POVI Doris
Biegłam z ogrodów różanych do pałacu; na szczęście wszyscy byli tak zajęci przygotowaniami do ceremonii, że nikt mnie nie zauważył. Nie wiem, co bym im powiedziała, dlaczego jestem na wpół naga, ociekająca krwią i zmarznięta. W tamtym momencie nawet sobie nie potrafiłam tego wytłumaczyć.
Wciąż byłam w szoku po tym, co się stało. Książę William zaatakował mnie i ugryzł; naznaczył mnie jako swoją. Ciągle nazywał mnie swoją partnerką, a raczej jego wilk nazywał mnie swoją partnerką. Ale to była najbardziej niedorzeczna rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam. Byłam wilkołakiem bez wilka, co oznaczało również, że nie miałam partnera.
Łzy zalały mi oczy i przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać szloch. Nie mogłam teraz płakać; musiałam się doprowadzić do porządku.
Wbiegłam do swojej sypialni, rzucając podartą uniformę na łóżko i wyciągając świeżą z szuflady. Niezdarnie wpadłam do łazienki i napełniłam wannę wodą tak zimną, że na pewno znieczuli moje ciało.
Patrząc w lustro zobaczyłam zadrapania na moim torsie; stawały się opuchnięte, ale już nie krwawiły. Wiedziałam, że nie zajmie dużo czasu, zanim całkowicie się zagoją; do jutra rany całkowicie znikną i będę mogła udawać, że nic się nie stało. Nie chciałam, żeby te ślady przypominały mi o brutalnym ataku.
Moje ciało wciąż drżało, gdy wchodziłam do zimnej kąpieli. Pozwoliłam wodzie ukoić ból po pazurach księcia Williama. Wciąż czułam jego usta na mojej szyi i pamiętałam, jak posłuszne było moje ciało wobec jego rozkazów.
Czułam się zniszczona. Moje ciało było zniszczone i byłam sobą zdegustowana. Jak mogłam pozwolić, żeby coś takiego się stało?
Niebawem drzwi do łazienki otworzyły się z rozmachem i moja najlepsza przyjaciółka i współlokatorka, Beth, stanęła w progu. Była zdyszana i patrzyła na mnie oczami czujnymi, ale ostrożnymi. Próbowałam zakryć swoje nagie ciało rękami, ale to nie miało znaczenia, widziała wszystko, gdy weszła do łazienki, zamykając za sobą drzwi.
"Szukałam cię wszędzie, Doris!" powiedziała Beth, a w jej głosie narastała panika.
Chwyciła ręcznik z wieszaka na drugim końcu łazienki i podeszła bliżej. Wyszłam z wanny, pozwalając wodzie kapać z mojego ciała i tworzyć kałużę wokół stóp. Coś, co będę musiała później posprzątać.
Wydawało się tak błahe martwić się czymś tak małym jak kałuża w łazience. Zwłaszcza po tym, co się właśnie stało. Przyglądała się mojemu ciału, owijając mnie ręcznikiem; jej ramiona były ciepłe i nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo się trzęsę, dopóki nie trzymała mnie mocno w swoim uścisku.
"Co ci się stało?" zapytała, utrzymując cichy ton na wypadek, gdyby ktoś był w pobliżu.
"Ja..." Mój głos zabrzmiał jak ochrypły pisk i prawie się wzdrygnęłam, słysząc jak złamany był. Nie mogłam nawet mówić; gdybym zaczęła, wybuchnęłabym płaczem, a nie chciałam zacząć szlochać przy niej.
Nie mogłam jej powiedzieć, co się stało. Nie mogłam nikomu powiedzieć.
"Wszystko będzie dobrze..." szepnęła, trzymając mnie mocniej. "Wszystko będzie dobrze."
--Ranek.
Jak przewidywałam, moje rany całkowicie zniknęły do rana; jednak rany, które czułam wewnętrznie, miały trwać całe życie. Myślałam, że jeśli nie będę widzieć śladów na swoim ciele, będę w stanie zapomnieć o wydarzeniach, które miały miejsce.
Ale myliłam się.
Musiałam się jednak wziąć w garść; nie mogłam się załamać i dalej płakać. Spędziłam noc na płaczu. Ale tego ranka byłam odpowiedzialna za herbatę na Bankiecie i nie mogłam tego spartaczyć.
To był pierwszy poranny Bankiet od czasu, gdy Lady Grace wyszła za mąż i dołączyła do Królewskiego Domu Arnold. Tradycją było, że rodzina królewska urządzała ucztę, aby uczcić nowe małżeństwo i połączenie watah.
Trzymałam dzbanek do herbaty tak mocno, że kostki zbielały, próbując powstrzymać drżenie rąk.
Melody, inna pokojówka, spojrzała na mnie z dezaprobatą.
Nie była kimś, z kim ani ja, ani Beth się dogadywałyśmy. Była tylko kilka lat starsza ode mnie i flirtowała, żeby zdobyć pozycję głównej pokojówki. Chociaż pan Carson wciąż był jej szefem, bo to on kontrolował wszystkich służących w pałacu.
"Dlaczego masz tak opuchnięte oczy?" zapytała ostrym szeptem. "Płakałaś całą noc, bo nie mogłaś poślubić Księcia Koronnego?"
Brzmiała tak arogancko, że nie mogłam powstrzymać warknięcia. Ale też nie chciałam się z nią kłócić, bo byłam na służbie i musiałam wyglądać profesjonalnie. Nie mogłam zepsuć tego Bankietu, bo inaczej wpadłabym w poważne kłopoty.
"Dobra, nie odpowiadaj mi," powiedziała Melody, odwracając się ode mnie i wpatrując w rodzinę królewską przed nami.
Nie zwracali na nas szczególnej uwagi. Król Alfa Charles był wściekły, bo książę William się spóźniał. Nie dziwiło to ani mnie, ani nikogo innego. Zawsze się spóźniał. Miał postawę "nic mnie nie obchodzi" i to doprowadzało rodzinę królewską do szału. Ale to było ważne wydarzenie i ich cierpliwość wobec Williama się kończyła.
"Odpowiedz mi tylko na to," powiedziała Melody, nachylając się do mnie. "Co sprawiło, że masz opuchnięte oczy?"
"Ja..." Przerwałam, żeby zebrać myśli. "Nie mogłam spać w nocy."
To nie było kłamstwo. Nie mogłam spać w nocy. Ale nie zamierzałam jej mówić dlaczego.
Przewróciła oczami i wbiła mi łokieć w bok, skrzywiłam się, ale zachowałam postawę.
"Bzdura," zaśmiała się; tym razem mówiła trochę za głośno i pan Carson spojrzał na nas z dezaprobatą. "Drogie panie", syknął, przewracając oczami. "To ważne wydarzenie. Musicie być w szczytowej formie." Obie grzecznie pochyliłyśmy głowy w geście przeprosin.
Poderwałam się na dźwięk pięści Króla Alfy Charlesa uderzających w stół przed nim, gdy zerwał się na nogi. Jego twarz była czerwona z wściekłości. "Nie mogę uwierzyć, że znowu się spóźnia", wysyczał Charles przez zaciśnięte zęby. "Wie, jakie to ważne."
"Kochanie, William ma własne życie. Jestem pewna, że ma powód swojego spóźnienia", powiedziała spokojnym tonem Luna Królowa Cara. "Jaki możliwy powód mógłby mieć?!" zapytał Charles, wciąż wściekły, siadając z powrotem na miejsce. "Czemu nie może być bardziej podobny do swojego brata?" dodał mamrocząc.
"Cóż..." powiedziała Cara, rozglądając się po rodzinie i spoczywając wzrokiem na mężu. "Słyszałam, że wczoraj w nocy oznaczył pokojówkę." Poczułam, jak serce opada mi do żołądka, a kolor odpływa z twarzy. Oddech uwiązł mi w gardle. Bezskutecznie próbowałam powstrzymać niekontrolowane drżenie; panika narastała we mnie, rozrywając mnie na kawałki.
Jak ona się o tym dowiedziała? "Co?" zapytał Charles, kierując na nią wzrok. "Oznaczył pokojówkę?" Na jej ustach pojawił się nieśmiały uśmiech. "Myślę, że powinniśmy dowiedzieć się, kim jest ta pokojówka. Może być jego partnerką", stwierdziła z nutą humoru w głosie.
Znowu to słowo. Partnerka. Ród królewski Arnoldów słynie ze swojego szlachetnego statusu i godnych linii krwi. Jak pokojówka mogłaby być partnerką księcia? To było niemożliwe i śmieszne. Czułam mdłości; przez moment myślałam, że zemdleję.
Charles spojrzał na pana Carsona z grymasem na twarzy. "Znajdź Williama i przyprowadź go tutaj. NATYCHMIAST", rozkazał Charles. Pan Carson nie tracił czasu; ruszył w kierunku drzwi, by znaleźć Williama, ale zanim zdążył gdziekolwiek pójść, William nonszalancko wszedł przez drzwi.
Wiedziałam, że poprzedniej nocy dużo wypił, ale byłam zaskoczona, że wcale nie wyglądał na skacowanego. Jego muśnięta słońcem skóra wyglądała elegancko, a on sam był przepiękny nawet w codziennym stroju. Żadna pokojówka nie odważyłaby się spojrzeć mu w oczy, bo zgubiłaby się w jego oceanicznej burzy.
Poczułam, jak policzki mi płoną, gdy wszedł do pomieszczenia. Rozejrzał się po stole z królewską rodziną, a jego zmarszczone brwi pogłębiły się, gdy patrzył na Carę. Z 5 lat, które spędziłam w pałacu, wiedziałam, że William nie miał dobrych relacji z rodziną. Szczególnie z Luna Królową Carą. Jednak powód tego był nieznany.
Oczywiście krążyły plotki, ale tym zawsze pozostawały. Plotkami. "Spóźniłeś się", syknął Charles do syna. "Znowu." "Jestem tu, prawda?" mruknął William, kierując się w stronę pustego miejsca przy stole.
"Jestem tobą rozczarowany; spóźniłeś się też na ślub brata. Wiedziałeś, jakie to było ważne wydarzenie", powiedział Charles, próbując powstrzymać gniew, ale wciąż widzieliśmy furię jego wilka rosnącą w nim. Miodowo-brązowe oczy jego wilka błysnęły w jego spojrzeniu, gdy zwracał się do syna. "Jak śmiesz tak lekceważyć Pakiet Wojownika Reilly'ego."
"Ale nie jestem panem młodym", powiedział William nonszalancko. "Czy byłem spóźniony, czy nie, nie miało to żadnego wpływu na ślub. Mam rację?" Charles wziął głęboki oddech, by uspokoić gniew; William miał rację. Nie miało znaczenia, czy się spóźnił, czy nie. To nie miało z nim nic wspólnego.
Tylko ja znałam prawdziwy powód jego spóźnienia, a sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości. Nie było wystarczająco zimnej kąpieli, która mogłaby zmyć wspomnienie i uczucie jego dotyku na mojej nagiej skórze.
"W porządku", powiedział w końcu Charles. "Tym razem ci odpuszczę. Ale co to za plotki o tym, że oznaczyłeś pokojówkę?" Użyłam stołu obok, by nie upaść; postawiłam dzbanek z herbatą na stole i trzymałam się kurczowo krawędzi.
"Nie wiem", powiedział William bez emocji. "Byłem pijany." Wzruszył ramionami, jakby to nic dla niego nie znaczyło. "Teraz, Wasza Wysokość, czy mógłbym zacząć śniadanie?" Nie czekał na odpowiedź Charlesa, zanim wepchnął do ust widelec pełen steku.
Charles otworzył usta, by coś powiedzieć, ale Cara powstrzymała go, zanim zdążył wypowiedzieć słowo. "Dobrze, kochanie", zaśmiała się nerwowo. "To pierwszy posiłek Grace od kiedy dołączyła do naszej rodziny. Nie psujmy go gniewem."
Charles westchnął, uwalniając gniew. Wrócił uwagą do swojego jedzenia, co najwyraźniej zadowoliło Carę, bo w odpowiedzi obdarzyła go delikatnym uśmiechem. Zwróciła się do pana Carsona, który wyprostował plecy, gotowy na rozkazy.
"Panie Carson", zaczęła. "Chcę, żeby dowiedział się pan, kim jest ta pokojówka, którą William podobno oznaczył." "Tak, Wasza Wysokość", odpowiedział posłusznie Carson. "Ach, i proszę zrobić to samemu", dodała, zerkając na resztę z nas stojących za nim.
Skinął głową z szacunkiem, zanim odwrócił się do mnie. "Podaj herbatę", rozkazał. Wyprostowałam się i chwyciłam dzbanek z herbatą ze stołu; ruszyłam w kierunku stołu jadalnego, gdy moja stopa zahaczyła o wyciągniętą stopę innej pokojówki.
Melody. Zanim zdążyłam się powstrzymać, leciałam do przodu, mocno trzymając dzbanek. Ale nie wystarczająco mocno, by utrzymać go w rękach. Wylądowałam na ziemi i usłyszałam brzęk dzbanka przede mną. Z rodziny królewskiej wydobyły się westchnienia, a William szybko wstał, gdy herbata przemoczyła jego ubranie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Doris
"Jak śmiesz okazywać brak szacunku księciu!" syknęła Melody, stając obok mnie.
Podniosłam się szybko na nogi, moja twarz płonęła ze wstydu. Szeroko otwarte oczy wpatrywały się we mnie; na twarzy Królowej Luny Cary widać było gniew. Moje ciało drżało niekontrolowanie, gdy próbowałam powstrzymać łzy cisnące się do oczu.
Melody była na mnie wściekła, ale to była jej wina.
"Bardzo przepraszam..." wyjąkałam do Williama. "To był wypadek."
Jego usta wykrzywiły się z obrzydzeniem, gdy na mnie patrzył, ale zachował spokojny, opanowany ton.
"Jak masz na imię?" zapytał.
Mieszkałam w pałacu od 5 lat, a on wciąż nie znał mojego imienia.
"Doris," odpowiedziałam słabo.
"Doris..." powtórzył, wciąż lustrując moje ciało. Jego oczy na moment spotkały się z moimi. "Kwiaty."
Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Otworzyłam usta, by zaprotestować, że się myli i że to nie ja byłam w ogrodach. Nie mogłam pozwolić, by ktokolwiek dowiedział się, że to mnie naznaczył zeszłej nocy. Zostałabym ukarana, a jakakolwiek szansa na wolność byłaby całkowicie stracona.
Byłam gotowa błagać o przebaczenie, ale on kontynuował swoją myśl.
"Potrzebuję, żebyś przyniosła mi kwiaty z ogrodu," powiedział.
Poczułam, jak moje ciało na moment się rozluźnia. Ale wciąż byłam spięta i zdezorientowana.
Dlaczego prosił mnie o przyniesienie kwiatów z ogrodu? Czy próbował mnie stąd wyprowadzić? Jako służąca spodziewałam się surowszej kary, a sądząc po zaskoczonych minach rodziny królewskiej i innych służących, oni również.
"Jakie kwiaty książę sobie życzy?" zapytałam, starając się zachować równy ton i pochyloną głowę.
"Wszystko mi jedno," warknął, odprawiając mnie gestem. "Róże. Po prostu wynoś się stąd."
Moje oczy uniosły się, by spotkać jego spojrzenie.
Róże?
Wydarzenia z zeszłej nocy miały miejsce w różanym ogrodzie. Czy próbował mi dać do zrozumienia, że pamięta mnie z zeszłej nocy? Może jego wilk przypominał mu, że to właśnie mnie naznaczył. Nie stałam tam dłużej, by się tego dowiedzieć; rzuciłam spojrzenie na rodzinę królewską, zanim opuściłam pomieszczenie.
Większość z nich patrzyła na Williama z konsternacją; prawdopodobnie dlatego, że pozwolił mi odejść. Ale Lady Grace wpatrywała się we mnie.
Jej wyraz twarzy był trudny do odczytania, ale zerkała to na Williama, to na mnie, a jej twarz lekko się zaróżowiła. Nie zostałam tam jednak długo; szybko opuściłam jadalnię i ruszyłam w stronę ogrodów.
Miło było być na zewnątrz; nie wolno mi tu przebywać bez pozwolenia. Nie mogłam opuszczać terenu pałacu bez eskorty strażnika lub przełożonego. Jednak różany ogród był jednym z moich ulubionych miejsc na terenie pałacu.
A przynajmniej kiedyś był.
Mogłam wyraźnie widzieć różany ogród z okna mojego pokoju; często siedziałam do późna, obserwując, jak księżyc rzuca swoje promienie na ogród, rozświetlając kwiaty i sprawiając, że lśniły.
Po drodze na zewnątrz wzięłam koszyk, żeby móc odpowiednio zebrać róże. Wciąż nie byłam pewna, dlaczego chciał kwiaty, chyba że dawał mi do zrozumienia, że pamięta mnie z zeszłej nocy. Poza tym William nie wyglądał na faceta, który szczególnie lubił kwiaty.
Podczas zbierania kwiatów, cieszyłam się spokojną chwilą. Mimo że byłam z powrotem w miejscu, gdzie Książę William mnie naznaczył, miło było być z dala od wszystkich. Mogłam wreszcie po prostu poczuć swoje emocje bez obawy o osąd czy nękanie.
Nie jestem pewna, jak długo byłam w ogrodzie, ani gdzie miałam zanieść te kwiaty. Przypuszczałam, że po prostu zostawię je pod drzwiami komnaty Williama. Z pewnością był tam, przebierając się z mokrych ubrań.
Zaczerwieniłam się na myśl o nim bez koszuli.
Co się ze mną działo? Nie powinnam myśleć o takich rzeczach. Nie po tym, co mi zrobił zeszłej nocy. Potarłam delikatnie miejsce na szyi, gdzie wbił swoje zęby. Jako znamię, różowa, wrażliwa skóra miała pozostać na całe życie. To było coś, co musiałam trzymać w ukryciu. Byłam wdzięczna, że moje włosy były wystarczająco długie, by zakryć większość znaku, ale czasami wymagano od nas, byśmy nosiły włosy upięte i odsłaniały twarze.
Tych momentów zaczęłam się obawiać, bo musiałabym używać makijażu, by ukryć znak. Nikt nie mógł wiedzieć, że to właśnie mnie naznaczył.
Wszystko, czego kiedykolwiek pragnęłam, to być wolną od tego pałacu i wędrować po ziemiach jako wolna kobieta. Życzyłam sobie, żebym mogła to robić jako wilk, ale nie wyglądało na to, żebym miała w najbliższym czasie otrzymać swojego wilka. Ta myśl napełniła mnie smutkiem, gdy pomyślałam o tym, że nigdy nie przemienię się w piękną istotę. Żeby poczuć wolność i siłę wilka; wiedzieć, jak to jest polować samodzielnie i czerpać moc z pełni księżyca.
Trzymając koszyk, wróciłam do pałacu. Beth zobaczyła mnie od razu i podbiegła do mnie.
"Musimy iść. Pan Carson jest w kwaterze służących. Zwołuje zebranie," poinformowała mnie, patrząc na moją twarz z niepokojem w oczach.
Pan Carson był w kwaterze służących? Co on tam robił? Rzadko przychodził bezpośrednio do kwatery służących, od tego była Melody. Musiało to być pilne, skoro zwoływał nagłe zebranie tylko dla służących.
To musiało oznaczać, że wiedział, że to ja zostałam naznaczona przez Williama. To miało zniszczyć wszelką szansę na wolność. Nagle poczułam falę strachu, gdy pomyślałam o karach, które mnie czekały.
Kiwnęłam głową.
"Pozwól, że tylko zaniosę te kwiaty pod drzwi komnaty Księcia Williama. Zaraz tam będę," powiedziałam jej, a ona pobiegła w stronę kwatery służących.
Komnata Williama nie była daleko od głównego holu; tylko piętro wyżej. Patrzyłam na jego drzwi z wahaniem przez chwilę, myśląc o nim po drugiej stronie. Słyszałam, jak chodzi po pokoju i niemal czułam jego udrękę. Przełknęłam ciężko, stawiając kwiaty pod jego drzwiami i schodząc po schodach.
Musiałam dostać się do kwatery służących i jakoś przedostać się do swojego pokoju niezauważona przed rozpoczęciem zebrania.
Większość służących już gromadziła się w kwaterze i żadna z nich nie zwracała na mnie szczególnej uwagi. Udało mi się przecisnąć obok niektórych i dotrzeć do mojego pokoju. Wyciągnęłam szufladę i chwyciłam tani podkład. Potrzebowałam dodatkowych środków ostrożności, by ukryć ten znak.
Nie mogli wiedzieć, że to ja zostałam naznaczona przez Williama.
Gdy już skutecznie zakryłam znak najlepiej jak potrafiłam, dołączyłam do innych służących w holu kwatery. Beth zobaczyła mnie natychmiast i ulga zalała jej twarz; wzięła mnie pod ramię, gdy do niej dołączyłam.
"Spóźniłaś się," szepnęła.
Uśmiechnęłam się przepraszająco, gdy zwróciłyśmy uwagę na Pana Carsona, który stał na samym przodzie tłumu. Melody stała wyprostowana i dumna obok niego, co tylko sprawiło, że jęknęłam.
Pan Carson pobieżnie przeskanował służące, aż jego oczy spotkały się z moimi; utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy przez długą chwilę, a ja przełknęłam gulę, która formowała się w moim gardle.
Musiał tu być z mojego powodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Doris
Na korytarzu wśród służących rozchodziły się szepty. Wszyscy wyglądali na zdenerwowanych, ale nikt nie mógł być bardziej zestresowany niż ja. Starałam się zachować właściwą postawę i opanowanie. Nie mogłam się załamać przy wszystkich, mimo że byłam przerażona.
Serce waliło mi w piersi, a dłonie miałam mokre od potu. Próbowałam wytrzeć je o spódnicę, ale na próżno.
Beth co chwilę nerwowo na mnie zerkała, zapewne zastanawiając się, co mi jest. Ja jednak wpatrywałam się przed siebie.
Po czasie, który wydawał się wiecznością, pan Carson w końcu przemówił.
"Cisza", powiedział do zaniepokojonych służących. Wszyscy natychmiast umilkli i skupili uwagę na panu Carsonie i Melody.
Odczułam ulgę, że już nie patrzył na mnie podejrzliwie. Nie patrzył tak na nikogo, ale jego rysy były twarde, a wyraz twarzy prawie nieczytelny.
"Odnośnie wczorajszej ceremonii, wygląda na to, że nie wszyscy z was byli zaangażowani w sprawne przeprowadzenie wieczoru", zaczął pan Carson, lustrując wzrokiem zgromadzonych. Przełknęłam ślinę, modląc się, by znów na mnie nie spojrzał. "Najwyraźniej ktoś z was zaniedbał wczoraj swoje obowiązki. Pamiętajcie, nikt nie będzie tuszował waszych błędów."
Wzięłam drżący oddech, starając się trzymać prosto.
"Jednakże", kontynuował pan Carson. "Król Alfa Charles był łaskaw przesłać dodatkowy napiwek za waszą oddaną pracę. Był zadowolony z ogólnego przebiegu wieczoru. Pomimo przerwania i nieuprzejmości księcia Williama."
Odetchnęłam z ulgą. Nie przyszedł tu, by mnie zabrać; nie przyszedł nikogo zabrać ani zganić. Nie przyszedł nas ukarać. Przyszedł dać nam napiwek.
Chciało mi się płakać z ulgi. Nadal lustrował pomieszczenie, gdy służące zaczęły ustawiać się w kolejce po napiwki. Melody stała wyprostowana obok pana Carsona i patrzyła na mnie podejrzliwie. Jej usta były zaciśnięte w wąską linię, a na twarzy malowała się wyraźna nienawiść.
Musiała coś wiedzieć. Stałam jak wryta, obserwując inne służące ustawiające się w kolejce. Beth stała obok mnie z nieśmiałym grymasem na twarzy.
"Idziesz po swój napiwek?" zapytała, wchodząc do kolejki.
Zamrugałam kilka razy i oderwałam wzrok od Melody. Udało mi się wykrzesać słaby uśmiech, choć wiedziałam, że nie sięga oczu.
"Tak", powiedziałam jej, stając obok w kolejce.
Pan Carson wręczał monety każdej ze służących po kolei. Kiedy przyszła moja kolej, trzęsłam się niekontrolowanie. Pan Carson przyjrzał mi się uważnie, a ja poczułam mdłości. Musiałam się stamtąd wydostać, zanim zwymiotuję. Tego mi tylko brakowało - jeszcze więcej uwagi.
Wyciągnęłam dłoń, a on położył na niej kilka monet. Skinęłam głową w podziękowaniu i odwróciłam się, by dołączyć do Beth i pozostałych. Ale głos pana Carsona zatrzymał mnie w miejscu.
"Ach, jeszcze jedno", zaczął pan Carson. "Czy któraś z was spotkała się wczoraj z księciem Williamem?"
Dłonie zrobiły mi się jeszcze bardziej spocone i monety wyślizgnęły się z palców. Upadły na podłogę z niepotrzebnie głośnym brzękiem, a ja napotkałam czujne spojrzenia innych służących.
Cień otoczył mnie i pogrążył w półmroku, gdy pan Carson zrobił krok w moją stronę i spojrzał na rozsypane monety.
"Doris..." powiedział, utrzymując niski ton głosu z lekko groźną nutą.
Twarz mi zapłonęła i wiedziałam, że przybiera różne odcienie czerwieni. Przygryzłam wargę, by powstrzymać drżenie oddechu i odwróciłam się do niego. Był znacznie wyższy ode mnie i zawsze czułam się onieśmielona jego obecnością. Pracował tak blisko z rodziną królewską, że dla służących był praktycznie jednym z nich.
Melody wystąpiła do przodu; jej twarz była czerwona z wściekłości, gdy patrzyła na monety rozsypane po drewnianej podłodze.
"Niezdarna służąca..." syknęła; wyglądała, jakby chciała mnie spoliczkować, ale pan Carson uniósł rękę, powstrzymując ją.
"Doris", zaczął ponownie pan Carson. "Czy spotkałaś się wczoraj z księciem Williamem?"
Brzmiał dziwnie spokojnie, co sprawiło, że byłam wszystkim, tylko nie spokojna. Przełknęłam kolejną gulę, która uformowała się w gardle i modliłam się do księżycowych bogów, by głos mnie nie zdradził.
"Nie, proszę pana", powiedziałam pewniej niż się czułam.
"W takim razie gdzie byłaś wczoraj wieczorem?" zapytał, przyglądając mi się uważnie.
"Po wykonaniu moich obowiązków podczas ceremonii poszłam do swojego pokoju odpocząć", odpowiedziałam.
Patrzył na mnie przez długą chwilę; czułam, jak Beth przygląda mi się z przerażeniem z drugiego końca pomieszczenia. Nie zamierzałam spotkać jej wzroku. Wiedziała, że kłamię. Znała mnie lepiej niż prawie ktokolwiek w pałacu. Poza tym, widziała mnie wczoraj, jak brałam zimną kąpiel po tym, jak wpadłam do pokoju. Byłam wczoraj w rozsypce i ona o tym wiedziała.
Wiedziała, że coś się wydarzyło; po prostu nie wiedziała dokładnie co.
Po czasie, który wydawał się wiecznością, pan Carson w końcu przerwał kontakt wzrokowy ze mną i zwrócił się do Melody.
"W porządku. Nie ma sensu denerwować się na dziewczynę. To był wypadek", powiedział jej.
Melody skrzywiła się, ale nie zamierzała kłócić się z panem Carsonem. Skinęła mu głową z szacunkiem, ale nie spuszczała ze mnie wzroku.
Pośpiesznie zebrałam z podłogi upuszczone monety, zanim znów zwróciłam się do nich obojga.
"Bądź wdzięczna panu Carsonowi za jego życzliwość", syknęła do mnie Melody. W tym momencie czułam się mniejsza niż szczur.
Udało mi się przełknąć strach i spojrzeć w oczy panu Carsonowi.
"Dziękuję, panie Carson i pani Harford", powiedziałam, kłaniając się uprzejmie, zanim dołączyłam do Beth na drugim końcu pomieszczenia.
Nie mogłam przestać myśleć o ataku i o tym, jak wspomnienie dotyku Williama wciąż kalało moje ciało. Drżałam na myśl o jego bliskości i jego ustach na mojej skórze. Ciepło jego oddechu wywołało gęsią skórkę na moim ciele, a fakt, że moje ciało było mu tak posłuszne, był czymś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Byłam zniesmaczona tą myślą. Jednak moje ciało nie wydawało się tak zniesmaczone, jak powinno być. To było tak, jakby moje ciało cieszyło się jego dotykiem.
To nie miało sensu. Powinnam być bardziej zniesmaczona. A jednak nie mogłam przestać o tym myśleć.
Dlaczego moje ciało reagowało w taki sposób?
Zaczęłam iść w stronę drzwi prowadzących do naszych pokoi, gdy słowa pana Carsona znów mnie zatrzymały.
"Nie wolno wam jeszcze wyjść", oznajmił.
Odwróciłam się do niego, a strach malował się na mojej twarzy, a dłonie znów zrobiły się spocone.
"Dlaczego nie?" wyjąkałam; mój głos był ledwo słyszalny, ale wystarczająco głośny, by pan Carson usłyszał.
"Ponieważ książę William tu jest", powiedział, patrząc po nas. "Chce, żeby wszystkie zostały sprawdzone."
Spotkałam się wzrokiem z Beth, która również wyglądała na zdezorientowaną i zdenerwowaną.
"Sprawdzone?" wyszeptałam bezgłośnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować