passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Taste of You - Rozdział #7 - autor itsvlada

The Taste of You

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Rankiem, w dniu kolacji Police Benevolent Association, Maxwell i ja poruszamy się podczas ostatnich przygotowań jakbyśmy układali balet.

Gdyby tylko balet polegał na przenoszeniu czterdziestu funtów fileta z soli i próbach nie myślenia o jego dłoniach na moich wczoraj wieczorem.

Nie wspomnieliśmy o zeszłej nocy. Ani o tym, jak przywarł do mnie. Ani o tym, jak jego głos obniżył się o trzy oktawy, gdy „uczył” mnie ubijać.

Ani o tym, jak prawie—

"Dobra robota, Delacroix."

O mało nie upuściłam noża. Szef kuchni Maxwell Ravencroft właśnie mnie pochwalił.

Za dnia. Gdzie inni ludzie mogli to usłyszeć.

"Ja... dziękuję, Szefie."

Kiwnął głową, szczęka napięta, po czym odsunął się ode mnie, jakbym była radioaktywna.

Ale łapię go na tym, że obserwuje mnie w odbiciu od półki serwisowej, a moje serce robi to głupie potrójne uderzenie, które na pewno nie jest zgodne z medycyną.

Nie myśl o przytulaniu go. Nie myśl o rzuceniu się na niego jak koala z problemami z przywiązaniem.

Jesteś profesjonalistką. Profesjonalistką, która zaraz się sprzeda, ale jednak.

Wydarzenie zaczyna się o szóstej, a oczywiście Kobe pojawia się wcześniej, wchodząc do kuchni w smokingu, który kosztuje więcej niż moja roczna pensja.

"Ależ wyglądasz apetycznie," mówi, bursztynowe oczy przesuwają się po moim białym stroju jakby to była bielizna. "Jedzenie też wygląda dobrze."

"Panie Spencer, nie może pan być tutaj podczas—"

"Kobe." Opiera się o mój blat, podkradając pomidora koktajlowego z mojej mise en place. "Ile razy musimy to jeszcze wałkować? Mówisz do mnie Kobe, nie kradnę ci wszystkich pomidorów. Wszyscy wygrywają."

"To do dekoracji."

"Teraz są dla mnie." Wrzuca kolejnego do ust, szczerząc się. "Wyglądasz na spiętą. Potrzebujesz masażu? Mam doskonałe ręce. Zapytaj kogo chcesz. A właściwie nie pytaj. Ale zaufaj mi."

"Powinnam sprawdzić deser przy stole siódmym," mamroczę, wycofując się, zanim zobaczy, jak bardzo mnie rozstroił.

Czy to normalne, że tak bardzo pragnę trzech różnych mężczyzn? Czy jestem zepsuta? Czy to właśnie się dzieje, gdy za długo oszczędza się dziewictwo—odsetki się kumulują i nagle chcesz wszystkich?

Sala zapełnia się śmietanką Nowego Jorku i od razu zauważam Armanda—srebrzyste włosy lśniące, te kalkulujące oczy przeszywające salę, jakby kupował dusze.

Chowam się za filarem, zanim mnie zobaczy, ale telefon w kieszeni zaczyna wibrować.

Armand: The Plaza. Apartament 1847. Jutro, 20:00. Załóż coś, co podkreśli te wspaniałe nogi, które podziwiam cały popołudnie. Ledwo mogę się skupić, wiedząc co nadchodzi.

Czuję gulę w gardle, gdy Scarlett przechwytuje mnie przy piwniczce na wino, jej ciemne loki niemal drżą z frustracji.

"Zaraz kogoś zamorduję," syczy. "Ta kobieta przy stole dwunastym to kompletna lodowa królowa. Próbowałam trzy razy porozmawiać z nią o winie, a ona nawet nie przyznała, że istnieję."

"Która kobieta?" Przeszukuję wzrokiem salę.

"Przyszła z Heinrichem Voglerem, austriackim winiarzem, któremu próbujemy się przypodobać od miesięcy. Jeśli jej nie zaimponuję, tracimy szansę na jego ekskluzywne roczniki."

Namierzam ową kobietę — elegancka brunetka, na oko trzydziestolatka, obwieszona brylantami.

Ale gdy gość dwa stoliki dalej upuszcza kieliszek szampana, a trzask sprawia, że wszyscy w pobliżu odruchowo się wzdrygają, ona w ogóle nie reaguje.

O.

"Scarlett, nie sądzę, żeby była niegrzeczna," mówię powoli. "Myślę, że jest głucha."

"Co? Nie, to niemożliwe. Odpowiadała mężowi wcześniej, a gospodarz mówił, że doskonale rozumiała menu, kiedy przyszli."

"Odczytywanie mowy z ust. Zobacz, jak patrzy na twarze zamiast słuchać głosów." Dotykam ramienia Scarlett. "Pozwól, że spróbuję czegoś."

Podchodzę do stołu, ustawiając się bezpośrednio na linii wzroku kobiety. Gdy jej ciemne oczy spotykają moje, unoszę ręce i ostrożnie pokazuję znaki.

"Dobry wieczór. Nazywam się Raegan, jestem sous chefem w Lumière. Czy chciałaby pani poznać dzisiejsze propozycje win do kolacji?"

Twarz kobiety całkowicie się zmienia—najpierw zaskoczenie, potem radość, a potem jej dłonie błyskawicznie odpowiadają.

„Znasz język migowy?” Jej ruchy są płynne, wyćwiczone. „Tak, proszę, opowiedz mi wszystko o winach. Mój mąż będzie pod wrażeniem, że naprawdę biorę udział! Byłam przekonana, że nikt tutaj nie będzie rozumiał. Nie chciałam obciążać personelu moimi ograniczeniami…”

„To żaden kłopot. Moja siostra jest głucha, więc migam od dziecka.”

Wskazuję na Scarlett, która obserwuje naszą wymianę spojrzeń z szeroko otwartymi oczami.

„Moja koleżanka z przyjemnością porozmawia z panią o doborze win. Jeśli pani pozwoli, mogę tłumaczyć.”

Przez następne piętnaście minut ułatwiam rozmowę, która zamienia frustrację Scarlett w triumf. Po licznych podziękowaniach wymykam się, by znów sprawdzić telefon.

Może Armand odwołał? Może umarł? Dziewczyna może pomarzyć…

Wtedy ktoś odzywa się tuż za moimi plecami. „To było piękne.”

Podskakuję tak gwałtownie, że telefon wypada mi z ręki. Z brzękiem ląduje na płytkach ekranem do góry, wiadomość od Armanda świeci oskarżycielsko w przyciemnionym świetle.

Kobe schyla się, by go podnieść, zanim zdążę zareagować.

Moje serce zamiera. Czas krystalizuje się w jeden, przerażający moment, kiedy patrzę, jak jego bursztynowe oczy przesuwają się po ekranie.

„Cholera, przepraszam.” Po prostu prostuje się, odwraca telefon ekranem do dołu w dłoni i podaje mi go z uśmiechem, w którym nie ma ani śladu jego zwykłych żartów. „Nie chciałem cię przestraszyć.”

Czy widział? O Boże, czy on widział wiadomość Armanda o tym, jak chce mnie rozebrać?

„Wszystko w porządku?” Zbliża się, przyglądając się mojej twarzy. „Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.”

„Tylko się przestraszyłam. Długi dzień.”

„Jasne.” Milknie na chwilę, po czym: „To, co zrobiłaś tam… z miganiem. To było niesamowite. Nie tylko pomogłaś przy obsłudze — przywróciłaś tej kobiecie godność.”

Jego głos staje się poważny, co prawie nigdy się nie zdarza.

„Pani Vogler od lat nie rozmawiała z nikim na żadnym wydarzeniu. Jej mąż powiedział Jaredowi, że od wypadku, w którym straciła słuch, jest wycofana.”

„Po prostu zauważyłam, że nie reaguje na dźwięki.” Mój głos brzmi zduszony. „Każdy by tak postąpił.”

„Nie każdy zna język migowy.”

Podchodzi jeszcze bliżej, na tyle, że czuję zapach sandałowca i czegoś wyjątkowo jego.

„Jesteś niezwykła, Rae. Sposób, w jaki widzisz ludzi, jak przewidujesz ich potrzeby, zanim o nie poproszą. A wina Heinricha Voglera będą w naszej karcie dzięki tobie.”

Kobe przez chwilę patrzy mi prosto w oczy — ta chwila ciągnie się w nieskończoność — po czym odchodzi. Zostawia mnie przyciśniętą do ściany, próbującą sobie przypomnieć, jak się oddycha.

„O ja pierdolę.”

Scarlett pojawia się nagle, jakby przywołał ją zapach napięcia seksualnego.

„Widziałaś to? Ten sposób, w jaki Kobe na ciebie patrzył? Jakbyś była pięciodaniowym posiłkiem, a on pościł przez miesiąc?”

„Letty, proszę, nie zaczynaj…”

„I szef Maxwell!” Łapie mnie za ramię i obraca w stronę sali. „Patrzy na ciebie przez całą noc, jakby planował albo twoje morderstwo, albo ślub — nie wiem, które. A Jared prawie wpadł na kolumnę, bo gapił się na twój tyłek, kiedy pochylałaś się nad stołem dwunastym.”

„To nie tak.”

„Naprawdę?”

Podążam za jej spojrzeniem wbrew własnemu rozsądkowi.

Ma rację. Trzy pary oczu z trzech różnych stron, wszystkie skupione na mnie z taką intensywnością, że aż skóra robi się za ciasna.

„Dziewczyno,” Scarlett szepcze. „Co ty ZROBIŁAŚ?”

Jeszcze nic.

Ale za dwadzieścia cztery godziny zrobię coś, co sprawi, że nie będę godna żadnego z nich.

„W końcu się do któregoś z nich zbliżyłaś?” domaga się Scarlett. „Posłuchałaś mojej rady i pokazałaś im, co tracą?”

„Pewnie tylko upewniają się, że znów czegoś nie spieprzę,” udaje mi się powiedzieć. „Po wczorajszych katastrofach.”

„Jasne.” Przewraca oczami. „Patrzą na ciebie jak wygłodniałe wilki, bo są zaniepokojeni twoimi umiejętnościami krojenia.”

„Jesteś nienormalna.” Mój głos drży. „Oni się mną nie interesują, Scarlett. Tacy faceci nie chcą takich kobiet jak ja.”

Ale nawet wypowiadając te słowa, zerkam na salę.

Trzy pary oczu spotykają moje równocześnie, każde spojrzenie waży tyle, że aż kolana chcą się pode mną ugiąć.

I po raz pierwszy nie jestem pewna, która z nas naprawdę jest nienormalna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Paczka przychodzi w piątkowy poranek jak groźba owinięta w bibułkę.

Stoję w swojej sypialni, trzymając w rękach coś, co Armand nazywa „bielizną”, ale wygląda raczej jak zestaw startowy do złożenia dziewiczej ofiary.

Biała koronka tak przezroczysta, że to właściwie tylko sugestia. Ramiączka zaprojektowane, by podkreślać, a nie zakrywać. Stringi, które są dosłownie tylko nicią dentystyczną z manią wielkości. Dołączona notatka sprawia, że mam ochotę wykąpać się w wybielaczu:

Załóż to. Chcę cię rozpakować osobiście. – A

Jasna cholera. Całe to gówno.

Wpycham te obraźliwe strzępy z powrotem do pudełka i chowam je pod łóżko, jakby to były radioaktywne odpady. Które, mówiąc emocjonalnie, tak naprawdę są.

Elsie tego potrzebuje, powtarzam sobie po raz tysięczny. Elsie tego potrzebuje bardziej, niż ty potrzebujesz swojej godności, bardziej, niż twoja pierwsza raz miałby coś znaczyć.

Dzień rozciąga się przede mną jak wyrok, który muszę odsiedzieć.

Nie mogę jeść. Nie mogę się skupić. Nie mogę myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, co na mnie czeka.

Za każdym razem, gdy zamykam oczy, widzę wyrachowany uśmiech Armanda, czuję jego wzrok przesuwający się po moim ciele, jakbym była towarem, który już kupił.

Elsie tego potrzebuje. Elsie tego potrzebuje. Elsie tego potrzebuje.

Ta mantra niesie mnie przez całą zmianę, przez przebranie się w kucharską biel, przez niekończącą się pracę przygotowawczą, która zwykle mnie uspokaja. Ale dziś moje ręce nie przestają się trząść, a nóż wydaje się obcy w moim uchwycie.

Restauracja jest jak na piątek wyjątkowo cicha. Żadnych dużych rezerwacji, żadnych chaotycznych tłumów, żadnych błogosławionych rozproszeń od odliczania tykającego mi w głowie.

– Delacroix.

Głos Maxwella przecina moją spiralę myśli jak gorący nóż masło. Stoi w drzwiach swojego biura, wygląda jak grzech w kucharskiej bieli, jego szare oczy pozostają nieczytelne.

– Potrzebuję twojego podniebienia. Nowa karta deserów. Teraz.

Idę za nim do jego nieskazitelnego gabinetu, boleśnie świadoma, jak ciasno się robi, gdy oboje jesteśmy w środku. Na jego biurku w równych rzędach poukładane są różne desery, każdy to małe dzieło sztuki.

– Spróbuj wszystkiego – rozkazuje, gestem wskazując całość. – Powiedz mi, co działa, a co nie. Potrzebuję szczerej opinii, nie pochlebstw.

Pierwsza łyżka to ciemna czekolada z wiśnią i dymem, a jęk, który mi się wymyka, jest wręcz nieprzyzwoity.

Całe ciało Maxwella sztywnieje.

– Jeszcze raz – mówi szorstko, jego głos staje się niższy o oktawę. – Powiedz mi dokładnie, co czujesz. Każdą nutę, każdą warstwę.

Sam podnosi następną łyżkę, a mój mózg się zawiesza, gdy przykłada ją do moich ust. Jego wzrok jest utkwiony w moich wargach, gdy zamykam się wokół metalu, a powietrze między nami staje się elektryczne.

– Kardamon – szepczę, gdy przetrawiam eksplozję smaku na języku. – I coś kwiatowego pod spodem — róża, chyba? Słodycz idealnie równoważy przyprawę.

– Dobry smak. – Jego ciemne spojrzenie zatrzymuje się na mojej dolnej wardze. – Masz wyjątkową intuicję, Delacroix. Zawsze tak uważałem.

Trzeci deser to dekonstrukcja tiramisu, warstwy mascarpone i nasączonych espresso biszkoptów ułożone jak przewrócone domino. Gdy próbuję, krem zostaje mi w kąciku ust.

Próbuję go znaleźć językiem, a Maxwell wydaje z siebie dźwięk, jakby dostał pięścią w klatkę piersiową.

– Nie ruszaj się – rozkazuje, ledwo się kontrolując.

Jego kciuk sięga i ściera krem, szorstka poduszka palca sunie po mojej skórze. Potem – nie odrywając ode mnie wzroku – wkłada go do ust.

Jego kciuk jeszcze raz sięga, z niepokojącą powolnością ściera krem z mojej wargi. Utrzymując kontakt wzrokowy, który pali mnie do żywego, unosi kciuk do ust i... oblizuje go do czysta.

Święta Matko Boska.

Moja bielizna spala się sama z siebie, a powietrze między nami eksploduje.

Ściskam krawędź jego biurka tak mocno, że bolą mnie knykcie, a on patrzy na mnie tak — albo to tylko moja wyobraźnia — jakby chciał zrzucić wszystko z tej powierzchni i pokazać mi dokładnie, czego brakowało mi przez dwadzieścia cztery lata.

Każde zakończenie nerwowe w moim ciele jednocześnie się zapala.

Chcę wspiąć się na niego jak na drzewo. Chcę wplątać palce w te kruczoczarne włosy, o których śniłam, żeby ściskać je między nogami. Chcę poczuć te przedramiona, o których fantazjowałam, przyciskające mnie do tego właśnie biurka i—

– Przeszkadzam w czymś?

Głos Jareda rozbija tę chwilę jak szkło.

Odwracam się gwałtownie w stronę drzwi, a moje policzki płoną winą, której nie potrafię logicznie wyjaśnić. Stoi tam w drogim garniturze, burzowoniebieskie oczy przesuwają się między mną a Maxwellem z wyrazem, którego nie mogę odczytać.

Jak długo tam stał? Ile widział?

A co gorsza — dlaczego chcę, żeby ten błysk ciemnego ognia w jego oczach był zazdrością?

„Kończymy degustację”, mówi Maxwell gładko, chociaż mięsień w jego szczęce drga. „Czego potrzebujesz?”

„Raegan.” Burzowoniebieskie oczy Jareda zatrzymują się na moich. „Do mojego gabinetu. Natychmiast.”

To nie prośba. To nawet nie są do końca słowa. To czyste polecenie i moje zdradzieckie ciało reaguje, jakby pociągnął za sznurek.

Idę za nim korytarzem na nogach jak z galarety, obserwując, jak jego ramiona napinają się pod powierzchnią... czegoś ledwo powstrzymywanego. Gniewu? Zazdrości? Pragnienia, żeby rzucić mną o ścianę?

Proszę, niech to będzie ta trzecia opcja.

Zamyka drzwi do gabinetu z wyraźną kontrolą, a potem robi coś, co powinno być nielegalne: jednym płynnym ruchem zdejmuje marynarkę, odsłaniając koszulę, która zdecydowanie została uszyta po to, by ogłupiać kobiety.

Następnie podwija rękawy.

Kurwa.

Przedramiona. Opalone, silne przedramiona z odrobiną owłosienia, od którego robi mi się słabo. Zegarek, który kosztuje więcej niż całe moje życie. Dłonie, które mogłyby zarówno podpisywać milionowe kontrakty, jak i sprawić, że zapomnę, jak się nazywam.

„Armand Beaumont”, mówi, a moja krew zamienia się w lód. „Zainteresował się tobą.”

O Boże, on wie.

Wie wszystko. Wie, że zaraz—

„Pytał o twoje doświadczenie jako szefowej kuchni, o twoje pochodzenie, aspiracje zawodowe. Widziałem też, jak dał ci swoją wizytówkę na gali.”

Jared opiera się o biurko, krzyżując ramiona, bicepsy napinają się pod koszulą w sposób, który powinien mieć naklejkę z ostrzeżeniem.

„Zamierzasz nas opuścić, Raegan? Złożył ci lepszą ofertę?”

„Nie! Boże, nie. Nigdy bym...” Ulga zalewa mnie tak szybko, że prawie się śmieję. Lumière to... Wzięłam jego wizytówkę tylko z grzeczności wobec kogoś tak ważnego dla przyszłości restauracji.”

Jared przez dłuższą chwilę uważnie przygląda się mojej twarzy, po czym powoli kiwa głową.

„Dobrze. Bo nie chciałbym cię stracić, Raegan. Maxwell powiedział mi, jak pomogłaś zdobyć wina Heinricha Voglera przez jego żonę. Okazałaś się nieoceniona.”

„Wcześniej popełniłam błędy”, mówię, słowa wyrzucam z siebie zanim zdołam je powstrzymać. „Przepraszam za wszelkie kłopoty, które sprawiłam, i przysięgam, ta restauracja jest dla mnie niezwykle ważna. Nigdy nie pozwoliłabym, by cokolwiek z mojej winy negatywnie na nią wpłynęło.”

Nawet jeśli oznacza to spanie z inwestorem, myślę, ale nie mówię tego głośno.

„Nie masz za co przepraszać.” Głos Jareda łagodnieje w sposób, którego jeszcze nigdy nie słyszałam. „Widzę, jak bardzo oddana jesteś swojej pracy. Jak bardzo się starasz. Ile to miejsce dla ciebie znaczy.”

Odsuwa się od biurka i skraca dystans między nami.

Wstrzymuję oddech, gdy sięga dłonią i odgarnia mi kosmyk włosów za ucho, zatrzymując palce na moim policzku. Ten dotyk jest tak delikatny, tak nieoczekiwany u kogoś, kto zwykle zachowuje zawodowy dystans, że aż pieką mnie oczy od łez.

„Jesteś wyjątkowa, Raegan”, szepcze, patrząc mi w oczy z czułością, która ściska mi serce. „Mam nadzieję, że o tym wiesz. Jesteś błyskotliwa. Utalentowana. Piękna w sposób, który nie ma nic wspólnego z wyglądem, choć to...” przełyka ślinę, „...to też jest wyjątkowe.”

Chcę krzyczeć z radości, że mnie zauważył.

Chcę płakać z niemożliwości czegokolwiek między nami.

Wtedy Jared jakby uświadamia sobie, co robi, i gwałtownie się cofa, a na jego policzkach pojawia się rumieniec.

„Cholera. Przepraszam. Nie powinienem był— To było niestosowne z mojej strony, biorąc pod uwagę naszą zawodową relację, i ja…”

Mówi nagle zakłopotany, przeczesując dłonią miodowoblond włosy, rozczochrując się w sposób, który sprawia, że wygląda młodziej, bardziej bezbronnie.

„Przepraszam. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.”

Powstrzymuję uśmiech, widząc tę nową stronę Jareda—nie tylko rzadkie ciepło, ale autentyczne zagubienie. Jared Spencer, zawsze opanowany, zawsze mający wszystko pod kontrolą, teraz się potyka, bo dotknął moich włosów.

„W porządku”, szepczę, choć nic nie jest w porządku.

Za pięć godzin pozwolę Armandowi Beaumontowi zniszczyć wszystko, co ci mężczyźni kiedykolwiek mogli we mnie zobaczyć.

Ale gdy wychodzę z jego gabinetu i wracam do kuchni, uśmiech znika z moich warg.

Chciałabym, żeby wszystko było inaczej. Żeby nie była tylko prostą sous-chef, niedoświadczoną dziewicą z rozbitego domu, kimś niegodnym takich mężczyzn jak on.

Albo żeby on mógł być po prostu samotnym człowiekiem. Bez sławnego nazwiska, bez reputacji do obrony, bez narzeczonej czekającej w cieniu.

Ale życzenia nie opłacą operacji.

A za sześć godzin mam spotkanie, którego nie mogę przegapić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Pod koniec mojej zmiany prawie przekonałam samą siebie, że jestem psychicznie gotowa sprzedać się mniej atrakcyjnemu kuzynowi Szatana.

Prawie.

Za każdym razem, gdy wydaje mi się, że osiągnęłam zen i pogodzenie się z losem, Maxwell przechodzi obok, a moje jajniki organizują bunt.

Albo Jared pojawia się w moim polu widzenia, a mój mózg zaczyna w kółko grać "Careless Whisper".

Albo Kobe po prostu istnieje w mojej okolicy i zapominam, który jest rok.

Po odbiciu się na zegarze uciekam do tylnej alejki na, być może, ostatniego papierosa jako dziewica—co, wow, nie jest wydarzeniem, które ktoś wpisuje do swojego albumu—tylko po to, żeby zastać tam już Kobe.

Opiera się o ceglaną ścianę jak reklama Calvina Kleina, która zyskała świadomość.

Nie, nie możesz ich pragnąć. Dosłownie sprzedałaś swoje dziewictwo Creepy McCreepersonowi. Jesteś chodzącym filmem Lifetime, który tylko czeka, żeby się wydarzyć.

Dramatycznie klepię się po kieszeniach. "Cholera, zapomniałam papierosów."

"Proszę." Podaje mi swoją paczkę, a ten powalający dołeczek pojawia się na jego policzku. "Chyba że kłamałaś, żeby mnie uniknąć, w takim razie—auć."

Kurwa. Kurwa, kurwa, kurwa. "Nie..."

"Spokojnie, Rae. Nie gryzę." Jego bursztynowe oczy błyszczą w świetle latarni. "Chyba że grzecznie poprosisz."

Moja twarz zamienia się w reaktor jądrowy. On się śmieje i odpycha od ściany, wyciągając srebrną zapalniczkę z kieszeni. Płomień tańczy między nami, gdy ją odpala i osłania moją dłoń przed wiatrem.

"Proszę," mruczy, tak blisko, że czuję sandałowiec i coś ciemniejszego pod spodem. "Teraz jesteś mi winna rozmowę."

Biorę długi wdech, pozwalając dymowi wypełnić płuca i kupić mi trochę czasu. "O czym chcesz rozmawiać?"

"O tobie." Opiera się znów o ścianę, wypuszczając dym w sposób, który nie powinien być seksowny, a absolutnie jest. "Skąd się nauczyłaś tak znakować? Pani Vogler mówiła, że twoja płynność jest niezwykła."

Więc opowiedziałam mu o Elsie.

O operacji.

O latach odkładania każdego grosza, podczas gdy ona czeka, by usłyszeć świat.

Nie wspominam o tym, że nasza matka wszystko ukradła i że za około dziewięćdziesiąt minut mam za to zapłacić własnym ciałem.

"A ta operacja, o której wspomniałaś wcześniej?" Wyraz twarzy Kobe się zmienia, coś surowego miga w jego oczach. "Ta, na którą zbierasz?"

Moje palce zaciskają się na papierosie. "Implanty ślimakowe. Jest zabieg, który może prawie całkowicie przywrócić jej słuch. Czeka w kolejce od lat, ale w końcu mamy wyznaczony termin."

"Skąd miałaś pieniądze?" Jego pytanie brzmi swobodnie, ale oczy są czujne.

"Spadek po babci. I praca na każdej zmianie, w każdej pracy, jaką mogłam złapać od szesnastego roku życia. Dwa marzenia mnie napędzały—dać Elsie dar słyszenia i otworzyć kiedyś własną restaurację."

"Dobra dziewczynka," mruczy, a te dwa słowa robią z moim wnętrzem coś, co powinno być nielegalne. "Tak ciężko pracować, goniąc za marzeniami... i jednocześnie troszczyć się o wszystkich wokół. To naprawdę bezinteresowne."

"To po prostu to, co robi rodzina."

"Nie, nie robi." Podchodzi bliżej, a dystans między nami maleje, aż czuję ciepło bijące od jego ciała. "Większość ludzi nie poświęciłaby się tak. Większość ludzi jest samolubna."

"Jesteś samolubny?"

"Bardzo." Jego oczy zjeżdżają na moje usta. "Widzę rzeczy, których chcę, i je biorę. Bez przeprosin, bez żalu."

"A czego chcesz?"

Pytanie wyślizguje się, zanim zdążam się powstrzymać. Uśmiecha się szeroko, powoli i niebezpiecznie. "Niebezpieczne pytanie, Rae."

Gorąco zalewa mi policzki, zanim zdążę to powstrzymać. Jest tak blisko, że widzę złote drobinki w jego oczach, czuję zapach jego perfum zmieszany z dymem.

Jeden krok bliżej i się całujemy.

Jeden krok i—

"Rumienisz się." Jego głos staje się niższy, intymny. "Uwielbiam, kiedy to robisz. Cała twoja twarz rozświetla się tak, jakbyś skrywała sekrety, które aż palisz się, by wyznać."

"Powinnam iść," wypalam, cofając się i gasząc papierosa o cegłę.

"Pozwól, że cię odwiozę."

"Nie wracam do domu."

"Aha." Coś przemyka przez jego twarz—pojawia się i znika. "Do chłopaka? Szczęściarz, kimkolwiek jest."

"Nie..." Zaczynam zaprzeczać, po czym uświadamiam sobie, że to jest moja szansa.

Niech myśli, że mam chłopaka. Niech myśli, że jestem zajęta. To lepsze niż prawda.

Już kieruje się do drzwi. "Cóż, powiedz mu ode mnie—solidarność facetów i te sprawy—że lepiej, żeby dobrze cię traktował."

"Kobe."

Zatrzymuje się, ręka na klamce.

"Nie mam chłopaka."

Odwraca się, rzucając spojrzenie przez ramię, a ten złośliwy uśmiech powraca ze zdwojoną siłą. „Dobrze wiedzieć, Rae. Bardzo dobrze wiedzieć.”

***

Podróż windą w The Plaza wydaje się nie mieć końca. Każde piętro przybliża mnie do progu, którego już nigdy nie będę mogła cofnąć, a kiedy drzwi rozsuwają się w końcu, nogi ledwie mnie utrzymują.

Apartament jest pusty, gdy wchodzę. Tylko cisza i subtelny zapach świeżych kwiatów ułożonych na antycznym stole.

Ręce mi drżą, kiedy się rozbieram i wkładam białą koronkową nic, którą przysłał Armand. Stringi mogłyby równie dobrze być nicią dentystyczną. Biustonosz jest bardziej sugestią niż wsparciem.

Jedna noc. To tylko jedna noc.

Wtedy słyszę, jak drzwi pokoju się otwierają i zamykają, a niemal natychmiast po tym mój telefon wibruje z wiadomością.

Armand: Gdzie jesteś?

Ja: W łazience. Szykuję się.

Armand: Załóż szlafrok, kiedy wyjdziesz.

Wpatruję się w te słowa, aż zaczynają się rozmywać.

Oczywiście. Rozpakowywanie mnie jak pojebanego prezentu bożonarodzeniowego to zdecydowanie część jego pokręconej fantazji.

Owijam się hotelowym szlafrokiem, zaciskając pasek tak mocno, że pewnie zostaną ślady, i zmuszam się, by podejść do drzwi sypialni.

Po prostu otwórz te pieprzone drzwi, zanim stracisz odwagę.

Przechodzę do sypialni i cały mój świat wywraca się do góry nogami.

Bo tam, gdzie powinien czekać jeden drapieżnik, trzy przerażająco znajome sylwetki zajmują przestrzeń.

Moje kolana naprawdę się uginają.

Jared dominuje skórzany fotel jak król na tronie, burzowoniebieskie oczy wbite we mnie. Maxwell stoi przy oknie, podświetlony światłami miasta, a Kobe opiera się o daleką ścianę, ale zwykłe figlarne ciepło zniknęło, zastąpione czymś głodniejszym, ciemniejszym niż kiedykolwiek widziałam u niego.

U któregoś z nich.

To się nie dzieje. To halucynacja wywołana stresem. Mój mózg w końcu się złamał i—

„Co…” Mój głos łamie się, staje się wysoki i urywany. Ściskam szlafrok mocniej, jakby frotte mogło mnie ochronić przed nuklearną eksplozją, która zaraz wybuchnie w tym pokoju. „Co wy tu robicie? Jak w ogóle…?”

Cisza.

Nie odpowiadają. Po prostu patrzą .

Moje emocje zderzają się jak karambol — strach, wstyd, zamęt i, głęboko pod tym wszystkim, chora ekscytacja, że to oni .

Ci trzej mężczyźni, którzy prześladowali mnie w snach, stoją dokładnie tam, gdzie zamierzałam się upodlić dla czyjejś przyjemności.

Cisza się przeciąga.

I przeciąga.

I przeciąga, aż mam ochotę krzyknąć, żeby ją przerwać.

Wtedy Jared wstaje z fotela. Powoli, z namysłem. Każdy ruch obliczony tak, bym poczuła, jak bardzo jestem mała w tym ogromnym apartamencie, jak bardzo uwięziona, jak całkowicie zdana na ich łaskę.

Zbliża się jak pantera śledząca ranne zwierzę, wiedząc, że nie mam dokąd uciec. Każdy krok odbija się echem w ciszy, aż jest na tyle blisko, że muszę zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy.

Na tyle blisko, że widzę ciemne plamki w tych oczach, tańczące w przygaszonym świetle lampy jak ostrzeżenia, których powinnam była posłuchać.

„Przyszliśmy zabrać to, co nasze.”

Jego dłoń unosi się, a ja przestaję oddychać, gdy jego palce obejmują moją brodę, unosząc moją twarz do jego spojrzenia. Jego dotyk wypala się przez moją skórę jak znak, posyłając dreszcz elektryczności w dół kręgosłupa, gromadząc się nisko w brzuchu.

„Ale najpierw powiesz mi dokładnie, co tu robisz.” Jego kciuk muska moją dolną wargę i tonę — w jego zapachu, w jego bliskości. „Powiesz nam, co zamierzałaś pozwolić, żeby on ci zrobił.”

„To nie tak, jak myślisz…” szepczę, ale nawet ja słyszę, jak kłamstwo się sypie w moim głosie.

„To nas oświeć.” Ton Maxwella jest ostry jak brzytwa. „Bo z mojego punktu widzenia wygląda na to, że miałaś pozwolić temu sukinsynowi cię dotknąć.”

„Jak?” Mój głos załamuje się, jakbym znów miała trzynaście lat. „Jak w ogóle wiedzieliście?”

Kobe odrywa się od ściany, a temperatura w pokoju spada o dziesięć stopni.

„Twój telefon, Rae. Kiedy upuściłaś go w restauracji. Ekran był skierowany do góry jak jebany billboard reklamujący twoje kiepskie życiowe wybory.”

Podłoga chwieje się pod moimi stopami. „Widziałeś i nic nie powiedziałeś?”

„Chciałem dać ci szansę, żebyś powiedziała mi sama.” Jego głos delikatnie się łamie. „Myślałem, że może zaufasz nam na tyle, by poprosić o pomoc. Ale potem wspomniałaś, że nie wracasz do domu, i wiedziałem… Kurwa, wiedziałem , że to zrobisz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Taste of You

The Taste of You

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa