Z perspektywy Doris
"Jak śmiesz okazywać brak szacunku księciu!" syknęła Melody, stając obok mnie.
Podniosłam się szybko na nogi, moja twarz płonęła ze wstydu. Szeroko otwarte oczy wpatrywały się we mnie; na twarzy Królowej Luny Cary widać było gniew. Moje ciało drżało niekontrolowanie, gdy próbowałam powstrzymać łzy cisnące się do oczu.
Melody była na mnie wściekła, ale to była jej wina.
"Bardzo przepraszam..." wyjąkałam do Williama. "To był wypadek."
Jego usta wykrzywiły się z obrzydzeniem, gdy na mnie patrzył, ale zachował spokojny, opanowany ton.
"Jak masz na imię?" zapytał.
Mieszkałam w pałacu od 5 lat, a on wciąż nie znał mojego imienia.
"Doris," odpowiedziałam słabo.
"Doris..." powtórzył, wciąż lustrując moje ciało. Jego oczy na moment spotkały się z moimi. "Kwiaty."
Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Otworzyłam usta, by zaprotestować, że się myli i że to nie ja byłam w ogrodach. Nie mogłam pozwolić, by ktokolwiek dowiedział się, że to mnie naznaczył zeszłej nocy. Zostałabym ukarana, a jakakolwiek szansa na wolność byłaby całkowicie stracona.
Byłam gotowa błagać o przebaczenie, ale on kontynuował swoją myśl.
"Potrzebuję, żebyś przyniosła mi kwiaty z ogrodu," powiedział.
Poczułam, jak moje ciało na moment się rozluźnia. Ale wciąż byłam spięta i zdezorientowana.
Dlaczego prosił mnie o przyniesienie kwiatów z ogrodu? Czy próbował mnie stąd wyprowadzić? Jako służąca spodziewałam się surowszej kary, a sądząc po zaskoczonych minach rodziny królewskiej i innych służących, oni również.
"Jakie kwiaty książę sobie życzy?" zapytałam, starając się zachować równy ton i pochyloną głowę.
"Wszystko mi jedno," warknął, odprawiając mnie gestem. "Róże. Po prostu wynoś się stąd."
Moje oczy uniosły się, by spotkać jego spojrzenie.
Róże?
Wydarzenia z zeszłej nocy miały miejsce w różanym ogrodzie. Czy próbował mi dać do zrozumienia, że pamięta mnie z zeszłej nocy? Może jego wilk przypominał mu, że to właśnie mnie naznaczył. Nie stałam tam dłużej, by się tego dowiedzieć; rzuciłam spojrzenie na rodzinę królewską, zanim opuściłam pomieszczenie.
Większość z nich patrzyła na Williama z konsternacją; prawdopodobnie dlatego, że pozwolił mi odejść. Ale Lady Grace wpatrywała się we mnie.
Jej wyraz twarzy był trudny do odczytania, ale zerkała to na Williama, to na mnie, a jej twarz lekko się zaróżowiła. Nie zostałam tam jednak długo; szybko opuściłam jadalnię i ruszyłam w stronę ogrodów.
Miło było być na zewnątrz; nie wolno mi tu przebywać bez pozwolenia. Nie mogłam opuszczać terenu pałacu bez eskorty strażnika lub przełożonego. Jednak różany ogród był jednym z moich ulubionych miejsc na terenie pałacu.
A przynajmniej kiedyś był.
Mogłam wyraźnie widzieć różany ogród z okna mojego pokoju; często siedziałam do późna, obserwując, jak księżyc rzuca swoje promienie na ogród, rozświetlając kwiaty i sprawiając, że lśniły.
Po drodze na zewnątrz wzięłam koszyk, żeby móc odpowiednio zebrać róże. Wciąż nie byłam pewna, dlaczego chciał kwiaty, chyba że dawał mi do zrozumienia, że pamięta mnie z zeszłej nocy. Poza tym William nie wyglądał na faceta, który szczególnie lubił kwiaty.
Podczas zbierania kwiatów, cieszyłam się spokojną chwilą. Mimo że byłam z powrotem w miejscu, gdzie Książę William mnie naznaczył, miło było być z dala od wszystkich. Mogłam wreszcie po prostu poczuć swoje emocje bez obawy o osąd czy nękanie.
Nie jestem pewna, jak długo byłam w ogrodzie, ani gdzie miałam zanieść te kwiaty. Przypuszczałam, że po prostu zostawię je pod drzwiami komnaty Williama. Z pewnością był tam, przebierając się z mokrych ubrań.
Zaczerwieniłam się na myśl o nim bez koszuli.
Co się ze mną działo? Nie powinnam myśleć o takich rzeczach. Nie po tym, co mi zrobił zeszłej nocy. Potarłam delikatnie miejsce na szyi, gdzie wbił swoje zęby. Jako znamię, różowa, wrażliwa skóra miała pozostać na całe życie. To było coś, co musiałam trzymać w ukryciu. Byłam wdzięczna, że moje włosy były wystarczająco długie, by zakryć większość znaku, ale czasami wymagano od nas, byśmy nosiły włosy upięte i odsłaniały twarze.
Tych momentów zaczęłam się obawiać, bo musiałabym używać makijażu, by ukryć znak. Nikt nie mógł wiedzieć, że to właśnie mnie naznaczył.
Wszystko, czego kiedykolwiek pragnęłam, to być wolną od tego pałacu i wędrować po ziemiach jako wolna kobieta. Życzyłam sobie, żebym mogła to robić jako wilk, ale nie wyglądało na to, żebym miała w najbliższym czasie otrzymać swojego wilka. Ta myśl napełniła mnie smutkiem, gdy pomyślałam o tym, że nigdy nie przemienię się w piękną istotę. Żeby poczuć wolność i siłę wilka; wiedzieć, jak to jest polować samodzielnie i czerpać moc z pełni księżyca.
Trzymając koszyk, wróciłam do pałacu. Beth zobaczyła mnie od razu i podbiegła do mnie.
"Musimy iść. Pan Carson jest w kwaterze służących. Zwołuje zebranie," poinformowała mnie, patrząc na moją twarz z niepokojem w oczach.
Pan Carson był w kwaterze służących? Co on tam robił? Rzadko przychodził bezpośrednio do kwatery służących, od tego była Melody. Musiało to być pilne, skoro zwoływał nagłe zebranie tylko dla służących.
To musiało oznaczać, że wiedział, że to ja zostałam naznaczona przez Williama. To miało zniszczyć wszelką szansę na wolność. Nagle poczułam falę strachu, gdy pomyślałam o karach, które mnie czekały.
Kiwnęłam głową.
"Pozwól, że tylko zaniosę te kwiaty pod drzwi komnaty Księcia Williama. Zaraz tam będę," powiedziałam jej, a ona pobiegła w stronę kwatery służących.
Komnata Williama nie była daleko od głównego holu; tylko piętro wyżej. Patrzyłam na jego drzwi z wahaniem przez chwilę, myśląc o nim po drugiej stronie. Słyszałam, jak chodzi po pokoju i niemal czułam jego udrękę. Przełknęłam ciężko, stawiając kwiaty pod jego drzwiami i schodząc po schodach.
Musiałam dostać się do kwatery służących i jakoś przedostać się do swojego pokoju niezauważona przed rozpoczęciem zebrania.
Większość służących już gromadziła się w kwaterze i żadna z nich nie zwracała na mnie szczególnej uwagi. Udało mi się przecisnąć obok niektórych i dotrzeć do mojego pokoju. Wyciągnęłam szufladę i chwyciłam tani podkład. Potrzebowałam dodatkowych środków ostrożności, by ukryć ten znak.
Nie mogli wiedzieć, że to ja zostałam naznaczona przez Williama.
Gdy już skutecznie zakryłam znak najlepiej jak potrafiłam, dołączyłam do innych służących w holu kwatery. Beth zobaczyła mnie natychmiast i ulga zalała jej twarz; wzięła mnie pod ramię, gdy do niej dołączyłam.
"Spóźniłaś się," szepnęła.
Uśmiechnęłam się przepraszająco, gdy zwróciłyśmy uwagę na Pana Carsona, który stał na samym przodzie tłumu. Melody stała wyprostowana i dumna obok niego, co tylko sprawiło, że jęknęłam.
Pan Carson pobieżnie przeskanował służące, aż jego oczy spotkały się z moimi; utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy przez długą chwilę, a ja przełknęłam gulę, która formowała się w moim gardle.
Musiał tu być z mojego powodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Doris
Na korytarzu wśród służących rozchodziły się szepty. Wszyscy wyglądali na zdenerwowanych, ale nikt nie mógł być bardziej zestresowany niż ja. Starałam się zachować właściwą postawę i opanowanie. Nie mogłam się załamać przy wszystkich, mimo że byłam przerażona.
Serce waliło mi w piersi, a dłonie miałam mokre od potu. Próbowałam wytrzeć je o spódnicę, ale na próżno.
Beth co chwilę nerwowo na mnie zerkała, zapewne zastanawiając się, co mi jest. Ja jednak wpatrywałam się przed siebie.
Po czasie, który wydawał się wiecznością, pan Carson w końcu przemówił.
"Cisza", powiedział do zaniepokojonych służących. Wszyscy natychmiast umilkli i skupili uwagę na panu Carsonie i Melody.
Odczułam ulgę, że już nie patrzył na mnie podejrzliwie. Nie patrzył tak na nikogo, ale jego rysy były twarde, a wyraz twarzy prawie nieczytelny.
"Odnośnie wczorajszej ceremonii, wygląda na to, że nie wszyscy z was byli zaangażowani w sprawne przeprowadzenie wieczoru", zaczął pan Carson, lustrując wzrokiem zgromadzonych. Przełknęłam ślinę, modląc się, by znów na mnie nie spojrzał. "Najwyraźniej ktoś z was zaniedbał wczoraj swoje obowiązki. Pamiętajcie, nikt nie będzie tuszował waszych błędów."
Wzięłam drżący oddech, starając się trzymać prosto.
"Jednakże", kontynuował pan Carson. "Król Alfa Charles był łaskaw przesłać dodatkowy napiwek za waszą oddaną pracę. Był zadowolony z ogólnego przebiegu wieczoru. Pomimo przerwania i nieuprzejmości księcia Williama."
Odetchnęłam z ulgą. Nie przyszedł tu, by mnie zabrać; nie przyszedł nikogo zabrać ani zganić. Nie przyszedł nas ukarać. Przyszedł dać nam napiwek.
Chciało mi się płakać z ulgi. Nadal lustrował pomieszczenie, gdy służące zaczęły ustawiać się w kolejce po napiwki. Melody stała wyprostowana obok pana Carsona i patrzyła na mnie podejrzliwie. Jej usta były zaciśnięte w wąską linię, a na twarzy malowała się wyraźna nienawiść.
Musiała coś wiedzieć. Stałam jak wryta, obserwując inne służące ustawiające się w kolejce. Beth stała obok mnie z nieśmiałym grymasem na twarzy.
"Idziesz po swój napiwek?" zapytała, wchodząc do kolejki.
Zamrugałam kilka razy i oderwałam wzrok od Melody. Udało mi się wykrzesać słaby uśmiech, choć wiedziałam, że nie sięga oczu.
"Tak", powiedziałam jej, stając obok w kolejce.
Pan Carson wręczał monety każdej ze służących po kolei. Kiedy przyszła moja kolej, trzęsłam się niekontrolowanie. Pan Carson przyjrzał mi się uważnie, a ja poczułam mdłości. Musiałam się stamtąd wydostać, zanim zwymiotuję. Tego mi tylko brakowało - jeszcze więcej uwagi.
Wyciągnęłam dłoń, a on położył na niej kilka monet. Skinęłam głową w podziękowaniu i odwróciłam się, by dołączyć do Beth i pozostałych. Ale głos pana Carsona zatrzymał mnie w miejscu.
"Ach, jeszcze jedno", zaczął pan Carson. "Czy któraś z was spotkała się wczoraj z księciem Williamem?"
Dłonie zrobiły mi się jeszcze bardziej spocone i monety wyślizgnęły się z palców. Upadły na podłogę z niepotrzebnie głośnym brzękiem, a ja napotkałam czujne spojrzenia innych służących.
Cień otoczył mnie i pogrążył w półmroku, gdy pan Carson zrobił krok w moją stronę i spojrzał na rozsypane monety.
"Doris..." powiedział, utrzymując niski ton głosu z lekko groźną nutą.
Twarz mi zapłonęła i wiedziałam, że przybiera różne odcienie czerwieni. Przygryzłam wargę, by powstrzymać drżenie oddechu i odwróciłam się do niego. Był znacznie wyższy ode mnie i zawsze czułam się onieśmielona jego obecnością. Pracował tak blisko z rodziną królewską, że dla służących był praktycznie jednym z nich.
Melody wystąpiła do przodu; jej twarz była czerwona z wściekłości, gdy patrzyła na monety rozsypane po drewnianej podłodze.
"Niezdarna służąca..." syknęła; wyglądała, jakby chciała mnie spoliczkować, ale pan Carson uniósł rękę, powstrzymując ją.
"Doris", zaczął ponownie pan Carson. "Czy spotkałaś się wczoraj z księciem Williamem?"
Brzmiał dziwnie spokojnie, co sprawiło, że byłam wszystkim, tylko nie spokojna. Przełknęłam kolejną gulę, która uformowała się w gardle i modliłam się do księżycowych bogów, by głos mnie nie zdradził.
"Nie, proszę pana", powiedziałam pewniej niż się czułam.
"W takim razie gdzie byłaś wczoraj wieczorem?" zapytał, przyglądając mi się uważnie.
"Po wykonaniu moich obowiązków podczas ceremonii poszłam do swojego pokoju odpocząć", odpowiedziałam.
Patrzył na mnie przez długą chwilę; czułam, jak Beth przygląda mi się z przerażeniem z drugiego końca pomieszczenia. Nie zamierzałam spotkać jej wzroku. Wiedziała, że kłamię. Znała mnie lepiej niż prawie ktokolwiek w pałacu. Poza tym, widziała mnie wczoraj, jak brałam zimną kąpiel po tym, jak wpadłam do pokoju. Byłam wczoraj w rozsypce i ona o tym wiedziała.
Wiedziała, że coś się wydarzyło; po prostu nie wiedziała dokładnie co.
Po czasie, który wydawał się wiecznością, pan Carson w końcu przerwał kontakt wzrokowy ze mną i zwrócił się do Melody.
"W porządku. Nie ma sensu denerwować się na dziewczynę. To był wypadek", powiedział jej.
Melody skrzywiła się, ale nie zamierzała kłócić się z panem Carsonem. Skinęła mu głową z szacunkiem, ale nie spuszczała ze mnie wzroku.
Pośpiesznie zebrałam z podłogi upuszczone monety, zanim znów zwróciłam się do nich obojga.
"Bądź wdzięczna panu Carsonowi za jego życzliwość", syknęła do mnie Melody. W tym momencie czułam się mniejsza niż szczur.
Udało mi się przełknąć strach i spojrzeć w oczy panu Carsonowi.
"Dziękuję, panie Carson i pani Harford", powiedziałam, kłaniając się uprzejmie, zanim dołączyłam do Beth na drugim końcu pomieszczenia.
Nie mogłam przestać myśleć o ataku i o tym, jak wspomnienie dotyku Williama wciąż kalało moje ciało. Drżałam na myśl o jego bliskości i jego ustach na mojej skórze. Ciepło jego oddechu wywołało gęsią skórkę na moim ciele, a fakt, że moje ciało było mu tak posłuszne, był czymś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Byłam zniesmaczona tą myślą. Jednak moje ciało nie wydawało się tak zniesmaczone, jak powinno być. To było tak, jakby moje ciało cieszyło się jego dotykiem.
To nie miało sensu. Powinnam być bardziej zniesmaczona. A jednak nie mogłam przestać o tym myśleć.
Dlaczego moje ciało reagowało w taki sposób?
Zaczęłam iść w stronę drzwi prowadzących do naszych pokoi, gdy słowa pana Carsona znów mnie zatrzymały.
"Nie wolno wam jeszcze wyjść", oznajmił.
Odwróciłam się do niego, a strach malował się na mojej twarzy, a dłonie znów zrobiły się spocone.
"Dlaczego nie?" wyjąkałam; mój głos był ledwo słyszalny, ale wystarczająco głośny, by pan Carson usłyszał.
"Ponieważ książę William tu jest", powiedział, patrząc po nas. "Chce, żeby wszystkie zostały sprawdzone."
Spotkałam się wzrokiem z Beth, która również wyglądała na zdezorientowaną i zdenerwowaną.
"Sprawdzone?" wyszeptałam bezgłośnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
