passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Taste of You - Rozdział #5 - autor itsvlada

The Taste of You

/

Rozdział 5

Rozdział 4

„A potem zrobił tym językiem coś, co, przysięgam na Boga, powinno być nielegalne.”

Ręce Scarlett wykonują taniec interpretacyjny, który przyciąga zgorszone spojrzenia starszej pary dwa stoliki dalej—zdecydowanie nie zapisali się na erotykę w porze lunchu.

Jej ciemne loki podskakują przy każdym geście, wino niebezpiecznie zbliża się do krawędzi kieliszka. Przesuwam sałatę po talerzu, nie mając najmniejszego apetytu, myślami gdzieś daleko.

Minął prawie tydzień od gali.

Tydzień, odkąd propozycja Armanda oplotła mi gardło jak pętla.

Tydzień bezsennych nocy i kalkulowania cyfr, które nie chcą się zsumować z moją dumą ani rzeczywistością.

„Antonio ma ten akcent, wiesz? I kiedy szepcze po hiszpańsku, kiedy on—” Scarlett przerywa, zauważając moje nietknięte jedzenie. „Rae. Nie słuchasz moich seksualnych rewelacji. To jest bez precedensu.”

„Przepraszam.” Wymuszam uśmiech. „Hiszpański kelner. Nielegalne manewry językiem. Wszystko łapię.”

„Nic nie łapiesz.” Sięga przez stół i kradnie mojego ostatniego frytka. „Dobra, odłożymy moje przygody z międzynarodowymi relacjami, żeby omówić twoją tragiczną sytuację z trzema greckimi bogami, których odmawiasz przelecieć.”

Frytka staje mi w gardle. „Scarlett, Jezusie .”

„Nie mów mi ‘Scarlett’. Byłam na tej gali, pamiętasz? Obsługiwałam tam stację sommelierską jak bogini wina, którą jestem.”

Pochyla się do przodu, a jej niebieskie oczy lśnią intensywnością kogoś, kto właśnie zamierza powiedzieć ci prawdę, czy tego chcesz, czy nie.

„Widziałam twój osobisty odcinek The Bachelor: Kuchenne Wydanie, Rae, kochanie.”

„To nie—”

„Maxwell nie mógł oderwać wzroku od twojego tyłka w tej sukience. Gość zapomniał mrugać. To było medycznie niepokojące.” Teraz się rozkręca, nie do zatrzymania. „Jared prawie potknął się o senatora, bo był zbyt zajęty gapieniem się na twoje cycki. A Kobe? Ten facet śledził twoje ruchy jak pocisk termowizyjny.”

„Wyolbrzymiasz. To moi szefowie, byli po prostu uprzejmi.”

„UPRZEJMI?” Scarlett śmieje się ostro, z niedowierzaniem. „Kochana, uprzejmość to uścisk dłoni i ‘miło cię widzieć’. Ja widziałam trzech facetów rozbierających cię wzrokiem, starających się nie eksplodować. To cholernie wielka różnica.”

Kręcę głową, znajomy koktajl zwątpienia i syndromu oszusta podchodzi mi do gardła jak żółć.

„Jestem ich sous-chefem, Letty. Jestem dosłownie obsługą. Jestem dla nich nikim. Tacy faceci nie chcą takich kobiet jak ja.”

„Takich kobiet jak ty?” Wygląda na osobiście dotkniętą. „Masz na myśli genialne, piękne, pracowite kobiety, które potrafią tworzyć jadalną sztukę własnymi rękami?”

„Mam na myśli, że oni chcą wyrafinowania, doświadczenia i pewności siebie. A ja jestem tylko dziewczyną, która za dużo pracuje i co noc wraca do swojej głuchej siostry.”

Odsuwam talerz, sałata wygląda teraz jak zielona depresja.

„Kobiet, które wiedzą, co robią w łóżku i nie mają w historii wyszukiwania Google ‘jak zrobić loda i nie umrzeć’.”

„Po pierwsze, wszyscy mamy taką historię wyszukiwania. To się nazywa przygotowanie.” Scarlett wymachuje frytką jak pyszną bronią. „Po drugie, kiedy przestaniesz siebie przekonywać, że nie zasługujesz na dobrego kutasa?”

„Jak tylko rzeczywistość przestanie mi to udowadniać.”

Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam, gdy pochylam się do przodu.

„Maxwell jest moim bezpośrednim przełożonym . Sama dynamika władzy to koszmar dla HR. Kobe to kuzyn-celebryta Jareda i flirtuje nawet z doniczkami—nie jestem wyjątkowa, po prostu tam jestem. A Jared? On jest ZARĘCZONY, Scarlett. Z prawdziwą dziedziczką. Z funduszem powierniczym. I pewnie końmi.”

„O Boże, ‘ zaręczyny ’.” Przewraca oczami tak mocno, że martwię się o uszkodzenie siatkówki. „Ta ustawiona katastrofa? Jared odwleka ten ślub dłużej, niż George R.R. Martin odwleka swoją kolejną książkę. Facet wyraźnie nie chce poślubić Winifred. Wymyśla wymówki, by przesuwać ten ślub jakby to była jego praca na pełen etat.”

„Ona ma na imię Winnie.”

„Ona ma na imię Nieistotna, bo on jej nie chce.”

Scarlett zaczyna odliczać na palcach jakby przedstawiała dowody w sądzie.

„Dowód A: Cały swój grafik przeorganizował, żeby być w restauracji podczas twoich zmian. Hostessa myśli, że on cię nadzoruje, ale ja rozpoznaję zachowanie zakochanego szczeniaka, gdy je widzę.”

„To nie znaczy, że chce mnie zamiast niej…”

„Dowód B: Kobe spędził w tej kuchni więcej czasu niż jakakolwiek gwiazda w historii. Facet kręci trzy filmy, a siedzi i patrzy, jak kroisz warzywa w słupki, jakby to była sztuka performance’u.”

"On po prostu się nudzi."

"Dowód C: Maxwell prawie popełnił morderstwo samym spojrzeniem, kiedy Jordan zaprosił cię na randkę w zeszłym miesiącu. Temperatura spadła tak gwałtownie, że osiągnęliśmy nuklearną zimę. W czerwcu."

"Scarlett..."

"A Kobe to kuzyn Jareda? To nawet nie jest prawdziwy argument. Od kiedy pokrewieństwo rodzinne wyklucza pociąg? Jeśli chodzi o Maxwella, co może być bardziej kompatybilne niż dwóch szefów kuchni, których łączy ta sama pasja? Wasza gra wstępna toczyłaby się wokół rozmów o redukcjach sosów."

Mimo wszystko wyrywa mi się urwany śmiech. "Jesteś szalona."

"Mam rację. Rae, zasługujesz na szczęście. Zasługujesz, by czuć się chciana. Zasługujesz, by ktoś patrzył na ciebie jak na swoje ulubione danie, na które czekał głodny przez lata."

Jej wyraz twarzy łagodnieje, prawdziwa troska przebija przez teatralność wypowiedzi.

"Ci mężczyźni pragną cię tak bardzo, że aż drżą od tego. Jedyną osobą, która tego nie widzi, jesteś ty."

Zanim zdążę odpowiedzieć, telefon wibruje, ratując mnie przed kolejną porcją bolesnej prawdy. Przypomnienie z kliniki: Wizyta za 30 minut.

"Muszę iść." Zbieram torbę, ruchy mam nerwowe. "Wizyta u lekarza."

"W jakiej sprawie?" Z Scarlett natychmiast znika wszelka wesołość. "Rae, porozmawiaj ze mną. Coś jest z tobą nie tak przez cały tydzień i nie mów mi, że to stres przed Michelin, bo znam cię lepiej."

Troska w jej głosie coś we mnie pęka.

Tajemnica, którą niosę sama, nagle staje się zbyt ciężka, zbyt niemożliwa do zniesienia bez podzielenia się tym ciężarem.

"Moja matka ukradła moje pieniądze." Słowa wypadają ze mnie surowe i poszarpane. "Prawie wszystko, co odłożyłam na operację Elsie. Trzydzieści pięć tysięcy dolarów. Zniknęło."

"O, Rae." Twarz Scarlett przechodzi przez szok, wściekłość i złamane serce w błyskawicznym tempie. "O, kochanie, nie..."

"Próbowałam w bankach. Spółdzielniach kredytowych. Sprzedać duszę na Craigslist. Próbowałam wszystkiego. Brakuje mi czterdziestu pięciu tysięcy, a okno na operację zamyka się za miesiąc." Głos łamie mi się przy ostatnim słowie. "Nie wiem, co robić."

"Oddam ci wszystko, co mam—"

"Nie masz takich pieniędzy i nie pozwolę ci opróżnić kont dla mnie." Wstaję, muszę się ruszyć, zanim całkiem się rozpadnę. "Jakoś sobie poradzę. Zawsze sobie radzę."

Po długich i ciepłych uściskach Letty w końcu wypuszcza mnie z ramion i odchodzę.

Poczekalnia w klinice pachnie środkami dezynfekującymi i zawiedzionymi marzeniami. Dr Reeves woła mnie do siebie z pełnym współczucia uśmiechem.

"Muszę porozmawiać o terminie płatności." Ściskam podłokietniki krzesła. "Czy jest szansa na przesunięcie terminu? Albo przynajmniej zapłacić większość teraz, a resztę po operacji?"

Jego twarz tężeje. "Chciałbym to umożliwić, pani Delacroix, ale to niemożliwe. Cała kwota musi być uregulowana przed operacją, inaczej implant dostanie następne dziecko z listy. Takie są zasady szpitala."

"Co się stanie, jeśli przegapimy ten termin?"

"Elsie wraca na listę oczekujących." Zdejmuje okulary, pociera nasadę nosa. "A biorąc pod uwagę jej wiek i to, że młodsze dzieci mają pierwszeństwo, mogą minąć lata, zanim pojawi się kolejna okazja."

Lata.

To słowo dudni mi w głowie jak dzwon żałobny.

"Proszę. Ona czeka już od lat. Ma czternaście lat—każdy dzień, w którym nie słyszy, to dzień utraconego rozwoju... Musi być coś, co można zrobić."

"Mogę rozciągnąć grafik chirurga o kilka dni, góra tydzień. Ale poza tym nic nie mogę zrobić. To standardowa procedura, nie mam uprawnień, żeby to zmienić."

To słowo dudni mi w głowie jak dzwon żałobny.

"Rozumiem," udaje mi się powiedzieć pewniej, niż się spodziewałam, "Dopilnuję, żeby płatność została uregulowana na czas, dziękuję."

Wychodzę z kliniki wypruta, jakby ktoś wydrążył mi wnętrzności i zostawił skorupę, która tylko udaje człowieka.

Jak mam to powiedzieć Elsie? Jak mam spojrzeć mojej młodszej siostrze w oczy i wytłumaczyć, że jej szansa, by usłyszeć—by naprawdę usłyszeć —przepadła, bo nasza matka bardziej kochała wódkę niż własne dzieci?

Telefon wibruje mi w kieszeni, wyciągam go zdrętwiałymi palcami.

Armand Beaumont: Oczekuję twojej odpowiedzi do północy. Nie zawiedź mnie, pani Delacroix.

Wpatruję się w wiadomość, aż litery zaczynają się rozmazywać, aż moje dłonie drżą tak mocno, że prawie upuszczam telefon.

Matematyka jest prosta. Brutalna, ale prosta.

Opcja A: Powiedzieć Elsie, że jej marzenia umarły, bo jestem zbyt dumna, by zapłacić cenę.

Opcja B: Stać się sekretem, który potężni mężczyźni ukrywają, kobietą, która sprzedaje siebie, by przetrwać.

I mam czas do północy, by zdecydować, czy jestem gotowa zapłacić tę cenę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Jedna noc. Przyszłość twojej siostry.

Rzecz w tym, że nigdy nie traktowałam mojego dziewictwa jako jakiegoś moralnego wyżynienia. To nie była sprawa pierścienia czystości ani „czekania na ślub”. To było raczej jak... wyobraź sobie próbę umówienia się na przegląd stomatologiczny, kiedy pracujesz na trzech etatach i wychowujesz dziecko.

Seks po prostu ciągle spadał na liście priorytetów. Gdzieś pomiędzy „nauczyć się medytować” a „uporządkować szufladę na graty”.

Ale jest różnica między utratą dziewictwa z jakimś niezdarnym randkowiczem z Tindera, który uważa, że gra wstępna jest opcjonalna, a... tym .

Czy moja duma naprawdę jest więcej warta niż dobro Elsie?

To pytanie krąży bez końca. Ale teraz przetrwanie wymaga, abym zburzyła wszystko, czego dotąd strzegłam.

Jedna noc. Tylko tyle.

Jedna noc, a Elsie po raz pierwszy usłyszy twój głos i już na zawsze.

Drzwi naszego mieszkania otwierają się, zanim zdążę sięgnąć po klucze.

Twarz Elsie promienieje radością tak czystą, że mój serce zatrzymuje się w pół uderzenia. Jej dłonie szybują w powietrzu, znaki migają jeden za drugim w ekscytacji.

– Zrobiłam kolację! No, próbowałam zrobić kolację. Ale trzymałam się przepisu, którego mnie nauczyłaś, i myślę, że tym razem sos naprawdę smakuje dobrze.

Zmuszam usta do uśmiechu, migam: – Pachnie niesamowicie, ptaszyno.

– Chodź zobaczyć, chodź zobaczyć! Chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie w stronę naszej maleńkiej kuchni z entuzjazmem dziecka o połowę młodszego.

Stół nakryty jest naszymi niepasującymi talerzami, w środku migocze świeczka—jedna z tych tanich waniliowych z dolara. Ułożyła materiałowe serwetki, o których nie wiedziałam, że je mamy, poskładane w niedoskonałe trójkąty, które aż szczypią mnie w oczy.

Nad betonowym makaronem zaczyna wywód o nadchodzącej operacji, dłonie fruwają.

– Dobra, więc doktor Reeves najpierw pokazał mi te diagramy, jak działa implant. To szalone, Rae. Prawdziwa technologia, która trafia do głowy i tłumaczy fale dźwiękowe na impulsy elektryczne. Czułam się jak w filmie science fiction.

– I wszystko zrozumiałaś?

– Większość. Używał trudnych medycznych słów, ale kazałam mu tłumaczyć po ludzku. Uśmiecha się. – Powiedział, że mogę się rozpłakać, kiedy po raz pierwszy usłyszę twój głos. To dziwne?

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć.

Mogę tylko patrzeć na pełną nadziei twarz mojej siostry, podczas gdy moje serce roztrzaskuje się na kawałki zbyt małe, by je kiedykolwiek poskładać.

– Nie – wykrztuszam, przechodząc na głos, bo dłonie odmawiają posłuszeństwa. – Wcale nie jest to dziwne.

Nie słyszy mnie, ale czyta z ust i uśmiecha się jeszcze szerzej.

– Jestem taka podekscytowana, nie mogę przestać myśleć o tym wszystkim, czego nareszcie doświadczę. Sięga przez stół i ściska moją dłoń. – Dziękuję, że to możliwe.

Odwzajemniam uścisk, mrugając, by powstrzymać łzy, których nie pozwolę sobie uronić.

– Jesteś moją młodszą siostrą, migam, gdy znów mogę się poruszyć. – Zrobiłabym dla ciebie wszystko.

– Wiem, odpowiada migając. – To mnie czasem przeraża.

Mądre dziecko. Za mądre.

Kiedy Elsie idzie później spać, siedzę w ciemności z telefonem, kursor miga w pustym polu wiadomości, jakby ze mnie drwił.

Po prostu to zrób. Jak zrywanie plastra. Gdyby tym plastrem była twoja dusza. Elsie tego potrzebuje.

Zamykam oczy i piszę.

Ja: Akceptuję twoje warunki.

Odpowiedź przychodzi po sekundzie.

Armand Beaumont: Wiedziałem, że tak będzie. Jutro prześlę szczegóły. Dobranoc, panno Delacroix. Będzie ci potrzebny odpoczynek.

***

Następnego dnia w Lumière działam na mniej więcej dwóch komórkach mózgowych i obie wrzeszczą.

Spieprzyłam wszystko, czego dotknęłam. I przysięgam, Adrian patrzy na mnie z takim uśmieszkiem, jakby coś wiedział, ale jestem zbyt zrujnowana, żeby się tym przejmować.

Za każdym razem, gdy widzę Maxwella, Jareda albo Kobego, mój mózg podsuwa mi szczegółowe fantazje o tym, co zawsze sobie wyobrażałam—delikatne dotyki i rozpaczliwe pocałunki.

Zamiast tego oddam się mężczyźnie, od którego aż mnie mdli.

– KTO DO CHOLERY ZEPSUŁ CZTERDZIEŚCI FUNTÓW DORSZA DOVER?

Głos Maxwella przecina kuchnię jak piła motorowa masło. Wszyscy zamarzają w pół ruchu, noże w powietrzu, płomienie zapomniane.

– To miało być na jutrzejszą kolację Policyjnego Stowarzyszenia Pomocy. CZTERDZIEŚCI. KURWA. FUNTÓW. Przyprawione tak, że nadaje się tylko do śmieci!

Jego szare oczy omiatają linię kucharzy jak drapieżnik szukający ofiary i żołądek opada mi do butów.

Zanim zdążę się odezwać, odzywa się Adrian, pomocny jak nóż w plecy. – Delacroix odpowiadała dziś za dorsza i sosy macierzyste, Szefie.

Ten. Pojebany. Drań.

Wzrok Maxwella natychmiast pada na mnie i nigdy nie widziałam go tak wściekłego. Ani wtedy, gdy Jordan upuścił całą hotelową brytfannę demi-glace. Ani gdy nowy stażysta podpalił ręcznik.

To czysta, wyrafinowana furia.

"Masz jakiekolwiek, kurwa, pojęcie, co zrobiłaś?" Jego głos jest śmiertelnie cichy, co jest gorsze niż krzyk. "Kolacja jest jutro. Dwustu gości. Pierdolony burmistrz. Krytycy, którzy rozszarpaliby się nawzajem, byle tylko napisać, że podaliśmy gówno."

"Szefie, ja—"

"Zamknij się."

Podchodzi bliżej i nawet tonąc w panice, jakaś spaczoną część mojego mózgu rejestruje, jak wspaniale wygląda w swoim gniewie. Zaciśnięta szczęka ostra jak szkło, te szare oczy niemal płynne srebro, przedramiona napięte, gdy zaciska dłonie na biurku.

"Zniszczyłaś dziesięć godzin przygotowań." Każde słowo jest precyzyjne, zabójcze. "Zostajesz całą noc, jeśli trzeba, żeby to naprawić. I jeśli jeszcze raz coś spieprzysz, to koniec. Nie tylko tutaj — wszędzie, gdzie to się liczy."

Dlaczego to mnie podnieca? Co jest ze mną nie tak?

"Tak jest, Szefie."

"Zejdź mi z oczu."

Więc tak zrobiłam do końca dnia, a o północy w kuchni zostałam tylko ja i on.

Maxwell udaje, że robi inwentaryzację, ale przez ostatnią godzinę jego wzrok był cały czas na mnie. Przeszywa moją kucharską bluzę, śledzi ruchy moich rąk, zatrzymuje się na odsłoniętej skórze karku, gdy pochylam się nad redukcją.

Robię już czwarte podejście do beszamelu — w końcu gładki jak jedwab — gdy słyszę, że podchodzi. Włosy na karku stają mi dęba, zanim jeszcze się odezwie.

"Twoja technika jest zła." Jego głos brzmi inaczej. Niżej. Chrapliwiej.

"Mieszam zgodnie z ruchem wskazówek zegara, tak jak mnie uczyłeś."

"Nie." Jest już za mną, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło. "Nie mieszam."

"To pokaż mi." Słowa wymykają mi się z ust szeptem, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię.

Zbliża się jeszcze bardziej i nagle jest wszędzie. Jego klatka piersiowa dotyka moich pleców, twarda i ciepła. Jego perfumy mieszają się z zapachem masła, wina i testosteronu.

"Nadgarstek." Jego dłoń obejmuje moją na trzepaczce, palce wsuwają się między moje, poprawiając chwyt, i dosłownie przestaję oddychać. "Jesteś za bardzo spięta."

Jestem spięta, bo jesteś do mnie przyciśnięty i czuję każdy mięsień przez twoją kucharską bluzę.

"Tak?" Mój głos brzmi żałośnie zduszony.

"Nie." Drugą ręką łapie mnie w talii, poprawia moją postawę i prawie się uginam. "Całe ciało masz źle ustawione. Rozluźnij się."

Rozluźnić się? Otulasz mnie sobą i chcesz, żebym się ROZLUŹNIŁA?

Kciukiem gładzi wewnętrzną stronę mojego nadgarstka, prowadząc moją dłoń w wolnych, precyzyjnych okręgach. Jego oddech porusza moje włosy, usta są tak blisko ucha, że czuję ciepło.

"Lepiej," mamrocze i to słowo przeszywa mnie na wskroś. "Dalej. Powoli. Spokojnie. Nie przestawaj."

Nie mówimy o sosie.

Na pewno nie mówimy o sosie.

Jego dłoń nie schodzi z mojej, kontrolując rytm, a jego ciało zamyka mnie przy blacie. Czuję bicie jego serca na swoich plecach — szybkie, mocne, zupełnie niezgodne z opanowanym głosem.

Przez jedną nierealną chwilę myślę, że mnie odwróci. Przyprze do blatu. Pokaże mi, co znaczy dwa lata napięcia, gdy wreszcie pęka.

Ale cofa się nagle tak gwałtownie, że prawie się potykam.

"Kontynuuj sama." Jego głos jest zdarty, jakby płukał gardło żwirem. "Muszę... inwentaryzacja. Chłodnia."

Znika, a ja stoję tam, mieszając sos, podczas gdy moje ciało płonie od jego wyimaginowanych dotknięć, próbując sobie przypomnieć, jak być funkcjonującym człowiekiem.

Kończę wszystko w rekordowym tempie, napędzana nerwową energią i podnieceniem, które odbiera mi rozum. Gdy wychodzę na zewnątrz zaczerpnąć powietrza — i zdecydowanie nie na papierosa — on idzie za mną.

"To cię zabije."

Opiera się o ceglany mur, rękawy podwinięte, wygląda jak wszystko, czego nie mogę mieć.

"W dzisiejszych czasach wiele rzeczy może mnie zabić."

"Co się dzieje, Raegan?" Moje imię. Nigdy nie używa mojego imienia. "Jesteś lepsza niż większość szefów w tym mieście. Nie popełniasz takich błędów."

Powiedz mu. Powiedz mu wszystko.

"Kasa," mówię zamiast tego. "Rodzina. Takie sprawy, które wymagają więcej, niż mam."

Patrzy na mnie długo, jego szare oczy widzą wszystko, czego nie mówię.

"Cokolwiek zamierzasz zrobić," mówi cicho, podchodząc bliżej, "upewnij się, że warto."

Nie mogę. Ale nie mam wyboru.

"I przestań palić." Jego głos wraca do zwykłego Maxwella. "To rujnuje ci podniebienie."

Uśmiecham się mimo wszystko, bo pod całą tą intensywnością i murami naprawdę mu zależy. Co wszystko tylko pogarsza. Bo po jutrze, po Armandzie, nigdy nie będę wystarczająco czysta dla kogoś takiego jak Maxwell.

"Tak jest, Szefie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Rankiem, w dniu kolacji Police Benevolent Association, Maxwell i ja poruszamy się podczas ostatnich przygotowań jakbyśmy układali balet.

Gdyby tylko balet polegał na przenoszeniu czterdziestu funtów fileta z soli i próbach nie myślenia o jego dłoniach na moich wczoraj wieczorem.

Nie wspomnieliśmy o zeszłej nocy. Ani o tym, jak przywarł do mnie. Ani o tym, jak jego głos obniżył się o trzy oktawy, gdy „uczył” mnie ubijać.

Ani o tym, jak prawie—

"Dobra robota, Delacroix."

O mało nie upuściłam noża. Szef kuchni Maxwell Ravencroft właśnie mnie pochwalił.

Za dnia. Gdzie inni ludzie mogli to usłyszeć.

"Ja... dziękuję, Szefie."

Kiwnął głową, szczęka napięta, po czym odsunął się ode mnie, jakbym była radioaktywna.

Ale łapię go na tym, że obserwuje mnie w odbiciu od półki serwisowej, a moje serce robi to głupie potrójne uderzenie, które na pewno nie jest zgodne z medycyną.

Nie myśl o przytulaniu go. Nie myśl o rzuceniu się na niego jak koala z problemami z przywiązaniem.

Jesteś profesjonalistką. Profesjonalistką, która zaraz się sprzeda, ale jednak.

Wydarzenie zaczyna się o szóstej, a oczywiście Kobe pojawia się wcześniej, wchodząc do kuchni w smokingu, który kosztuje więcej niż moja roczna pensja.

"Ależ wyglądasz apetycznie," mówi, bursztynowe oczy przesuwają się po moim białym stroju jakby to była bielizna. "Jedzenie też wygląda dobrze."

"Panie Spencer, nie może pan być tutaj podczas—"

"Kobe." Opiera się o mój blat, podkradając pomidora koktajlowego z mojej mise en place. "Ile razy musimy to jeszcze wałkować? Mówisz do mnie Kobe, nie kradnę ci wszystkich pomidorów. Wszyscy wygrywają."

"To do dekoracji."

"Teraz są dla mnie." Wrzuca kolejnego do ust, szczerząc się. "Wyglądasz na spiętą. Potrzebujesz masażu? Mam doskonałe ręce. Zapytaj kogo chcesz. A właściwie nie pytaj. Ale zaufaj mi."

"Powinnam sprawdzić deser przy stole siódmym," mamroczę, wycofując się, zanim zobaczy, jak bardzo mnie rozstroił.

Czy to normalne, że tak bardzo pragnę trzech różnych mężczyzn? Czy jestem zepsuta? Czy to właśnie się dzieje, gdy za długo oszczędza się dziewictwo—odsetki się kumulują i nagle chcesz wszystkich?

Sala zapełnia się śmietanką Nowego Jorku i od razu zauważam Armanda—srebrzyste włosy lśniące, te kalkulujące oczy przeszywające salę, jakby kupował dusze.

Chowam się za filarem, zanim mnie zobaczy, ale telefon w kieszeni zaczyna wibrować.

Armand: The Plaza. Apartament 1847. Jutro, 20:00. Załóż coś, co podkreśli te wspaniałe nogi, które podziwiam cały popołudnie. Ledwo mogę się skupić, wiedząc co nadchodzi.

Czuję gulę w gardle, gdy Scarlett przechwytuje mnie przy piwniczce na wino, jej ciemne loki niemal drżą z frustracji.

"Zaraz kogoś zamorduję," syczy. "Ta kobieta przy stole dwunastym to kompletna lodowa królowa. Próbowałam trzy razy porozmawiać z nią o winie, a ona nawet nie przyznała, że istnieję."

"Która kobieta?" Przeszukuję wzrokiem salę.

"Przyszła z Heinrichem Voglerem, austriackim winiarzem, któremu próbujemy się przypodobać od miesięcy. Jeśli jej nie zaimponuję, tracimy szansę na jego ekskluzywne roczniki."

Namierzam ową kobietę — elegancka brunetka, na oko trzydziestolatka, obwieszona brylantami.

Ale gdy gość dwa stoliki dalej upuszcza kieliszek szampana, a trzask sprawia, że wszyscy w pobliżu odruchowo się wzdrygają, ona w ogóle nie reaguje.

O.

"Scarlett, nie sądzę, żeby była niegrzeczna," mówię powoli. "Myślę, że jest głucha."

"Co? Nie, to niemożliwe. Odpowiadała mężowi wcześniej, a gospodarz mówił, że doskonale rozumiała menu, kiedy przyszli."

"Odczytywanie mowy z ust. Zobacz, jak patrzy na twarze zamiast słuchać głosów." Dotykam ramienia Scarlett. "Pozwól, że spróbuję czegoś."

Podchodzę do stołu, ustawiając się bezpośrednio na linii wzroku kobiety. Gdy jej ciemne oczy spotykają moje, unoszę ręce i ostrożnie pokazuję znaki.

"Dobry wieczór. Nazywam się Raegan, jestem sous chefem w Lumière. Czy chciałaby pani poznać dzisiejsze propozycje win do kolacji?"

Twarz kobiety całkowicie się zmienia—najpierw zaskoczenie, potem radość, a potem jej dłonie błyskawicznie odpowiadają.

„Znasz język migowy?” Jej ruchy są płynne, wyćwiczone. „Tak, proszę, opowiedz mi wszystko o winach. Mój mąż będzie pod wrażeniem, że naprawdę biorę udział! Byłam przekonana, że nikt tutaj nie będzie rozumiał. Nie chciałam obciążać personelu moimi ograniczeniami…”

„To żaden kłopot. Moja siostra jest głucha, więc migam od dziecka.”

Wskazuję na Scarlett, która obserwuje naszą wymianę spojrzeń z szeroko otwartymi oczami.

„Moja koleżanka z przyjemnością porozmawia z panią o doborze win. Jeśli pani pozwoli, mogę tłumaczyć.”

Przez następne piętnaście minut ułatwiam rozmowę, która zamienia frustrację Scarlett w triumf. Po licznych podziękowaniach wymykam się, by znów sprawdzić telefon.

Może Armand odwołał? Może umarł? Dziewczyna może pomarzyć…

Wtedy ktoś odzywa się tuż za moimi plecami. „To było piękne.”

Podskakuję tak gwałtownie, że telefon wypada mi z ręki. Z brzękiem ląduje na płytkach ekranem do góry, wiadomość od Armanda świeci oskarżycielsko w przyciemnionym świetle.

Kobe schyla się, by go podnieść, zanim zdążę zareagować.

Moje serce zamiera. Czas krystalizuje się w jeden, przerażający moment, kiedy patrzę, jak jego bursztynowe oczy przesuwają się po ekranie.

„Cholera, przepraszam.” Po prostu prostuje się, odwraca telefon ekranem do dołu w dłoni i podaje mi go z uśmiechem, w którym nie ma ani śladu jego zwykłych żartów. „Nie chciałem cię przestraszyć.”

Czy widział? O Boże, czy on widział wiadomość Armanda o tym, jak chce mnie rozebrać?

„Wszystko w porządku?” Zbliża się, przyglądając się mojej twarzy. „Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.”

„Tylko się przestraszyłam. Długi dzień.”

„Jasne.” Milknie na chwilę, po czym: „To, co zrobiłaś tam… z miganiem. To było niesamowite. Nie tylko pomogłaś przy obsłudze — przywróciłaś tej kobiecie godność.”

Jego głos staje się poważny, co prawie nigdy się nie zdarza.

„Pani Vogler od lat nie rozmawiała z nikim na żadnym wydarzeniu. Jej mąż powiedział Jaredowi, że od wypadku, w którym straciła słuch, jest wycofana.”

„Po prostu zauważyłam, że nie reaguje na dźwięki.” Mój głos brzmi zduszony. „Każdy by tak postąpił.”

„Nie każdy zna język migowy.”

Podchodzi jeszcze bliżej, na tyle, że czuję zapach sandałowca i czegoś wyjątkowo jego.

„Jesteś niezwykła, Rae. Sposób, w jaki widzisz ludzi, jak przewidujesz ich potrzeby, zanim o nie poproszą. A wina Heinricha Voglera będą w naszej karcie dzięki tobie.”

Kobe przez chwilę patrzy mi prosto w oczy — ta chwila ciągnie się w nieskończoność — po czym odchodzi. Zostawia mnie przyciśniętą do ściany, próbującą sobie przypomnieć, jak się oddycha.

„O ja pierdolę.”

Scarlett pojawia się nagle, jakby przywołał ją zapach napięcia seksualnego.

„Widziałaś to? Ten sposób, w jaki Kobe na ciebie patrzył? Jakbyś była pięciodaniowym posiłkiem, a on pościł przez miesiąc?”

„Letty, proszę, nie zaczynaj…”

„I szef Maxwell!” Łapie mnie za ramię i obraca w stronę sali. „Patrzy na ciebie przez całą noc, jakby planował albo twoje morderstwo, albo ślub — nie wiem, które. A Jared prawie wpadł na kolumnę, bo gapił się na twój tyłek, kiedy pochylałaś się nad stołem dwunastym.”

„To nie tak.”

„Naprawdę?”

Podążam za jej spojrzeniem wbrew własnemu rozsądkowi.

Ma rację. Trzy pary oczu z trzech różnych stron, wszystkie skupione na mnie z taką intensywnością, że aż skóra robi się za ciasna.

„Dziewczyno,” Scarlett szepcze. „Co ty ZROBIŁAŚ?”

Jeszcze nic.

Ale za dwadzieścia cztery godziny zrobię coś, co sprawi, że nie będę godna żadnego z nich.

„W końcu się do któregoś z nich zbliżyłaś?” domaga się Scarlett. „Posłuchałaś mojej rady i pokazałaś im, co tracą?”

„Pewnie tylko upewniają się, że znów czegoś nie spieprzę,” udaje mi się powiedzieć. „Po wczorajszych katastrofach.”

„Jasne.” Przewraca oczami. „Patrzą na ciebie jak wygłodniałe wilki, bo są zaniepokojeni twoimi umiejętnościami krojenia.”

„Jesteś nienormalna.” Mój głos drży. „Oni się mną nie interesują, Scarlett. Tacy faceci nie chcą takich kobiet jak ja.”

Ale nawet wypowiadając te słowa, zerkam na salę.

Trzy pary oczu spotykają moje równocześnie, każde spojrzenie waży tyle, że aż kolana chcą się pode mną ugiąć.

I po raz pierwszy nie jestem pewna, która z nas naprawdę jest nienormalna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Taste of You

The Taste of You

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa