POV Mira
„Boże, tak —” jęknęła kobieta.
Pod kocem moje biodra poruszały się w powolnym, rozpaczliwym rytmie, palce mokre i gorączkowe.
Mężczyzna na filmie warknął coś nieprzyzwoitego, a ten dźwięk trafił prosto do mojego wnętrza.
„Bierz to jak grzeczna dziewczynka, bierz... to!”
Zacisnęłam zęby na wardze, żeby nie wydać żadnego dźwięku, oczy miałam na wpół przymknięte, gorąco wiło się w moim brzuchu—
Drzwi trzasnęły.
„Tato!” pisnęłam, podrywając się i rzucając koc na kolana, jakby mógł wymazać ostatnie trzydzieści sekund. Mój laptop zsunął się z łóżka z ciężkim łoskotem. „Prywatność!”
Stał w progu, brwi ściągnięte, lustrował pokój wzrokiem, jakby wszedł na miejsce zbrodni. „Co to za zapach?”
Twarz mi płonęła. „Nic takiego.”
Jego wzrok spadł na koc owinięty wokół moich nóg. „Na dworze jest upał. Dlaczego siedzisz pod kocem?”
Chwyciłam książkę z nocnego stolika i podniosłam ją jak dowód niewinności. „Tylko czytam.”
Przechylił głowę, czytając okładkę. „Credence?”
„To... o dziewczynie, która gubi się w lesie.”
„Siedzisz w pokoju cały dzień. Cały dzień czytasz.”
Wzruszyłam ramionami. „No i?”
Stał sztywno w progu, twarz jak wykuta z kamienia. „Ubieraj się. Za godzinę wychodzimy na galę.”
„Na galę inwestorów?” upewniłam się. „Myślałam, że mówiłeś, że nie jestem gotowa na ten świat. Za bardzo naiwna.”
„To było zanim przez ostatnie trzy tygodnie zamęczałaś mnie o doświadczenie.” Jego oczy zwęziły się. „Zanim oskarżyłaś mnie, że trzymam cię w klatce.”
„Bo to prawda!” wybuchnęłam. „Dwadzieścia dwa lata, dyplom z zarządzania, a nie pozwalasz mi nawet odbyć stażu w swojej firmie.”
„To nie tak, że nie chcę cię tam.” Jego głos złagodniał, ale oczy pozostały ostre. „Po prostu moja firma nie jest miejscem, gdzie powinnaś się uczyć.”
„To gdzie jest?” Zbliżyłam się, bose stopy zimne na drewnianej podłodze. „Nie możesz mnie chronić w nieskończoność. Muszę zrozumieć, jak to wszystko naprawdę działa, nie tylko to, co piszą w podręcznikach.”
Przyglądał mi się z tym kalkulującym spojrzeniem, które zwykle rezerwował dla wrogich przejęć. „Chcesz prawdziwego świata? Dobrze. Dziś wieczorem dostaniesz swoje wprowadzenie.”
„Co to ma znaczyć?”
„To znaczy przestań się kłócić i szykuj się. Załóż czarną sukienkę—tę zachowawczą.”
Drzwi zamknęły się z chirurgiczną precyzją.
Zrzuciłam koc, a chłodne powietrze musnęło moje nagie nogi. Majtki przylepiały się wilgotno, a palce wciąż lekko pachniały mną samą.
Byłam w połowie drogi do łazienki, gdy drzwi zaskrzypiały ponownie.
„Pomogę się pani ubrać, panno Kensington,” oznajmiła moja pokojówka, wchodząc z czarną torbą na ubrania. Zatrzymała się w pół kroku, marszcząc nos. „Co to za zapach, panno Kensington?”
„Nic,” odpowiedziałam zbyt szybko, wyciągając sukienkę z torby. „Po prostu... perfumy.”
Godzinę później stałam w marmurowym holu Grand Regent Hotel. Wszystko lśniło — kryształowe żyrandole, wypolerowane podłogi, kieliszki szampana w każdej zadbanej dłoni.
Uścisk taty na moim łokciu był stanowczy, prowadził mnie przez morze ciemnych garniturów i błyszczących sukni.
„Trzymaj się blisko,” rozkazał. „Ci ludzie wyczują słabość.”
„Nie jestem słaba.”
„Nie, ale jesteś niedoświadczona. To różnica.” Zawahał się, przeszukując wzrokiem tłum. „Tam—po to tu przyszliśmy.”
Podążyłam za jego spojrzeniem i nagle zabrakło mi tchu.
Był dokładnie taki, jak go zapamiętałam — wysoki, szerokie ramiona, ciemne, idealnie ułożone włosy, oczy jak wypolerowana stal. Czarny garnitur leżał na nim, jakby był szyty na miarę tylko dla niego.
Pięć lat temu siedziałam naprzeciw niego w jego biurze, notatnik drżał w moich dłoniach, gdy pytałam go o listy Forbes i ekspansję rynków do szkolnej gazetki.
Siedemnastoletnia i beznadziejnie naiwna, wyszłam po tej rozmowie z zauroczeniem, które zakopałam tak głęboko, że udało mi się udawać, że go nie ma.
Aż do teraz.
Leo Castellan stał przy barze i odwrócił się w naszą stronę, jego spojrzenie jak laser wbiło się we mnie.
„Richard.” Wyciągnął rękę do mojego ojca, ale jego oczy nie odrywały się od mojej twarzy. „I Mira Kensington. Minęło sporo czasu.”
„Pamiętasz.” Słowa wyszły mi bardziej pewnie, niż się czułam.
Przełknęłam ślinę. „Pamiętasz?”
„Jak mógłbym zapomnieć?” Jego uśmiech był słaby, ale na krawędziach czaiło się coś figlarnego. „Byłaś jedyną siedemnastolatką, która zapytała mnie, czy władza jest bardziej niebezpieczna niż pieniądze.”
Poczułam, jak dłoń ojca zaciska się na moim ramieniu. „Zawsze miała bystry umysł,” powiedział z dumą. „Dlatego chcę, żeby go wykorzystała.”
Spojrzenie Leo się wyostrzyło. „Tak?”
Ojciec chrząknął, nim kontynuował. „Leo i ja jesteśmy partnerami już siedem lat. Jego firma obsługuje nasze ekspansje na rynki azjatyckie.”
Potem spojrzał na mnie.
„Pamiętasz, jak byłaś pod wrażeniem po tamtej rozmowie? Przez tygodnie nie mogłaś przestać mówić o jego filozofii biznesowej.”
Poczułam, jak gorąco wstępuje mi na szyję. „Tato—”
„Dlatego wszystko załatwiłem.” Ton ojca przeszedł na czysto biznesowy. „Mira upiera się, że potrzebuje doświadczenia w prawdziwym świecie. Twierdzi, że za bardzo ją chronię.”
Brew Leo uniosła się. „Tak twierdzi?”
„Od miesięcy. Twierdzi, że nigdy się niczego nie nauczy, jeśli będzie zamknięta w posiadłości.” Ojciec jeszcze mocniej ścisnął moje ramię. „Więc rzucam jej wyzwanie. Jeśli chce poznać, jak naprawdę działa biznes, niech uczy się od kogoś, komu całkowicie ufam.”
Uwaga Leo wróciła do mnie, powoli, celowo, jak drapieżnik krążący wokół ofiary.
„A co na to Mira?”
„Myślę, że od lat jestem gotowa.” Uniosłam brodę, patrząc mu prosto w oczy, mimo że od tego spojrzenia skóra mi cierpła. „Pytanie, czy ty masz czas dla uczennicy.”
„Och, zawsze znajdę czas dla obiecujących talentów.” Coś niebezpiecznego zamigotało w jego twarzy. „Twój ojciec ma rację—już wtedy mnie zaimponowałaś. Tak dojrzałe pytania od kogoś tak... młodego.”
Pauza przed 'młodego' była celowa, nabrzmiała od podtekstów.
„Może zacząć od poniedziałku,” ogłosił ojciec. „Poziom podstawowy, bez żadnych przywilejów. Moja droga chce prawdziwego świata? To go dostanie.”
„Pod moim bezpośrednim nadzorem, jak sądzę?” Uśmiech Leo stał się ostrzejszy. „W końcu nie chciałbym, żeby zgubiła się w korporacyjnej maszynie.”
„Dokładnie. Powierzam ci zadanie dania jej takiego doświadczenia, o jakie zabiegała.” Ojciec spojrzał na nas oboje. „Pełne doświadczenie.”
„Pełne doświadczenie,” powtórzył Leo powoli, smakując te słowa. „A więc, Miro, dopilnuję, żebyś zapamiętała swój czas ze mną... na zawsze.”
Moje uda same się ze sobą złączyły. Szum tłumu zniknął, został tylko biały szum. Ciepło przewędrowało mi po kręgosłupie.
To, jak wypowiedział ze mną, jak jego wzrok powoli zjeżdżał po mojej twarzy, aż do linii obojczyka — miałam wrażenie, że rozbiera mnie już w myślach.
„Jestem pewien, że tak będzie,” powiedział ojciec, nieświadomy niczego.
Leo zrobił krok bliżej, tak, że mogłam poczuć jego perfumy — ciemne, ciepłe, drogie.
„Powiedz mi, Miro,” wyszeptał, głosem przeznaczonym tylko dla mnie, „jesteś gotowa na prawdziwy świat?”
Serce mi zadrgało. „Chyba tak.”
„Dobrze.” Jego spojrzenie zsunęło się na moment, celowo, zanim wróciło do moich oczu. „W takim razie zaczynamy w poniedziałek. I dopilnuję, byś nauczyła się... wszystkiego, co trzeba.”
Moje uda ścisnęły się mocniej, zanim zdążyłam to powstrzymać. Dźwięk stukających kieliszków i rozmów zniknął.
Był tylko on.
Jego oczy wodziły po mnie jak powolny dotyk, a ciepło zbierało się nisko w moim brzuchu.
Byłam już mokra.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Mira
Wpatrywałam się w swoje CV, jakby mnie publicznie obraziło.
Dwie strony. W połowie puste.
„Wykształcenie… check. Odbyte kursy… check.”
Mamrotałam do siebie, przesuwając palcem w dół strony.
„Umiejętności? Och, fantastycznie — jazda konna, siatkówka plażowa, golf, pianino. W zasadzie jestem gotowa prowadzić klub golfowy.” Oparłam głowę w dłoniach. „Boże, to żałosne.”
To nie tak, że nigdy nie chciałam robić więcej. Tato po prostu… nigdy mi nie pozwalał. Za każdym razem, gdy mama proponowała coś normalnego—harcerstwo, cheerleading, konkurs ortograficzny, olimpiadę matematyczną—on to natychmiast odrzucał.
I tak, kiedy przyszło liceum, utknęłam w domu—uczona w domu.
Nie miałam zbyt wiele… kontaktu z ludźmi, dorastając.
Na studiach zdobyłam paru znajomych—okej, jedną przyjaciółkę, Amber—ale wcześniej? Kuzyni na rodzinnych imprezach, okazjonalny grzecznościowy uścisk dłoni na jakimś lunchu inwestorów.
Przeważnie byłam ja, moje książki i wyobraźnia.
Drzwi windy rozsunęły się z chirurgiczną precyzją, wyrywając mnie z zamyślenia i odsłaniając świat szkła i stali, zaprojektowany tak, by goście czuli się mali.
Recepcjonistka zmierzyła mnie wzrokiem, jakby miała ochotę uderzyć moją twarzą o marmurowy blat.
— Mira Kensington do pana Sterna.
Jej uśmiech mógłby zamrozić szampana. — Czeka na panią.
Podążyłam za nią przez labirynt przeszklonych biur, aż zatrzymała się przy ogromnych drzwiach i otworzyła je bez pukania.
— Pana ósma, panie Stern.
Leo Stern rozmawiał przez telefon, odwrócony do mnie plecami, głos miał niski i stanowczy.
Usiadłam na krześle naprzeciw jego biurka, starając się nie wpatrywać. Stał tam z jedną ręką w kieszeni, marynarka opinała szerokie ramiona…
Boże, wyglądało to jak pierwszy kadr z filmu porno.
Moja wyobraźnia powędrowała daleko. Wyobraziłam sobie, jak odkłada słuchawkę, odwraca się, przyciska mnie do biurka, jego dłoń obejmuje moją szyję, moje kolana uderzają o dywan—
— Panno Kensington.
Mrugnęłam gwałtownie, czując, jak twarz zalewa mi gorąco. — Przepraszam, zamyśliłam się.
Jego usta wygięły się w uśmiechu. — Zaczniemy?
Zamknął teczkę na biurku i spojrzał na mnie, jakbym właśnie została podana na srebrnej tacy.
— Pani CV. — Podniósł dokument, który przesłałam online, trzymając go dwoma palcami jak dowód zbrodni. — Zadziwiająco… wolne od doświadczenia.
Gorąco wspięło mi się na kark, podczas gdy on odkładał kartki powoli.
— Proszę mi powiedzieć, co Pani właściwie potrafi?
— Szybko się uczę. Dobrze wykonuję polecenia—
— Każdy potrafi wykonywać polecenia. — Skrzyżował ramiona, a materiał koszuli napiął się na mięśniach. — Potrzebuję kogoś, kto rozumie, że sukces wymaga całkowitego oddania.
— Jestem gotowa w pełni poświęcić się tej pracy.
— W pełni? — Jego brew powędrowała w górę. — To poważne zobowiązanie. Długie godziny. Wymagania na najwyższym poziomie. Nie akceptuję niczego poza całkowitym… podporządkowaniem pracy.
Moje uda zacisnęły się mimowolnie na dźwięk, z jakim przeciągnął słowo „podporządkowaniem”.
— Poradzę sobie z intensywnością.
— Tak sądzisz?
Podszedł bliżej, tak blisko, że czułam jego perfumy—coś ciemnego i drogiego, od czego kręciło mi się w głowie.
— Bo kiedy podpiszesz ten kontrakt, będziesz moja od ósmej do ósmej. Czasem dłużej. Będę cię popychał dalej, niż kiedykolwiek cię popychano.
— Chcę być popychana. — Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Uśmiechnął się powoli, drapieżnie. — Uważaj, czego sobie życzysz, panno Kensington. Mam bardzo specyficzne metody. Nie każdy potrafi sprostać moim standardom.
— Proszę spróbować.
Wyzwanie zawisło między nami. Długo mi się przyglądał, po czym sięgnął po teczkę na biurku.
— To stanowisko wymaga absolutnej dyskrecji. To, co dzieje się w tym biurze, zostaje tutaj. Będziesz mieć dostęp do poufnych materiałów. Prywatne spotkania. Sytuacje, w których trzeba być elastycznym.
Każde słowo miało podwójne znaczenie, ale żadne nie było na tyle jawne, by je wytknąć.
— Dobrze odnajduję się w nowych sytuacjach.
— Zobaczymy. — Przesunął kontrakt przez biurko. — Warunki są niepodlegające negocjacji. Będziesz raportować tylko do mnie. Tylko do mnie. Twoje oceny będą przeprowadzane prywatnie, jeden na jeden.
Podniosłam długopis, dłoń zaskakująco pewna mimo prądu elektrycznego przepływającego przez moje żyły.
"Jakieś pytania zanim się zobowiążesz?" zapytał, a jego wzrok powoli zjechał po moim ciele, zanim wrócił na moją twarz.
Długopis zawisł nad linią na podpis przez kilka sekund, zanim zamaszyście złożyłam swój podpis.
Wziął umowę, jego palce celowo dotknęły moich, kiedy ją odebrał.
"Witamy w Stern Holdings, panno Kensington."
***
"Dostałam pracę!" Słowa wybuchły ze mnie, gdy wpadłam przez drzwi wejściowe Amber.
Kieliszek szampana Amber zamarł w połowie drogi do jej ust. Impreza w ogrodzie trwała w najlepsze—jej parapetówka rozkręciła się na dobre.
"W Stern Holdings?" Jej głos zabrzmiał tak wysoko, że prawie popękały szyby. "U samego Leo pierdolonego Sterna?"
"CEO Leo Stern jest moim szefem."
Amber rzuciła się na mnie, a nasze wrzaski pewnie zaalarmowały ochronę. Piszczałyśmy jak nastolatki na koncercie boysbandu.
"Świętujemy. Natychmiast, suka!"
Ogród zamienił się w naszą imprezę zwycięstwa. Girlandy świateł rzucały złote refleksy na basen, szampan pojawił się znikąd, a playlista Amber przeszła na coś zdecydowanie bardziej uroczystego.
Tuż tuzin jej znajomych wzniosło toast za mój sukces, choć żadne z nich nie wiedziało, dlaczego to dla mnie takie ważne.
Przez muzykę przeciął się dźwięk domofonu przy bramie osiedla, a czarne Aston Martin zatrzymało się przed domem, silnik mruczał. Szyba opadła.
Leo Stern. Tutaj. U Amber.
"Ciekawe osiedle na takie świętowanie," zauważył, a jego oczy natychmiast znalazły moje, mimo tłumu.
Jego głos był ciepły, z przymrużeniem oka. Zupełnie inny niż wcześniej.
Amber pojawiła się obok mnie, w bikini i designerskiej pareo wyglądała jakby wyszła prosto z magazynu.
"Pan Stern! Niech pan nie mówi, że to pan jest tym tajemniczym kupcem, który zgarnął willę na rogu?" Potem pochyliła się do mnie i szepnęła: "Mój tata mówił, że Stern wykupił tu kilka domów."
Jego uśmiech stał się ostrzejszy. "Winny. Wprowadziłem się w zeszłym tygodniu."
"To znaczy, że dołączasz do nas." Ton nie znosił sprzeciwu. "Nie możemy mieć sąsiadów, którzy nie umieją się bawić."
"Amber—" zaczęłam.
"Co? On już tu jest. Poza tym, ślinisz się na jego widok. Pomagam ci."
"Nie—"
"Kochanie, ślina kapie ci jak u buldoga."
"Kto jest buldogiem?"
Obie podskoczyłyśmy. Leo stał za mną—bez marynarki, rozpięty górny guzik koszuli, podwinięte rękawy. Zbyt blisko.
"Tylko żartuję z Miry. Musi się trochę wyluzować," uśmiechnęła się Amber. "Amber Easterlin. Witaj w sąsiedztwie."
Uścisnął jej dłoń, ale jego spojrzenie znów powędrowało do mnie. "Mały świat, Miro."
"Mira pracuje dla pana?" Ton Amber stał się figlarny, tak jak zawsze, gdy wyczuwała ciekawe napięcia. "Fascynujące. Chodźcie, potrzebujecie szampana. Świętujemy jej ucieczkę z fortecy ojca."
Poprowadziła nas na zewnątrz, z wprawą lawirując między grupkami gości.
Jej palce na chwilę dotknęły ramienia Leo, kiedy go prowadziła—nie było w tym flirtu, to po prostu naturalny sposób Amber, traktowała wszystkich tak, jakby znali się od lat.
"Więc, sąsiedzie," powiedziała, nalewając trzy kieliszki, "grasz w krokieta, czy po prostu kupujesz wszystkie domy, żeby nikt się nie bawił?"
Zachichotał, wciąż patrząc na mnie. "Dałbym się namówić. Wszystko zależy od towarzystwa."
Amber zaatakowała: "Mira jest wolna."
"Amber—"
"Co? On praktycznie rozbiera cię wzrokiem."
Wypiłam pół kieliszka szampana jednym haustem.
"Ostrożnie," mruknął Leo, podchodząc bliżej. "Nie chciałbym, żebyś była nie w formie pierwszego dnia."
"Poradzę sobie z szampanem."
"Tak?" To pytanie miało znaczenie, które nie miało nic wspólnego z alkoholem.
Amber roześmiała się, zachwycona. "Jezus Maria, co za napięcie. Może zostawię was samych, żebyście mogli omówić jutrzejszą... orientację?"
"Powinniśmy omówić oczekiwania," powiedział Leo, nie odrywając ode mnie wzroku.
"Oczekiwania," powtórzyła Amber, jej głos ociekał rozbawieniem. "Tak to nazywamy?" Uzupełniła nam kieliszki. "Wiecie co? Idę sprawdzić, co u reszty gości. Ale Leo?"
Zatrzymała się, patrząc raz na mnie, raz na niego.
"Spróbuj nie pożreć mojej najlepszej przyjaciółki, zanim jeszcze zacznie pracę. Granice zawodowe i te sprawy."
Odeszła, wołając przez ramię: "Chociaż patrząc na to, jak na siebie patrzycie, te granice już wyglądają na bardzo cienkie."
O, ja ją kiedyś naprawdę zabiję.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Mira
– Więc… – głos Amber zaskrzypiał w moim telefonie – jak minął ci pierwszy dzień w pracy?
Padłam na łóżko, jakby cały dzień wyssał ze mnie ostatnie resztki energii. – O Boże, on ma takie podejście. Jakby… gdzie to było wczoraj?
– O co ci chodzi?
Przetoczyłam się na plecy, wbijając wzrok w sufit. – Wczoraj u ciebie był rozluźniony. Żartowaliśmy, uśmiechał się do mnie – naprawdę się uśmiechał. Dzisiaj? Zimny. Surowy. Jakby… balansował na granicy trybu przerażającego szefa.
Amber zaśmiała się. – Może po prostu się przy tobie denerwuje.
Prychnęłam. – Dlaczego miałby się denerwować? Wczoraj nie wyglądał na spiętego, kiedy flirtowałaś z nim jakby ci od tego zależało życie.
– To co innego – odparła swobodnie. – Wczoraj miał wolne.
– Amber, nie żartuję, jego osobowość zmienia się jak pogoda w Seattle. Rano podczas rozmowy kwalifikacyjnej był cały na poważnie – krótkie odpowiedzi, ostry ton, zero uśmiechu, trochę flirtu… albo to ja już sobie wmawiam. Na twoim przyjęciu w ogrodzie był łagodny, droczył się. A dzisiaj? Jakby ktoś mu nasikał do kawy.
– To jaki właściwie był dzisiaj?
Usiadłam, gestykulując dziko, choć i tak mnie nie widziała.
– Nie był okrutny, nie krzyczał, ale wszystko było takie wymagające. Taki ton, że sama się prostujesz, nawet nie wiedząc kiedy.
– Mmh – mruknęła Amber, jakby szykowała się do kolejnej docinki.
– I to jest mylące – ciągnęłam. – Bo pamiętam, że był… tajemniczy. Trochę żartobliwy. I – nie przewracaj oczami – uwodzicielski. Więc pomyślałam, że coś musiało się wydarzyć, że ma taki humor. Albo po prostu w pracy jest bardziej profesjonalny.
– To miałoby sens.
– Tylko że… – ściszyłam głos – nie był aż taki profesjonalny.
– O?
– Było dziś kilka takich momentów – przyznałam. – Na przykład sposób, w jaki na mnie patrzył. Przysięgam, jego spojrzenie było pełne żaru. I raz, kiedy musnął moją dłoń, choć wcale nie musiał być tak blisko. To było… zamierzone. Albo sobie coś wmawiam. Może to przez te wszystkie pikantne książki, które czytam.
Amber parsknęła. – Albo robi to specjalnie, żeby ci namieszać w głowie.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi do mojego pokoju otworzyły się z impetem.
– Tato! – podniosłam się błyskawicznie. – Ile razy mam powtarzać? Prywatność!
Z telefonu natychmiast dobiegł głos Amber: – Dzień dobry, tato Miry! Jak się pan miewa?
Ojciec spojrzał na mnie beznamiętnie.
– Witaj, Amber. Po raz tysięczny – pan Kensington. Mam się dobrze. – Wykonał ręką gest, to uniwersalne „kończ już”.
Westchnęłam do telefonu. – Zadzwonię później.
– Dobra – powiedziała Amber. – A i…
Rozłączyłam się, zanim zdążyła dokończyć, i spojrzałam na tatę. – Co teraz?
– Dziś kolacja z Leo.
Mrugnęłam. – Po co? Przecież widziałam go dzisiaj. Serio muszę go już znowu oglądać?
Ojciec poprawił mankiet koszuli. – Leo właśnie wrócił i uważam, że powinniśmy wszyscy razem porozmawiać.
Zmarszczyłam brwi. – Właśnie wrócił? Skąd? Przecież widziałam go dzisiaj.
Wzruszył ramionami. – Myślałem, że był na spotkaniu w New Jersey, ale może to było w zeszłym tygodniu czy coś. Pamięć już mi szwankuje. W każdym razie – czterdzieści pięć minut. Ubierz się odpowiednio.
I wyszedł, zamykając za sobą drzwi.
Siedziałam jeszcze chwilę, próbując pojąć, jakim cudem mój ojciec myśli, że nie widziałam dziś Leo, skoro spędziłam cały ranek będąc przez niego ustawiana.
Albo był zdezorientowany, albo coś się tu nie zgadzało.
Czterdzieści minut później po raz czwarty poprawiałam szminkę przed lustrem. Czarna sukienka – prosta, dopasowana, bezpieczna. Włosy rozpuszczone. Makijaż neutralny.
Wmawiałam sobie, że to nie dla Leo, ale odbicie w lustrze mi nie wierzyło.
Na dole jadalnia była już przygotowana. Ojciec rozmawiał z kimś z obsługi, gdy weszłam, ale mój wzrok od razu powędrował do mężczyzny przy stole.
Leo już siedział, bez marynarki, rękawy podwinięte do łokci, zegarek błyszczał pod światłem żyrandola.
W chwili, gdy stuknęłam obcasami o podłogę, jego spojrzenie odnalazło moje.
– Dobry wieczór, Miro – powiedział niskim, ciepłym głosem.
– Dobry – odparłam, wsuwając się na krzesło naprzeciw niego.
Czułam, jak jego wzrok śledzi mój każdy ruch, powoli, dokładnie – jakby głaskał mnie niewidzialną dłonią.
To nie był Leo z dzisiaj z pracy. Ten nie był rozkojarzony ani nieobecny. Nie zerkając na zegarek, nie mówiąc szorstko. Był obecny. W pełni.
I nie odwrócił wzroku. Ani razu.
Nie wtedy, gdy obsługa nalewała wodę. Nie wtedy, gdy mój ojciec zajmował miejsce. Nie podczas rozmów o interesach.
Próbowałam skupić się na stole, na idealnie ustawionych sztućcach, na czymkolwiek, byle nie czuć ciężaru jego spojrzenia. Ale to było jak próba ignorowania słońca na skórze – nie da się udawać, że go tam nie ma.
Dziś w biurze był blisko, ale nie skupiony na mnie w ten sposób. Teraz… to było pochłaniające.
Podniosłam kieliszek, by się napić, i niemal mi się zatrzęsła ręka.
– No i jak Mira się spisała pierwszego dnia? – zapytał ojciec, patrząc na nas oboje.
Kącik ust Leo uniósł się lekko. – Szybko się uczy.
Rzuciłam mu spojrzenie, serce przyspieszyło. – Staram się – odpowiedziałam lekko.
– Robi więcej niż tylko się stara – powiedział, nie spuszczając ze mnie wzroku. – Uważnie słucha.
Ojciec się uśmiechnął, nieświadomy podtekstów. – Zawsze była dobrą słuchaczką.
Wbiłam widelec w warzywa na talerzu, próbując nie wiercić się pod warstwami znaczeń w tonie Leo.
Rozmowa przeszła na ojca i Leo – trendy rynkowe, wspólne kontakty, nadchodzące wydarzenia – ale nawet rozmawiając z kimś innym, Leo nie tracił mnie z pola widzenia.
To było rozbrajające. I… niebezpieczne.
W końcu odważyłam się spojrzeć mu prosto w oczy. Czułam, jak prowadzimy rozmowę, której nikt inny przy stole nie słyszy.
Szybko spuściłam wzrok na talerz, gorąco wspinało się po szyi.
To nie był ostrożny, zimny profesjonalista, którego znałam zaledwie kilka godzin temu. To był ktoś bliższy mężczyźnie z ogrodowego przyjęcia Amber – ale bardziej intensywny, bardziej zamierzony.
Jakby podjął decyzję i dawał mi o tym znać bez słów.
Jedzenie przed oczami rozmazało się. Myślałam tylko o tym, jak jego spojrzenie mnie przeszywa, niespiesznie, zawłaszcza przestrzeń bez dotykania.
Ojciec zaśmiał się z czegoś, co powiedział, ale nie usłyszałam dowcipu.
Kiedy znów zerknęłam, Leo wciąż na mnie patrzył, spokojnie, bez uśmiechu – tylko ciemna, nieczytelna intensywność.
Wmawiałam sobie, że to tylko wyobraźnia, efekt nadmiaru książek i braku doświadczenia. Że ten żar czuję tylko ja.
A wtedy powiedział, na tyle cicho, by ojciec nie dosłyszał:
– Chcę widzieć więcej tej twojej strony.
Serce mi zadrżało. – Jakiej strony?
Jego oczy na moment opadły, a potem znów spotkały moje. – Tej, która nie odwraca wzroku.
Przesuń w górę, aby kontynuować