passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Shy Beauty and the Billionaire Beast - Rozdział #3 - autor Tania

The Shy Beauty and the Billionaire Beast

/

Rozdział 3

Rozdział 2

*Z punktu widzenia Any*

Wstrzymałam oddech i gorączkowo sięgnęłam po serwetki na stole, próbując osuszyć kawę, która poplamiła jego ubranie. Plama rosła, a płyn był parzący na serwetce, jednak mężczyzna ledwo drgnął.

"Bardzo przepraszam. Ja- ja n-nie. Przepraszam..." wyjąkałam, a moje ręce drżały.

Jego dłoń nagle wystrzeliła i złapała moją rękę. Wstał, górując nade mną o dobre kilka stóp. Patrząc w górę na jego mordercze spojrzenie czułam się tak bardzo gorsza. Moje serce biło jak szalone, a oddech stał się płytki.

"Jaxon, stary, odpuść, puść ją" powiedział Stewart, znikąd zniknął jego uśmiech.

Mężczyzna, Jaxon, nie spuszczał ze mnie wzroku i powiedział tylko jedno. Obrócił mnie w stronę drzwi i rozkazał "idź". Ale moje stopy były jak wrośnięte w ziemię.

"Panowie, czy wszystko w porządku?" odezwał się Tony, ostrożnie się zbliżając.

Błagałam go wzrokiem o pomoc.

"Nie ma tu nic do oglądania, pilnuj swojego nosa" powiedział Stewart ostrzegawczym tonem.

"Przykro mi, ale nie mogę pozwolić, żebyście skrzywdzili jedną z moich pracownic" powiedział Tony, robiąc krok do przodu, ale nagle zatrzymał się w miejscu, gdy łysy mężczyzna sięgnął do pasa, odsłaniając rękojeść pistoletu.

Tony odchrząknął i cofnął się, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji. "No" uśmiechnął się Stewart, "proszę wszystkich o powrót do swoich spraw, my już wychodzimy" powiedział Stewart, kierując się w stronę drzwi.

Zostałam nagle popchnięta przez łysego mężczyznę i zmuszona do pójścia w stronę drzwi.

"A dokąd to zabieracie ją?" odezwała się Lisa, stając przed drzwiami między Stewartem a mną.

"Kochanie" westchnął Stewart, obracając ją, "jesteś ładną dziewczyną i naprawdę nie chciałbym trwale uszkodzić tak ładnej buzi, więc sugeruję, żebyś poszła obsłużyć klienta i pozwoliła nam kontynuować nasz dzień" Jego uśmiech nie był już przyjazny.

"Jasne, panowie mogą wyjść tymi drzwiami, ale nie zabierzecie ze sobą Any" oświadczyła Lisa.

Kochałam moją najlepszą przyjaciółkę, ale czasami była taką idiotką. Przecież oni mieli broń, na miłość boską!

Wszystko stało się tak szybko. Ruchy Stewarta były tak płynne, że dopiero gdy owinął ramię wokół jej szyi, przyciskając ją plecami do swojej piersi i przystawiając nóż do jej gardła, zorientowałam się, co się dzieje.

"No już, kochaniutka, naprawdę nie wydaje mi się, żebyś była w pozycji do podejmowania jakichkolwiek decyzji. Wygląda na to, że szef już zdecydował, jak załatwić sprawę z twoją przyjaciółką, a my nie chcemy kłopotów, więc bądź grzeczną dziewczynką i pozwól nam odejść w spokoju" gruchał Stewart, gdy moje oczy zaczęły się szklić.

Ruszyłam, by uwolnić Lisę, ale nagle zostałam pociągnięta żelaznym uściskiem, a potem wypchnięta za drzwi.

W momencie gdy wyszliśmy, podjechała limuzyna z przyciemnianymi szybami. Zostałam niezbyt delikatnie wepchnięta do środka, a gdy się odwróciłam, Lisa została wepchnięta w ramiona Tony'ego, podczas gdy Stewart i łysy facet wyszli.

"LISA!" krzyknęłam, gdy łysy zamykał drzwi limuzyny.

"ANA!" krzyknęła Lisa, próbując wyrwać się z uścisku Tony'ego.

Limuzyna odjechała, a Stewart i łysy podążali blisko za nami w innym samochodzie.

Szybko odwróciłam się od okna, świadoma ciemnej postaci siedzącej naprzeciwko mnie.

Jego oczy spoglądały na mnie, a ja czułam, jak mój strach przed nim rośnie.

"Jesteś mi winna" stwierdził po prostu spokojnym tonem.

"C-co jestem ci winna?" zapytałam, próbując się uspokoić.

"To była bardzo droga koszula" wyjaśnił swobodnie, zaczynając zdejmować kamizelkę.

"P-po wyglądzie sądząc, ch-chyba stać cię na następną" wyjąkałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Zmrużył oczy, jakby w milczącym upomnieniu, ale potem się uśmiechnął.

"Masz rację, stać mnie. Ale widzisz, i tak musisz mi to wynagrodzić. Nie mogę okazać ci litości tylko z powodu koszuli, bo inaczej moja reputacja mogłaby ucierpieć" wyjaśnił, rozpinając koszulę.

"C-co robisz? Czego ch-chcesz?" wyjąkałam, gdy jego kuszący tors pojawił się w polu widzenia.

"Chcę, żebyś mi zapłaciła za to, co zrobiłaś" stwierdził po prostu, gdy całkowicie zdjął koszulę, pozostawiając górną część ciała odsłoniętą dla gołego oka.

Ruszył w moją stronę, a krew zastygła mi w żyłach.

Nie. Nie to. Nie w ten sposób.

"Nie będę z tobą spać!" oświadczyłam słabo, zauważając jego lustrujące spojrzenie.

Wydawał się na chwilę zaskoczony moim wybuchem, zanim wybuchnął śmiechem.

Śmiech brzmiał bardziej drwiąco niż rozbawienie, gdy powiedział "och, aniołku, nie pochlebiaj sobie. Nie jesteś w moim typie. Niemniej jednak, będziesz musiała mi to wynagrodzić" powiedział, sięgając do schowka obok mnie i wyciągając inną koszulę.

Odetchnęłam z ulgą, odsuwając się od niego.

"Okej, p-podaj cenę i termin. Zdobędę twoje pieniądze" powiedziałam, próbując opanować jąkanie.

"5000 dolarów, 3 miesiące" powiedział płaskim i ostatecznym tonem.

Zaschło mi w ustach.

"Co- żartujesz sobie, prawda? Mówisz tak, jakbym miała takie pieniądze leżące gdzieś na boku!" wykrzyknęłam, gdy szok zastąpił nieśmiałość.

Przy moim stylu życia nie ma szans, żebym zdobyła taką kwotę.

"P-potrzebuję więcej czasu" próbowałam negocjować.

"Nie"

"Moja praca nie płaci mi tyle" próbowałam wyjaśnić.

"To znajdź inną pracę" powiedział wzruszając ramionami.

"W trzy miesiące? Oh, jakby to było takie proste" westchnęłam, gdy panika połknęła moje jąkanie i nieśmiałość.

"Mogłoby być" stwierdził po prostu, wzruszając ramionami.

"Do czego zmierzasz?" zastanawiałam się podejrzliwie.

"Cóż, masz szczęście, bo akurat potrzebuję sekretarki. 3 miesiące, odpracujesz swój dług, a potem jesteś wolna" powiedział tak swobodnie.

"Oszalałeś. To absurdalne. Cała ta drama przez zniszczoną koszulę?" zaczęłam nerwowo paplać.

"Albo to, albo biorę cię tu i teraz" powiedział bez cienia żartu w głosie.

"Zabierasz mnie gdzie?" zapytałam, a on uniósł brew, i wtedy dotarło do mnie znaczenie jego słów. "Oh, nie, nie, absolutnie nie! Czego chcesz?" powiedziałam zrozpaczona i nieco przestraszona.

"Albo przyjmujesz moją ofertę, albo p***ę cię tu i teraz, i możemy wrócić do swoich żyć" stwierdził, jakby omawiał interesy.

"A co z moją pracą w Luigi's?" zapytałam, już rozważając jego propozycję.

"Zwolnij się" było wszystkim, co rozkazał.

Westchnęłam, kręcąc głową i odwracając wzrok.

To nie działo się naprawdę. To wszystko przez rozlaną kawę?

"Nie lubię czekać, kochanie, jaka jest twoja decyzja?" ponaglił.

Westchnęłam i wzruszyłam ramionami, po czym powiedziałam "w porządku. Kiedy zaczynam?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

*Z punktu widzenia Any*

Ciężko było mi się zrelaksować przez cały czas spędzony w limuzynie, tak bardzo, że moje nogi nie przestawały się trząść, a materiał mundurka ocierał się, wydając bardzo cichy, ale irytujący dźwięk.

"Możesz przestać? To denerwujące, nie mogę nawet zebrać myśli." Jęknął Jaxon.

"Przepraszam." Powiedziałam cicho, próbując kontrolować drżące kolana.

"Czemu jesteś taka zdenerwowana? Boisz się mnie czy co?" Zapytał, a jego ciemne oczy patrzyły prosto w moją duszę.

Sposób, w jaki się we mnie wpatrywał, sprawił, że zaschło mi w gardle, a serce przyspieszyło. Był onieśmielający i doskonale o tym wiedział.

Zadrżałam i odwróciłam wzrok, mówiąc "Nie."

Po prostu mruknął "mmh", a potem zapadła cisza.

Nagle wstał ze swojego miejsca i usiadł obok mnie. Instynktownie próbowałam się odsunąć, ale gdy położył dłoń na mojej, wiedziałam, że odsunięcie się byłoby błędem.

Próbowałam odwrócić wzrok, ale umieścił palec pod moją brodą i skierował moje oczy na swoją twarz. Powoli pieścił moją twarz, nachylając się, przesunął kciukiem po mojej dolnej wardze, a ja wciągnęłam drżący oddech.

Przyłożył usta do mojej szyi, a ja lekko podskoczyłam z westchnieniem. Zaśmiał się z mojej reakcji, czułam jak jego klatka piersiowa wibruje przy moim ramieniu. Zamknęłam oczy, ale gdy poczułam jego dłoń na kolanie, szybko je otworzyłam.

Spojrzał mi w oczy, po czym zbliżył się jakby chciał mnie pocałować, a ja poczułam się przyciągana jego uwodzicielskim podejściem.

Gdy moje usta były zaledwie centymetry od jego, wyszeptał "Spróbuj mnie jeszcze raz okłamać, księżniczko, a zrobię ci krzywdę." Potem odepchnął mnie i wrócił na swoje miejsce.

Jego gra i odrzucenie sprawiły, że poczułam się taka słaba i tania, miałam ochotę płakać. Jestem pewna, że nie zmarnowałby na mnie nawet sekundy... Nie byłam nawet w jego typie.

Nie żebym go lubiła, ale mężczyźni i ja nigdy nie wydawaliśmy się połączeni, to był pierwszy raz, gdy ktoś dotykał mnie tak czule i delikatnie.

Niemniej jednak, próbowałam strząsnąć z siebie tę smutną aurę, nie powinnam się przejmować tym mężczyzną, każe mi odpracowywać koszulę. To było głupie, szczerze mówiąc.

Trzymałam wzrok spuszczony przez resztę podróży i robiłam wszystko, co w mojej mocy, by jego uwaga nie skupiała się na mnie.

Limuzyna przejechała przez miasto, a potem wjechała w bardziej "ekskluzywne" dzielnice. Ogromne rezydencje okalały szerokie ulice po obu stronach. Zadbane trawniki i drogie samochody zdobiły okolice.

W miarę jazdy rezydencje stawały się coraz bardziej oddalone od siebie, z małymi laskami między każdym domem, aż w końcu podjechaliśmy pod bardzo odosobnioną posiadłość.

Byla ogromna. Zamek.

Ktoś musiał odkręcić moją szczękę, bo opadła z wrażenia.

"Chodź, nie mam całego dnia." Powiedział, popychając mnie w stronę otwartych drzwi samochodu.

Podążałam za nim oszołomiona, gdy moje oczy skakały od jednego widoku do drugiego. Akry ziemi otaczały całą posesję. Rabaty kwiatowe okalały dom, podobnie jak posągi i wodospady rozmieszczone wokół domu.

Sama rezydencja stała wysoka, olśniewająca i równie onieśmielająca jak jej właściciel. To było przytłaczające.

Gdy weszliśmy do środka, musiałam się powstrzymać od głośnego westchnienia. Wystrój wnętrza był wart więcej niż jakakolwiek suma, którą wydałam w całym swoim życiu.

Wnętrze było utrzymane w czystości, schludne i bardzo jasne, dzięki dużym oknom zajmującym ściany budynku. Kolory były jasne, jak biało-niebieski pokój rodzinny, biało-złota jadalnia, biało-czerwony salon i brązowe schody z białymi obramowaniami.

Wszedł do swojego domu, jakby był już tym wszystkim znudzony, podczas gdy ja dreptałam za nim z szeroko otwartymi oczami pełnymi szoku i zachwytu.

"Jeśli już skończyłaś się gapić, sugeruję, żebyś poszła za mną do mojego gabinetu, żebyśmy mogli przejść do interesów." Powiedział beznamiętnym tonem, wyrywając mnie z oszołomienia.

Podążyłam za nim cicho do jego gabinetu, który znajdował się na pierwszym piętrze. Otworzył drzwi i wszedł, nie okazując mi żadnej uprzejmości.

Gdy weszliśmy do jego gabinetu, od razu przeszedł za biurko i usiadł. Poszłam w jego ślady i usiadłam na jednym z krzeseł naprzeciwko niego.

W momencie, gdy usiadłam, drzwi za mną się zamknęły. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Stewarta i łysego orła stojących po obu stronach drzwi, z rękami złożonymi przed sobą.

Łysy orzeł był po prostu przerażający, ale gdy moje oczy przesunęły się na Stewarta, uśmiechnął się i puścił do mnie oko, ale trudno mi było zaufać jego uśmiechowi, zważywszy na to, że zostałam przez nich praktycznie porwana.

Odwróciłam się z powrotem i zobaczyłam, że Jaxon patrzy na mnie ze skrzyżowanymi ramionami.

Przez chwilę było cicho, Jaxon wpatrywał się we mnie, podczas gdy moje oczy błądziły po pokoju, patrząc wszędzie, tylko nie na niego.

"Więc tak to będzie wyglądać. Spędzisz następne trzy miesiące tutaj jako moja sekretarka, będziesz robić wszystko, o co cię poproszę, bez zadawania pytań. Będziesz też tu mieszkać, dopilnowałem, żeby moi ludzie przygotowali dla ciebie pokój. Zapewnimy ci wszystko, czego potrzebujesz, a jeśli będziesz musiała opuścić ten dom, będziesz miała eskortę. Czy to jasne?" Zapytał po prostu, a ja spojrzałam na niego pustym wzrokiem.

Czy on mówił poważnie?

"Um... dl-dlaczego nie m-mogę wrócić do domu?" Zapytałam nieśmiało, a moje dłonie zrobiły się spocone.

"Bo możesz uciec z miasta." Powiedział spokojnie.

"Mówisz poważnie?" Zapytałam z pogardą, ale odmówił odpowiedzi.

"Masz jakieś pytania?" Zapytał, zachowując się całkowicie profesjonalnie.

"Czy naprawdę powinieneś o to pytać?" Odparłam bezczelnie, gdy gniew wziął górę nad nieśmiałością.

"Dobra, kochanie, po pierwsze uspokój się z tym nastawieniem, nie pozwolę ci mnie nie szanować. Zaufaj mi, gdy mówię, że zrobię ci krzywdę, jeśli będziesz mnie prowokować. Więc, masz jakieś pytania?"

Wzięłam drżący oddech i spuściłam wzrok, próbując zebrać siły, po czym spojrzałam na niego i powiedziałam: "Nie będę z tobą spać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Shy Beauty and the Billionaire Beast

The Shy Beauty and the Billionaire Beast

32 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

32

Treść

Aa