Odchrząknęłam, przyciągając uwagę wszystkich przy stole. Dźwięk ich sztućców i łyżek ucichł. Wiedziałam, że to, co zamierzam powiedzieć, ich zmartwi. Ale musiałam to zrobić. Więc biorąc głęboki oddech, powiedziałam: "Wyjeżdżam do Nowego Jorku w ten piątek." Cisza. Szok na twarzy Tobiasa i smutek, który pojawił się na twarzach moich rodziców, były wyraźne. "Ale myśleliśmy, że skoro skończyłaś studia, zostaniesz z nami znowu na stałe." Czoło taty zmarszczyło się. Mama zgodziła się z nim. "Nie, tato. Już nie jestem dzieckiem. Nie mogę tu po prostu zamieszkać, tylko dlatego, że skończyłam studia. To czas, żeby budować swoją karierę. Dlatego muszę wrócić," wyjaśniłam. "Ale co złego jest w Kalifornii? Mogłabyś łatwo znaleźć tu jakąkolwiek pracę," argumentowała mama. "Jeśli chcesz swojej prywatności, kochanie, to w porządku. Ale jeśli poszukasz tutaj pracy, przynajmniej będziesz blisko nas." Jej głos się załamał. "Dlaczego nie pomagasz Tobiasowi w naszej własnej firmie?" zasugerował tata, a mój brat z entuzjazmem pokiwał głową. "Tak, w ten sposób nie będziesz musiała pracować pod kimkolwiek. Będziesz mieć wolną rękę w naszej firmie. Nie musisz wyjeżdżać, Em." "Tato, Tobias, ile razy mam wam mówić, że chcę zrobić coś na własną rękę? Chcę udowodnić sobie, że mogę stać na własnych nogach bez czyjejkolwiek pomocy. Jestem bardzo wdzięczna, że się o mnie troszczycie. Ale... nie mogę pracować w naszej firmie. Może w przyszłości, ale nie teraz." To, co powiedziałam, było prawdą. Chciałam zrobić coś z własnych umiejętności. Ale to nie był główny powód, dla którego teraz musiałam wyjechać. "Dobrze, jeśli chcesz pracować gdzie indziej, to w porządku. Ale nie musisz wyjeżdżać tak daleko od nas, kochanie. Mogłabyś poszukać pracy tutaj, blisko nas," powiedziała mama. Poczułam wyrzuty sumienia, że ją tak zraniłam. Ale gdybym tu została, nie mogłabym zadbać o swoje serce. "Przepraszam, mamo. Po tylu latach spędzonych tam, moje plany krążą wokół Nowego Jorku. I rozważyłabym zmianę planów, gdyby nie to, że mam już zaplanowane rozmowy kwalifikacyjne na przyszły tydzień." Miałam dwie rozmowy kwalifikacyjne w dwóch prestiżowych firmach tekstylnych w Nowym Jorku. I nie mogłam ich przegapić, nawet gdybym chciała. "A te firmy, które zaprosiły mnie na rozmowy, były moimi wymarzonymi miejscami pracy. Więc muszę wyjechać w ten piątek. Przepraszam." Tata westchnął i położył rękę na dłoni mamy, pocieszając ją. "Jeśli tego chcesz, księżniczko. Nie będziemy cię powstrzymywać. Jesteśmy szczęśliwi, jeśli ty jesteś. Ale jeśli tylko zmienisz plany, daj nam znać." Skinęłam głową, z ulgą, że zrozumiał. "Dziękuję, tato. Ale nie martw się, będę was odwiedzać od czasu do czasu." "A co z zaręczynami Tess? Nie możesz ich przegapić," stwierdził Tobias. "To dopiero w przyszłym miesiącu. Nie ma się czym martwić, coś wymyślę, kiedy przyjdzie czas," zapewniłam go. Ale nie wyglądał na zadowolonego. Szczerze mówiąc, nie chciałam od nich znowu wyjeżdżać. Ale nie miałam wyboru. *** Ktoś zapukał do drzwi, a Warner wsunął głowę do środka. "Jesteś zajęta?" "Nie bardzo. Po prostu sprawdzam maile," odpowiedziałam. Kładąc laptopa na łóżku, zwróciłam się do niego. "Jak poszła kolacja z twoim kuzynem?" Wzruszył ramionami. "Dobrze. Jak zwykle. Powiedz mi, jak poszła rozmowa z twoją rodziną?" Westchnienie wymknęło się z moich ust. "Nie byli zadowoleni. Ale wiedzą też, że nie zmienię swojej decyzji." Spojrzałam przez okno, patrząc na gwiaździstą noc. "Hej, co się dzieje?" zapytał, odwracając mnie do siebie. Przygryzłam wargę, a gardło mi się zacisnęło. "Nic, po prostu... trudno jest wyjechać tak daleko od rodziny. Nawet jeśli przez lata byłam daleko. Ale mimo wszystko, chciałabym móc tutaj z nimi zostać." Ale z powodu jednej osoby, to nie było możliwe. "Hej, spójrz na mnie." Ujął moją dłoń. "Wszystko będzie dobrze. Nie martw się. To dopiero początek twojej kariery. Kiedy już złapiesz dobry grunt, może w przyszłości będziesz mogła wrócić do tego miasta. I to nie tak, że nie będziesz ich odwiedzać od czasu do czasu. I oni też mogą cię tam odwiedzać. Więc nie martw się, dobrze? Wszystko się ułoży." Skinęłam głową, ściskając jego dłoń. "Dziękuję, że zawsze jesteś przy mnie." Uśmiechnął się i pocałował mnie w usta. "Dla ciebie wszystko." *** "Gdzie oni są?" zapytałam, poprawiając czapkę pod palącym słońcem. Ludzie wokół nas buzowali z podekscytowaniem, wchodząc i wychodząc z audytorium. "Zaraz tu będą, nie martw się. Chodźmy po prostu zająć nasze miejsca," powiedział Tobias, prowadząc mnie i Warnera do środka. Byliśmy na torze Castelo. Znanym miejscu do oglądania wyścigów konnych. Nie wiedziałam, że przyjedziemy na tę imprezę, dopóki mój brat nie zadzwonił tego ranka, ogłaszając swoje i Tess plany. Najwyraźniej Caleb, narzeczony Tess, nie miał zbyt wiele czasu, aby spędzić z nami, więc Tess pomyślała, że świetnie będzie razem obejrzeć wyścigi konne; jako sposób na nadrobienie zaległości. Nie chciałam przyjść, ale Warner był zbyt podekscytowany, żebym mogła powiedzieć nie. Choć spotkanie z moją siostrą nie było dla mnie zbyt pociągające, odmowa byłaby niegrzeczna wobec Caleba. Więc się zgodziłam. Kiedy zajęliśmy nasze zarezerwowane miejsca, czekaliśmy na przybycie pary i rozpoczęcie wyścigu. Przynajmniej trzydzieści lub trzydzieści pięć koni było ustawionych z boku, daleko od audytorium. Ich dżokeje przygotowywali się i sprawdzali swoje konie, czy wszystko jest w porządku. Ich rżenie było zagłuszane przez zgiełk publiczności. Uśmiech pojawił się na boku moich ust. Te konie były piękne. Zawsze chciałam jeździć konno, ale nigdy nie miałam okazji. Kiedy Warner przyniósł popcorn i napoje, ogłoszenie rozległo się w całej okolicy. Wyścig miał się rozpocząć za pięć minut. "Gdzie jest Tessa i Caleb? Powinni już tu być." Przesunął brązowe kosmyki z czoła. "Tam są!" zawołał Tobias. Podążając za jego wzrokiem, zobaczyłam moją siostrę i jej narzeczonego schodzących po schodach. W żółtej sukience letniej i pasującym kapeluszu wyglądała olśniewająco jak zawsze. A Caleb postanowił założyć biały T-shirt i dżinsy. A ja byłam tutaj. W czarnym topie i skórzanej kurtce, w połączeniu z znoszonymi szortami i trampkami, nawet nie próbowałam się wystroić.
"Przepraszam, ludzie! Utknąłem w korku," przeprosił Caleb, witając się z Tobiasem przyjacielskim uściskiem. To samo zrobił z Warnerem, ale gdy przyszła moja kolej, zamknął mnie w ciasnym niedźwiedzim uścisku. "Cieszę się, że przyszłaś, Em. W końcu spędzę trochę czasu z moją przyszłą szwagierką i dawno zaginioną przyjaciółką."
Uśmiechnęłam się. "Miło cię znowu widzieć. I nie martw się, nie spóźniłeś się. Wyścig zaraz się zaczyna."
"Myślałam, że nie przyjdziesz. Ale cieszę się, że tu jesteś," powiedziała Tess, przytulając mnie. Nie odwzajemniłam uścisku.
Tobias i Caleb zauważyli to, ale nie skomentowali.
Kiedy wszyscy usiedliśmy, wyścig szybko się rozpoczął. Każdy z koni był niezwykle dobry i konkurencyjny. Ich dżokeje prowadzili je z maestrią. Ale zacięta walka toczyła się między czerwonym a czarnym koniem. Oba były na prowadzeniu.
Kibicowałam czerwonemu, Jordanowi. Nie dlatego, że czarny, Cage, był gorszy czy mniej piękny. Po prostu tak się złożyło, że kochałam kolor czerwony.
"Tak! Dawaj Jordan, dawaj! Dasz radę!" krzyczała Tess obok mnie. Po raz pierwszy w życiu była w mojej drużynie. Podczas gdy Tobias i Warner dopingowali innego. A Caleb po prostu obserwował to wszystko w milczeniu.
"Na którego stawiasz?" prawie krzyczałam przez głośny doping.
"Na żadnego! Bo wiem, kto wygra," odkrzyknął, siedząc obok Tess.
"Naprawdę? Który?" uchyliłam się przed łokciem Tess. Podskakiwała z dopingu.
"Jordan. On jest zwycięzcą," odpowiedział.
"Skąd wiesz? Tym razem może być inaczej."
Jego brązowe oczy spotkały się z moimi. "Wiem, bo mój kuzyn nigdy nie przegrywa. A to-" wskazał na konia, który teraz był nieco przed Cage'em. Nawet biały teraz dawał im konkurencję, "-to koń Achillesa. On zawsze stawia na Jordana."
Moje usta rozchyliły się ze zdziwienia. Koń Ace'a? Czy to znaczy, że tu był?
Moje nerwy pulsowały, oczy rozglądały się dookoła. Nie było go nigdzie na widowni. Ale właściciele koni, gracze nigdy nie siedzieli na widowni ze zwykłymi ludźmi. Wtedy mój wzrok powędrował w górę.
I tam był. Wysoko w sekcji V.I.P., chroniony szkłem, stał jeszcze wyżej z dumną piersią i potężnymi szerokimi ramionami, z rękami w kieszeniach. Za nim stało kilku innych ludzi w garniturach, obserwujących wyścig. Nie mogłam zobaczyć, gdzie patrzył, bo nosił okulary przeciwsłoneczne.
Jego imię doskonale oddawało jego osobowość.
Potrząsnęłam głową i zacisnęłam pięści. Weź się w garść, Em!
Nie wiedziałam, że tu będzie. W przeciwnym razie nie przyszłabym. Teraz już wcale nie lubiłam tego czerwonego konia. Wolałam kibicować białemu, który właśnie minął czarnego, Cage'a.
Moja siostra nadal tańczyła. Teraz rozumiałam, dlaczego była po stronie Jordana.
"Przez chwilę myślałem, że Cage wyprzedzi Jordana. Cholera, był dobry," skomentował Warner, podczas gdy Tobias chrupał popcorn.
Ten dzieciak! Wiedział, że Ace tu będzie, ale nawet nie pomyślał, żeby mnie poinformować. Zauważając moje spojrzenie, uniósł brew. Żeby Warner nie usłyszał, wskazałam na jego telefon.
On tu jest. I nie raczyłeś mnie poinformować!
Spojrzał na mnie, marszcząc brwi, a potem zaczął pisać.
Tobias: Kto?
Ja: Nie udawaj świętego! Mówię o Ace'ie.
Tobias: Och, myślałem, że już wiedziałaś. W końcu to bardzo powszechne, że przychodzi na wyścigi w swoim miejscu.
Moje oczy się rozszerzyły. Czekaj, co? Tor Castelo należał do niego? Jak to? Myślałam, że nazwa każdej jego firmy czy posiadłości zaczynała się od Valencian.
Ja: On to posiada? I dlaczego Castelo?
Tobias: Tak. I to nazwisko jego matki.
Och! Nie wiedziałam wiele o jego rodzinie poza nim i Calebem, którego jego rodzina adoptowała w wieku jedenastu lat, gdy jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Od tego czasu wychowywali się razem. Odwiedziłam ich dom tylko kilka razy. I najczęściej jego rodziców nie było.
Kiedy spojrzałam z powrotem w górę, już go tam nie było. Mój wzrok powędrował na tor. Cage zajął teraz miejsce Jordana. To wyjaśniało, dlaczego moja siostra nagle tak ucichła.
Ha! Wielki pan Valencian nie mógł znieść swojej porażki i uciekł.
Przewracając oczami, wstałam z miejsca. Wyścig był prawie na końcu, ale mój żołądek miał inne plany. Przepraszając, wspięłam się po schodach i skierowałam do toalety.
"Patrzcie, kto tu jest!" grupa obdartych facetów gwizdnęła, gdy przechodziłam obok nich tuż przed toaletą. "Cholera, spójrz na te nogi, stary!" Zacisnęłam zęby, rzucając im mordercze spojrzenia. Ale próbowałam się kontrolować i nie zwracać na nich uwagi.
"Jak masz na imię, laleczko? Mam dwa pliki gotówki w kieszeni, zainteresowana?" Zaśmiali się.
Dość tego! Gdy się do nich odwróciłam, czyjeś ramię owinęło się wokół moich ramion i odwróciło mnie.
"Em, nie zwracaj na nich uwagi. Są niebezpieczni. Po prostu ich unikaj."
"Unikać ich? Słyszałeś, jakie bzdury wygadywali? Pozwól mi tylko pójść i dać im nauczkę." Wyrwałam się z uścisku Warnera i próbowałam wrócić do nich, ale odciągnął mnie.
Gwizdali i żartowali z nas, dopóki nie wyszliśmy z boku, na zewnątrz damskiej toalety.
"Em, proszę. Jeśli pójdziesz i coś powiesz, będzie gorzej. Było ich czterech, a nas tylko dwoje. Więc proszę, nie rób tu sceny," przemówił logicznie do mojej głowy. "Więc po prostu wejdź do środka i wróć na dół. I baw się dobrze, dobrze?"
Westchnęłam. Może miał rację. Kiwając głową, weszłam do środka, a on poszedł odebrać telefon. Mężczyźni i tak nie mogli wchodzić do środka.
Po załatwieniu swoich spraw, umyłam ręce i przeczesałam palcami swoje fale. Rozwichrzyły się na wietrze. Zadowolona z włosów, wzięłam czapkę z blatu i wyszłam z toalety. I gdy się odwróciłam...
Pisnęłam, gdy postać nagle wyrosła nade mną znikąd.
Westchnęłam gwałtownie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Co-co ty tu robisz?" Nie mogłam nawet zapytać bez jąkania się. Burzliwe szare oczy błądziły po moich rysach, przelotnie spoglądając na moje usta. Patrzyły na mnie, jakby czekały zbyt długo... Wewnętrznie się otrząsnęłam. Zakładałam rzeczy, które nie były możliwe.
"No więc?" Tym razem głos stanowczy. Jak on w ogóle wszedł do damskiej toalety? Ach tak, zapomniałam, że jest właścicielem tego całego miejsca.
"Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku," powiedział z głębokim greckim akcentem. Czy on był... zły?
"Ile razy mam ci powtarzać, że nie musisz się o mnie martwić? To nie twoja praca, żeby się o mnie troszczyć."
"Ktoś musi, skoro ten tak zwany twój przyjaciel nie potrafi nawet stanąć w twojej obronie, jak przystało na nieudacznika!" zakpił, patrząc twardo.
Przyjaciel? Więc wiedział, co się stało na zewnątrz?
Zmrużyłam oczy. "Przepraszam bardzo? Nie uważasz, że przekraczasz swoje granice? Nie masz prawa oceniać mojego chłopaka!"
Mięsień jego szczęki drgnął. "Tylko stwierdzam fakty. Tylko nieudacznik zostawia swoją przyjaciółkę samą po tym, jak została zaczepiona przez pijanych!"
"On mnie nie zostawił. On... po prostu poszedł odebrać telefon," broniłam go. "I jestem jego dziewczyną, nie tylko przyjaciółką."
Jego oczy błysnęły, nozdrza rozszerzyły się, gdy przechylił głowę. "Niedługo."
"Co masz na myśli?" zapytałam zdezorientowana.
Podszedł bliżej, sprawiając, że cofnęłam się. I jeszcze raz, aż moje plecy uderzyły o ścianę, jego górująca sylwetka blokowała mi drogę ucieczki.
"C-co robisz? Odsuń się." Jego intensywne spojrzenie sprawiło, że moje serce zadrżało. Jego odurzająca woda kolońska wypełniła moje płuca. Musiał zachować między nami dystans. To było zbyt wiele.
Kładąc dłonie po obu stronach mojej twarzy, pochylił się; moje serce waliło w piersi. "Miałem na myśli, że NIE będziesz jego dziewczyną długo." Determinacja płonęła w jego oczach.
"Skąd to wiesz?" wyszeptałam. Jego bliskość robiła ze mną coś dziwnego. Kiedy delikatnie musnął mój policzek kostkami palców, zdradziecki, drżący oddech opuścił moje usta. Wtedy zauważyłam siniaki na jego kostkach. Gdy miałam zapytać o jego obrażenia, mój oddech uwiązł w gardle, gdy opuszkiem kciuka przesunął po mojej dolnej wardze.
"Nie będziesz, ponieważ-" pochylając się, wyszeptał mi do ucha, gorący oddech połaskotał moją skórę, "-już należysz do kogoś innego."
Co?
Moje myśli były wszędzie, nie mogłam jasno myśleć. Żeby móc zrozumieć jego słowa, odepchnęłam go, budując dystans. "N-nie zbliżaj się tak do mnie nigdy więcej! I co masz na myśli mówiąc, że już należę do kogoś innego? O kim mówisz?"
Pozostał cicho. Spojrzenie w jego oczach wysłało dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Przełknęłam ślinę.
Nie, nie! To nie to, o czym myślałam. Musiałam źle zrozumieć jego spojrzenie. W końcu, zakładanie złych możliwości zniszczyło kiedyś całe moje dzieciństwo. Nie popełnię tego samego błędu ponownie.
"Dowiesz się, wkrótce."
Znowu niekompletna odpowiedź! Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale pompatyczne wiwaty i głośne ogłoszenie przerwały mi. Wyścig się skończył, a imię zwycięzcy było słyszalne z galerii na zewnątrz.
Spojrzałam na niego. "Wygląda na to, że tytuł 'nieudacznika' bardziej pasuje do ciebie." Moje usta wygięły się w uśmiechu na dźwięk imienia zwycięzcy, podczas gdy on pozostał niewzruszony. "Moje kondolencje z powodu twojej przegranej. Biedny Jordan i dżokej, starali się, wiesz? Czasami los po prostu nie sprzyja ci wszędzie."
"Em, skończyłaś?" zapytał Warner, pojawiając się przy wyjściu. Chowając telefon do kieszeni, gdy jego oczy spoczęły na Ace'ie, zmieszanie przemknęło po jego twarzy. Ale potem się uśmiechnął. "Witam, panie Valencian."
A pan Valencian stał nieruchomo jak kamień. Jego spojrzenie na Warnera było nieczytelne. Dupek!
"Tak, chodźmy!" Złączyłam ramię z Warnerem. Burzliwe oczy śledziły moje ruchy. "Powodzenia następnym razem," mówiąc to, odwróciłam się, ciągnąc Warnera za sobą.
Nie wiedziałam dlaczego to zrobiłam, ale gdy spojrzałam na niego przez ramię, coś przewróciło się w moim brzuchu.
Ledwo widoczny uśmieszek pojawił się w kąciku jego ust. Szeptał tajemnicę, której nie mogłam rozwiązać.
"Co on tam robił?" zapytał Warner, gdy byliśmy na zewnątrz.
Wzruszyłam ramionami. "Nic. Powiedz mi, skąd go znasz? Nawet na tym przyjęciu wyglądało na to, że znałeś go jeszcze przed tym, jak ktokolwiek was sobie przedstawił."
Zaśmiał się, jakby to było najgłupsze pytanie, jakie ktokolwiek mu zadał. "Kto nie zna Achillesa Valenciana?"
Przewinęłam oczami.
"Czy jest jakiś problem między wami?"
"Czemu pytasz?" Jego ramię uniosło się. "Nie wiem, ale... zawsze gdy jesteś z nim lub słyszysz o nim, robisz się spięta."
Starałam się ze wszystkich sił nie być spięta właśnie teraz. "Nic. Po prostu... nigdy się nie dogadywaliśmy," skłamałam. A mój ton powiedział mu, żeby nie pytał więcej. Więc nie pytał.
Gdy przechodziliśmy obok miejsca, gdzie byli ci pijani faceci, już ich nie zauważyłam. Ale zauważyłam krople krwi rozrzucone na ziemi. Marszcząc brwi, gdy spojrzałam w górę, zobaczyłam ochroniarzy ciągnących tych facetów w dół po schodach do wyjścia. Jeden z nich trzymał się za zakrwawiony nos. To był ten, który pytał mnie, czy jestem zainteresowana jego pieniędzmi.
Wtedy siniaki na kostkach Achillesa przemknęły mi przez myśl. Cichy jęk opuścił moje usta. Czy on... czy on im to zrobił?
Ale dlaczego? Gdy wróciliśmy do naszych znajomych, wciąż byłam zagubiona w myślach. Ale posępna twarz mojej siostry przykuła moją uwagę. Oczywiście! Koń, któremu kibicowała, przegrał. Ale Tobias po drugiej stronie uśmiechał się od ucha do ucha, szturchając Tess.
"Widzisz, mówiłem ci, że Jordan przegra. Teraz jesteś mi winna tysiąc dolarów!"
"Ale ty też nie kibicowałeś Cage'owi! Więc jak to możliwe, że przegrałam zakład?" Tess spojrzała gniewnie.
"Nieważne. Zakład dotyczył wygranej lub przegranej Jordana. A on przegrał. Więc pieniądze są moje!"
Wzdychając, Tess opadła obok Caleba, który potrząsnął głową rozbawiony. "To wszystko wina Ace'a! Czemu nie powiedział mi, że tym razem stawia na Cage'a zamiast na Jordana? To nie fair!"
Moje oczy się rozszerzyły. Czy on postawił na Cage'a? Nie na Jordana? Ale myślałam...
Moje oczy spotkały się z Calebem. Błysnął mi nieśmiałym uśmiechem. "Nawet ja nie wiedziałem. Ale to, co powiedziałem, okazało się prawdą, prawda?"
Że nigdy nie przegrywa.
Teraz zrozumiałam znaczenie jego uśmieszku tam wcześniej. A ja myślałam, że przegrał, nazywając go nieudacznikiem prosto w twarz. Boże! Musiał się ze mnie śmiać w duchu z powodu mojej niewiedzy.
Spojrzałam na sekcję VIP. Był na swoim poprzednim miejscu, ciemne okulary przeciwsłoneczne wróciły. Ludzie otaczali go, pewnie gratulowali mu, ale jego sylwetka była zwrócona w naszą stronę, mówiąc mi, gdzie kieruje wzrok.
Moje oczy utkwiły w jego, gdy przyciągnęłam Warnera bliżej, obejmując jego ramię. Napięcie jego ostrej, zacienionej szczęki rozwiało moje wątpliwości. Rzeczywiście patrzył na mnie. Ale co do mojego nagłego zachowania i jego reakcji... Wyłączyłam mózg, zanim dotarło do mnie coś, z czym nie mogłabym sobie poradzić.
"Wyścig już się skończył. Może pójdziemy coś zjeść? Jestem głodna" - powiedziałam, nie chcąc już tam zostać.
Caleb skinął głową i pociągnął za sobą narzekającą Tess. "Em ma rację, też jestem głodny. Chodźmy, kochanie, weźmiemy ci coś zimnego do picia, żebyś mogła się trochę ochłodzić."
Gdy wyszliśmy przez bramę, tym razem nie odważyłam się spojrzeć za siebie. Jednak czułam palące spojrzenie spoczywające na mnie, dopóki nie zniknęliśmy z pola widzenia.
***
Po całym dniu włóczenia się po mieście, dzień wreszcie dobiegł końca. Chociaż dobrze się bawiłam z Tobiasem, Calebem i Warnerem, niezręczna obecność mojej siostry zawsze zakłócała mi przyjemność. Bo za każdym razem, gdy widzę jej twarz, nie mogę nie pamiętać tamtej nocy...
Zamknęłam oczy, zatrzaskując drzwi do tych wspomnień.
"Wszystko w porządku?" - zapytał Warner. Właśnie zatrzymaliśmy się przed moim domem po długim spacerze. Zdecydowałam się na spacer zamiast podwózki od Tobisa, myśląc, że pomoże mi to oczyścić umysł. Ale nie pomogło. Jego odurzający zapach wciąż unosił się w zakamarkach mojego umysłu, ten głęboki, a jednocześnie ochrypły głos wciąż szeptał mi do ucha.
Zacisnęłam wolną dłoń w pięść. "Wszystko w porządku, jestem tylko trochę zmęczona."
Uśmiechając się, ujął moją twarz w dłonie. "Rozumiem, miałaś dziś długi dzień." Brązowe oczy błyszczały uwielbieniem i miłością, gdy spoczęły na moich ustach. "Wiesz, cieszę się, że tu z tobą przyjechałem. Przegapiłbym ten wspaniały dzień, gdybym tego nie zrobił."
Przestałam oddychać, gdy jego usta spotkały się z moimi. Zamknęłam oczy czekając na cokolwiek. Ale nie czułam nic. Tylko zetknięcie ciał, nic więcej. Za zamkniętymi powiekami poczułam pieczenie.
Nawet pocałunek od faceta, którego nazywałam swoim chłopakiem, nie mógł wywołać choćby namiastki tego uczucia, które pojawiało się, gdy tylko on na mnie spojrzał.
Coś narastało w mojej piersi. Frustracja, poczucie winy i przytłaczające uczucie, któremu nie chciałam nadawać nazwy.
Gdy jego język rozchylił moje wargi, odsunęłam się. W jego oczach błysnął ból.
"Prze-przepraszam, Warner. Jestem naprawdę zmęczona. Możemy wejść do środka?" Nawet jeśli był zraniony, zakrył to uśmiechem. A ja nie mogłam czuć się gorzej. "W porządku, Em. Rozumiem. Chodźmy do środka i odświeżmy się." Po tych słowach odwrócił się. A ja po prostu patrzyłam, jak odchodzi w milczeniu.
***
Delikatny wiatr musnął moją skórę, gdy obserwowałam ciemne chmury zasłaniające światło pełni księżyca. Gwiazdy tej nocy nie czuwały. Naga noc nie oferowała nic poza dźwiękami świerszczy.
Innym razem koiły mój umysł, ale nie dziś. Nie mogły poskromić burzy szalejącej w mojej piersi.
Kolejne ukłucie winy uderzyło we mnie, gdy przypomniałam sobie twarz Warnera tego wieczoru, kiedy go odrzuciłam, znowu. To nie był pierwszy raz, kiedy odmówiłam mu bliskości. Nie tylko jemu, ale w ciągu tych lat, z kimkolwiek się spotykałam, nigdy nie posunęłam się dalej niż pocałunek.
Po prostu nie mogłam.
I żaden facet nie chciałby mieć nic wspólnego z dziewczyną, która nie potrafi nawet pozwolić się porządnie pocałować, nie mówiąc już o bliskości fizycznej. Ale Warner nie był jednym z nich. Szanował moje życzenia i zachowywał dystans. Najbardziej intymnym gestem był pocałunek. Poza tym nie mogłam dać mu nic więcej. I nigdy nie narzekał, mimo że czułam jego pragnienie przeniesienia naszego związku na wyższy poziom.
Ale dziś wieczorem nie mogłam go nawet pocałować.
Łza spłynęła po moim policzku. Przysięgam, próbowałam. Starałam się jak mogłam przełamać swoją barierę, ale zawiodłam. Im bardziej próbowałam, tym bardziej czułam do siebie wstręt. Im bardziej czułam, jak umieram w środku. Nawet jeśli zamknęłam rozdział mojego życia w umyśle, te więzi nigdy mnie nie opuściły. Uczucie robienia czegoś złego nigdy mnie nie opuściło. I źle zrobiłam sobie, zmuszając się do czucia czegoś do mężczyzn, z którymi się spotykałam. Ale nie mogłam sprawić, by moje serce biło dla kogoś innego tak jak dla niego. Więc przestałam próbować.
Kiedy Warner mi się oświadczył, znał mój stan. Choć nie wiedział, co wydarzyło się w mojej przeszłości. Ale wiedział o moim złamanym sercu. Powiedziałam mu, że może nigdy nie będę w stanie pokochać go z wzajemnością, ale powiedział, że chce spróbować. Nie chciałam go zranić w tym procesie, ale jego upór dał mi nadzieję. Że może, będę mogła znów poczuć miłość. Ale nie poczułam.
Chociaż chciał związku między nami, zgodziłam się przez swój egoizm. I w tym procesie zraniłam mężczyznę, który zawsze był przy mnie, gdy nikogo innego nie było.
A wszystko to przez moje głupie serce. Po prostu nie wie, jak reagować na kogokolwiek innego niż jedną osobę.
Zacisnęłam zęby, gdy serce się ścisnęło. Kolejna łza spłynęła swobodnie. Chciałabym wiedzieć, jak przestać...
Otarłam oczy, wyczuwając ruch za sobą na dachu. Jej sandałowy zapach perfum dotarł do mnie, zanim usiadła obok. Trwałyśmy w ciszy przez kilka chwil, zanim w końcu przemówiła. "Wciąż jesteś na mnie zła za tamtą noc, prawda?" Jej wzrok pozostał utkwiony wysoko w niebie, gdy chmury powoli odsłaniały księżyc.
"Nie mogę być zła na nikogo, skoro to ja byłam tą głupią" - powiedziałam, wciąż nie odwracając się do niej.
Zauważyłam kątem oka, jak na mnie patrzy. "Nie byłaś głupia, Em. Byłaś po prostu młodą dziewczyną zakochaną w kimś w niewłaściwym miejscu i czasie."
Wydałam suchy śmiech, moje paznokcie wbiły się w dłonie. "Zabawne, to ty uświadomiłaś mi moją głupotę."
Wciąż pamiętam ten dzień, kiedy ją o to zapytałam, i jak wyśmiała mnie, przypominając mi, jaka byłam naiwna, myśląc, że chłopak taki jak Ace chciałby mnie zamiast kogoś takiego jak ona.
Westchnęła cicho. "Przepraszam, Em. Wiem, że zachowałam się wobec ciebie jak suka tamtej nocy, zamiast jak siostra. Ale, uwierz mi, nigdy nie życzyłam ci niczego złego."
Po chwili ciszy, odezwała się cicho.
"Z powodu nieporozumień i dziecinności, straciłyśmy wiele lat, Em. Ja- tęskniłam za moją siostrą w tych latach. Nawet jeśli czasem nas odwiedzałaś, byłaś tak odległa, że nie mogłam do ciebie dotrzeć. I szczerze mówiąc, nigdy nie znalazłam w sobie tyle odwagi." Drżenie jej głosu sprawiło, że spojrzałam na nią. Niebieskie oczy lśniły w świetle księżyca. "Chcę relacji, jaką miałyśmy wcześniej, Em. Chcę odzyskać moją siostrę. Szczególnie, gdy zbliża się najważniejszy dzień mojego życia. Czy nie możemy po prostu zapomnieć o przeszłości i zacząć od nowa? Nowy początek?"
"Dlaczego to zrobiłaś?" Wiedziałam, że to nie jest odpowiedni moment, by zadać jej to pytanie, gdy mówiła o nowym początku. Ale musiałam wiedzieć. Dla niej mogło to być złamane serce nastolatki z powodu zauroczenia, ale dla mnie było to o wiele, wiele więcej.
Odwracając wzrok, westchnęła ponownie. "Wiem, że nienawidzisz mnie za to. Ale uwierz mi, Em, nigdy nie chciałam dla ciebie niczego złego. Zawsze życzyłam ci jak najlepiej."
"Możesz odpowiedzieć mi na jedno pytanie?" Musiałam wiedzieć dlaczego to zrobiła. Dlaczego złamała mi serce, wiedząc o wszystkim?
Wydawała się wahać, ale w końcu skinęła głową. "Czy go kochałaś?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Bursztynowe promienie zabarwiły horyzont, tworząc koronę karmazynów i różów nad zachodzącym słońcem. Linie ptaków leciały obok na niebie w kierunku swojego schronienia; melodyjne ćwierkanie zdawało się być ogłoszeniem nadchodzącej ciemności. Wziąłem głęboki oddech, napełniając płuca chłodnym wieczornym powietrzem. "Piękne, prawda?" powiedział tata, siedząc na masce samochodu obok mnie. Skinąłem głową, na moich ustach pojawił się uśmiech. "Tak, bardzo. Dziękuję, że mnie tu przyprowadziłeś, tato. Minęło tyle czasu, odkąd ostatni raz tu byłem. Naprawdę tęskniłem za naszymi wschodami i zachodami słońca." Zwykle przychodziliśmy na to pole przynajmniej raz w tygodniu. No, przynajmniej ja, tata i Tobias. Mama i Tess były zbyt leniwe, żeby dołączyć za każdym razem. To była nasza tradycja. Tradycja, którą dziadek zaczął z tatą. Ale po mojej przeprowadzce do Nowego Jorku nie mogłem już dołączać do taty i Tobiasa. "Ja też, księżniczko. Bez ciebie nasze wizyty tutaj nie miały już tego samego znaczenia." Jego ton był pełen nostalgii. "Tak, ten głupek miał całą zabawę dla siebie," zażartowałem, wspominając mojego brata. Nie mógł do nas dołączyć z powodu ważnego spotkania tego wieczoru. "Ale cieszę się, że tym razem przyszedłeś tu ze mną. Dziś jest moja kolej na całą zabawę." Uśmiechnąłem się. Chichocząc, pokręcił głową. "Nie, nasz czas tutaj stał się dość nudny, ponieważ nawet Achilles przestał do nas dołączać po tym, jak wyjechałeś do szkoły średniej." Mój uśmiech zniknął przy wspomnieniu jego imienia. Zwykł towarzyszyć nam regularnie, aby oglądać wschody i zachody słońca. Ale po śmierci jego ojca jego wizyty stały się rzadsze, aż całkowicie ustały. Wciąż pamiętam swoją nadzwyczajną ekscytację na jazdę tutaj, nawet o czwartej rano, żeby go zobaczyć. Spotkanie z nim było dla mnie ważniejsze niż oglądanie czegokolwiek innego. Usłyszałem, jak tata wzdycha. "Czasami musimy puścić przeszłość, żeby żyć teraźniejszością, Emerald. Bo dopóki nie żyjesz teraźniejszością, nie będziesz w stanie zaakceptować przyszłości." Wiedziałem, co próbował powiedzieć. Choć moja rodzina nic nie mówiła, wiedziałem, że wszyscy czuli moją odległość od Ace'a nawet po tylu latach. Ale nie mogłem im nic wyjaśnić, nawet jeśli chciałem. Nie znali całej prawdy, więc nie mogli zrozumieć. "Ale co, jeśli trudno jest puścić przeszłość?" Jego niebieski wzrok spotkał się z moim. "Nic nie jest niemożliwe, kochanie. Czasami tak głęboko zanurzamy się w naszym bólu, że nie widzimy nic poza tym. Wszystko, co musisz zrobić, to otworzyć serce trochę bardziej, być trochę większym i puścić urazy. Nie pozwól, aby przeszłość powstrzymywała cię od szczęścia w teraźniejszości." Położyłem głowę na jego ramieniu, nic nie mówiąc. Czy mogłem to zrobić? Czy mogłem być tak odważny, aby puścić wszystko i iść naprzód? Nie byłem w stanie od lat. Wibracje mojego telefonu przerwały moje myśli. "Kto to?" Odłożyłem telefon. "Casie. Ona i Beth chcą, żebyśmy zjedli razem kolację w naszym zwykłym miejscu." Skinął głową, jego wzrok znów skierował się ku barwnemu horyzontowi. Po spędzeniu trochę więcej czasu na rozmowach i odświeżaniu wspomnień, wróciliśmy do domu. Po odstawieniu go, odwróciłem samochód i pojechałem do Nova's Diner, gdzie czekały na mnie dziewczyny. Ale przez całą drogę jedyną rzeczą, która pochłaniała moje myśli, były słowa taty. Wiedziałem, że miał rację. Nie mogłem puścić przeszłości, ponieważ trzymałem urazy. Urazy przeciwko mojej siostrze, urazy przeciwko Ace'owi, urazy przeciwko sobie. Mogłem zrozumieć powód, dla którego obwiniałem Tess i siebie za bycie tak naiwnym. Ale Ace, on nie zasługiwał na moją nienawiść. Nigdy nie obiecal mi, że zadba o moje serce, a ja obwiniałem go za jego złamanie. Ale serce nie widziało nic poza swoim bólem. I wiedziało, że zrani innych, jeśli chciało zapobiec kolejnemu bólowi. Po rozmowie z Tess zeszłej nocy zdecydowałem się dać nam kolejną szansę. Może to był czas, żeby puścić. Nawet jeśli to był tylko mały krok, to było coś. Nie mogłem po prostu trzymać się czegoś, co wydarzyło się lata temu. I może to nie było wszystko, co myślałem, że było. Wspomnienia z zeszłej nocy znów pojawiły się w mojej głowie. "Czy go kochałaś?" Jej oczy nie drgnęły, gdy odpowiedziała: "Nie." "To dlaczego to zrobiłaś? Dlaczego to zrobiłaś pomimo świadomości, że mnie tym zranisz?" zapytałem, mój głos był zdesperowany. Smutek pokrył jej rysy. "Nie chciałam cię zranić, Em. Nigdy nie zraniłabym mojej małej siostry w ten sposób, niezależnie od tego, jak bardzo się od siebie różniłyśmy." "To dlaczego?" Rzuciła mi spojrzenie pełne przeprosin. "Przepraszam, Em. Nie mogę ci powiedzieć dlaczego. Ale wkrótce się dowiesz." Nie wyjaśniła nic po tym, tylko powiedziała mi, żebym przemyślała jej prośbę i odeszła, zostawiając mnie samą i zdezorientowaną. Co ukrywała? Nie wiedziałam. *** "Więc zdecydowałaś się jej wybaczyć?" zapytała Casie, unosząc brew. Wzruszyłam ramionami, zawijając widelec w spaghetti. "Cieszę się, że rozwiązujesz swoje problemy z siostrą, Em. Życie jest zbyt krótkie, żeby trzymać urazy na zawsze. Zgadzam się z twoim tatą." Beth uśmiechnęła się. Casie prychnęła. "Te rzeczy brzmią dobrze tylko w twoich głupich książkach. W rzeczywistości nie są takie wspaniałe. Raz suka, zawsze suka." "Casie!" Posłałam jej karcące spojrzenie, powodując, że przewróciła oczami i wzięła łyk ze swojego smoothie. "Nie wybaczyłabym mojej siostrze, gdyby zrobiła mi coś takiego. Dzięki Bogu, nie mam takiej!" zauważyła. Beth zmarszczyła na nią brwi. "Nie słuchaj jej, Em! Rób to, co mówi ci twoje serce." Poruszyła się na swoim siedzeniu. "Uh, teraz, gdy wybaczyłaś Tess, czy rozważysz zrobienie tego samego z Achi..." "Nie chcę teraz o nim rozmawiać, Beth. Pozwól mi po prostu cieszyć się kolacją z wami, dobrze?" Nie było nic do wybaczenia Ace'owi w pierwszej kolejności, ale próba naprawienia mojego związku z nim oznaczała poświęcenie mojego serca znowu. A ja wiedziałam lepiej. Jeszcze kilka dni i będę daleko. Daleko od niego." "Cóż, widzę, że twoje życzenie wcale się nie spełniło," skomentowała Casie, patrząc w prawo. "O czym mówisz?" Moje oczy rozszerzyły się, gdy podążyłam za jej spojrzeniem na najdalszy kąt restauracji. Nastąpiło westchnienie Beth. "Co on tu robi?" Trzech ubranych w garnitury mężczyzn i kobieta w wieku dwudziestu kilku lat siedziało przy stole. Siedziała tuż obok niego, zbyt blisko, by mogła być tylko współpracowniczką biznesową. Z ognistoczerwonymi włosami, porcelanową skórą i delikatnymi rysami była piękna. Na coś, co jeden z tych mężczyzn powiedział, zaśmiała się delikatnie, kładąc rękę na jego ramieniu. A on również odwzajemnił się delikatnym uśmiechem, który prezentował tylko w rzadkich okazjach. Poczułam ukłucie w piersi, moje oczy utkwione były na jej ręce na jego ramieniu. Odwróciłam się, przełykając gulę w gardle. "Oohoo, myślałam, że nie ma żadnych lalek w swoim życiu." Casie zagwizdała. "Casie!" Beth syknęła, rzucając mi zaniepokojone spojrzenie. Cassie wyprostowała się. "Przykro mi, Em. Nie miałam tego na myśli... możemy odejść, jeśli chcesz." Machnęłam ręką w geście zbycia. "Nie trzeba. Nie obchodzi mnie, czy on tu jest, czy kogo tu przyprowadził. Jesteśmy tu, żeby cieszyć się kolacją, i właśnie to zrobimy." Rzuciłam kolejne spojrzenie na nich. Teraz szeptała mu coś do ucha; mój uchwyt na widelcu się zacieśnił. "Jesteś pewna?" Beth wyszeptała. Skinęłam głową, wkładając łyżkę spaghetti do ust, nie chcąc poświęcać im żadnej uwagi. Ale było trudno, gdy jej wysokie śmiechy paliły moje uszy. Beth i Casie rzucały im wrogie spojrzenia. . "Popatrz na niego! Tak się komfortowo czuje z tą pijawką, a ja myślałam, że jego wiadomości i kwiaty dla ciebie coś znaczą.” „Zamknij się, Cass?” Beth zmrużyła oczy, a potem spojrzała na mnie. „Ona może być tylko przyjaciółką. A po tym, co zrobił i powiedział na torze wyścigowym, to udowadnia, że mu na tobie zależy. Nie sądzę, żeby był na tyle płytki, żeby próbować kogoś zdobyć i jednocześnie kręcić się z inną.” „Nie sądzę, spójrz na nich. Wyglądają zbyt przytulnie, żeby być tylko przyjaciółmi,” zauważyła Casie. Kolejny ból sprawił, że zacisnęłam zęby. „Nie obchodzi mnie, czy są przyjaciółmi, czy nie. Dlaczego miałoby mnie to obchodzić? To nie tak, że jestem jego dziewczyną czy coś. A cokolwiek zrobił wczoraj, to nic nie znaczyło. Więc po prostu zapomnijmy o tym.” Mój widelec bawił się jedzeniem, wydawało mi się, że tracę apetyt. Nawet jeśli nie chciałam, moje oczy wracały do nich. Jej ramię było teraz splecione z jego, a jego ręka klepała jej. Moje zdradzieckie oczy piekły, a serce ściskało się z czymś. Grzmot uderzył na zewnątrz, zwiastując nadchodzący deszcz. Nie odwróciłam wzroku, kiedy jego oczy spotkały moje. W ich błysnęło zaskoczenie, a potem coś innego, czego nie mogłam rozszyfrować. Widząc jego brak uwagi, podążyła za jego wzrokiem. Jej oczy lekko się rozszerzyły, gdy rozplątała się z niego, gdy zauważyła kierunek mojego spojrzenia. Ale on pozostał tak samo komfortowy, jak był. Jakby go to nie obchodziło. A dlaczego miałby? To nie tak, że naprawdę się o ciebie troszczył, czy miał jakikolwiek ciepły kącik dla ciebie. Wszystko, co powiedział i zrobił, było tylko udawaniem. Nagle poczułam się duszno. Odwracając się, gwałtownie wstałam, chwytając torebkę. Casie i Beth poszły za mną, ale je zatrzymałam. „Skończcie kolację. Skończyłam.” Kiedy chciały zaprotestować, potrząsnęłam głową. „Nie. Zobaczymy się później. Pa.” Burza narastała w mojej piersi, chcąc wydostać się na zewnątrz. Moje palce zacisnęły się na torebce jak imadło. Moja szczęka była napięta, trzymając emocje, które groziły, że się ujawnią. Musiałam odejść. Potrzebowałam powietrza. Gdy tylko wyszłam przez wyjście, ramię wpadło na moje. „Em? Co za przyjemność… czy wszystko w porządku?” Caleb chwycił moje ramię, jego twarz zmieniła się w zatroskaną. Błyskawica oświetliła nas. Nie odpowiadając mu, odeszłam na otwarte powietrze. „Czekaj, dokąd idziesz? Pada!” zawołał za mną, ale nie zwróciłam na to uwagi. Krople deszczu uderzały w moją twarz na wietrze. Gęsia skórka pojawiła się na moich ramionach, gdy krople wody kłuły moją skórę. Ale to mnie nie powstrzymało, ta burza była niczym w porównaniu do mojej wewnętrznej. Gniew, który wrzał we mnie, nie miał sensu. Ale mnie to obchodziło. Obchodziło mnie, że widziałam go z tą dziewczyną, nawet jeśli nie miałam do niego żadnych praw. Bolało. Bolało jak cholera! I to mnie frustrowało. Nie chciałam tego czuć, ale nie mogłam się powstrzymać. Moje auto nie było zaparkowane tam, gdzie je zostawiłam. Parkingowy musiał je zaparkować na parkingu. Więc ignorując deszcz i wycie wiatru, ruszyłam w stronę parkingu. Czego trzeba, żebym się z tego wyzwoliła? Co trzeba, żeby moje serce wyleczyło ranę, którą sama sobie zadałam? Łza, która spłynęła z mojego oka, deszcz ją zmył. Mam nadzieję, że zdoła zmyć również ból. Nagle błysk oślepiającego światła padł na moje oczy, zmuszając mnie do osłonięcia ich rękami. Krzyk mojego imienia przyszedł z piskiem opon, gdy para silnych ramion odsunęła mnie z drogi. Kierowca wykrzykiwał przekleństwa, odjeżdżając, gdy mój wzrok pozostawał bez określonego kierunku, a serce waliło mi w piersi. „Co jest z tobą nie tak? Gdzie była twoja uwaga? Mogłaś właśnie umrzeć, na Boga!” Jego potrząsanie moimi ramionami wyrwało mnie z szoku. Burzowe szare oczy płonęły ogniem pod zimnymi kroplami deszczu. Był skończony ze swoją miłością, że przyszedł za mną? „Więc co?” warknęłam, odpychając go. „To nie tak, że ci zależałoby, gdybym umarła! Idź i ciesz się kolacją ze swoją dziewczyną!” Jego szczęka się zacisnęła, chwytając moje ramię. „Ona nie jest moją dziewczyną. I nie waż się mówić o…” „Nie obchodzi mnie to! Zostaw mnie w spokoju! I NIE DOTYKAJ mnie znowu, ostrzegam cię!” Szarpnęłam rękę z jego uścisku i odwróciłam się do mojego auta. Westchnienie uciekło z moich ust, gdy moja klatka piersiowa zderzyła się z jego, jego jedno ramię mocno przyciskające mnie do siebie, a drugie na mojej szyi. „NIE zostawię cię w spokoju, zrozum to w swojej pięknej głowie. A jeśli chodzi o dotykanie cię -” pochylił się, jego nos musnął mój, „- nikt nie powstrzyma mnie przed dotykaniem ciebie. Nawet ty, Rosebud. Bo jesteś moją do dotykania.” Jego czoło oparło się o moje, nosy się zetknęły, burzowe szare zderzyły się z moimi turkusowymi, silne ramiona przytrzymywały mnie w posiadawczym uścisku. Mój oddech utknął w gardle, serce biło szybko. Nawet pod ciężkim zimnym deszczem, moja krew płynęła gorąca w moich żyłach. Mój oddech był szarpany, gdy przyciągnął mnie bliżej, jedna ręka obejmująca mój policzek. Krople deszczu spływały z jego głowy na grube rzęsy jego oczu, gdy patrzył na moje usta z nieomylną ciemną żądzą. Moje usta rozchyliły się pod ciepłem jego ciała przy moim. Moje wnętrzności paliły się z czegoś. „Moja. Tylko moja,” wyszeptał, umieszczając gorące usta na rogu moich warg. Moje powieki groziły zamknięciem, pijane jego odurzającym ciepłem. Moje serce szeptało jego imię. Zostając z ustami tam na chwilę, gdy jego usta miały spotkać moje… klakson samochodu wyrwał mnie z transu. Gdy tylko odzyskałam zmysły, odepchnęłam go. Zaskoczenie i coś bliskiego rozczarowaniu mignęły na jego twardych rysach. Jego ręka sięgnęła po mnie ponownie, ale powstrzymał się od tego. Zamykając oczy na chwilę, otworzył je ponownie. Tym razem były spokojne i opanowane. „Emerald, ja…” Potrząsając głową, odwróciłam się i pobiegłam do samochodu. Zmagając się z kluczami drżącymi rękami, jakoś udało mi się wsiąść i odjechać. Jego cicha, ale sztywna postać oddalała się w lusterku wstecznym, gdy jechałam dalej i dalej, aż zniknął z pola widzenia. Hamując gwałtownie, zatrzymałam się na zakręcie. Mój uchwyt na kierownicy się zacieśnił, gdy wybuchnęłam szlochem. Puściłam łzy, opierając głowę o siedzenie. Puls mojego serca nadal nie ustępował. Jak mogłam na to pozwolić? Jak mogłam pozwolić mu tak się zbliżyć do mnie? Nawet po wszystkim, jak mogłam pozwolić sobie na to, by się chwiać? Jak? Jesteś moją do dotykania! Moja. Tylko moja. Jego słowa dźwięczały w mojej głowie. Potrząsnęłam głową. Nie! Nie, nie! Nie mogę na to pozwolić. Nie mogę pozwolić sobie znowu się zranić. Nie mogę pozwolić mu na to, by znowu to zrobił! Nie przeżyję kolejnego złamania serca. Mój telefon zadzwonił w mojej torebce. Wycierając policzki, wyjęłam telefon. Tess. „Hej, Em! Przepraszam, jeśli przeszkadzam. Tata powiedział mi, że jesteś z przyjaciółmi,” powiedziała z drugiej strony. Muszę coś zrobić. „Em? Emerald, słuchasz?” Mrugnęłam. „Tak, mów.” „Dobrze, więc zadzwoniłam, żeby powiedzieć, że jutro wieczorem mamy rodzinną kolację u Caleba. To byłaby świetna okazja, aby znowu zebrać nasze rodziny. Jego wujek też przychodzi. Więc byłabym naprawdę szczęśliwa, gdybyś dołączyła,” wyjaśniła. „Przyjdziesz, prawda?” Jej głos był pełen nadziei. Cisza. „Em? Dołączysz do nas, prawda?” „Przepraszam, Tess. Nie mogę.” „Ale…” Przerwałam połączenie i wybrałam numer Warnera. Po dwóch dzwonkach odebrał. „Halo?” „Zarezerwuj dwa bilety i spakuj walizki.” „Co? Teraz? Ale dlaczego?” „Wyjeżdżamy. Dziś wieczorem.”
Przesuń w górę, aby kontynuować