passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Trap Of Ace - Rozdział #5 - autor Eva Zahan

The Trap Of Ace

/

Rozdział 5

Rozdział 3

Imię, które kiedyś wywoływało u mnie motyle w brzuchu, teraz tylko podsycało coś, co tliło się we mnie od lat. Nie chciałam już być nazywana tym imieniem.

"Nie sądziłem, że moja Różyczka może być na mnie zła tak długo," przeciągnął, podczas gdy ja milczałam, a jego oczy szukały czegoś na mojej twarzy. Moja Różyczka? Cokolwiek widzisz na mojej twarzy, Achillesie Valencian, nie znajdziesz tam piętnastoletniej siostry swojego najlepszego przyjaciela. Bo ona umarła tamtej nocy przez ciebie. A ironia polegała na tym, że to nawet nie była twoja wina.

"Nie nazywaj mnie tak!" Mój głos zabrzmiał jak warknięcie. Kiedy uniósł brew, próbowałam uspokoić nerwy. Nie mogłam pokazać mu swojego gniewu. I choć wydawało się to słuszne, on nie był niczemu winien. Nawet o tym nie wiedział.

"Ja... mam imię. I wolałabym, żeby mnie nim nazywano. Nie lubię, gdy ktoś zwraca się do mnie zdrobnieniami," wyjaśniłam.

Kącik jego ust uniósł się. "Znam twoje imię. Ale dla mnie zawsze będziesz Różyczką." Pochylił się, jego gorący oddech musnął płatek mojego ucha. "Choć ta moja Różyczka teraz rozkwitła w piękną różę."

Moje serce zadrżało. Echa przeszłości zabrzmiały w mojej głowie.

"Naprawdę?" Rozpromieniłam się jak choinka. "To znaczy, że się ze mną ożenisz?"

Przygryzł wargę, jego oczy rozbłysły rozbawieniem. "Przepraszam, Różyczko! Ale nie mogę."

"Dlaczego nie?" Wydęłam wargi.

"Bo to nie jest odpowiedni czas. Jesteś jeszcze taka młoda."

"To kiedy będzie odpowiedni czas?" Spojrzałam na niego z ogromną nadzieją.

"Kiedy z pączka róży przemienisz się w kwitnącą różę."

Drżący oddech opuścił moje usta, a ściskający ból przeszył moją pierś. Moje oczy zapiekły od zakazanych wspomnień. On... pamiętał? Ale wtedy przemknęły przede mną obrazy tamtej nocy. Gardło mi się ścisnęło, powodując, że zacisnęłam pięści.

Przełknęłam ślinę, czułam się jakby paliło mnie w środku. Potrzebowałam powietrza! Wysuwając się z jego ramion, odepchnęłam go. W jego oczach błysnęło zaskoczenie, a potem coś jak troska pojawiło się na jego twarzy. Nie chcąc tam dłużej zostać, odwróciłam się i odeszłam. Tak szybko, jak mogłam, nie robiąc sceny.

"Różyczko!" Zawołał za mną, jego głos był bliżej. Kątem oka zobaczyłam, jak Tobias podchodzi do niego, może żeby powstrzymać go przed podążaniem za mną.

"Em? Dokąd idziesz?" Ignorując pytanie Warnera, wybiegłam stamtąd i nie zatrzymałam się, dopóki nie znalazłam się w zaciszu wielkiego balkonu.

Łapiąc za balustradę, wdychałam zimne nocne powietrze. Na niebie wisiał półksiężyc, otoczony miliardami migoczących gwiazd. Mrugały do mnie, jakby drwiąc z moich żałosnych uczuć.

Samotna łza spłynęła po moim policzku, gdy chłodna bryza musnęła moją twarz. A potem pozwoliłam kolejnym popłynąć swobodnie. Łzom, które z powodzeniem powstrzymywałam przez lata.

Moja dłoń zacisnęła się na piersi, gdy poczułam ten sam ból, który czułam tamtej nocy. Jakby ktoś na nowo rozciął stare rany. Przygryzając mocno wargę, próbowałam powstrzymać te łzy. Siedem lat. Siedem cholernych lat! A ja wciąż opłakiwałam ból serca, który dostałam jako karę za moją głupotę.

Siedem lat, a wciąż fizycznie bolało mnie wspominanie tej straty. Wciąż bałam się spotkania z nim. Wciąż byłam tchórzem. Dlatego zabrałam ze sobą Warnera. Potrzebowałam wsparcia.

Wiedziałam, że tak czy inaczej, w ciągu tych dwóch tygodni będę musiała stanąć z nim twarzą w twarz. Próbowałam go unikać po tamtej nocy. Unikałam go jak zarazy.

Nawet jeśli czasami było to niemożliwe, zanim poszłam do liceum w innym mieście, nie patrzyłam na niego. Nie patrzyłam na jego twarz ani w jego oczy, bo wiedziałam, że jeśli popełnię błąd i spojrzę w górę, on to zobaczy. Zobaczy wszystko.

I odkryje, jaka byłam żałosna, wierząc w słowa, które powiedział dziewięcioletniemu naiwnemu dziecku, żeby nie złamać jej kruchego serca.

Myślałam, że zapomnę o nim, jeśli wyjadę. Więc wyjechałam do innego miasta. Myślałam, że jeśli będę spotykać się z innymi mężczyznami, zapomnę o nim. Więc spotykałam się z wieloma mężczyznami.

Jeśli się zahartuje, będę w stanie wymazać go ze wspomnień. Ale nie. Jedno spojrzenie i kilka zwykłych słów rzuciło mnie z powrotem tam, gdzie byłam lata temu. Wszystkie moje próby zawiodły.

"Dlaczego?" szepnęłam drżącym głosem. Dlaczego nie mogę po prostu ruszyć dalej? Po tych wszystkich latach, dlaczego to wciąż boli?

Pierdol się, Achillesie Valencian! Pierdol się za spieprznie mi życia!

Wytarłam twarz, gdy poczułam czyjąś obecność za sobą. Ktoś podsunął mi szklankę soku pomarańczowego.

"Daj mi chwilę, Warner. Za moment wrócę do środka."

"Przykro mi, ale nie jestem twoim chłopakiem. On bardzo dobrze bawi się z twoim bratem w środku." Gwałtownie odwróciłam głowę w jego stronę. Czy poszedł za mną?

Burzowe szare oczy były ciemne od... gniewu, zacieniona szczęka zaciśnięta. Jego grafitowy garnitur lśnił w świetle księżyca, gdy górował nade mną. Nawet po tych latach, przy moich stu sześćdziesięciu dwóch centymetrach, sięgałam tylko do jego szerokich ramion.

A sposób, w jaki wypowiedział słowo 'chłopak' ze złością, nie umknął mojej uwadze. Wcale mi się ten ton nie podobał.

"Dlaczego tu jesteś?" Cofnęłam się o krok. Jego bliska obecność mnie dusiła.

Pokonał dystans, który między nami stworzyłam, podając mi szklankę. "Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku."

Nie przyszedłeś zobaczyć mnie przez wszystkie te lata.

"Nie musisz się martwić o moje samopoczucie." Przejechałam wolną ręką po ramieniu, gdy chłodne powietrze musnęło moją nagą skórę.

Mięsień jego szczęki drgnął. Zdejmując marynarkę, zarzucił ją na moje ramiona. Próbowałam uciec od jego przytłaczającej obecności, ale przytrzymał mnie w miejscu i opatulił nią. Jego odurzający zapach wypełnił moje zmysły.

"Zawsze będę się martwić o twoje samopoczucie, Emerald. Nie mogę przestać, nawet gdybym chciał. I nie chcę."

"Dlaczego?" Spojrzałam w jego intensywne szare oczy. Jego ramiona wciąż mnie otaczały. Dlaczego się nie odsuwałam?

"Bo mi na tobie zależy."

Jak na młodszej siostrze? Gorycz podeszła mi do gardła.

"A dlaczego ci na mnie zależy?" zapytałam z goryczą w głosie.

Pochylając się, wtulił nos w moje włosy, wdychając mój zapach. Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie. Potem odsunął się i zajrzał w moją duszę, zerkając przelotnie na moje rozchylone usta.

"Zostawmy odpowiedź na inny dzień. Niech czas sam odsłoni to, co nieuniknione." Zakładając kosmyk za moje ucho, odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie tam stojącą. Zimną i zdezorientowaną.

Co miał na myśli mówiąc o nieuniknionym?

Cokolwiek, nie obchodziło mnie to. Spoglądając znowu w niebo, wzięłam głęboki oddech, żeby się uspokoić. Gdy poczułam się bardziej opanowana, powoli wróciłam do środka.

Znalazłam go u stóp wielkich schodów, rozmawiającego z łysym mężczyzną w średnim wieku. Ale jego oczy były zwrócone na mnie.

Odwracając wzrok, zatrzymałam przechodzącego kelnera. "Tak, proszę pani? Co podać?" Wskazał na różnorodne napoje na swojej tacy.

"Nic, ale potrzebuję, żebyś coś zrobił." Ściągnęłam marynarkę i podałam mu ją. "Czy mógłbyś zwrócić to panu Valencianowi? Zapomniał jej u mnie."

Kelner podążył za moim wzrokiem, a widząc napięcie jego szczęk, kolor odpłynął z jego twarzy. Niezdarnie manewrował tacą i marynarką w obu rękach. Zanim zdążył zaprotestować, podziękowałam mu i wyszłam.

Im dalej będę od niego i rzeczy z nim związanych, tym lepiej dla mnie.

"Em? Gdzie byłaś? Wszystko w porządku? Miałem już do ciebie iść, ale Tobias powiedział, żeby dać ci trochę czasu. Coś się stało?" Warner wypalił, gdy tylko mnie zobaczył, a stojący obok mój brat przyglądał mi się z troską.

Posłałam mu wymuszony uśmiech. "Nic się nie stało, wszystko w porządku. Nie martw się! Po prostu potrzebowałam świeżego powietrza."

Nie wyglądał na przekonanego, ale i tak kiwnął głową. To właśnie w nim lubiłam - nigdy nie zmuszał mnie do niczego, czego nie chciałam.

Kiedy poprosiłam Tobiasa o kluczyki do samochodu, tłumacząc się złym samopoczuciem, poprosił, żebym została do ogłoszenia i krojenia tortu. Zgodziłam się zostać do ogłoszenia, tylko ze względu na Mamę i Tatę. Nie chciałam, żeby się martwili. Przez cały ten czas ignorowałam parę palących spojrzeń skierowanych na mnie. Musiałam się stąd wydostać, jeśli chciałam zachować zdrowy rozsądek.

***

Dźwięk budzika w telefonie wyrwał mnie ze snu, który przyszedł z wielkim trudem zeszłej nocy. Delikatne promienie porannego światła wpadały do pokoju, zmuszając mnie do mrużenia oczu. Ziewając, usiadłam. Czułam ciężar w głowie. A wkrótce potem moje serce zaciążyło, gdy napłynęły wspomnienia z poprzedniej nocy.

Zamykając oczy, ścisnęłam grzbiet nosa. Jeszcze tylko kilka dni i mnie tu nie będzie. Brzęczenie telefonu zwróciło moją uwagę.

Musi być jedna z dziewczyn.

Sięgnęłam po telefon i zobaczyłam nieznany numer. Dzień dobry, mój Pączku Róży! Mam nadzieję, że dobrze spałaś.

A

Moje serce opuściło uderzenie. A? Czy to znaczy, Ace?

Moje dłonie zacisnęły się na telefonie.

Czego on teraz chce? Czy moje zachowanie wczoraj wieczorem nie wystarczyło, żeby wyjaśnić, że nie chcę mieć z nim nic wspólnego? Nawet jeśli nie znał powodu, nie obchodziło mnie to.

Pomyślałam, żeby odpowiedzieć mu "odpuść", ale zdecydowałam inaczej. Usuwając wiadomość, rzuciłam telefon z powrotem na łóżko i poszłam do łazienki.

"Więc? Co teraz zamierzasz zrobić?" Cassie uniosła brew, gdy Beth chrupała czekoladowe chipsy, które przyniosła ze sobą.

Przyszły do mnie, żeby spędzić czas i razem zjadłyśmy śniadanie. Teraz oglądałyśmy TV w salonie, rozłożone na skórzanych kanapach. Mama i Tata pojechali na zakupy zaraz po śniadaniu na zbliżające się przyjęcie zaręczynowe Tess. A Warner chętnie do nich dołączył. Dobrze, że mogłam podzielić się wszystkim z dziewczynami bez obawy, że ktoś nas podsłucha.

"Nie wiem. I to nie ma znaczenia, wiesz? On po prostu jest dla mnie uprzejmy jako przyjaciel rodziny, to wszystko," odpowiedziałam.

"A skąd to wiesz?" zapytała Beth z ustami pełnymi chipsów.

Wzruszyłam ramionami. "Bo dlaczego miałby być nagle taki miły? Zanim przeprowadziłam się do NY, nigdy go nie było w pobliżu. A nawet jeśli był, nigdy nie odezwał się do mnie słowem, za co byłam wdzięczna. Ale teraz, po tych wszystkich latach, nagle jest dla mnie taki miły. Nazywa mnie Pączkiem Róży, jakby nic się nie stało."

Obie słuchały mojego trajkotania z najwyższą uwagą.

"Hmm, to dziwne," mruknęła Cassie. "Może masz rację. Ale powiedziałaś, że pamiętał, co powiedział na twoich dziewiątych urodzinach?"

Kiwnęłam głową. "Powiedział te słowa. Ale nie wiem, czy to był tylko zbieg okoliczności, że użył tych samych słów. Może nawet nie wiedział, co mówi?"

Czy wiedział?

"Powiedział nawet, że mu na tobie zależy i jego zachowanie było dziwne," stwierdziła Beth, a potem jej oczy rozszerzyły się ze zrozumieniem. "Może zobaczył cię wczoraj wieczorem i stracił dla ciebie głowę? Wiesz, miłość od pierwszego wejrzenia?"

Przewróciłam oczami. "Przestań, Beth! Achilles Valencian nie jest człowiekiem, który zakochuje się w kimś od pierwszego spojrzenia. Przez te wszystkie lata, widziałaś go choć z jedną dziewczyną?" prychnęła Cassie. "Niektórzy nawet myślą, że może być ukrytym gejem."

Ani jednej dziewczyny? Myślałam, że jeśli nie był z Tess, to musi być jakaś inna dziewczyna w jego życiu. Coś zapiekło mnie w piersi na tę myśl. Zignorowałam to uczucie. To niemożliwe. Musiał mieć kogoś w swoim życiu.

"Nie jest, i to mogę wam zagwarantować," odparła Beth. "Zapomniałyście ile dziewczyn kręciło się wokół niego w szkole?"

Cassie pokazała środkowy palec i opadła z powrotem na kanapę. "Nie wiemy wszystkiego. Może zmienił preferencje po tym, jak wyjechał do Anglii na dwa lata, zaraz po tym jak Em przeprowadziła się do NY?"

Słyszałam o tym, że pojechał do Anglii na jakieś studia. I przez te dwa lata ani razu nie wrócił do domu.

"Cokolwiek. I mówiłaś, że już to przeżyłaś, prawda? Lubisz Warnera. Więc dlaczego w ogóle przejmujesz się tym, co robi lub nie robi Achilles Valencian?" zapytała Beth.

Zabrakło mi odpowiedzi. "Eh, oczywiście, że to przeżyłam! I bardzo lubię Warnera!" uniosłam brodę z pewnością siebie. "I nie obchodzi mnie, co on robi czy nie robi. Po prostu dzieliłam się tym, co się wczoraj wydarzyło." Obie spojrzały na mnie, zupełnie nieprzekonane. Przeniosłam wzrok na telewizor.

Dzwonek do drzwi przerwał niezręczną sytuację. Dosłownie westchnęłam z ulgą, gdy ich spojrzenia skierowały się na drzwi.

Cassie poszła otworzyć i minutę później wróciła.

"Cóż, myślę, że teraz masz powód, żeby się tym przejmować," skomentowała, trzymając w ręku bukiet białych róż.

"Dla kogo to jest?" Beth poderwała się na nogi.

Cassie spojrzała mi w oczy. "Zgadnij kto?"

Zerwałam się, chwyciłam bukiet i wyjęłam karteczkę.

Piękny dzień powinien zacząć się od tych pięknych kwiatów. Mam nadzieję, że ci się spodobają.

A

Moje serce przyspieszyło.

"Kto je przysłał? I kto to 'A'?" zapytała Beth, marszcząc brwi.

Cassie przewróciła oczami. "Jeśli nie po literze, to powinnaś zrozumieć po tych dziesiątkach pączków róż między kwiatami."

Oczy Beth rozszerzyły się, gdy dotarło do niej zrozumienie. "Więc on przysłał ci kwiaty." W jej głosie słychać było przekomarzanie. "Nie wiedziałam, że ludzie wysyłają przyjaciołom rodziny wiadomości z życzeniami dzień dobry i kwiaty bez powodu. Ale dlaczego białe róże?"

Spojrzałam na Cassie, gdy powiedziała, "Białe róże symbolizują pokój." Jej usta wykrzywiły się w uśmieszku. "I nowy początek. Więc lepiej zacznij się tym przejmować, Emerald Hutton. Bo wydaje mi się, że Achilles Valencian chce nowego początku z tobą. A jak wszyscy wiemy, on zawsze dostaje to, czego chce."

A moje serce zamarło w piersi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Odchrząknęłam, przyciągając uwagę wszystkich przy stole. Dźwięk ich sztućców i łyżek ucichł. Wiedziałam, że to, co zamierzam powiedzieć, ich zmartwi. Ale musiałam to zrobić. Więc biorąc głęboki oddech, powiedziałam: "Wyjeżdżam do Nowego Jorku w ten piątek." Cisza. Szok na twarzy Tobiasa i smutek, który pojawił się na twarzach moich rodziców, były wyraźne. "Ale myśleliśmy, że skoro skończyłaś studia, zostaniesz z nami znowu na stałe." Czoło taty zmarszczyło się. Mama zgodziła się z nim. "Nie, tato. Już nie jestem dzieckiem. Nie mogę tu po prostu zamieszkać, tylko dlatego, że skończyłam studia. To czas, żeby budować swoją karierę. Dlatego muszę wrócić," wyjaśniłam. "Ale co złego jest w Kalifornii? Mogłabyś łatwo znaleźć tu jakąkolwiek pracę," argumentowała mama. "Jeśli chcesz swojej prywatności, kochanie, to w porządku. Ale jeśli poszukasz tutaj pracy, przynajmniej będziesz blisko nas." Jej głos się załamał. "Dlaczego nie pomagasz Tobiasowi w naszej własnej firmie?" zasugerował tata, a mój brat z entuzjazmem pokiwał głową. "Tak, w ten sposób nie będziesz musiała pracować pod kimkolwiek. Będziesz mieć wolną rękę w naszej firmie. Nie musisz wyjeżdżać, Em." "Tato, Tobias, ile razy mam wam mówić, że chcę zrobić coś na własną rękę? Chcę udowodnić sobie, że mogę stać na własnych nogach bez czyjejkolwiek pomocy. Jestem bardzo wdzięczna, że się o mnie troszczycie. Ale... nie mogę pracować w naszej firmie. Może w przyszłości, ale nie teraz." To, co powiedziałam, było prawdą. Chciałam zrobić coś z własnych umiejętności. Ale to nie był główny powód, dla którego teraz musiałam wyjechać. "Dobrze, jeśli chcesz pracować gdzie indziej, to w porządku. Ale nie musisz wyjeżdżać tak daleko od nas, kochanie. Mogłabyś poszukać pracy tutaj, blisko nas," powiedziała mama. Poczułam wyrzuty sumienia, że ją tak zraniłam. Ale gdybym tu została, nie mogłabym zadbać o swoje serce. "Przepraszam, mamo. Po tylu latach spędzonych tam, moje plany krążą wokół Nowego Jorku. I rozważyłabym zmianę planów, gdyby nie to, że mam już zaplanowane rozmowy kwalifikacyjne na przyszły tydzień." Miałam dwie rozmowy kwalifikacyjne w dwóch prestiżowych firmach tekstylnych w Nowym Jorku. I nie mogłam ich przegapić, nawet gdybym chciała. "A te firmy, które zaprosiły mnie na rozmowy, były moimi wymarzonymi miejscami pracy. Więc muszę wyjechać w ten piątek. Przepraszam." Tata westchnął i położył rękę na dłoni mamy, pocieszając ją. "Jeśli tego chcesz, księżniczko. Nie będziemy cię powstrzymywać. Jesteśmy szczęśliwi, jeśli ty jesteś. Ale jeśli tylko zmienisz plany, daj nam znać." Skinęłam głową, z ulgą, że zrozumiał. "Dziękuję, tato. Ale nie martw się, będę was odwiedzać od czasu do czasu." "A co z zaręczynami Tess? Nie możesz ich przegapić," stwierdził Tobias. "To dopiero w przyszłym miesiącu. Nie ma się czym martwić, coś wymyślę, kiedy przyjdzie czas," zapewniłam go. Ale nie wyglądał na zadowolonego. Szczerze mówiąc, nie chciałam od nich znowu wyjeżdżać. Ale nie miałam wyboru. *** Ktoś zapukał do drzwi, a Warner wsunął głowę do środka. "Jesteś zajęta?" "Nie bardzo. Po prostu sprawdzam maile," odpowiedziałam. Kładąc laptopa na łóżku, zwróciłam się do niego. "Jak poszła kolacja z twoim kuzynem?" Wzruszył ramionami. "Dobrze. Jak zwykle. Powiedz mi, jak poszła rozmowa z twoją rodziną?" Westchnienie wymknęło się z moich ust. "Nie byli zadowoleni. Ale wiedzą też, że nie zmienię swojej decyzji." Spojrzałam przez okno, patrząc na gwiaździstą noc. "Hej, co się dzieje?" zapytał, odwracając mnie do siebie. Przygryzłam wargę, a gardło mi się zacisnęło. "Nic, po prostu... trudno jest wyjechać tak daleko od rodziny. Nawet jeśli przez lata byłam daleko. Ale mimo wszystko, chciałabym móc tutaj z nimi zostać." Ale z powodu jednej osoby, to nie było możliwe. "Hej, spójrz na mnie." Ujął moją dłoń. "Wszystko będzie dobrze. Nie martw się. To dopiero początek twojej kariery. Kiedy już złapiesz dobry grunt, może w przyszłości będziesz mogła wrócić do tego miasta. I to nie tak, że nie będziesz ich odwiedzać od czasu do czasu. I oni też mogą cię tam odwiedzać. Więc nie martw się, dobrze? Wszystko się ułoży." Skinęłam głową, ściskając jego dłoń. "Dziękuję, że zawsze jesteś przy mnie." Uśmiechnął się i pocałował mnie w usta. "Dla ciebie wszystko." *** "Gdzie oni są?" zapytałam, poprawiając czapkę pod palącym słońcem. Ludzie wokół nas buzowali z podekscytowaniem, wchodząc i wychodząc z audytorium. "Zaraz tu będą, nie martw się. Chodźmy po prostu zająć nasze miejsca," powiedział Tobias, prowadząc mnie i Warnera do środka. Byliśmy na torze Castelo. Znanym miejscu do oglądania wyścigów konnych. Nie wiedziałam, że przyjedziemy na tę imprezę, dopóki mój brat nie zadzwonił tego ranka, ogłaszając swoje i Tess plany. Najwyraźniej Caleb, narzeczony Tess, nie miał zbyt wiele czasu, aby spędzić z nami, więc Tess pomyślała, że świetnie będzie razem obejrzeć wyścigi konne; jako sposób na nadrobienie zaległości. Nie chciałam przyjść, ale Warner był zbyt podekscytowany, żebym mogła powiedzieć nie. Choć spotkanie z moją siostrą nie było dla mnie zbyt pociągające, odmowa byłaby niegrzeczna wobec Caleba. Więc się zgodziłam. Kiedy zajęliśmy nasze zarezerwowane miejsca, czekaliśmy na przybycie pary i rozpoczęcie wyścigu. Przynajmniej trzydzieści lub trzydzieści pięć koni było ustawionych z boku, daleko od audytorium. Ich dżokeje przygotowywali się i sprawdzali swoje konie, czy wszystko jest w porządku. Ich rżenie było zagłuszane przez zgiełk publiczności. Uśmiech pojawił się na boku moich ust. Te konie były piękne. Zawsze chciałam jeździć konno, ale nigdy nie miałam okazji. Kiedy Warner przyniósł popcorn i napoje, ogłoszenie rozległo się w całej okolicy. Wyścig miał się rozpocząć za pięć minut. "Gdzie jest Tessa i Caleb? Powinni już tu być." Przesunął brązowe kosmyki z czoła. "Tam są!" zawołał Tobias. Podążając za jego wzrokiem, zobaczyłam moją siostrę i jej narzeczonego schodzących po schodach. W żółtej sukience letniej i pasującym kapeluszu wyglądała olśniewająco jak zawsze. A Caleb postanowił założyć biały T-shirt i dżinsy. A ja byłam tutaj. W czarnym topie i skórzanej kurtce, w połączeniu z znoszonymi szortami i trampkami, nawet nie próbowałam się wystroić.

"Przepraszam, ludzie! Utknąłem w korku," przeprosił Caleb, witając się z Tobiasem przyjacielskim uściskiem. To samo zrobił z Warnerem, ale gdy przyszła moja kolej, zamknął mnie w ciasnym niedźwiedzim uścisku. "Cieszę się, że przyszłaś, Em. W końcu spędzę trochę czasu z moją przyszłą szwagierką i dawno zaginioną przyjaciółką."

Uśmiechnęłam się. "Miło cię znowu widzieć. I nie martw się, nie spóźniłeś się. Wyścig zaraz się zaczyna."

"Myślałam, że nie przyjdziesz. Ale cieszę się, że tu jesteś," powiedziała Tess, przytulając mnie. Nie odwzajemniłam uścisku.

Tobias i Caleb zauważyli to, ale nie skomentowali.

Kiedy wszyscy usiedliśmy, wyścig szybko się rozpoczął. Każdy z koni był niezwykle dobry i konkurencyjny. Ich dżokeje prowadzili je z maestrią. Ale zacięta walka toczyła się między czerwonym a czarnym koniem. Oba były na prowadzeniu.

Kibicowałam czerwonemu, Jordanowi. Nie dlatego, że czarny, Cage, był gorszy czy mniej piękny. Po prostu tak się złożyło, że kochałam kolor czerwony.

"Tak! Dawaj Jordan, dawaj! Dasz radę!" krzyczała Tess obok mnie. Po raz pierwszy w życiu była w mojej drużynie. Podczas gdy Tobias i Warner dopingowali innego. A Caleb po prostu obserwował to wszystko w milczeniu.

"Na którego stawiasz?" prawie krzyczałam przez głośny doping.

"Na żadnego! Bo wiem, kto wygra," odkrzyknął, siedząc obok Tess.

"Naprawdę? Który?" uchyliłam się przed łokciem Tess. Podskakiwała z dopingu.

"Jordan. On jest zwycięzcą," odpowiedział.

"Skąd wiesz? Tym razem może być inaczej."

Jego brązowe oczy spotkały się z moimi. "Wiem, bo mój kuzyn nigdy nie przegrywa. A to-" wskazał na konia, który teraz był nieco przed Cage'em. Nawet biały teraz dawał im konkurencję, "-to koń Achillesa. On zawsze stawia na Jordana."

Moje usta rozchyliły się ze zdziwienia. Koń Ace'a? Czy to znaczy, że tu był?

Moje nerwy pulsowały, oczy rozglądały się dookoła. Nie było go nigdzie na widowni. Ale właściciele koni, gracze nigdy nie siedzieli na widowni ze zwykłymi ludźmi. Wtedy mój wzrok powędrował w górę.

I tam był. Wysoko w sekcji V.I.P., chroniony szkłem, stał jeszcze wyżej z dumną piersią i potężnymi szerokimi ramionami, z rękami w kieszeniach. Za nim stało kilku innych ludzi w garniturach, obserwujących wyścig. Nie mogłam zobaczyć, gdzie patrzył, bo nosił okulary przeciwsłoneczne.

Jego imię doskonale oddawało jego osobowość.

Potrząsnęłam głową i zacisnęłam pięści. Weź się w garść, Em!

Nie wiedziałam, że tu będzie. W przeciwnym razie nie przyszłabym. Teraz już wcale nie lubiłam tego czerwonego konia. Wolałam kibicować białemu, który właśnie minął czarnego, Cage'a.

Moja siostra nadal tańczyła. Teraz rozumiałam, dlaczego była po stronie Jordana.

"Przez chwilę myślałem, że Cage wyprzedzi Jordana. Cholera, był dobry," skomentował Warner, podczas gdy Tobias chrupał popcorn.

Ten dzieciak! Wiedział, że Ace tu będzie, ale nawet nie pomyślał, żeby mnie poinformować. Zauważając moje spojrzenie, uniósł brew. Żeby Warner nie usłyszał, wskazałam na jego telefon.

On tu jest. I nie raczyłeś mnie poinformować!

Spojrzał na mnie, marszcząc brwi, a potem zaczął pisać.

Tobias: Kto?

Ja: Nie udawaj świętego! Mówię o Ace'ie.

Tobias: Och, myślałem, że już wiedziałaś. W końcu to bardzo powszechne, że przychodzi na wyścigi w swoim miejscu.

Moje oczy się rozszerzyły. Czekaj, co? Tor Castelo należał do niego? Jak to? Myślałam, że nazwa każdej jego firmy czy posiadłości zaczynała się od Valencian.

Ja: On to posiada? I dlaczego Castelo?

Tobias: Tak. I to nazwisko jego matki.

Och! Nie wiedziałam wiele o jego rodzinie poza nim i Calebem, którego jego rodzina adoptowała w wieku jedenastu lat, gdy jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Od tego czasu wychowywali się razem. Odwiedziłam ich dom tylko kilka razy. I najczęściej jego rodziców nie było.

Kiedy spojrzałam z powrotem w górę, już go tam nie było. Mój wzrok powędrował na tor. Cage zajął teraz miejsce Jordana. To wyjaśniało, dlaczego moja siostra nagle tak ucichła.

Ha! Wielki pan Valencian nie mógł znieść swojej porażki i uciekł.

Przewracając oczami, wstałam z miejsca. Wyścig był prawie na końcu, ale mój żołądek miał inne plany. Przepraszając, wspięłam się po schodach i skierowałam do toalety.

"Patrzcie, kto tu jest!" grupa obdartych facetów gwizdnęła, gdy przechodziłam obok nich tuż przed toaletą. "Cholera, spójrz na te nogi, stary!" Zacisnęłam zęby, rzucając im mordercze spojrzenia. Ale próbowałam się kontrolować i nie zwracać na nich uwagi.

"Jak masz na imię, laleczko? Mam dwa pliki gotówki w kieszeni, zainteresowana?" Zaśmiali się.

Dość tego! Gdy się do nich odwróciłam, czyjeś ramię owinęło się wokół moich ramion i odwróciło mnie.

"Em, nie zwracaj na nich uwagi. Są niebezpieczni. Po prostu ich unikaj."

"Unikać ich? Słyszałeś, jakie bzdury wygadywali? Pozwól mi tylko pójść i dać im nauczkę." Wyrwałam się z uścisku Warnera i próbowałam wrócić do nich, ale odciągnął mnie.

Gwizdali i żartowali z nas, dopóki nie wyszliśmy z boku, na zewnątrz damskiej toalety.

"Em, proszę. Jeśli pójdziesz i coś powiesz, będzie gorzej. Było ich czterech, a nas tylko dwoje. Więc proszę, nie rób tu sceny," przemówił logicznie do mojej głowy. "Więc po prostu wejdź do środka i wróć na dół. I baw się dobrze, dobrze?"

Westchnęłam. Może miał rację. Kiwając głową, weszłam do środka, a on poszedł odebrać telefon. Mężczyźni i tak nie mogli wchodzić do środka.

Po załatwieniu swoich spraw, umyłam ręce i przeczesałam palcami swoje fale. Rozwichrzyły się na wietrze. Zadowolona z włosów, wzięłam czapkę z blatu i wyszłam z toalety. I gdy się odwróciłam...

Pisnęłam, gdy postać nagle wyrosła nade mną znikąd.

Westchnęłam gwałtownie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

"Co-co ty tu robisz?" Nie mogłam nawet zapytać bez jąkania się. Burzliwe szare oczy błądziły po moich rysach, przelotnie spoglądając na moje usta. Patrzyły na mnie, jakby czekały zbyt długo... Wewnętrznie się otrząsnęłam. Zakładałam rzeczy, które nie były możliwe.

"No więc?" Tym razem głos stanowczy. Jak on w ogóle wszedł do damskiej toalety? Ach tak, zapomniałam, że jest właścicielem tego całego miejsca.

"Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku," powiedział z głębokim greckim akcentem. Czy on był... zły?

"Ile razy mam ci powtarzać, że nie musisz się o mnie martwić? To nie twoja praca, żeby się o mnie troszczyć."

"Ktoś musi, skoro ten tak zwany twój przyjaciel nie potrafi nawet stanąć w twojej obronie, jak przystało na nieudacznika!" zakpił, patrząc twardo.

Przyjaciel? Więc wiedział, co się stało na zewnątrz?

Zmrużyłam oczy. "Przepraszam bardzo? Nie uważasz, że przekraczasz swoje granice? Nie masz prawa oceniać mojego chłopaka!"

Mięsień jego szczęki drgnął. "Tylko stwierdzam fakty. Tylko nieudacznik zostawia swoją przyjaciółkę samą po tym, jak została zaczepiona przez pijanych!"

"On mnie nie zostawił. On... po prostu poszedł odebrać telefon," broniłam go. "I jestem jego dziewczyną, nie tylko przyjaciółką."

Jego oczy błysnęły, nozdrza rozszerzyły się, gdy przechylił głowę. "Niedługo."

"Co masz na myśli?" zapytałam zdezorientowana.

Podszedł bliżej, sprawiając, że cofnęłam się. I jeszcze raz, aż moje plecy uderzyły o ścianę, jego górująca sylwetka blokowała mi drogę ucieczki.

"C-co robisz? Odsuń się." Jego intensywne spojrzenie sprawiło, że moje serce zadrżało. Jego odurzająca woda kolońska wypełniła moje płuca. Musiał zachować między nami dystans. To było zbyt wiele.

Kładąc dłonie po obu stronach mojej twarzy, pochylił się; moje serce waliło w piersi. "Miałem na myśli, że NIE będziesz jego dziewczyną długo." Determinacja płonęła w jego oczach.

"Skąd to wiesz?" wyszeptałam. Jego bliskość robiła ze mną coś dziwnego. Kiedy delikatnie musnął mój policzek kostkami palców, zdradziecki, drżący oddech opuścił moje usta. Wtedy zauważyłam siniaki na jego kostkach. Gdy miałam zapytać o jego obrażenia, mój oddech uwiązł w gardle, gdy opuszkiem kciuka przesunął po mojej dolnej wardze.

"Nie będziesz, ponieważ-" pochylając się, wyszeptał mi do ucha, gorący oddech połaskotał moją skórę, "-już należysz do kogoś innego."

Co?

Moje myśli były wszędzie, nie mogłam jasno myśleć. Żeby móc zrozumieć jego słowa, odepchnęłam go, budując dystans. "N-nie zbliżaj się tak do mnie nigdy więcej! I co masz na myśli mówiąc, że już należę do kogoś innego? O kim mówisz?"

Pozostał cicho. Spojrzenie w jego oczach wysłało dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Przełknęłam ślinę.

Nie, nie! To nie to, o czym myślałam. Musiałam źle zrozumieć jego spojrzenie. W końcu, zakładanie złych możliwości zniszczyło kiedyś całe moje dzieciństwo. Nie popełnię tego samego błędu ponownie.

"Dowiesz się, wkrótce."

Znowu niekompletna odpowiedź! Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale pompatyczne wiwaty i głośne ogłoszenie przerwały mi. Wyścig się skończył, a imię zwycięzcy było słyszalne z galerii na zewnątrz.

Spojrzałam na niego. "Wygląda na to, że tytuł 'nieudacznika' bardziej pasuje do ciebie." Moje usta wygięły się w uśmiechu na dźwięk imienia zwycięzcy, podczas gdy on pozostał niewzruszony. "Moje kondolencje z powodu twojej przegranej. Biedny Jordan i dżokej, starali się, wiesz? Czasami los po prostu nie sprzyja ci wszędzie."

"Em, skończyłaś?" zapytał Warner, pojawiając się przy wyjściu. Chowając telefon do kieszeni, gdy jego oczy spoczęły na Ace'ie, zmieszanie przemknęło po jego twarzy. Ale potem się uśmiechnął. "Witam, panie Valencian."

A pan Valencian stał nieruchomo jak kamień. Jego spojrzenie na Warnera było nieczytelne. Dupek!

"Tak, chodźmy!" Złączyłam ramię z Warnerem. Burzliwe oczy śledziły moje ruchy. "Powodzenia następnym razem," mówiąc to, odwróciłam się, ciągnąc Warnera za sobą.

Nie wiedziałam dlaczego to zrobiłam, ale gdy spojrzałam na niego przez ramię, coś przewróciło się w moim brzuchu.

Ledwo widoczny uśmieszek pojawił się w kąciku jego ust. Szeptał tajemnicę, której nie mogłam rozwiązać.

"Co on tam robił?" zapytał Warner, gdy byliśmy na zewnątrz.

Wzruszyłam ramionami. "Nic. Powiedz mi, skąd go znasz? Nawet na tym przyjęciu wyglądało na to, że znałeś go jeszcze przed tym, jak ktokolwiek was sobie przedstawił."

Zaśmiał się, jakby to było najgłupsze pytanie, jakie ktokolwiek mu zadał. "Kto nie zna Achillesa Valenciana?"

Przewinęłam oczami.

"Czy jest jakiś problem między wami?"

"Czemu pytasz?" Jego ramię uniosło się. "Nie wiem, ale... zawsze gdy jesteś z nim lub słyszysz o nim, robisz się spięta."

Starałam się ze wszystkich sił nie być spięta właśnie teraz. "Nic. Po prostu... nigdy się nie dogadywaliśmy," skłamałam. A mój ton powiedział mu, żeby nie pytał więcej. Więc nie pytał.

Gdy przechodziliśmy obok miejsca, gdzie byli ci pijani faceci, już ich nie zauważyłam. Ale zauważyłam krople krwi rozrzucone na ziemi. Marszcząc brwi, gdy spojrzałam w górę, zobaczyłam ochroniarzy ciągnących tych facetów w dół po schodach do wyjścia. Jeden z nich trzymał się za zakrwawiony nos. To był ten, który pytał mnie, czy jestem zainteresowana jego pieniędzmi.

Wtedy siniaki na kostkach Achillesa przemknęły mi przez myśl. Cichy jęk opuścił moje usta. Czy on... czy on im to zrobił?

Ale dlaczego? Gdy wróciliśmy do naszych znajomych, wciąż byłam zagubiona w myślach. Ale posępna twarz mojej siostry przykuła moją uwagę. Oczywiście! Koń, któremu kibicowała, przegrał. Ale Tobias po drugiej stronie uśmiechał się od ucha do ucha, szturchając Tess.

"Widzisz, mówiłem ci, że Jordan przegra. Teraz jesteś mi winna tysiąc dolarów!"

"Ale ty też nie kibicowałeś Cage'owi! Więc jak to możliwe, że przegrałam zakład?" Tess spojrzała gniewnie.

"Nieważne. Zakład dotyczył wygranej lub przegranej Jordana. A on przegrał. Więc pieniądze są moje!"

Wzdychając, Tess opadła obok Caleba, który potrząsnął głową rozbawiony. "To wszystko wina Ace'a! Czemu nie powiedział mi, że tym razem stawia na Cage'a zamiast na Jordana? To nie fair!"

Moje oczy się rozszerzyły. Czy on postawił na Cage'a? Nie na Jordana? Ale myślałam...

Moje oczy spotkały się z Calebem. Błysnął mi nieśmiałym uśmiechem. "Nawet ja nie wiedziałem. Ale to, co powiedziałem, okazało się prawdą, prawda?"

Że nigdy nie przegrywa.

Teraz zrozumiałam znaczenie jego uśmieszku tam wcześniej. A ja myślałam, że przegrał, nazywając go nieudacznikiem prosto w twarz. Boże! Musiał się ze mnie śmiać w duchu z powodu mojej niewiedzy.

Spojrzałam na sekcję VIP. Był na swoim poprzednim miejscu, ciemne okulary przeciwsłoneczne wróciły. Ludzie otaczali go, pewnie gratulowali mu, ale jego sylwetka była zwrócona w naszą stronę, mówiąc mi, gdzie kieruje wzrok.

Moje oczy utkwiły w jego, gdy przyciągnęłam Warnera bliżej, obejmując jego ramię. Napięcie jego ostrej, zacienionej szczęki rozwiało moje wątpliwości. Rzeczywiście patrzył na mnie. Ale co do mojego nagłego zachowania i jego reakcji... Wyłączyłam mózg, zanim dotarło do mnie coś, z czym nie mogłabym sobie poradzić.

"Wyścig już się skończył. Może pójdziemy coś zjeść? Jestem głodna" - powiedziałam, nie chcąc już tam zostać.

Caleb skinął głową i pociągnął za sobą narzekającą Tess. "Em ma rację, też jestem głodny. Chodźmy, kochanie, weźmiemy ci coś zimnego do picia, żebyś mogła się trochę ochłodzić."

Gdy wyszliśmy przez bramę, tym razem nie odważyłam się spojrzeć za siebie. Jednak czułam palące spojrzenie spoczywające na mnie, dopóki nie zniknęliśmy z pola widzenia.

***

Po całym dniu włóczenia się po mieście, dzień wreszcie dobiegł końca. Chociaż dobrze się bawiłam z Tobiasem, Calebem i Warnerem, niezręczna obecność mojej siostry zawsze zakłócała mi przyjemność. Bo za każdym razem, gdy widzę jej twarz, nie mogę nie pamiętać tamtej nocy...

Zamknęłam oczy, zatrzaskując drzwi do tych wspomnień.

"Wszystko w porządku?" - zapytał Warner. Właśnie zatrzymaliśmy się przed moim domem po długim spacerze. Zdecydowałam się na spacer zamiast podwózki od Tobisa, myśląc, że pomoże mi to oczyścić umysł. Ale nie pomogło. Jego odurzający zapach wciąż unosił się w zakamarkach mojego umysłu, ten głęboki, a jednocześnie ochrypły głos wciąż szeptał mi do ucha.

Zacisnęłam wolną dłoń w pięść. "Wszystko w porządku, jestem tylko trochę zmęczona."

Uśmiechając się, ujął moją twarz w dłonie. "Rozumiem, miałaś dziś długi dzień." Brązowe oczy błyszczały uwielbieniem i miłością, gdy spoczęły na moich ustach. "Wiesz, cieszę się, że tu z tobą przyjechałem. Przegapiłbym ten wspaniały dzień, gdybym tego nie zrobił."

Przestałam oddychać, gdy jego usta spotkały się z moimi. Zamknęłam oczy czekając na cokolwiek. Ale nie czułam nic. Tylko zetknięcie ciał, nic więcej. Za zamkniętymi powiekami poczułam pieczenie.

Nawet pocałunek od faceta, którego nazywałam swoim chłopakiem, nie mógł wywołać choćby namiastki tego uczucia, które pojawiało się, gdy tylko on na mnie spojrzał.

Coś narastało w mojej piersi. Frustracja, poczucie winy i przytłaczające uczucie, któremu nie chciałam nadawać nazwy.

Gdy jego język rozchylił moje wargi, odsunęłam się. W jego oczach błysnął ból.

"Prze-przepraszam, Warner. Jestem naprawdę zmęczona. Możemy wejść do środka?" Nawet jeśli był zraniony, zakrył to uśmiechem. A ja nie mogłam czuć się gorzej. "W porządku, Em. Rozumiem. Chodźmy do środka i odświeżmy się." Po tych słowach odwrócił się. A ja po prostu patrzyłam, jak odchodzi w milczeniu.

***

Delikatny wiatr musnął moją skórę, gdy obserwowałam ciemne chmury zasłaniające światło pełni księżyca. Gwiazdy tej nocy nie czuwały. Naga noc nie oferowała nic poza dźwiękami świerszczy.

Innym razem koiły mój umysł, ale nie dziś. Nie mogły poskromić burzy szalejącej w mojej piersi.

Kolejne ukłucie winy uderzyło we mnie, gdy przypomniałam sobie twarz Warnera tego wieczoru, kiedy go odrzuciłam, znowu. To nie był pierwszy raz, kiedy odmówiłam mu bliskości. Nie tylko jemu, ale w ciągu tych lat, z kimkolwiek się spotykałam, nigdy nie posunęłam się dalej niż pocałunek.

Po prostu nie mogłam.

I żaden facet nie chciałby mieć nic wspólnego z dziewczyną, która nie potrafi nawet pozwolić się porządnie pocałować, nie mówiąc już o bliskości fizycznej. Ale Warner nie był jednym z nich. Szanował moje życzenia i zachowywał dystans. Najbardziej intymnym gestem był pocałunek. Poza tym nie mogłam dać mu nic więcej. I nigdy nie narzekał, mimo że czułam jego pragnienie przeniesienia naszego związku na wyższy poziom.

Ale dziś wieczorem nie mogłam go nawet pocałować.

Łza spłynęła po moim policzku. Przysięgam, próbowałam. Starałam się jak mogłam przełamać swoją barierę, ale zawiodłam. Im bardziej próbowałam, tym bardziej czułam do siebie wstręt. Im bardziej czułam, jak umieram w środku. Nawet jeśli zamknęłam rozdział mojego życia w umyśle, te więzi nigdy mnie nie opuściły. Uczucie robienia czegoś złego nigdy mnie nie opuściło. I źle zrobiłam sobie, zmuszając się do czucia czegoś do mężczyzn, z którymi się spotykałam. Ale nie mogłam sprawić, by moje serce biło dla kogoś innego tak jak dla niego. Więc przestałam próbować.

Kiedy Warner mi się oświadczył, znał mój stan. Choć nie wiedział, co wydarzyło się w mojej przeszłości. Ale wiedział o moim złamanym sercu. Powiedziałam mu, że może nigdy nie będę w stanie pokochać go z wzajemnością, ale powiedział, że chce spróbować. Nie chciałam go zranić w tym procesie, ale jego upór dał mi nadzieję. Że może, będę mogła znów poczuć miłość. Ale nie poczułam.

Chociaż chciał związku między nami, zgodziłam się przez swój egoizm. I w tym procesie zraniłam mężczyznę, który zawsze był przy mnie, gdy nikogo innego nie było.

A wszystko to przez moje głupie serce. Po prostu nie wie, jak reagować na kogokolwiek innego niż jedną osobę.

Zacisnęłam zęby, gdy serce się ścisnęło. Kolejna łza spłynęła swobodnie. Chciałabym wiedzieć, jak przestać...

Otarłam oczy, wyczuwając ruch za sobą na dachu. Jej sandałowy zapach perfum dotarł do mnie, zanim usiadła obok. Trwałyśmy w ciszy przez kilka chwil, zanim w końcu przemówiła. "Wciąż jesteś na mnie zła za tamtą noc, prawda?" Jej wzrok pozostał utkwiony wysoko w niebie, gdy chmury powoli odsłaniały księżyc.

"Nie mogę być zła na nikogo, skoro to ja byłam tą głupią" - powiedziałam, wciąż nie odwracając się do niej.

Zauważyłam kątem oka, jak na mnie patrzy. "Nie byłaś głupia, Em. Byłaś po prostu młodą dziewczyną zakochaną w kimś w niewłaściwym miejscu i czasie."

Wydałam suchy śmiech, moje paznokcie wbiły się w dłonie. "Zabawne, to ty uświadomiłaś mi moją głupotę."

Wciąż pamiętam ten dzień, kiedy ją o to zapytałam, i jak wyśmiała mnie, przypominając mi, jaka byłam naiwna, myśląc, że chłopak taki jak Ace chciałby mnie zamiast kogoś takiego jak ona.

Westchnęła cicho. "Przepraszam, Em. Wiem, że zachowałam się wobec ciebie jak suka tamtej nocy, zamiast jak siostra. Ale, uwierz mi, nigdy nie życzyłam ci niczego złego."

Po chwili ciszy, odezwała się cicho.

"Z powodu nieporozumień i dziecinności, straciłyśmy wiele lat, Em. Ja- tęskniłam za moją siostrą w tych latach. Nawet jeśli czasem nas odwiedzałaś, byłaś tak odległa, że nie mogłam do ciebie dotrzeć. I szczerze mówiąc, nigdy nie znalazłam w sobie tyle odwagi." Drżenie jej głosu sprawiło, że spojrzałam na nią. Niebieskie oczy lśniły w świetle księżyca. "Chcę relacji, jaką miałyśmy wcześniej, Em. Chcę odzyskać moją siostrę. Szczególnie, gdy zbliża się najważniejszy dzień mojego życia. Czy nie możemy po prostu zapomnieć o przeszłości i zacząć od nowa? Nowy początek?"

"Dlaczego to zrobiłaś?" Wiedziałam, że to nie jest odpowiedni moment, by zadać jej to pytanie, gdy mówiła o nowym początku. Ale musiałam wiedzieć. Dla niej mogło to być złamane serce nastolatki z powodu zauroczenia, ale dla mnie było to o wiele, wiele więcej.

Odwracając wzrok, westchnęła ponownie. "Wiem, że nienawidzisz mnie za to. Ale uwierz mi, Em, nigdy nie chciałam dla ciebie niczego złego. Zawsze życzyłam ci jak najlepiej."

"Możesz odpowiedzieć mi na jedno pytanie?" Musiałam wiedzieć dlaczego to zrobiła. Dlaczego złamała mi serce, wiedząc o wszystkim?

Wydawała się wahać, ale w końcu skinęła głową. "Czy go kochałaś?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Trap Of Ace

The Trap Of Ace

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa