passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Taste of You - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Taste of You

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Trzy dni minęły, odkąd moja matka zniszczyła wszystko. Trzy dni okłamywania Elsie, powtarzania jej, że po prostu stresuję się galą.

Udawania, że wszystko jest w porządku, że jej operacja nadal się odbędzie. Że nie spędzam każdej wolnej chwili, gorączkowo googlując rzeczy typu „legalne sposoby na szybkie zarobienie pieniędzy” i „za ile można sprzedać nerkę”.

Nadzieja w jej oczach rozrywa mnie na nowo każdego poranka.

Te liczby nawiedzają mnie jak wyjątkowo mściwy duch.

Przerabiałam je od końca, od początku, do góry nogami, po hiszpańsku. Odpowiedź nigdy się nie zmienia: potrzebuję czterdziestu pięciu tysięcy dolarów w miesiąc. I chyba że nagle rozwinę zdolność srania złotem albo zostanę menadżerką funduszu hedgingowego, jestem w dupie.

W Lumière rzucam się w wir przygotowań jak w nową religię.

Pokroić warzywa w drobną kostkę. Zblanszować szparagi. Zredukować sos. Nie myśl o pieniądzach.

Podzielić białka. Nie myśl o minie Elsie, gdy się dowie.

Naostrzyć noże. Nie myśl o—

„Delacroix.”

Głos Maxwella przecina moją spiralę, uświadamiam sobie, że trzymam ten sam arkusz inwentaryzacyjny od... jak dawna?

„Przepraszam, Szefie. Po prostu w myślach układałam zamówienie na produkty.”

„Jesteś beznadziejną kłamczuchą.” Jego szare oczy robią to coś, przez co widzą na wylot moje bzdury. „Cokolwiek się dzieje w twoim życiu prywatnym, zostaw to za drzwiami. Mamy dziś pełną salę.”

Racja.

Bo przecież moje życie prywatne tak łatwo da się zamknąć w szufladzie, gdy płonie.

„Tak jest, Szefie.”

Kiedy w końcu nadchodzi dzień gali, sala balowa St. Regis wygląda jakby eksplodowała szkatułka Boga na biżuterię, a ktoś postanowił dodać do niej kanapki.

Mam na sobie „nagłą seksowną sukienkę” Scarlett — czarną koktajlową, która opina krągłości, które zazwyczaj chowam pod białym kitlem. Dekolt sięga wystarczająco nisko, by intrygować, a dół kończy się niebezpiecznie wysoko.

Czuję się jak profesjonalistka od obsługi gastronomicznej bawiąca się w przebieranki w dziale dla dorosłych.

Ale wtedy ich widzę i… Jezus Maria na krakersie.

Maxwell w grafitowym garniturze, przez który jego szare oczy wyglądają jak burzowe chmury gotowe robić rzeczy, których lepiej nie nazywać. Jared w granatowym Armanim, który powinien być nielegalny, i Kobe w czerni, która wręcz krzyczy: „wygrałem nagrody i łamałem serca na dwóch kontynentach”.

Odwracają się jednocześnie, gdy podchodzę, a ciężar ich zbiorowej uwagi odbiera mi dech z piersi.

Szczęka Maxwella wyraźnie się zaciska, gdy kieliszek szampana Jareda zastyga w połowie drogi do ust. Kobe wydaje z siebie przeciągły gwizd, za co dostaje z łokcia od kuzyna.

„Spokój, chłopcze,” mamrocze Jared.

„Co? Doceniam sztukę.” Kobe szczerzy się do mnie, bursztynowe oczy ciepłe. „Wyglądasz spektakularnie, Rae.”

Czy tu jest gorąco, czy właśnie spontanicznie nauczyłam się samozapłonu?

Powinnam nawiązywać kontakty. Skupić się na poznawaniu ludzi, którzy jakimś cudem mogliby mi pomóc w tej beznadziejnej sytuacji. Zamiast tego dryfuję przez rozmowy, nie chłonąc ich, uwięziona w nieskończonej kalkulacji pieniędzy, których nie mam.

„Wyglądasz olśniewająco.”

Odwracam się i widzę Jareda obok siebie, mówi tak cicho, że tylko ja słyszę.

„Ta sukienka, znaczy…” Róż wpełza mu na szyję i o mój Boże, czy Jared Spencer naprawdę się rumieni? „Nie żebyś nie wyglądała dobrze w kucharskich fartuchach. Wyglądasz w nich świetnie! Po prostu chodziło mi o—”

Przerywa, przeczesuje dłonią miodowoblond włosy ze zniecierpliwieniem.

„Chryste, zwykle lepiej mi to idzie.”

Widok pewnego siebie, wypolerowanego Jareda Spencera plączącego się w słowach coś we mnie rozluźnia.

„Radzi pan sobie doskonale,” mówię i naprawdę tak myślę. „Dziękuję. To pożyczka, właściwie. Scarlett upierała się, że nie mogę założyć jedynej ładnej bluzki na wydarzenie sezonu.”

„Przypomnij mi, żebym wysłał jej kwiaty.” Jego uśmiech robi dziwne rzeczy z moim pulsem. „Bawisz się dobrze? Wydawałaś się… rozkojarzona wcześniej.”

„Po prostu chłonę atmosferę. To przytłaczające, być otoczonym przez tyle talentu i wpływów.”

„Należysz tu, Raegan.” Mówi to z taką pewnością, że przez chwilę prawie mu wierzę. „Twój talent dał ci miejsce przy tym stole. Nigdy w to nie wątp.”

Zanim zdołam odpowiedzieć, cień pada na nas.

„Jaredzie, chłopcze. Widzę, że monopolizujesz najładniejszą szefową kuchni w sali.”

Kalkulatorowe Oczy z stolika VIP pojawiają się jak zły omen w drogim garniturze. Z bliska pachnie zbyt mocno wodą kolońską i wątpliwymi intencjami.

"Armand." Ciepło Jareda wyparowuje, zastąpione ledwo skrywaną niechęcią. "Nie wiedziałem, że będziesz obecny."

"Nie mogłem tego przegapić. Komitet Michelin lubi trzymać rękę na pulsie branży."

Jego spojrzenie ślizga się po mnie i nagle rozumiem, jak czuje się mięso w sklepie rzeźniczym.

"Armand Beaumont. Inwestor i członek zarządu Michelin." Chwyta moją dłoń, trzymając ją znacznie dłużej, niż wypada. "Pamiętam cię. Ktoś tak młody, tak oddany swojej sztuce. Powiedz, czy ta cała koncentracja zostawia ci w ogóle czas na... prywatne przyjemności?"

Co do cholery?

Jared otwiera usta, ale ktoś po drugiej stronie sali macha do niego z pilnością człowieka, któremu właśnie płonie jacht.

"Przepraszam," mówi chłodno. "Zaraz wrócę."

Nie zostawiaj mnie z drapieżnikiem, chcę krzyczeć, ale zamiast tego uśmiecham się, jakby wszystko było w porządku.

Zdecydowanie nie jestem o krok od ataku paniki w designerskich butach, na które mnie nie stać.

"Kariera jest moim priorytetem," udaje mi się wydusić, próbując wyswobodzić dłoń, nie dając po sobie poznać, że wolałabym ją odgryźć, niż pozwolić mu ją dalej trzymać.

"Tak podejrzewałem." W jego oczach błyszczy coś, co sprawia, że mam ochotę wykąpać się w święconej wodzie. "Kobieta tak zdeterminowana, tak nietknięta przez rozproszenia—jest w tej dedykacji coś szczególnego. Niewinność, jeśli można tak to nazwać."

Słowo niewinność uderza jak cios.

Nie może o tym wiedzieć, prawda?

"Zawsze potrafię rozpoznać," szepcze, jakby odpowiadając na pytanie w moich oczach i potwierdzając mój horror. "To dar."

To koszmar, o to chodzi.

Nie wiem jak, ale ten obrzydliwy typ jednym spojrzeniem odnotował fakt, że jestem dwudziestoczteroletnią dziewicą, która była zbyt zajęta przetrwaniem, by martwić się o seks.

"Jesteś spięta," zauważa. "Nie bądź. Podziwiam ambicję u młodych kobiet. Jest taka... podatna na kształtowanie."

"Powinnam znaleźć szefa Maxwella," mówię, desperacko szukając wyjścia.

"On nas właśnie obserwuje." Uśmiech Armanda sprawia, że mam ochotę zadzwonić po egzorcystę. "Robi to, odkąd podszedłem. Bardzo opiekuńczy, prawda? Interesujące."

I wtedy pojawia się Maxwell, jakby został przywołany. "Raegan, jesteś mi potrzebna. Awaria w kuchni."

Jego dłoń ląduje na moich plecach, a nawet przez cienki materiał jego dotyk parzy jak ogień. Jest zaborczy, opiekuńczy i zupełnie nie na miejscu, a ja nigdy nie byłam bardziej wdzięczna za cokolwiek w życiu.

"Oczywiście, szefie." Ulga wypełnia mój głos.

Prowadzi mnie, nie zaszczycając Armanda nawet spojrzeniem, jego dłoń pewnie wspiera mnie aż do momentu, gdy jesteśmy już bezpieczni, z dala od drapieżnika.

Wtedy puszcza mnie jakbym była radioaktywna, z twarzą wyrzeźbioną w granicie.

"Dziękuję," szepczę.

Kiwnął tylko głową, przez chwilę szuka czegoś w mojej twarzy, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, po czym znika w tłumie.

Około północy, kiedy gala już się skończyła, stoję w cieniu między marmurowymi kolumnami, czekając na Ubera i próbując ogarnąć surrealistyczny wieczór.

Stukot drogich butów na marmurze sprawia, że sztywnieję, zanim Armand wychodzi z mroku niczym złoczyńca z horroru, który nie chce umrzeć.

"Mam propozycję," mówi bez zbędnych wstępów. "Gotówka. Nie do wyśledzenia. Z góry."

Kwota uderza mnie jak cios fizyczny.

To więcej, niż potrzebuję. To rozwiązałoby wszystko.

"Jedna noc z tobą." Mówi to, jakby zamawiał kawę. "Zapewniam, że Lumière dostanie entuzjastyczną recenzję Michelin, niezależnie od zasług. Ty dostajesz pieniądze. Wszyscy wygrywają."

"To jest—"

"Jeśli odpowiada ci dłuższa współpraca, sfinansuję twoją własną restaurację w ciągu dwóch lat." Podchodzi bliżej i znów czuję ten obrzydliwy zapach perfum. "Prowadzę kolekcję młodych szefowych kuchni, które mentoruję. Bardzo... osobiście. Byłabyś w znakomitym towarzystwie."

Kolekcję.

Jakbyśmy były kartami do wymiany. Jakbyśmy były rzeczami do zdobycia i wystawienia na pokaz.

"Przemyśl to. Ale to zostaje między nami. Jeśli ktokolwiek dowie się o tej rozmowie... konsekwencje dla ciebie i twojego ukochanego Lumière będą bardzo nieprzyjemne."

Wciska mi wizytówkę w zmarzniętą dłoń, jego palce długo zatrzymują się przy mojej skórze.

"Mam ogromne wpływy, pani Delacroix. Jedną recenzją mogę rozbić lub zbudować czyjąś karierę."

Odchodzi, zostawiając mnie z wizytówką w ręce, jakby to był granat bez zawleczki.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Więcej niż trzeba, by uratować przyszłość Elsie.

Patrzę na kartkę. Armand Beaumont. Prywatne inwestycje. Numer telefonu, który równie dobrze mógłby być wrotami do piekła.

Kurwa…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„A potem zrobił tym językiem coś, co, przysięgam na Boga, powinno być nielegalne.”

Ręce Scarlett wykonują taniec interpretacyjny, który przyciąga zgorszone spojrzenia starszej pary dwa stoliki dalej—zdecydowanie nie zapisali się na erotykę w porze lunchu.

Jej ciemne loki podskakują przy każdym geście, wino niebezpiecznie zbliża się do krawędzi kieliszka. Przesuwam sałatę po talerzu, nie mając najmniejszego apetytu, myślami gdzieś daleko.

Minął prawie tydzień od gali.

Tydzień, odkąd propozycja Armanda oplotła mi gardło jak pętla.

Tydzień bezsennych nocy i kalkulowania cyfr, które nie chcą się zsumować z moją dumą ani rzeczywistością.

„Antonio ma ten akcent, wiesz? I kiedy szepcze po hiszpańsku, kiedy on—” Scarlett przerywa, zauważając moje nietknięte jedzenie. „Rae. Nie słuchasz moich seksualnych rewelacji. To jest bez precedensu.”

„Przepraszam.” Wymuszam uśmiech. „Hiszpański kelner. Nielegalne manewry językiem. Wszystko łapię.”

„Nic nie łapiesz.” Sięga przez stół i kradnie mojego ostatniego frytka. „Dobra, odłożymy moje przygody z międzynarodowymi relacjami, żeby omówić twoją tragiczną sytuację z trzema greckimi bogami, których odmawiasz przelecieć.”

Frytka staje mi w gardle. „Scarlett, Jezusie .”

„Nie mów mi ‘Scarlett’. Byłam na tej gali, pamiętasz? Obsługiwałam tam stację sommelierską jak bogini wina, którą jestem.”

Pochyla się do przodu, a jej niebieskie oczy lśnią intensywnością kogoś, kto właśnie zamierza powiedzieć ci prawdę, czy tego chcesz, czy nie.

„Widziałam twój osobisty odcinek The Bachelor: Kuchenne Wydanie, Rae, kochanie.”

„To nie—”

„Maxwell nie mógł oderwać wzroku od twojego tyłka w tej sukience. Gość zapomniał mrugać. To było medycznie niepokojące.” Teraz się rozkręca, nie do zatrzymania. „Jared prawie potknął się o senatora, bo był zbyt zajęty gapieniem się na twoje cycki. A Kobe? Ten facet śledził twoje ruchy jak pocisk termowizyjny.”

„Wyolbrzymiasz. To moi szefowie, byli po prostu uprzejmi.”

„UPRZEJMI?” Scarlett śmieje się ostro, z niedowierzaniem. „Kochana, uprzejmość to uścisk dłoni i ‘miło cię widzieć’. Ja widziałam trzech facetów rozbierających cię wzrokiem, starających się nie eksplodować. To cholernie wielka różnica.”

Kręcę głową, znajomy koktajl zwątpienia i syndromu oszusta podchodzi mi do gardła jak żółć.

„Jestem ich sous-chefem, Letty. Jestem dosłownie obsługą. Jestem dla nich nikim. Tacy faceci nie chcą takich kobiet jak ja.”

„Takich kobiet jak ty?” Wygląda na osobiście dotkniętą. „Masz na myśli genialne, piękne, pracowite kobiety, które potrafią tworzyć jadalną sztukę własnymi rękami?”

„Mam na myśli, że oni chcą wyrafinowania, doświadczenia i pewności siebie. A ja jestem tylko dziewczyną, która za dużo pracuje i co noc wraca do swojej głuchej siostry.”

Odsuwam talerz, sałata wygląda teraz jak zielona depresja.

„Kobiet, które wiedzą, co robią w łóżku i nie mają w historii wyszukiwania Google ‘jak zrobić loda i nie umrzeć’.”

„Po pierwsze, wszyscy mamy taką historię wyszukiwania. To się nazywa przygotowanie.” Scarlett wymachuje frytką jak pyszną bronią. „Po drugie, kiedy przestaniesz siebie przekonywać, że nie zasługujesz na dobrego kutasa?”

„Jak tylko rzeczywistość przestanie mi to udowadniać.”

Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam, gdy pochylam się do przodu.

„Maxwell jest moim bezpośrednim przełożonym . Sama dynamika władzy to koszmar dla HR. Kobe to kuzyn-celebryta Jareda i flirtuje nawet z doniczkami—nie jestem wyjątkowa, po prostu tam jestem. A Jared? On jest ZARĘCZONY, Scarlett. Z prawdziwą dziedziczką. Z funduszem powierniczym. I pewnie końmi.”

„O Boże, ‘ zaręczyny ’.” Przewraca oczami tak mocno, że martwię się o uszkodzenie siatkówki. „Ta ustawiona katastrofa? Jared odwleka ten ślub dłużej, niż George R.R. Martin odwleka swoją kolejną książkę. Facet wyraźnie nie chce poślubić Winifred. Wymyśla wymówki, by przesuwać ten ślub jakby to była jego praca na pełen etat.”

„Ona ma na imię Winnie.”

„Ona ma na imię Nieistotna, bo on jej nie chce.”

Scarlett zaczyna odliczać na palcach jakby przedstawiała dowody w sądzie.

„Dowód A: Cały swój grafik przeorganizował, żeby być w restauracji podczas twoich zmian. Hostessa myśli, że on cię nadzoruje, ale ja rozpoznaję zachowanie zakochanego szczeniaka, gdy je widzę.”

„To nie znaczy, że chce mnie zamiast niej…”

„Dowód B: Kobe spędził w tej kuchni więcej czasu niż jakakolwiek gwiazda w historii. Facet kręci trzy filmy, a siedzi i patrzy, jak kroisz warzywa w słupki, jakby to była sztuka performance’u.”

"On po prostu się nudzi."

"Dowód C: Maxwell prawie popełnił morderstwo samym spojrzeniem, kiedy Jordan zaprosił cię na randkę w zeszłym miesiącu. Temperatura spadła tak gwałtownie, że osiągnęliśmy nuklearną zimę. W czerwcu."

"Scarlett..."

"A Kobe to kuzyn Jareda? To nawet nie jest prawdziwy argument. Od kiedy pokrewieństwo rodzinne wyklucza pociąg? Jeśli chodzi o Maxwella, co może być bardziej kompatybilne niż dwóch szefów kuchni, których łączy ta sama pasja? Wasza gra wstępna toczyłaby się wokół rozmów o redukcjach sosów."

Mimo wszystko wyrywa mi się urwany śmiech. "Jesteś szalona."

"Mam rację. Rae, zasługujesz na szczęście. Zasługujesz, by czuć się chciana. Zasługujesz, by ktoś patrzył na ciebie jak na swoje ulubione danie, na które czekał głodny przez lata."

Jej wyraz twarzy łagodnieje, prawdziwa troska przebija przez teatralność wypowiedzi.

"Ci mężczyźni pragną cię tak bardzo, że aż drżą od tego. Jedyną osobą, która tego nie widzi, jesteś ty."

Zanim zdążę odpowiedzieć, telefon wibruje, ratując mnie przed kolejną porcją bolesnej prawdy. Przypomnienie z kliniki: Wizyta za 30 minut.

"Muszę iść." Zbieram torbę, ruchy mam nerwowe. "Wizyta u lekarza."

"W jakiej sprawie?" Z Scarlett natychmiast znika wszelka wesołość. "Rae, porozmawiaj ze mną. Coś jest z tobą nie tak przez cały tydzień i nie mów mi, że to stres przed Michelin, bo znam cię lepiej."

Troska w jej głosie coś we mnie pęka.

Tajemnica, którą niosę sama, nagle staje się zbyt ciężka, zbyt niemożliwa do zniesienia bez podzielenia się tym ciężarem.

"Moja matka ukradła moje pieniądze." Słowa wypadają ze mnie surowe i poszarpane. "Prawie wszystko, co odłożyłam na operację Elsie. Trzydzieści pięć tysięcy dolarów. Zniknęło."

"O, Rae." Twarz Scarlett przechodzi przez szok, wściekłość i złamane serce w błyskawicznym tempie. "O, kochanie, nie..."

"Próbowałam w bankach. Spółdzielniach kredytowych. Sprzedać duszę na Craigslist. Próbowałam wszystkiego. Brakuje mi czterdziestu pięciu tysięcy, a okno na operację zamyka się za miesiąc." Głos łamie mi się przy ostatnim słowie. "Nie wiem, co robić."

"Oddam ci wszystko, co mam—"

"Nie masz takich pieniędzy i nie pozwolę ci opróżnić kont dla mnie." Wstaję, muszę się ruszyć, zanim całkiem się rozpadnę. "Jakoś sobie poradzę. Zawsze sobie radzę."

Po długich i ciepłych uściskach Letty w końcu wypuszcza mnie z ramion i odchodzę.

Poczekalnia w klinice pachnie środkami dezynfekującymi i zawiedzionymi marzeniami. Dr Reeves woła mnie do siebie z pełnym współczucia uśmiechem.

"Muszę porozmawiać o terminie płatności." Ściskam podłokietniki krzesła. "Czy jest szansa na przesunięcie terminu? Albo przynajmniej zapłacić większość teraz, a resztę po operacji?"

Jego twarz tężeje. "Chciałbym to umożliwić, pani Delacroix, ale to niemożliwe. Cała kwota musi być uregulowana przed operacją, inaczej implant dostanie następne dziecko z listy. Takie są zasady szpitala."

"Co się stanie, jeśli przegapimy ten termin?"

"Elsie wraca na listę oczekujących." Zdejmuje okulary, pociera nasadę nosa. "A biorąc pod uwagę jej wiek i to, że młodsze dzieci mają pierwszeństwo, mogą minąć lata, zanim pojawi się kolejna okazja."

Lata.

To słowo dudni mi w głowie jak dzwon żałobny.

"Proszę. Ona czeka już od lat. Ma czternaście lat—każdy dzień, w którym nie słyszy, to dzień utraconego rozwoju... Musi być coś, co można zrobić."

"Mogę rozciągnąć grafik chirurga o kilka dni, góra tydzień. Ale poza tym nic nie mogę zrobić. To standardowa procedura, nie mam uprawnień, żeby to zmienić."

To słowo dudni mi w głowie jak dzwon żałobny.

"Rozumiem," udaje mi się powiedzieć pewniej, niż się spodziewałam, "Dopilnuję, żeby płatność została uregulowana na czas, dziękuję."

Wychodzę z kliniki wypruta, jakby ktoś wydrążył mi wnętrzności i zostawił skorupę, która tylko udaje człowieka.

Jak mam to powiedzieć Elsie? Jak mam spojrzeć mojej młodszej siostrze w oczy i wytłumaczyć, że jej szansa, by usłyszeć—by naprawdę usłyszeć —przepadła, bo nasza matka bardziej kochała wódkę niż własne dzieci?

Telefon wibruje mi w kieszeni, wyciągam go zdrętwiałymi palcami.

Armand Beaumont: Oczekuję twojej odpowiedzi do północy. Nie zawiedź mnie, pani Delacroix.

Wpatruję się w wiadomość, aż litery zaczynają się rozmazywać, aż moje dłonie drżą tak mocno, że prawie upuszczam telefon.

Matematyka jest prosta. Brutalna, ale prosta.

Opcja A: Powiedzieć Elsie, że jej marzenia umarły, bo jestem zbyt dumna, by zapłacić cenę.

Opcja B: Stać się sekretem, który potężni mężczyźni ukrywają, kobietą, która sprzedaje siebie, by przetrwać.

I mam czas do północy, by zdecydować, czy jestem gotowa zapłacić tę cenę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Jedna noc. Przyszłość twojej siostry.

Rzecz w tym, że nigdy nie traktowałam mojego dziewictwa jako jakiegoś moralnego wyżynienia. To nie była sprawa pierścienia czystości ani „czekania na ślub”. To było raczej jak... wyobraź sobie próbę umówienia się na przegląd stomatologiczny, kiedy pracujesz na trzech etatach i wychowujesz dziecko.

Seks po prostu ciągle spadał na liście priorytetów. Gdzieś pomiędzy „nauczyć się medytować” a „uporządkować szufladę na graty”.

Ale jest różnica między utratą dziewictwa z jakimś niezdarnym randkowiczem z Tindera, który uważa, że gra wstępna jest opcjonalna, a... tym .

Czy moja duma naprawdę jest więcej warta niż dobro Elsie?

To pytanie krąży bez końca. Ale teraz przetrwanie wymaga, abym zburzyła wszystko, czego dotąd strzegłam.

Jedna noc. Tylko tyle.

Jedna noc, a Elsie po raz pierwszy usłyszy twój głos i już na zawsze.

Drzwi naszego mieszkania otwierają się, zanim zdążę sięgnąć po klucze.

Twarz Elsie promienieje radością tak czystą, że mój serce zatrzymuje się w pół uderzenia. Jej dłonie szybują w powietrzu, znaki migają jeden za drugim w ekscytacji.

– Zrobiłam kolację! No, próbowałam zrobić kolację. Ale trzymałam się przepisu, którego mnie nauczyłaś, i myślę, że tym razem sos naprawdę smakuje dobrze.

Zmuszam usta do uśmiechu, migam: – Pachnie niesamowicie, ptaszyno.

– Chodź zobaczyć, chodź zobaczyć! Chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie w stronę naszej maleńkiej kuchni z entuzjazmem dziecka o połowę młodszego.

Stół nakryty jest naszymi niepasującymi talerzami, w środku migocze świeczka—jedna z tych tanich waniliowych z dolara. Ułożyła materiałowe serwetki, o których nie wiedziałam, że je mamy, poskładane w niedoskonałe trójkąty, które aż szczypią mnie w oczy.

Nad betonowym makaronem zaczyna wywód o nadchodzącej operacji, dłonie fruwają.

– Dobra, więc doktor Reeves najpierw pokazał mi te diagramy, jak działa implant. To szalone, Rae. Prawdziwa technologia, która trafia do głowy i tłumaczy fale dźwiękowe na impulsy elektryczne. Czułam się jak w filmie science fiction.

– I wszystko zrozumiałaś?

– Większość. Używał trudnych medycznych słów, ale kazałam mu tłumaczyć po ludzku. Uśmiecha się. – Powiedział, że mogę się rozpłakać, kiedy po raz pierwszy usłyszę twój głos. To dziwne?

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć.

Mogę tylko patrzeć na pełną nadziei twarz mojej siostry, podczas gdy moje serce roztrzaskuje się na kawałki zbyt małe, by je kiedykolwiek poskładać.

– Nie – wykrztuszam, przechodząc na głos, bo dłonie odmawiają posłuszeństwa. – Wcale nie jest to dziwne.

Nie słyszy mnie, ale czyta z ust i uśmiecha się jeszcze szerzej.

– Jestem taka podekscytowana, nie mogę przestać myśleć o tym wszystkim, czego nareszcie doświadczę. Sięga przez stół i ściska moją dłoń. – Dziękuję, że to możliwe.

Odwzajemniam uścisk, mrugając, by powstrzymać łzy, których nie pozwolę sobie uronić.

– Jesteś moją młodszą siostrą, migam, gdy znów mogę się poruszyć. – Zrobiłabym dla ciebie wszystko.

– Wiem, odpowiada migając. – To mnie czasem przeraża.

Mądre dziecko. Za mądre.

Kiedy Elsie idzie później spać, siedzę w ciemności z telefonem, kursor miga w pustym polu wiadomości, jakby ze mnie drwił.

Po prostu to zrób. Jak zrywanie plastra. Gdyby tym plastrem była twoja dusza. Elsie tego potrzebuje.

Zamykam oczy i piszę.

Ja: Akceptuję twoje warunki.

Odpowiedź przychodzi po sekundzie.

Armand Beaumont: Wiedziałem, że tak będzie. Jutro prześlę szczegóły. Dobranoc, panno Delacroix. Będzie ci potrzebny odpoczynek.

***

Następnego dnia w Lumière działam na mniej więcej dwóch komórkach mózgowych i obie wrzeszczą.

Spieprzyłam wszystko, czego dotknęłam. I przysięgam, Adrian patrzy na mnie z takim uśmieszkiem, jakby coś wiedział, ale jestem zbyt zrujnowana, żeby się tym przejmować.

Za każdym razem, gdy widzę Maxwella, Jareda albo Kobego, mój mózg podsuwa mi szczegółowe fantazje o tym, co zawsze sobie wyobrażałam—delikatne dotyki i rozpaczliwe pocałunki.

Zamiast tego oddam się mężczyźnie, od którego aż mnie mdli.

– KTO DO CHOLERY ZEPSUŁ CZTERDZIEŚCI FUNTÓW DORSZA DOVER?

Głos Maxwella przecina kuchnię jak piła motorowa masło. Wszyscy zamarzają w pół ruchu, noże w powietrzu, płomienie zapomniane.

– To miało być na jutrzejszą kolację Policyjnego Stowarzyszenia Pomocy. CZTERDZIEŚCI. KURWA. FUNTÓW. Przyprawione tak, że nadaje się tylko do śmieci!

Jego szare oczy omiatają linię kucharzy jak drapieżnik szukający ofiary i żołądek opada mi do butów.

Zanim zdążę się odezwać, odzywa się Adrian, pomocny jak nóż w plecy. – Delacroix odpowiadała dziś za dorsza i sosy macierzyste, Szefie.

Ten. Pojebany. Drań.

Wzrok Maxwella natychmiast pada na mnie i nigdy nie widziałam go tak wściekłego. Ani wtedy, gdy Jordan upuścił całą hotelową brytfannę demi-glace. Ani gdy nowy stażysta podpalił ręcznik.

To czysta, wyrafinowana furia.

"Masz jakiekolwiek, kurwa, pojęcie, co zrobiłaś?" Jego głos jest śmiertelnie cichy, co jest gorsze niż krzyk. "Kolacja jest jutro. Dwustu gości. Pierdolony burmistrz. Krytycy, którzy rozszarpaliby się nawzajem, byle tylko napisać, że podaliśmy gówno."

"Szefie, ja—"

"Zamknij się."

Podchodzi bliżej i nawet tonąc w panice, jakaś spaczoną część mojego mózgu rejestruje, jak wspaniale wygląda w swoim gniewie. Zaciśnięta szczęka ostra jak szkło, te szare oczy niemal płynne srebro, przedramiona napięte, gdy zaciska dłonie na biurku.

"Zniszczyłaś dziesięć godzin przygotowań." Każde słowo jest precyzyjne, zabójcze. "Zostajesz całą noc, jeśli trzeba, żeby to naprawić. I jeśli jeszcze raz coś spieprzysz, to koniec. Nie tylko tutaj — wszędzie, gdzie to się liczy."

Dlaczego to mnie podnieca? Co jest ze mną nie tak?

"Tak jest, Szefie."

"Zejdź mi z oczu."

Więc tak zrobiłam do końca dnia, a o północy w kuchni zostałam tylko ja i on.

Maxwell udaje, że robi inwentaryzację, ale przez ostatnią godzinę jego wzrok był cały czas na mnie. Przeszywa moją kucharską bluzę, śledzi ruchy moich rąk, zatrzymuje się na odsłoniętej skórze karku, gdy pochylam się nad redukcją.

Robię już czwarte podejście do beszamelu — w końcu gładki jak jedwab — gdy słyszę, że podchodzi. Włosy na karku stają mi dęba, zanim jeszcze się odezwie.

"Twoja technika jest zła." Jego głos brzmi inaczej. Niżej. Chrapliwiej.

"Mieszam zgodnie z ruchem wskazówek zegara, tak jak mnie uczyłeś."

"Nie." Jest już za mną, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło. "Nie mieszam."

"To pokaż mi." Słowa wymykają mi się z ust szeptem, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię.

Zbliża się jeszcze bardziej i nagle jest wszędzie. Jego klatka piersiowa dotyka moich pleców, twarda i ciepła. Jego perfumy mieszają się z zapachem masła, wina i testosteronu.

"Nadgarstek." Jego dłoń obejmuje moją na trzepaczce, palce wsuwają się między moje, poprawiając chwyt, i dosłownie przestaję oddychać. "Jesteś za bardzo spięta."

Jestem spięta, bo jesteś do mnie przyciśnięty i czuję każdy mięsień przez twoją kucharską bluzę.

"Tak?" Mój głos brzmi żałośnie zduszony.

"Nie." Drugą ręką łapie mnie w talii, poprawia moją postawę i prawie się uginam. "Całe ciało masz źle ustawione. Rozluźnij się."

Rozluźnić się? Otulasz mnie sobą i chcesz, żebym się ROZLUŹNIŁA?

Kciukiem gładzi wewnętrzną stronę mojego nadgarstka, prowadząc moją dłoń w wolnych, precyzyjnych okręgach. Jego oddech porusza moje włosy, usta są tak blisko ucha, że czuję ciepło.

"Lepiej," mamrocze i to słowo przeszywa mnie na wskroś. "Dalej. Powoli. Spokojnie. Nie przestawaj."

Nie mówimy o sosie.

Na pewno nie mówimy o sosie.

Jego dłoń nie schodzi z mojej, kontrolując rytm, a jego ciało zamyka mnie przy blacie. Czuję bicie jego serca na swoich plecach — szybkie, mocne, zupełnie niezgodne z opanowanym głosem.

Przez jedną nierealną chwilę myślę, że mnie odwróci. Przyprze do blatu. Pokaże mi, co znaczy dwa lata napięcia, gdy wreszcie pęka.

Ale cofa się nagle tak gwałtownie, że prawie się potykam.

"Kontynuuj sama." Jego głos jest zdarty, jakby płukał gardło żwirem. "Muszę... inwentaryzacja. Chłodnia."

Znika, a ja stoję tam, mieszając sos, podczas gdy moje ciało płonie od jego wyimaginowanych dotknięć, próbując sobie przypomnieć, jak być funkcjonującym człowiekiem.

Kończę wszystko w rekordowym tempie, napędzana nerwową energią i podnieceniem, które odbiera mi rozum. Gdy wychodzę na zewnątrz zaczerpnąć powietrza — i zdecydowanie nie na papierosa — on idzie za mną.

"To cię zabije."

Opiera się o ceglany mur, rękawy podwinięte, wygląda jak wszystko, czego nie mogę mieć.

"W dzisiejszych czasach wiele rzeczy może mnie zabić."

"Co się dzieje, Raegan?" Moje imię. Nigdy nie używa mojego imienia. "Jesteś lepsza niż większość szefów w tym mieście. Nie popełniasz takich błędów."

Powiedz mu. Powiedz mu wszystko.

"Kasa," mówię zamiast tego. "Rodzina. Takie sprawy, które wymagają więcej, niż mam."

Patrzy na mnie długo, jego szare oczy widzą wszystko, czego nie mówię.

"Cokolwiek zamierzasz zrobić," mówi cicho, podchodząc bliżej, "upewnij się, że warto."

Nie mogę. Ale nie mam wyboru.

"I przestań palić." Jego głos wraca do zwykłego Maxwella. "To rujnuje ci podniebienie."

Uśmiecham się mimo wszystko, bo pod całą tą intensywnością i murami naprawdę mu zależy. Co wszystko tylko pogarsza. Bo po jutrze, po Armandzie, nigdy nie będę wystarczająco czysta dla kogoś takiego jak Maxwell.

"Tak jest, Szefie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Taste of You

The Taste of You

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa