Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Jedna noc. Przyszłość twojej siostry.
Rzecz w tym, że nigdy nie traktowałam mojego dziewictwa jako jakiegoś moralnego wyżynienia. To nie była sprawa pierścienia czystości ani „czekania na ślub”. To było raczej jak... wyobraź sobie próbę umówienia się na przegląd stomatologiczny, kiedy pracujesz na trzech etatach i wychowujesz dziecko.
Seks po prostu ciągle spadał na liście priorytetów. Gdzieś pomiędzy „nauczyć się medytować” a „uporządkować szufladę na graty”.
Ale jest różnica między utratą dziewictwa z jakimś niezdarnym randkowiczem z Tindera, który uważa, że gra wstępna jest opcjonalna, a... tym .
Czy moja duma naprawdę jest więcej warta niż dobro Elsie?
To pytanie krąży bez końca. Ale teraz przetrwanie wymaga, abym zburzyła wszystko, czego dotąd strzegłam.
Jedna noc. Tylko tyle.
Jedna noc, a Elsie po raz pierwszy usłyszy twój głos i już na zawsze.
Drzwi naszego mieszkania otwierają się, zanim zdążę sięgnąć po klucze.
Twarz Elsie promienieje radością tak czystą, że mój serce zatrzymuje się w pół uderzenia. Jej dłonie szybują w powietrzu, znaki migają jeden za drugim w ekscytacji.
– Zrobiłam kolację! No, próbowałam zrobić kolację. Ale trzymałam się przepisu, którego mnie nauczyłaś, i myślę, że tym razem sos naprawdę smakuje dobrze.
Zmuszam usta do uśmiechu, migam: – Pachnie niesamowicie, ptaszyno.
– Chodź zobaczyć, chodź zobaczyć! Chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie w stronę naszej maleńkiej kuchni z entuzjazmem dziecka o połowę młodszego.
Stół nakryty jest naszymi niepasującymi talerzami, w środku migocze świeczka—jedna z tych tanich waniliowych z dolara. Ułożyła materiałowe serwetki, o których nie wiedziałam, że je mamy, poskładane w niedoskonałe trójkąty, które aż szczypią mnie w oczy.
Nad betonowym makaronem zaczyna wywód o nadchodzącej operacji, dłonie fruwają.
– Dobra, więc doktor Reeves najpierw pokazał mi te diagramy, jak działa implant. To szalone, Rae. Prawdziwa technologia, która trafia do głowy i tłumaczy fale dźwiękowe na impulsy elektryczne. Czułam się jak w filmie science fiction.
– I wszystko zrozumiałaś?
– Większość. Używał trudnych medycznych słów, ale kazałam mu tłumaczyć po ludzku. Uśmiecha się. – Powiedział, że mogę się rozpłakać, kiedy po raz pierwszy usłyszę twój głos. To dziwne?
Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć.
Mogę tylko patrzeć na pełną nadziei twarz mojej siostry, podczas gdy moje serce roztrzaskuje się na kawałki zbyt małe, by je kiedykolwiek poskładać.
– Nie – wykrztuszam, przechodząc na głos, bo dłonie odmawiają posłuszeństwa. – Wcale nie jest to dziwne.
Nie słyszy mnie, ale czyta z ust i uśmiecha się jeszcze szerzej.
– Jestem taka podekscytowana, nie mogę przestać myśleć o tym wszystkim, czego nareszcie doświadczę. Sięga przez stół i ściska moją dłoń. – Dziękuję, że to możliwe.
Odwzajemniam uścisk, mrugając, by powstrzymać łzy, których nie pozwolę sobie uronić.
– Jesteś moją młodszą siostrą, migam, gdy znów mogę się poruszyć. – Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
– Wiem, odpowiada migając. – To mnie czasem przeraża.
Mądre dziecko. Za mądre.
Kiedy Elsie idzie później spać, siedzę w ciemności z telefonem, kursor miga w pustym polu wiadomości, jakby ze mnie drwił.
Po prostu to zrób. Jak zrywanie plastra. Gdyby tym plastrem była twoja dusza. Elsie tego potrzebuje.
Zamykam oczy i piszę.
Ja: Akceptuję twoje warunki.
Odpowiedź przychodzi po sekundzie.
Armand Beaumont: Wiedziałem, że tak będzie. Jutro prześlę szczegóły. Dobranoc, panno Delacroix. Będzie ci potrzebny odpoczynek.
***
Następnego dnia w Lumière działam na mniej więcej dwóch komórkach mózgowych i obie wrzeszczą.
Spieprzyłam wszystko, czego dotknęłam. I przysięgam, Adrian patrzy na mnie z takim uśmieszkiem, jakby coś wiedział, ale jestem zbyt zrujnowana, żeby się tym przejmować.
Za każdym razem, gdy widzę Maxwella, Jareda albo Kobego, mój mózg podsuwa mi szczegółowe fantazje o tym, co zawsze sobie wyobrażałam—delikatne dotyki i rozpaczliwe pocałunki.
Zamiast tego oddam się mężczyźnie, od którego aż mnie mdli.
– KTO DO CHOLERY ZEPSUŁ CZTERDZIEŚCI FUNTÓW DORSZA DOVER?
Głos Maxwella przecina kuchnię jak piła motorowa masło. Wszyscy zamarzają w pół ruchu, noże w powietrzu, płomienie zapomniane.
– To miało być na jutrzejszą kolację Policyjnego Stowarzyszenia Pomocy. CZTERDZIEŚCI. KURWA. FUNTÓW. Przyprawione tak, że nadaje się tylko do śmieci!
Jego szare oczy omiatają linię kucharzy jak drapieżnik szukający ofiary i żołądek opada mi do butów.
Zanim zdążę się odezwać, odzywa się Adrian, pomocny jak nóż w plecy. – Delacroix odpowiadała dziś za dorsza i sosy macierzyste, Szefie.
Ten. Pojebany. Drań.
Wzrok Maxwella natychmiast pada na mnie i nigdy nie widziałam go tak wściekłego. Ani wtedy, gdy Jordan upuścił całą hotelową brytfannę demi-glace. Ani gdy nowy stażysta podpalił ręcznik.
To czysta, wyrafinowana furia.
"Masz jakiekolwiek, kurwa, pojęcie, co zrobiłaś?" Jego głos jest śmiertelnie cichy, co jest gorsze niż krzyk. "Kolacja jest jutro. Dwustu gości. Pierdolony burmistrz. Krytycy, którzy rozszarpaliby się nawzajem, byle tylko napisać, że podaliśmy gówno."
"Szefie, ja—"
"Zamknij się."
Podchodzi bliżej i nawet tonąc w panice, jakaś spaczoną część mojego mózgu rejestruje, jak wspaniale wygląda w swoim gniewie. Zaciśnięta szczęka ostra jak szkło, te szare oczy niemal płynne srebro, przedramiona napięte, gdy zaciska dłonie na biurku.
"Zniszczyłaś dziesięć godzin przygotowań." Każde słowo jest precyzyjne, zabójcze. "Zostajesz całą noc, jeśli trzeba, żeby to naprawić. I jeśli jeszcze raz coś spieprzysz, to koniec. Nie tylko tutaj — wszędzie, gdzie to się liczy."
Dlaczego to mnie podnieca? Co jest ze mną nie tak?
"Tak jest, Szefie."
"Zejdź mi z oczu."
Więc tak zrobiłam do końca dnia, a o północy w kuchni zostałam tylko ja i on.
Maxwell udaje, że robi inwentaryzację, ale przez ostatnią godzinę jego wzrok był cały czas na mnie. Przeszywa moją kucharską bluzę, śledzi ruchy moich rąk, zatrzymuje się na odsłoniętej skórze karku, gdy pochylam się nad redukcją.
Robię już czwarte podejście do beszamelu — w końcu gładki jak jedwab — gdy słyszę, że podchodzi. Włosy na karku stają mi dęba, zanim jeszcze się odezwie.
"Twoja technika jest zła." Jego głos brzmi inaczej. Niżej. Chrapliwiej.
"Mieszam zgodnie z ruchem wskazówek zegara, tak jak mnie uczyłeś."
"Nie." Jest już za mną, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło. "Nie mieszam."
"To pokaż mi." Słowa wymykają mi się z ust szeptem, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię.
Zbliża się jeszcze bardziej i nagle jest wszędzie. Jego klatka piersiowa dotyka moich pleców, twarda i ciepła. Jego perfumy mieszają się z zapachem masła, wina i testosteronu.
"Nadgarstek." Jego dłoń obejmuje moją na trzepaczce, palce wsuwają się między moje, poprawiając chwyt, i dosłownie przestaję oddychać. "Jesteś za bardzo spięta."
Jestem spięta, bo jesteś do mnie przyciśnięty i czuję każdy mięsień przez twoją kucharską bluzę.
"Tak?" Mój głos brzmi żałośnie zduszony.
"Nie." Drugą ręką łapie mnie w talii, poprawia moją postawę i prawie się uginam. "Całe ciało masz źle ustawione. Rozluźnij się."
Rozluźnić się? Otulasz mnie sobą i chcesz, żebym się ROZLUŹNIŁA?
Kciukiem gładzi wewnętrzną stronę mojego nadgarstka, prowadząc moją dłoń w wolnych, precyzyjnych okręgach. Jego oddech porusza moje włosy, usta są tak blisko ucha, że czuję ciepło.
"Lepiej," mamrocze i to słowo przeszywa mnie na wskroś. "Dalej. Powoli. Spokojnie. Nie przestawaj."
Nie mówimy o sosie.
Na pewno nie mówimy o sosie.
Jego dłoń nie schodzi z mojej, kontrolując rytm, a jego ciało zamyka mnie przy blacie. Czuję bicie jego serca na swoich plecach — szybkie, mocne, zupełnie niezgodne z opanowanym głosem.
Przez jedną nierealną chwilę myślę, że mnie odwróci. Przyprze do blatu. Pokaże mi, co znaczy dwa lata napięcia, gdy wreszcie pęka.
Ale cofa się nagle tak gwałtownie, że prawie się potykam.
"Kontynuuj sama." Jego głos jest zdarty, jakby płukał gardło żwirem. "Muszę... inwentaryzacja. Chłodnia."
Znika, a ja stoję tam, mieszając sos, podczas gdy moje ciało płonie od jego wyimaginowanych dotknięć, próbując sobie przypomnieć, jak być funkcjonującym człowiekiem.
Kończę wszystko w rekordowym tempie, napędzana nerwową energią i podnieceniem, które odbiera mi rozum. Gdy wychodzę na zewnątrz zaczerpnąć powietrza — i zdecydowanie nie na papierosa — on idzie za mną.
"To cię zabije."
Opiera się o ceglany mur, rękawy podwinięte, wygląda jak wszystko, czego nie mogę mieć.
"W dzisiejszych czasach wiele rzeczy może mnie zabić."
"Co się dzieje, Raegan?" Moje imię. Nigdy nie używa mojego imienia. "Jesteś lepsza niż większość szefów w tym mieście. Nie popełniasz takich błędów."
Powiedz mu. Powiedz mu wszystko.
"Kasa," mówię zamiast tego. "Rodzina. Takie sprawy, które wymagają więcej, niż mam."
Patrzy na mnie długo, jego szare oczy widzą wszystko, czego nie mówię.
"Cokolwiek zamierzasz zrobić," mówi cicho, podchodząc bliżej, "upewnij się, że warto."
Nie mogę. Ale nie mam wyboru.
"I przestań palić." Jego głos wraca do zwykłego Maxwella. "To rujnuje ci podniebienie."
Uśmiecham się mimo wszystko, bo pod całą tą intensywnością i murami naprawdę mu zależy. Co wszystko tylko pogarsza. Bo po jutrze, po Armandzie, nigdy nie będę wystarczająco czysta dla kogoś takiego jak Maxwell.
"Tak jest, Szefie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rankiem, w dniu kolacji Police Benevolent Association, Maxwell i ja poruszamy się podczas ostatnich przygotowań jakbyśmy układali balet.
Gdyby tylko balet polegał na przenoszeniu czterdziestu funtów fileta z soli i próbach nie myślenia o jego dłoniach na moich wczoraj wieczorem.
Nie wspomnieliśmy o zeszłej nocy. Ani o tym, jak przywarł do mnie. Ani o tym, jak jego głos obniżył się o trzy oktawy, gdy „uczył” mnie ubijać.
Ani o tym, jak prawie—
"Dobra robota, Delacroix."
O mało nie upuściłam noża. Szef kuchni Maxwell Ravencroft właśnie mnie pochwalił.
Za dnia. Gdzie inni ludzie mogli to usłyszeć.
"Ja... dziękuję, Szefie."
Kiwnął głową, szczęka napięta, po czym odsunął się ode mnie, jakbym była radioaktywna.
Ale łapię go na tym, że obserwuje mnie w odbiciu od półki serwisowej, a moje serce robi to głupie potrójne uderzenie, które na pewno nie jest zgodne z medycyną.
Nie myśl o przytulaniu go. Nie myśl o rzuceniu się na niego jak koala z problemami z przywiązaniem.
Jesteś profesjonalistką. Profesjonalistką, która zaraz się sprzeda, ale jednak.
Wydarzenie zaczyna się o szóstej, a oczywiście Kobe pojawia się wcześniej, wchodząc do kuchni w smokingu, który kosztuje więcej niż moja roczna pensja.
"Ależ wyglądasz apetycznie," mówi, bursztynowe oczy przesuwają się po moim białym stroju jakby to była bielizna. "Jedzenie też wygląda dobrze."
"Panie Spencer, nie może pan być tutaj podczas—"
"Kobe." Opiera się o mój blat, podkradając pomidora koktajlowego z mojej mise en place. "Ile razy musimy to jeszcze wałkować? Mówisz do mnie Kobe, nie kradnę ci wszystkich pomidorów. Wszyscy wygrywają."
"To do dekoracji."
"Teraz są dla mnie." Wrzuca kolejnego do ust, szczerząc się. "Wyglądasz na spiętą. Potrzebujesz masażu? Mam doskonałe ręce. Zapytaj kogo chcesz. A właściwie nie pytaj. Ale zaufaj mi."
"Powinnam sprawdzić deser przy stole siódmym," mamroczę, wycofując się, zanim zobaczy, jak bardzo mnie rozstroił.
Czy to normalne, że tak bardzo pragnę trzech różnych mężczyzn? Czy jestem zepsuta? Czy to właśnie się dzieje, gdy za długo oszczędza się dziewictwo—odsetki się kumulują i nagle chcesz wszystkich?
Sala zapełnia się śmietanką Nowego Jorku i od razu zauważam Armanda—srebrzyste włosy lśniące, te kalkulujące oczy przeszywające salę, jakby kupował dusze.
Chowam się za filarem, zanim mnie zobaczy, ale telefon w kieszeni zaczyna wibrować.
Armand: The Plaza. Apartament 1847. Jutro, 20:00. Załóż coś, co podkreśli te wspaniałe nogi, które podziwiam cały popołudnie. Ledwo mogę się skupić, wiedząc co nadchodzi.
Czuję gulę w gardle, gdy Scarlett przechwytuje mnie przy piwniczce na wino, jej ciemne loki niemal drżą z frustracji.
"Zaraz kogoś zamorduję," syczy. "Ta kobieta przy stole dwunastym to kompletna lodowa królowa. Próbowałam trzy razy porozmawiać z nią o winie, a ona nawet nie przyznała, że istnieję."
"Która kobieta?" Przeszukuję wzrokiem salę.
"Przyszła z Heinrichem Voglerem, austriackim winiarzem, któremu próbujemy się przypodobać od miesięcy. Jeśli jej nie zaimponuję, tracimy szansę na jego ekskluzywne roczniki."
Namierzam ową kobietę — elegancka brunetka, na oko trzydziestolatka, obwieszona brylantami.
Ale gdy gość dwa stoliki dalej upuszcza kieliszek szampana, a trzask sprawia, że wszyscy w pobliżu odruchowo się wzdrygają, ona w ogóle nie reaguje.
O.
"Scarlett, nie sądzę, żeby była niegrzeczna," mówię powoli. "Myślę, że jest głucha."
"Co? Nie, to niemożliwe. Odpowiadała mężowi wcześniej, a gospodarz mówił, że doskonale rozumiała menu, kiedy przyszli."
"Odczytywanie mowy z ust. Zobacz, jak patrzy na twarze zamiast słuchać głosów." Dotykam ramienia Scarlett. "Pozwól, że spróbuję czegoś."
Podchodzę do stołu, ustawiając się bezpośrednio na linii wzroku kobiety. Gdy jej ciemne oczy spotykają moje, unoszę ręce i ostrożnie pokazuję znaki.
"Dobry wieczór. Nazywam się Raegan, jestem sous chefem w Lumière. Czy chciałaby pani poznać dzisiejsze propozycje win do kolacji?"
Twarz kobiety całkowicie się zmienia—najpierw zaskoczenie, potem radość, a potem jej dłonie błyskawicznie odpowiadają.
„Znasz język migowy?” Jej ruchy są płynne, wyćwiczone. „Tak, proszę, opowiedz mi wszystko o winach. Mój mąż będzie pod wrażeniem, że naprawdę biorę udział! Byłam przekonana, że nikt tutaj nie będzie rozumiał. Nie chciałam obciążać personelu moimi ograniczeniami…”
„To żaden kłopot. Moja siostra jest głucha, więc migam od dziecka.”
Wskazuję na Scarlett, która obserwuje naszą wymianę spojrzeń z szeroko otwartymi oczami.
„Moja koleżanka z przyjemnością porozmawia z panią o doborze win. Jeśli pani pozwoli, mogę tłumaczyć.”
Przez następne piętnaście minut ułatwiam rozmowę, która zamienia frustrację Scarlett w triumf. Po licznych podziękowaniach wymykam się, by znów sprawdzić telefon.
Może Armand odwołał? Może umarł? Dziewczyna może pomarzyć…
Wtedy ktoś odzywa się tuż za moimi plecami. „To było piękne.”
Podskakuję tak gwałtownie, że telefon wypada mi z ręki. Z brzękiem ląduje na płytkach ekranem do góry, wiadomość od Armanda świeci oskarżycielsko w przyciemnionym świetle.
Kobe schyla się, by go podnieść, zanim zdążę zareagować.
Moje serce zamiera. Czas krystalizuje się w jeden, przerażający moment, kiedy patrzę, jak jego bursztynowe oczy przesuwają się po ekranie.
„Cholera, przepraszam.” Po prostu prostuje się, odwraca telefon ekranem do dołu w dłoni i podaje mi go z uśmiechem, w którym nie ma ani śladu jego zwykłych żartów. „Nie chciałem cię przestraszyć.”
Czy widział? O Boże, czy on widział wiadomość Armanda o tym, jak chce mnie rozebrać?
„Wszystko w porządku?” Zbliża się, przyglądając się mojej twarzy. „Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.”
„Tylko się przestraszyłam. Długi dzień.”
„Jasne.” Milknie na chwilę, po czym: „To, co zrobiłaś tam… z miganiem. To było niesamowite. Nie tylko pomogłaś przy obsłudze — przywróciłaś tej kobiecie godność.”
Jego głos staje się poważny, co prawie nigdy się nie zdarza.
„Pani Vogler od lat nie rozmawiała z nikim na żadnym wydarzeniu. Jej mąż powiedział Jaredowi, że od wypadku, w którym straciła słuch, jest wycofana.”
„Po prostu zauważyłam, że nie reaguje na dźwięki.” Mój głos brzmi zduszony. „Każdy by tak postąpił.”
„Nie każdy zna język migowy.”
Podchodzi jeszcze bliżej, na tyle, że czuję zapach sandałowca i czegoś wyjątkowo jego.
„Jesteś niezwykła, Rae. Sposób, w jaki widzisz ludzi, jak przewidujesz ich potrzeby, zanim o nie poproszą. A wina Heinricha Voglera będą w naszej karcie dzięki tobie.”
Kobe przez chwilę patrzy mi prosto w oczy — ta chwila ciągnie się w nieskończoność — po czym odchodzi. Zostawia mnie przyciśniętą do ściany, próbującą sobie przypomnieć, jak się oddycha.
„O ja pierdolę.”
Scarlett pojawia się nagle, jakby przywołał ją zapach napięcia seksualnego.
„Widziałaś to? Ten sposób, w jaki Kobe na ciebie patrzył? Jakbyś była pięciodaniowym posiłkiem, a on pościł przez miesiąc?”
„Letty, proszę, nie zaczynaj…”
„I szef Maxwell!” Łapie mnie za ramię i obraca w stronę sali. „Patrzy na ciebie przez całą noc, jakby planował albo twoje morderstwo, albo ślub — nie wiem, które. A Jared prawie wpadł na kolumnę, bo gapił się na twój tyłek, kiedy pochylałaś się nad stołem dwunastym.”
„To nie tak.”
„Naprawdę?”
Podążam za jej spojrzeniem wbrew własnemu rozsądkowi.
Ma rację. Trzy pary oczu z trzech różnych stron, wszystkie skupione na mnie z taką intensywnością, że aż skóra robi się za ciasna.
„Dziewczyno,” Scarlett szepcze. „Co ty ZROBIŁAŚ?”
Jeszcze nic.
Ale za dwadzieścia cztery godziny zrobię coś, co sprawi, że nie będę godna żadnego z nich.
„W końcu się do któregoś z nich zbliżyłaś?” domaga się Scarlett. „Posłuchałaś mojej rady i pokazałaś im, co tracą?”
„Pewnie tylko upewniają się, że znów czegoś nie spieprzę,” udaje mi się powiedzieć. „Po wczorajszych katastrofach.”
„Jasne.” Przewraca oczami. „Patrzą na ciebie jak wygłodniałe wilki, bo są zaniepokojeni twoimi umiejętnościami krojenia.”
„Jesteś nienormalna.” Mój głos drży. „Oni się mną nie interesują, Scarlett. Tacy faceci nie chcą takich kobiet jak ja.”
Ale nawet wypowiadając te słowa, zerkam na salę.
Trzy pary oczu spotykają moje równocześnie, każde spojrzenie waży tyle, że aż kolana chcą się pode mną ugiąć.
I po raz pierwszy nie jestem pewna, która z nas naprawdę jest nienormalna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Paczka przychodzi w piątkowy poranek jak groźba owinięta w bibułkę.
Stoję w swojej sypialni, trzymając w rękach coś, co Armand nazywa „bielizną”, ale wygląda raczej jak zestaw startowy do złożenia dziewiczej ofiary.
Biała koronka tak przezroczysta, że to właściwie tylko sugestia. Ramiączka zaprojektowane, by podkreślać, a nie zakrywać. Stringi, które są dosłownie tylko nicią dentystyczną z manią wielkości. Dołączona notatka sprawia, że mam ochotę wykąpać się w wybielaczu:
Załóż to. Chcę cię rozpakować osobiście. – A
Jasna cholera. Całe to gówno.
Wpycham te obraźliwe strzępy z powrotem do pudełka i chowam je pod łóżko, jakby to były radioaktywne odpady. Które, mówiąc emocjonalnie, tak naprawdę są.
Elsie tego potrzebuje, powtarzam sobie po raz tysięczny. Elsie tego potrzebuje bardziej, niż ty potrzebujesz swojej godności, bardziej, niż twoja pierwsza raz miałby coś znaczyć.
Dzień rozciąga się przede mną jak wyrok, który muszę odsiedzieć.
Nie mogę jeść. Nie mogę się skupić. Nie mogę myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, co na mnie czeka.
Za każdym razem, gdy zamykam oczy, widzę wyrachowany uśmiech Armanda, czuję jego wzrok przesuwający się po moim ciele, jakbym była towarem, który już kupił.
Elsie tego potrzebuje. Elsie tego potrzebuje. Elsie tego potrzebuje.
Ta mantra niesie mnie przez całą zmianę, przez przebranie się w kucharską biel, przez niekończącą się pracę przygotowawczą, która zwykle mnie uspokaja. Ale dziś moje ręce nie przestają się trząść, a nóż wydaje się obcy w moim uchwycie.
Restauracja jest jak na piątek wyjątkowo cicha. Żadnych dużych rezerwacji, żadnych chaotycznych tłumów, żadnych błogosławionych rozproszeń od odliczania tykającego mi w głowie.
– Delacroix.
Głos Maxwella przecina moją spiralę myśli jak gorący nóż masło. Stoi w drzwiach swojego biura, wygląda jak grzech w kucharskiej bieli, jego szare oczy pozostają nieczytelne.
– Potrzebuję twojego podniebienia. Nowa karta deserów. Teraz.
Idę za nim do jego nieskazitelnego gabinetu, boleśnie świadoma, jak ciasno się robi, gdy oboje jesteśmy w środku. Na jego biurku w równych rzędach poukładane są różne desery, każdy to małe dzieło sztuki.
– Spróbuj wszystkiego – rozkazuje, gestem wskazując całość. – Powiedz mi, co działa, a co nie. Potrzebuję szczerej opinii, nie pochlebstw.
Pierwsza łyżka to ciemna czekolada z wiśnią i dymem, a jęk, który mi się wymyka, jest wręcz nieprzyzwoity.
Całe ciało Maxwella sztywnieje.
– Jeszcze raz – mówi szorstko, jego głos staje się niższy o oktawę. – Powiedz mi dokładnie, co czujesz. Każdą nutę, każdą warstwę.
Sam podnosi następną łyżkę, a mój mózg się zawiesza, gdy przykłada ją do moich ust. Jego wzrok jest utkwiony w moich wargach, gdy zamykam się wokół metalu, a powietrze między nami staje się elektryczne.
– Kardamon – szepczę, gdy przetrawiam eksplozję smaku na języku. – I coś kwiatowego pod spodem — róża, chyba? Słodycz idealnie równoważy przyprawę.
– Dobry smak. – Jego ciemne spojrzenie zatrzymuje się na mojej dolnej wardze. – Masz wyjątkową intuicję, Delacroix. Zawsze tak uważałem.
Trzeci deser to dekonstrukcja tiramisu, warstwy mascarpone i nasączonych espresso biszkoptów ułożone jak przewrócone domino. Gdy próbuję, krem zostaje mi w kąciku ust.
Próbuję go znaleźć językiem, a Maxwell wydaje z siebie dźwięk, jakby dostał pięścią w klatkę piersiową.
– Nie ruszaj się – rozkazuje, ledwo się kontrolując.
Jego kciuk sięga i ściera krem, szorstka poduszka palca sunie po mojej skórze. Potem – nie odrywając ode mnie wzroku – wkłada go do ust.
Jego kciuk jeszcze raz sięga, z niepokojącą powolnością ściera krem z mojej wargi. Utrzymując kontakt wzrokowy, który pali mnie do żywego, unosi kciuk do ust i... oblizuje go do czysta.
Święta Matko Boska.
Moja bielizna spala się sama z siebie, a powietrze między nami eksploduje.
Ściskam krawędź jego biurka tak mocno, że bolą mnie knykcie, a on patrzy na mnie tak — albo to tylko moja wyobraźnia — jakby chciał zrzucić wszystko z tej powierzchni i pokazać mi dokładnie, czego brakowało mi przez dwadzieścia cztery lata.
Każde zakończenie nerwowe w moim ciele jednocześnie się zapala.
Chcę wspiąć się na niego jak na drzewo. Chcę wplątać palce w te kruczoczarne włosy, o których śniłam, żeby ściskać je między nogami. Chcę poczuć te przedramiona, o których fantazjowałam, przyciskające mnie do tego właśnie biurka i—
– Przeszkadzam w czymś?
Głos Jareda rozbija tę chwilę jak szkło.
Odwracam się gwałtownie w stronę drzwi, a moje policzki płoną winą, której nie potrafię logicznie wyjaśnić. Stoi tam w drogim garniturze, burzowoniebieskie oczy przesuwają się między mną a Maxwellem z wyrazem, którego nie mogę odczytać.
Jak długo tam stał? Ile widział?
A co gorsza — dlaczego chcę, żeby ten błysk ciemnego ognia w jego oczach był zazdrością?
„Kończymy degustację”, mówi Maxwell gładko, chociaż mięsień w jego szczęce drga. „Czego potrzebujesz?”
„Raegan.” Burzowoniebieskie oczy Jareda zatrzymują się na moich. „Do mojego gabinetu. Natychmiast.”
To nie prośba. To nawet nie są do końca słowa. To czyste polecenie i moje zdradzieckie ciało reaguje, jakby pociągnął za sznurek.
Idę za nim korytarzem na nogach jak z galarety, obserwując, jak jego ramiona napinają się pod powierzchnią... czegoś ledwo powstrzymywanego. Gniewu? Zazdrości? Pragnienia, żeby rzucić mną o ścianę?
Proszę, niech to będzie ta trzecia opcja.
Zamyka drzwi do gabinetu z wyraźną kontrolą, a potem robi coś, co powinno być nielegalne: jednym płynnym ruchem zdejmuje marynarkę, odsłaniając koszulę, która zdecydowanie została uszyta po to, by ogłupiać kobiety.
Następnie podwija rękawy.
Kurwa.
Przedramiona. Opalone, silne przedramiona z odrobiną owłosienia, od którego robi mi się słabo. Zegarek, który kosztuje więcej niż całe moje życie. Dłonie, które mogłyby zarówno podpisywać milionowe kontrakty, jak i sprawić, że zapomnę, jak się nazywam.
„Armand Beaumont”, mówi, a moja krew zamienia się w lód. „Zainteresował się tobą.”
O Boże, on wie.
Wie wszystko. Wie, że zaraz—
„Pytał o twoje doświadczenie jako szefowej kuchni, o twoje pochodzenie, aspiracje zawodowe. Widziałem też, jak dał ci swoją wizytówkę na gali.”
Jared opiera się o biurko, krzyżując ramiona, bicepsy napinają się pod koszulą w sposób, który powinien mieć naklejkę z ostrzeżeniem.
„Zamierzasz nas opuścić, Raegan? Złożył ci lepszą ofertę?”
„Nie! Boże, nie. Nigdy bym...” Ulga zalewa mnie tak szybko, że prawie się śmieję. Lumière to... Wzięłam jego wizytówkę tylko z grzeczności wobec kogoś tak ważnego dla przyszłości restauracji.”
Jared przez dłuższą chwilę uważnie przygląda się mojej twarzy, po czym powoli kiwa głową.
„Dobrze. Bo nie chciałbym cię stracić, Raegan. Maxwell powiedział mi, jak pomogłaś zdobyć wina Heinricha Voglera przez jego żonę. Okazałaś się nieoceniona.”
„Wcześniej popełniłam błędy”, mówię, słowa wyrzucam z siebie zanim zdołam je powstrzymać. „Przepraszam za wszelkie kłopoty, które sprawiłam, i przysięgam, ta restauracja jest dla mnie niezwykle ważna. Nigdy nie pozwoliłabym, by cokolwiek z mojej winy negatywnie na nią wpłynęło.”
Nawet jeśli oznacza to spanie z inwestorem, myślę, ale nie mówię tego głośno.
„Nie masz za co przepraszać.” Głos Jareda łagodnieje w sposób, którego jeszcze nigdy nie słyszałam. „Widzę, jak bardzo oddana jesteś swojej pracy. Jak bardzo się starasz. Ile to miejsce dla ciebie znaczy.”
Odsuwa się od biurka i skraca dystans między nami.
Wstrzymuję oddech, gdy sięga dłonią i odgarnia mi kosmyk włosów za ucho, zatrzymując palce na moim policzku. Ten dotyk jest tak delikatny, tak nieoczekiwany u kogoś, kto zwykle zachowuje zawodowy dystans, że aż pieką mnie oczy od łez.
„Jesteś wyjątkowa, Raegan”, szepcze, patrząc mi w oczy z czułością, która ściska mi serce. „Mam nadzieję, że o tym wiesz. Jesteś błyskotliwa. Utalentowana. Piękna w sposób, który nie ma nic wspólnego z wyglądem, choć to...” przełyka ślinę, „...to też jest wyjątkowe.”
Chcę krzyczeć z radości, że mnie zauważył.
Chcę płakać z niemożliwości czegokolwiek między nami.
Wtedy Jared jakby uświadamia sobie, co robi, i gwałtownie się cofa, a na jego policzkach pojawia się rumieniec.
„Cholera. Przepraszam. Nie powinienem był— To było niestosowne z mojej strony, biorąc pod uwagę naszą zawodową relację, i ja…”
Mówi nagle zakłopotany, przeczesując dłonią miodowoblond włosy, rozczochrując się w sposób, który sprawia, że wygląda młodziej, bardziej bezbronnie.
„Przepraszam. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.”
Powstrzymuję uśmiech, widząc tę nową stronę Jareda—nie tylko rzadkie ciepło, ale autentyczne zagubienie. Jared Spencer, zawsze opanowany, zawsze mający wszystko pod kontrolą, teraz się potyka, bo dotknął moich włosów.
„W porządku”, szepczę, choć nic nie jest w porządku.
Za pięć godzin pozwolę Armandowi Beaumontowi zniszczyć wszystko, co ci mężczyźni kiedykolwiek mogli we mnie zobaczyć.
Ale gdy wychodzę z jego gabinetu i wracam do kuchni, uśmiech znika z moich warg.
Chciałabym, żeby wszystko było inaczej. Żeby nie była tylko prostą sous-chef, niedoświadczoną dziewicą z rozbitego domu, kimś niegodnym takich mężczyzn jak on.
Albo żeby on mógł być po prostu samotnym człowiekiem. Bez sławnego nazwiska, bez reputacji do obrony, bez narzeczonej czekającej w cieniu.
Ale życzenia nie opłacą operacji.
A za sześć godzin mam spotkanie, którego nie mogę przegapić.
Przesuń w górę, aby kontynuować