passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Shy Beauty and the Billionaire Beast - Rozdział #2 - autor Tania

The Shy Beauty and the Billionaire Beast

/

Rozdział 2

Rozdział 1

*Z perspektywy trzeciej osoby*"Zamówienie dla stolika 3!""Dzień dobry, nazywam się Lisa i będę waszą kelnerką na dzisiaj!""Zamówienie na wynos 319!""Kelnerka potrzebna przy stoliku 5!""Zamówienie dla stolika 7!"To tylko przedsmak godziny szczytu w Luigi's, jednej z najpopularniejszych kawiarni w New Jersey. Biorąc pod uwagę, że były wakacje, miejsce było pełne rodzin i nastolatków chcących szybko coś zjeść. Praca na długie zmiany w Luigi's nie wydawała się długa latem. Bycie na nogach od momentu, gdy przekraczasz próg, aż do zamknięcia. Luigi's przyciąga stałych klientów z klasy niższej i średniej, a raz na jakiś czas pojawia się jakaś gwiazda, ale nic zbyt wyjątkowego. To zawsze było to samo dziewięć do piątej.*Z perspektywy Any*"Hej Harry, jak się dzisiaj ma stary człowiek w tobie?" przywitałam jednego z naszych stałych klientów z uśmiechem."Jak zwykle, Ana." Zaśmiał się."Pozwól, że zgadnę, weźmiesz to, co zawsze?" odpowiedziałam z lekkim uśmiechem."Czy musiałaś pytać?" odpowiedział, a ja z ostatnim uśmiechem odwróciłam się, by złożyć jego zamówienie.Stałam przy kasie, gdy do kawiarni weszło pięciu mężczyzn i wszystko ucichło.Tony, nasz menedżer, zauważył zmianę atmosfery i spojrzał znad lady, by zobaczyć, co się dzieje.Mężczyźni podeszli prosto do stolika, najdalej od tłumu, i usiedli bez słowa.Tony odchrząknął i dał znak, by wszyscy wrócili do pracy.Spojrzałam na mężczyzn i moje oczy natychmiast spotkały się z dwoma parami ciemnoniebieskich oczu, a gdy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciłam wzrok.Złożyłam zamówienie Harry'ego, gdy Tony podszedł do mężczyzn.Gdy krążyłam po kawiarni, czyszcząc stoliki i przyjmując zamówienia, mężczyźni zamówili tylko napoje, rozmawiali cicho między sobą przez chwilę, a potem wstali i wyszli, zostawiając stodolarnowy banknot na pokrycie wydatków.Gdy tylko wyszli za drzwi, wróciła żywa atmosfera, a wkrótce ci dziwni mężczyźni zostali zapomniani.Czas galopował, a w końcu Lisa i ja wychodziłyśmy z Luigi's."Hej, chłopaki i ja idziemy na kilka drinków, chcesz dołączyć?" zaproponowała Lisa.Uśmiechnęłam się, ale uprzejmie odmówiłam "Nie, dziękuję, jestem w porządku.""Och, no dalej Ana, w końcu będziesz musiała wyjść z tej swojej skorupy i naprawdę nawiązać kontakt z innymi ludźmi." Jęknęła Lisa."Nawiązuję kontakt z innymi ludźmi." Szybko się broniłam."Okay, mówienie wyuczonych kwestii do klientów każdego dnia to nie jest nawiązywanie kontaktu, ani krzyczenie na postacie na ekranie telewizora. Serio Ana, jesteś piękną dziewczyną. Wiesz, Jose ma na ciebie oko, ale za każdym razem, gdy próbuje z tobą porozmawiać, uciekasz. Musisz przestać być tak nieśmiała i dziwna." Mówiła Lisa."Rozumiem, zaufaj mi, naprawdę, i spróbuję, tylko nie dzisiaj, okay? Jestem zmęczona." Odpowiedziałam, czując się trochę przygnębiona."Dobrze. Okay, widzimy się jutro, okay?" Powiedziała Lisa, całując mnie w policzek, a potem się odwróciła i odeszła.Gdy tylko zniknęła, westchnęłam i skierowałam się do swojego samochodu, miała rację, musiałam przestać być tak nieśmiała.Gdyby tylko istniał sposób, by przezwyciężyć moją nieśmiałość, stać się pewną siebie i odważną. Gdybym tylko mogła znaleźć odwagę, by chodzić z podniesioną głową, flirtować z tym facetem i w końcu zgodzić się na randkę.O, jak bardzo bym chciała.Z potrząśnięciem głową i lekkim uśmiechem, odpaliłam samochód i pojechałam do domu, na wygodny wieczór z gorącą czekoladą i późnonocnymi komediami.Następnego dnia, przybyłam do pracy wcześnie rano, gotowa zobaczyć, co dzień dla mnie przygotował. To był zwykły dzień, pełen stałych klientów i hojnych napiwków. Rozmawiałam z Harrym, gdy ponownie mężczyźni z dnia poprzedniego weszli do kawiarni, z tym wyjątkiem, że tym razem ich grupa zmniejszyła się do trzech. Znowu zrobiło się cicho, gdy podeszli do najdalszego stolika. Przeprosiłam się z poprzedniej rozmowy i podeszłam do Tony'ego, który dał mi znak."Hej, możesz przyjąć ich zamówienia za mnie, mam kilka spraw do załatwienia.""Och, nie, Tony, nie, wiesz, że czuję się komfortowo z naszymi stałymi klientami, nie znam tych ludzi, a ty wysyłasz mnie, bym przyjęła ich zamówienia?" zapytałam nagle panikując."Dasz radę, po prostu przedstaw się, jak robiłaś to milion razy, i zapytaj, czy chcieliby coś zamówić." Poradził Tony."Więc wysyłasz mnie, bym się ośmieszyła?" zapytałam, czując, jak moja twarz się czerwieni."Zrób to dla mnie, a na koniec dnia czekać będzie na ciebie świeża partia ciasteczek owsianych z rodzynkami." Odpowiedział po prostu z uśmiechem."Och, jesteś złym człowiekiem. Nie grasz fair." Warknęłam, wyciągając swój mały notatnik."Spraw, bym był dumny." I z tym delikatnie popchnął mnie w kierunku ich stolika.Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam w ich stronę.Gdy tylko dotarłam, właściciel ciemnoniebieskich oczu spojrzał na mnie. Jego twarz była zimna, nieprzyjazna.Przełknęłam ślinę, czując, jak moja nieśmiałość przejmuje kontrolę, moja twarz zrobiła się gorąca, a usta suche.Odchrząknęłam i otworzyłam usta, "h-cześć. N-nazywam się Analeina i b-będę waszą kelnerką dzisiaj. Czy mogę zapytać, co chcielibyście do picia?" Musiałam powstrzymać się od zamknięcia oczu i zrobienia grymasu na mój jąkały głos."Awww Jaxon, no dalej, człowieku, sprawiasz, że biedna dziewczyna się denerwuje." Odezwał się blondyn z przyjaznym uśmiechem."Cześć kochanie, jestem Stewart, wezmę mrożoną herbatę, ten łysy orzeł tutaj," powiedział, wskazując na dużego, groźnego mężczyznę, "weźmie koronę, a ten lodowy król," powiedział, wskazując na ciemnowłosego pięknego mężczyznę, którego oczy wciąż nie opuściły mojej twarzy "weźmie Seagrams escape."Z prostym skinieniem głowy, odwróciłam się na pięcie i odeszłam.Nie oddychałam, dopóki nie dotarłam do kasy, gdzie spotkałam się z Lisą, która poklepała mnie po plecach."Wszystko w porządku, dziewczyno?" zapytała, a ja powoli skinęłam głową, gdy tylko opanowałam oddech."Hej, kelnerko!" Rozległ się głos z drugiej strony kawiarni, a gdy się odwróciłam, to był ten sam blondyn, który przywoływał mnie, westchnęłam i ruszyłam w jego stronę, próbując przywołać uśmiech na twarzy."Przepraszam, kochanie, przypomnij mi swoje imię, proszę?" powiedział z uśmiechem."Analeina, albo Ana w skrócie." Odpowiedziałam, wciąż próbując zachować spokój."Ana, ładne imię. Przepraszam, ale wydaje się, że zaszła pomyłka, piękny chłopak tutaj chciałby kawę, bez śmietanki, bez cukru, zamiast Seagrams." Wyjaśnił, a ja czułam jego zimne spojrzenie na mojej twarzy, ale odmówiłam, by je zauważyć.Z prostym skinieniem głowy, odwróciłam się i odeszłam.Gdy ich napoje były gotowe, udało mi się zebrać wystarczająco odwagi, by wrócić i dostarczyć ich napoje.Wszystko szło dobrze, postawiłam koronę dla łysiego orła, podałam przyjaznemu blondynowi jego mrożoną herbatę, a potem, wszystko, co musiałam zrobić, to postawić gorącą kawę przed lodowym królem.Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.Moje niezdarne kolano uderzyło w jego krzesło, a moja już drżąca ręka rozlała kawę na jego koszulę.Zachłysnęłam się, gdy jego głowa gwałtownie uniosła się, by na mnie spojrzeć, jego oczy były zimne i wściekłe, i już wiedziałam... Zawaliłam na całej linii.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

*Z punktu widzenia Any*

Wstrzymałam oddech i gorączkowo sięgnęłam po serwetki na stole, próbując osuszyć kawę, która poplamiła jego ubranie. Plama rosła, a płyn był parzący na serwetce, jednak mężczyzna ledwo drgnął.

"Bardzo przepraszam. Ja- ja n-nie. Przepraszam..." wyjąkałam, a moje ręce drżały.

Jego dłoń nagle wystrzeliła i złapała moją rękę. Wstał, górując nade mną o dobre kilka stóp. Patrząc w górę na jego mordercze spojrzenie czułam się tak bardzo gorsza. Moje serce biło jak szalone, a oddech stał się płytki.

"Jaxon, stary, odpuść, puść ją" powiedział Stewart, znikąd zniknął jego uśmiech.

Mężczyzna, Jaxon, nie spuszczał ze mnie wzroku i powiedział tylko jedno. Obrócił mnie w stronę drzwi i rozkazał "idź". Ale moje stopy były jak wrośnięte w ziemię.

"Panowie, czy wszystko w porządku?" odezwał się Tony, ostrożnie się zbliżając.

Błagałam go wzrokiem o pomoc.

"Nie ma tu nic do oglądania, pilnuj swojego nosa" powiedział Stewart ostrzegawczym tonem.

"Przykro mi, ale nie mogę pozwolić, żebyście skrzywdzili jedną z moich pracownic" powiedział Tony, robiąc krok do przodu, ale nagle zatrzymał się w miejscu, gdy łysy mężczyzna sięgnął do pasa, odsłaniając rękojeść pistoletu.

Tony odchrząknął i cofnął się, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji. "No" uśmiechnął się Stewart, "proszę wszystkich o powrót do swoich spraw, my już wychodzimy" powiedział Stewart, kierując się w stronę drzwi.

Zostałam nagle popchnięta przez łysego mężczyznę i zmuszona do pójścia w stronę drzwi.

"A dokąd to zabieracie ją?" odezwała się Lisa, stając przed drzwiami między Stewartem a mną.

"Kochanie" westchnął Stewart, obracając ją, "jesteś ładną dziewczyną i naprawdę nie chciałbym trwale uszkodzić tak ładnej buzi, więc sugeruję, żebyś poszła obsłużyć klienta i pozwoliła nam kontynuować nasz dzień" Jego uśmiech nie był już przyjazny.

"Jasne, panowie mogą wyjść tymi drzwiami, ale nie zabierzecie ze sobą Any" oświadczyła Lisa.

Kochałam moją najlepszą przyjaciółkę, ale czasami była taką idiotką. Przecież oni mieli broń, na miłość boską!

Wszystko stało się tak szybko. Ruchy Stewarta były tak płynne, że dopiero gdy owinął ramię wokół jej szyi, przyciskając ją plecami do swojej piersi i przystawiając nóż do jej gardła, zorientowałam się, co się dzieje.

"No już, kochaniutka, naprawdę nie wydaje mi się, żebyś była w pozycji do podejmowania jakichkolwiek decyzji. Wygląda na to, że szef już zdecydował, jak załatwić sprawę z twoją przyjaciółką, a my nie chcemy kłopotów, więc bądź grzeczną dziewczynką i pozwól nam odejść w spokoju" gruchał Stewart, gdy moje oczy zaczęły się szklić.

Ruszyłam, by uwolnić Lisę, ale nagle zostałam pociągnięta żelaznym uściskiem, a potem wypchnięta za drzwi.

W momencie gdy wyszliśmy, podjechała limuzyna z przyciemnianymi szybami. Zostałam niezbyt delikatnie wepchnięta do środka, a gdy się odwróciłam, Lisa została wepchnięta w ramiona Tony'ego, podczas gdy Stewart i łysy facet wyszli.

"LISA!" krzyknęłam, gdy łysy zamykał drzwi limuzyny.

"ANA!" krzyknęła Lisa, próbując wyrwać się z uścisku Tony'ego.

Limuzyna odjechała, a Stewart i łysy podążali blisko za nami w innym samochodzie.

Szybko odwróciłam się od okna, świadoma ciemnej postaci siedzącej naprzeciwko mnie.

Jego oczy spoglądały na mnie, a ja czułam, jak mój strach przed nim rośnie.

"Jesteś mi winna" stwierdził po prostu spokojnym tonem.

"C-co jestem ci winna?" zapytałam, próbując się uspokoić.

"To była bardzo droga koszula" wyjaśnił swobodnie, zaczynając zdejmować kamizelkę.

"P-po wyglądzie sądząc, ch-chyba stać cię na następną" wyjąkałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Zmrużył oczy, jakby w milczącym upomnieniu, ale potem się uśmiechnął.

"Masz rację, stać mnie. Ale widzisz, i tak musisz mi to wynagrodzić. Nie mogę okazać ci litości tylko z powodu koszuli, bo inaczej moja reputacja mogłaby ucierpieć" wyjaśnił, rozpinając koszulę.

"C-co robisz? Czego ch-chcesz?" wyjąkałam, gdy jego kuszący tors pojawił się w polu widzenia.

"Chcę, żebyś mi zapłaciła za to, co zrobiłaś" stwierdził po prostu, gdy całkowicie zdjął koszulę, pozostawiając górną część ciała odsłoniętą dla gołego oka.

Ruszył w moją stronę, a krew zastygła mi w żyłach.

Nie. Nie to. Nie w ten sposób.

"Nie będę z tobą spać!" oświadczyłam słabo, zauważając jego lustrujące spojrzenie.

Wydawał się na chwilę zaskoczony moim wybuchem, zanim wybuchnął śmiechem.

Śmiech brzmiał bardziej drwiąco niż rozbawienie, gdy powiedział "och, aniołku, nie pochlebiaj sobie. Nie jesteś w moim typie. Niemniej jednak, będziesz musiała mi to wynagrodzić" powiedział, sięgając do schowka obok mnie i wyciągając inną koszulę.

Odetchnęłam z ulgą, odsuwając się od niego.

"Okej, p-podaj cenę i termin. Zdobędę twoje pieniądze" powiedziałam, próbując opanować jąkanie.

"5000 dolarów, 3 miesiące" powiedział płaskim i ostatecznym tonem.

Zaschło mi w ustach.

"Co- żartujesz sobie, prawda? Mówisz tak, jakbym miała takie pieniądze leżące gdzieś na boku!" wykrzyknęłam, gdy szok zastąpił nieśmiałość.

Przy moim stylu życia nie ma szans, żebym zdobyła taką kwotę.

"P-potrzebuję więcej czasu" próbowałam negocjować.

"Nie"

"Moja praca nie płaci mi tyle" próbowałam wyjaśnić.

"To znajdź inną pracę" powiedział wzruszając ramionami.

"W trzy miesiące? Oh, jakby to było takie proste" westchnęłam, gdy panika połknęła moje jąkanie i nieśmiałość.

"Mogłoby być" stwierdził po prostu, wzruszając ramionami.

"Do czego zmierzasz?" zastanawiałam się podejrzliwie.

"Cóż, masz szczęście, bo akurat potrzebuję sekretarki. 3 miesiące, odpracujesz swój dług, a potem jesteś wolna" powiedział tak swobodnie.

"Oszalałeś. To absurdalne. Cała ta drama przez zniszczoną koszulę?" zaczęłam nerwowo paplać.

"Albo to, albo biorę cię tu i teraz" powiedział bez cienia żartu w głosie.

"Zabierasz mnie gdzie?" zapytałam, a on uniósł brew, i wtedy dotarło do mnie znaczenie jego słów. "Oh, nie, nie, absolutnie nie! Czego chcesz?" powiedziałam zrozpaczona i nieco przestraszona.

"Albo przyjmujesz moją ofertę, albo p***ę cię tu i teraz, i możemy wrócić do swoich żyć" stwierdził, jakby omawiał interesy.

"A co z moją pracą w Luigi's?" zapytałam, już rozważając jego propozycję.

"Zwolnij się" było wszystkim, co rozkazał.

Westchnęłam, kręcąc głową i odwracając wzrok.

To nie działo się naprawdę. To wszystko przez rozlaną kawę?

"Nie lubię czekać, kochanie, jaka jest twoja decyzja?" ponaglił.

Westchnęłam i wzruszyłam ramionami, po czym powiedziałam "w porządku. Kiedy zaczynam?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

*Z punktu widzenia Any*

Ciężko było mi się zrelaksować przez cały czas spędzony w limuzynie, tak bardzo, że moje nogi nie przestawały się trząść, a materiał mundurka ocierał się, wydając bardzo cichy, ale irytujący dźwięk.

"Możesz przestać? To denerwujące, nie mogę nawet zebrać myśli." Jęknął Jaxon.

"Przepraszam." Powiedziałam cicho, próbując kontrolować drżące kolana.

"Czemu jesteś taka zdenerwowana? Boisz się mnie czy co?" Zapytał, a jego ciemne oczy patrzyły prosto w moją duszę.

Sposób, w jaki się we mnie wpatrywał, sprawił, że zaschło mi w gardle, a serce przyspieszyło. Był onieśmielający i doskonale o tym wiedział.

Zadrżałam i odwróciłam wzrok, mówiąc "Nie."

Po prostu mruknął "mmh", a potem zapadła cisza.

Nagle wstał ze swojego miejsca i usiadł obok mnie. Instynktownie próbowałam się odsunąć, ale gdy położył dłoń na mojej, wiedziałam, że odsunięcie się byłoby błędem.

Próbowałam odwrócić wzrok, ale umieścił palec pod moją brodą i skierował moje oczy na swoją twarz. Powoli pieścił moją twarz, nachylając się, przesunął kciukiem po mojej dolnej wardze, a ja wciągnęłam drżący oddech.

Przyłożył usta do mojej szyi, a ja lekko podskoczyłam z westchnieniem. Zaśmiał się z mojej reakcji, czułam jak jego klatka piersiowa wibruje przy moim ramieniu. Zamknęłam oczy, ale gdy poczułam jego dłoń na kolanie, szybko je otworzyłam.

Spojrzał mi w oczy, po czym zbliżył się jakby chciał mnie pocałować, a ja poczułam się przyciągana jego uwodzicielskim podejściem.

Gdy moje usta były zaledwie centymetry od jego, wyszeptał "Spróbuj mnie jeszcze raz okłamać, księżniczko, a zrobię ci krzywdę." Potem odepchnął mnie i wrócił na swoje miejsce.

Jego gra i odrzucenie sprawiły, że poczułam się taka słaba i tania, miałam ochotę płakać. Jestem pewna, że nie zmarnowałby na mnie nawet sekundy... Nie byłam nawet w jego typie.

Nie żebym go lubiła, ale mężczyźni i ja nigdy nie wydawaliśmy się połączeni, to był pierwszy raz, gdy ktoś dotykał mnie tak czule i delikatnie.

Niemniej jednak, próbowałam strząsnąć z siebie tę smutną aurę, nie powinnam się przejmować tym mężczyzną, każe mi odpracowywać koszulę. To było głupie, szczerze mówiąc.

Trzymałam wzrok spuszczony przez resztę podróży i robiłam wszystko, co w mojej mocy, by jego uwaga nie skupiała się na mnie.

Limuzyna przejechała przez miasto, a potem wjechała w bardziej "ekskluzywne" dzielnice. Ogromne rezydencje okalały szerokie ulice po obu stronach. Zadbane trawniki i drogie samochody zdobiły okolice.

W miarę jazdy rezydencje stawały się coraz bardziej oddalone od siebie, z małymi laskami między każdym domem, aż w końcu podjechaliśmy pod bardzo odosobnioną posiadłość.

Byla ogromna. Zamek.

Ktoś musiał odkręcić moją szczękę, bo opadła z wrażenia.

"Chodź, nie mam całego dnia." Powiedział, popychając mnie w stronę otwartych drzwi samochodu.

Podążałam za nim oszołomiona, gdy moje oczy skakały od jednego widoku do drugiego. Akry ziemi otaczały całą posesję. Rabaty kwiatowe okalały dom, podobnie jak posągi i wodospady rozmieszczone wokół domu.

Sama rezydencja stała wysoka, olśniewająca i równie onieśmielająca jak jej właściciel. To było przytłaczające.

Gdy weszliśmy do środka, musiałam się powstrzymać od głośnego westchnienia. Wystrój wnętrza był wart więcej niż jakakolwiek suma, którą wydałam w całym swoim życiu.

Wnętrze było utrzymane w czystości, schludne i bardzo jasne, dzięki dużym oknom zajmującym ściany budynku. Kolory były jasne, jak biało-niebieski pokój rodzinny, biało-złota jadalnia, biało-czerwony salon i brązowe schody z białymi obramowaniami.

Wszedł do swojego domu, jakby był już tym wszystkim znudzony, podczas gdy ja dreptałam za nim z szeroko otwartymi oczami pełnymi szoku i zachwytu.

"Jeśli już skończyłaś się gapić, sugeruję, żebyś poszła za mną do mojego gabinetu, żebyśmy mogli przejść do interesów." Powiedział beznamiętnym tonem, wyrywając mnie z oszołomienia.

Podążyłam za nim cicho do jego gabinetu, który znajdował się na pierwszym piętrze. Otworzył drzwi i wszedł, nie okazując mi żadnej uprzejmości.

Gdy weszliśmy do jego gabinetu, od razu przeszedł za biurko i usiadł. Poszłam w jego ślady i usiadłam na jednym z krzeseł naprzeciwko niego.

W momencie, gdy usiadłam, drzwi za mną się zamknęły. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Stewarta i łysego orła stojących po obu stronach drzwi, z rękami złożonymi przed sobą.

Łysy orzeł był po prostu przerażający, ale gdy moje oczy przesunęły się na Stewarta, uśmiechnął się i puścił do mnie oko, ale trudno mi było zaufać jego uśmiechowi, zważywszy na to, że zostałam przez nich praktycznie porwana.

Odwróciłam się z powrotem i zobaczyłam, że Jaxon patrzy na mnie ze skrzyżowanymi ramionami.

Przez chwilę było cicho, Jaxon wpatrywał się we mnie, podczas gdy moje oczy błądziły po pokoju, patrząc wszędzie, tylko nie na niego.

"Więc tak to będzie wyglądać. Spędzisz następne trzy miesiące tutaj jako moja sekretarka, będziesz robić wszystko, o co cię poproszę, bez zadawania pytań. Będziesz też tu mieszkać, dopilnowałem, żeby moi ludzie przygotowali dla ciebie pokój. Zapewnimy ci wszystko, czego potrzebujesz, a jeśli będziesz musiała opuścić ten dom, będziesz miała eskortę. Czy to jasne?" Zapytał po prostu, a ja spojrzałam na niego pustym wzrokiem.

Czy on mówił poważnie?

"Um... dl-dlaczego nie m-mogę wrócić do domu?" Zapytałam nieśmiało, a moje dłonie zrobiły się spocone.

"Bo możesz uciec z miasta." Powiedział spokojnie.

"Mówisz poważnie?" Zapytałam z pogardą, ale odmówił odpowiedzi.

"Masz jakieś pytania?" Zapytał, zachowując się całkowicie profesjonalnie.

"Czy naprawdę powinieneś o to pytać?" Odparłam bezczelnie, gdy gniew wziął górę nad nieśmiałością.

"Dobra, kochanie, po pierwsze uspokój się z tym nastawieniem, nie pozwolę ci mnie nie szanować. Zaufaj mi, gdy mówię, że zrobię ci krzywdę, jeśli będziesz mnie prowokować. Więc, masz jakieś pytania?"

Wzięłam drżący oddech i spuściłam wzrok, próbując zebrać siły, po czym spojrzałam na niego i powiedziałam: "Nie będę z tobą spać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Shy Beauty and the Billionaire Beast

The Shy Beauty and the Billionaire Beast

32 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

32

Treść

Aa