość z nich patrzyła na Williama z konsternacją; prawdopodobnie dlatego, że pozwolił mi odejść. Ale Lady Grace wpatrywała się we mnie.

Jej wyraz twarzy był trudny do odczytania, ale zerkała to na Williama, to na mnie, a jej twarz lekko się zaróżowiła. Nie zostałam tam jednak długo; szybko opuściłam jadalnię i ruszyłam w stronę ogrodów.

Miło było być na zewnątrz; nie wolno mi tu przebywać bez pozwolenia. Nie mogłam opuszczać terenu pałacu bez eskorty strażnika lub przełożonego. Jednak różany ogród był jednym z moich ulubionych miejsc na terenie pałacu.

A przynajmniej kiedyś był.

Mogłam wyraźnie widzieć różany ogród z okna mojego pokoju; często siedziałam do późna, obserwując, jak księżyc rzuca swoje promienie na ogród, rozświetlając kwiaty i sprawiając, że lśniły.

Po drodze na zewnątrz wzięłam koszyk, żeby móc odpowiednio zebrać róże. Wciąż nie byłam pewna, dlaczego chciał kwiaty, chyba że dawał mi do zrozumienia, że pamięta mnie z zeszłej nocy. Poza tym William nie wyglądał na faceta, który szczególnie lubił kwiaty.

Podczas zbierania kwiatów, cieszyłam się spokojną chwilą. Mimo że byłam z powrotem w miejscu, gdzie Książę William mnie naznaczył, miło było być z dala od wszystkich. Mogłam wreszcie po prostu poczuć swoje emocje bez obawy o osąd czy nękanie.

Nie jestem pewna, jak długo byłam w ogrodzie, ani gdzie miałam zanieść te kwiaty. Przypuszczałam, że po prostu zostawię je pod drzwiami komnaty Williama. Z pewnością był tam, przebierając się z mokrych ubrań.

Zaczerwieniłam się na myśl o nim bez koszuli.

Co się ze mną działo? Nie powinnam myśleć o takich rzeczach. Nie po tym, co mi zrobił zeszłej nocy. Potarłam delikatnie miejsce na szyi, gdzie wbił swoje zęby. Jako znamię, różowa, wrażliwa skóra miała pozostać na całe życie. To było coś, co musiałam trzymać w ukryciu. Byłam wdzięczna, że moje włosy były wystarczająco długie, by zakryć większość znaku, ale czasami wymagano od nas, byśmy nosiły włosy upięte i odsłaniały twarze.

Tych momentów zaczęłam się obawiać, bo musiałabym używać makijażu, by ukryć znak. Nikt nie mógł wiedzieć, że to właśnie mnie naznaczył.

Wszystko, czego kiedykolwiek pragnęłam, to być wolną od tego pałacu i wędrować po ziemiach jako wolna kobieta. Życzyłam sobie, żebym mogła to robić jako wilk, ale nie wyglądało na to, żebym miała w najbliższym czasie otrzymać swojego wilka. Ta myśl napełniła mnie smutkiem, gdy pomyślałam o tym, że nigdy nie przemienię się w piękną istotę. Żeby poczuć wolność i siłę wilka; wiedzieć, jak to jest polować samodzielnie i czerpać moc z pełni księżyca.

Trzymając koszyk, wróciłam do pałacu. Beth zobaczyła mnie od razu i podbiegła do mnie.

"Musimy iść. Pan Carson jest w kwaterze służących. Zwołuje zebranie," poinformowała mnie, patrząc na moją twarz z niepokojem w oczach.

Pan Carson był w kwaterze służących? Co on tam robił? Rzadko przychodził bezpośrednio do kwatery służących, od tego była Melody. Musiało to być pilne, skoro zwoływał nagłe zebranie tylko dla służących.

To musiało oznaczać, że wiedział, że to ja zostałam naznaczona przez Williama. To miało zniszczyć wszelką szansę na wolność. Nagle poczułam falę strachu, gdy pomyślałam o karach, które mnie czekały.

Kiwnęłam głową.

"Pozwól, że tylko zaniosę te kwiaty pod drzwi komnaty Księcia Williama. Zaraz tam będę," powiedziałam jej, a ona pobiegła w stronę kwatery służących.

Komnata Williama nie była daleko od głównego holu; tylko piętro wyżej. Patrzyłam na jego drzwi z wahaniem przez chwilę, myśląc o nim po drugiej stronie. Słyszałam, jak chodzi po pokoju i niemal czułam jego udrękę. Przełknęłam ciężko, stawiając kwiaty pod jego drzwiami i schodząc po schodach.

Musiałam dostać się do kwatery służących i jakoś przedostać się do swojego pokoju niezauważona przed rozpoczęciem zebrania.

Większość służących już gromadziła się w kwaterze i żadna z nich nie zwracała na mnie szczególnej uwagi. Udało mi się przecisnąć obok niektórych i dotrzeć do mojego pokoju. Wyciągnęłam szufladę i chwyciłam tani podkład. Potrzebowałam dodatkowych środków ostrożności, by ukryć ten znak.

Nie mogli wiedzieć, że to ja zostałam naznaczona przez Williama.

Gdy już skutecznie zakryłam znak najlepiej jak potrafiłam, dołączyłam do innych służących w holu kwatery. Beth zobaczyła mnie natychmiast i ulga zalała jej twarz; wzięła mnie pod ramię, gdy do niej dołączyłam.

"Spóźniłaś się," szepnęła.

Uśmiechnęłam się przepraszająco, gdy zwróciłyśmy uwagę na Pana Carsona, który stał na samym przodzie tłumu. Melody stała wyprostowana i dumna obok niego, co tylko sprawiło, że jęknęłam.

Pan Carson pobieżnie przeskanował służące, aż jego oczy spotkały się z moimi; utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy przez długą chwilę, a ja przełknęłam gulę, która formowała się w moim gardle.

Musiał tu być z mojego powodu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Secret Mate

The Secret Mate

254 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

254

Treść

Aa