passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Triplet Pact - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Triplet Pact

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Mira

Wpatrywałam się w swoje CV, jakby mnie publicznie obraziło.

Dwie strony. W połowie puste.

„Wykształcenie… check. Odbyte kursy… check.”

Mamrotałam do siebie, przesuwając palcem w dół strony.

„Umiejętności? Och, fantastycznie — jazda konna, siatkówka plażowa, golf, pianino. W zasadzie jestem gotowa prowadzić klub golfowy.” Oparłam głowę w dłoniach. „Boże, to żałosne.”

To nie tak, że nigdy nie chciałam robić więcej. Tato po prostu… nigdy mi nie pozwalał. Za każdym razem, gdy mama proponowała coś normalnego—harcerstwo, cheerleading, konkurs ortograficzny, olimpiadę matematyczną—on to natychmiast odrzucał.

I tak, kiedy przyszło liceum, utknęłam w domu—uczona w domu.

Nie miałam zbyt wiele… kontaktu z ludźmi, dorastając.

Na studiach zdobyłam paru znajomych—okej, jedną przyjaciółkę, Amber—ale wcześniej? Kuzyni na rodzinnych imprezach, okazjonalny grzecznościowy uścisk dłoni na jakimś lunchu inwestorów.

Przeważnie byłam ja, moje książki i wyobraźnia.

Drzwi windy rozsunęły się z chirurgiczną precyzją, wyrywając mnie z zamyślenia i odsłaniając świat szkła i stali, zaprojektowany tak, by goście czuli się mali.

Recepcjonistka zmierzyła mnie wzrokiem, jakby miała ochotę uderzyć moją twarzą o marmurowy blat.

— Mira Kensington do pana Sterna.

Jej uśmiech mógłby zamrozić szampana. — Czeka na panią.

Podążyłam za nią przez labirynt przeszklonych biur, aż zatrzymała się przy ogromnych drzwiach i otworzyła je bez pukania.

— Pana ósma, panie Stern.

Leo Stern rozmawiał przez telefon, odwrócony do mnie plecami, głos miał niski i stanowczy.

Usiadłam na krześle naprzeciw jego biurka, starając się nie wpatrywać. Stał tam z jedną ręką w kieszeni, marynarka opinała szerokie ramiona…

Boże, wyglądało to jak pierwszy kadr z filmu porno.

Moja wyobraźnia powędrowała daleko. Wyobraziłam sobie, jak odkłada słuchawkę, odwraca się, przyciska mnie do biurka, jego dłoń obejmuje moją szyję, moje kolana uderzają o dywan—

— Panno Kensington.

Mrugnęłam gwałtownie, czując, jak twarz zalewa mi gorąco. — Przepraszam, zamyśliłam się.

Jego usta wygięły się w uśmiechu. — Zaczniemy?

Zamknął teczkę na biurku i spojrzał na mnie, jakbym właśnie została podana na srebrnej tacy.

— Pani CV. — Podniósł dokument, który przesłałam online, trzymając go dwoma palcami jak dowód zbrodni. — Zadziwiająco… wolne od doświadczenia.

Gorąco wspięło mi się na kark, podczas gdy on odkładał kartki powoli.

— Proszę mi powiedzieć, co Pani właściwie potrafi?

— Szybko się uczę. Dobrze wykonuję polecenia—

— Każdy potrafi wykonywać polecenia. — Skrzyżował ramiona, a materiał koszuli napiął się na mięśniach. — Potrzebuję kogoś, kto rozumie, że sukces wymaga całkowitego oddania.

— Jestem gotowa w pełni poświęcić się tej pracy.

— W pełni? — Jego brew powędrowała w górę. — To poważne zobowiązanie. Długie godziny. Wymagania na najwyższym poziomie. Nie akceptuję niczego poza całkowitym… podporządkowaniem pracy.

Moje uda zacisnęły się mimowolnie na dźwięk, z jakim przeciągnął słowo „podporządkowaniem”.

— Poradzę sobie z intensywnością.

— Tak sądzisz?

Podszedł bliżej, tak blisko, że czułam jego perfumy—coś ciemnego i drogiego, od czego kręciło mi się w głowie.

— Bo kiedy podpiszesz ten kontrakt, będziesz moja od ósmej do ósmej. Czasem dłużej. Będę cię popychał dalej, niż kiedykolwiek cię popychano.

— Chcę być popychana. — Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Uśmiechnął się powoli, drapieżnie. — Uważaj, czego sobie życzysz, panno Kensington. Mam bardzo specyficzne metody. Nie każdy potrafi sprostać moim standardom.

— Proszę spróbować.

Wyzwanie zawisło między nami. Długo mi się przyglądał, po czym sięgnął po teczkę na biurku.

— To stanowisko wymaga absolutnej dyskrecji. To, co dzieje się w tym biurze, zostaje tutaj. Będziesz mieć dostęp do poufnych materiałów. Prywatne spotkania. Sytuacje, w których trzeba być elastycznym.

Każde słowo miało podwójne znaczenie, ale żadne nie było na tyle jawne, by je wytknąć.

— Dobrze odnajduję się w nowych sytuacjach.

— Zobaczymy. — Przesunął kontrakt przez biurko. — Warunki są niepodlegające negocjacji. Będziesz raportować tylko do mnie. Tylko do mnie. Twoje oceny będą przeprowadzane prywatnie, jeden na jeden.

Podniosłam długopis, dłoń zaskakująco pewna mimo prądu elektrycznego przepływającego przez moje żyły.

"Jakieś pytania zanim się zobowiążesz?" zapytał, a jego wzrok powoli zjechał po moim ciele, zanim wrócił na moją twarz.

Długopis zawisł nad linią na podpis przez kilka sekund, zanim zamaszyście złożyłam swój podpis.

Wziął umowę, jego palce celowo dotknęły moich, kiedy ją odebrał.

"Witamy w Stern Holdings, panno Kensington."

***

"Dostałam pracę!" Słowa wybuchły ze mnie, gdy wpadłam przez drzwi wejściowe Amber.

Kieliszek szampana Amber zamarł w połowie drogi do jej ust. Impreza w ogrodzie trwała w najlepsze—jej parapetówka rozkręciła się na dobre.

"W Stern Holdings?" Jej głos zabrzmiał tak wysoko, że prawie popękały szyby. "U samego Leo pierdolonego Sterna?"

"CEO Leo Stern jest moim szefem."

Amber rzuciła się na mnie, a nasze wrzaski pewnie zaalarmowały ochronę. Piszczałyśmy jak nastolatki na koncercie boysbandu.

"Świętujemy. Natychmiast, suka!"

Ogród zamienił się w naszą imprezę zwycięstwa. Girlandy świateł rzucały złote refleksy na basen, szampan pojawił się znikąd, a playlista Amber przeszła na coś zdecydowanie bardziej uroczystego.

Tuż tuzin jej znajomych wzniosło toast za mój sukces, choć żadne z nich nie wiedziało, dlaczego to dla mnie takie ważne.

Przez muzykę przeciął się dźwięk domofonu przy bramie osiedla, a czarne Aston Martin zatrzymało się przed domem, silnik mruczał. Szyba opadła.

Leo Stern. Tutaj. U Amber.

"Ciekawe osiedle na takie świętowanie," zauważył, a jego oczy natychmiast znalazły moje, mimo tłumu.

Jego głos był ciepły, z przymrużeniem oka. Zupełnie inny niż wcześniej.

Amber pojawiła się obok mnie, w bikini i designerskiej pareo wyglądała jakby wyszła prosto z magazynu.

"Pan Stern! Niech pan nie mówi, że to pan jest tym tajemniczym kupcem, który zgarnął willę na rogu?" Potem pochyliła się do mnie i szepnęła: "Mój tata mówił, że Stern wykupił tu kilka domów."

Jego uśmiech stał się ostrzejszy. "Winny. Wprowadziłem się w zeszłym tygodniu."

"To znaczy, że dołączasz do nas." Ton nie znosił sprzeciwu. "Nie możemy mieć sąsiadów, którzy nie umieją się bawić."

"Amber—" zaczęłam.

"Co? On już tu jest. Poza tym, ślinisz się na jego widok. Pomagam ci."

"Nie—"

"Kochanie, ślina kapie ci jak u buldoga."

"Kto jest buldogiem?"

Obie podskoczyłyśmy. Leo stał za mną—bez marynarki, rozpięty górny guzik koszuli, podwinięte rękawy. Zbyt blisko.

"Tylko żartuję z Miry. Musi się trochę wyluzować," uśmiechnęła się Amber. "Amber Easterlin. Witaj w sąsiedztwie."

Uścisnął jej dłoń, ale jego spojrzenie znów powędrowało do mnie. "Mały świat, Miro."

"Mira pracuje dla pana?" Ton Amber stał się figlarny, tak jak zawsze, gdy wyczuwała ciekawe napięcia. "Fascynujące. Chodźcie, potrzebujecie szampana. Świętujemy jej ucieczkę z fortecy ojca."

Poprowadziła nas na zewnątrz, z wprawą lawirując między grupkami gości.

Jej palce na chwilę dotknęły ramienia Leo, kiedy go prowadziła—nie było w tym flirtu, to po prostu naturalny sposób Amber, traktowała wszystkich tak, jakby znali się od lat.

"Więc, sąsiedzie," powiedziała, nalewając trzy kieliszki, "grasz w krokieta, czy po prostu kupujesz wszystkie domy, żeby nikt się nie bawił?"

Zachichotał, wciąż patrząc na mnie. "Dałbym się namówić. Wszystko zależy od towarzystwa."

Amber zaatakowała: "Mira jest wolna."

"Amber—"

"Co? On praktycznie rozbiera cię wzrokiem."

Wypiłam pół kieliszka szampana jednym haustem.

"Ostrożnie," mruknął Leo, podchodząc bliżej. "Nie chciałbym, żebyś była nie w formie pierwszego dnia."

"Poradzę sobie z szampanem."

"Tak?" To pytanie miało znaczenie, które nie miało nic wspólnego z alkoholem.

Amber roześmiała się, zachwycona. "Jezus Maria, co za napięcie. Może zostawię was samych, żebyście mogli omówić jutrzejszą... orientację?"

"Powinniśmy omówić oczekiwania," powiedział Leo, nie odrywając ode mnie wzroku.

"Oczekiwania," powtórzyła Amber, jej głos ociekał rozbawieniem. "Tak to nazywamy?" Uzupełniła nam kieliszki. "Wiecie co? Idę sprawdzić, co u reszty gości. Ale Leo?"

Zatrzymała się, patrząc raz na mnie, raz na niego.

"Spróbuj nie pożreć mojej najlepszej przyjaciółki, zanim jeszcze zacznie pracę. Granice zawodowe i te sprawy."

Odeszła, wołając przez ramię: "Chociaż patrząc na to, jak na siebie patrzycie, te granice już wyglądają na bardzo cienkie."

O, ja ją kiedyś naprawdę zabiję.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Mira

– Więc… – głos Amber zaskrzypiał w moim telefonie – jak minął ci pierwszy dzień w pracy?

Padłam na łóżko, jakby cały dzień wyssał ze mnie ostatnie resztki energii. – O Boże, on ma takie podejście. Jakby… gdzie to było wczoraj?

– O co ci chodzi?

Przetoczyłam się na plecy, wbijając wzrok w sufit. – Wczoraj u ciebie był rozluźniony. Żartowaliśmy, uśmiechał się do mnie – naprawdę się uśmiechał. Dzisiaj? Zimny. Surowy. Jakby… balansował na granicy trybu przerażającego szefa.

Amber zaśmiała się. – Może po prostu się przy tobie denerwuje.

Prychnęłam. – Dlaczego miałby się denerwować? Wczoraj nie wyglądał na spiętego, kiedy flirtowałaś z nim jakby ci od tego zależało życie.

– To co innego – odparła swobodnie. – Wczoraj miał wolne.

– Amber, nie żartuję, jego osobowość zmienia się jak pogoda w Seattle. Rano podczas rozmowy kwalifikacyjnej był cały na poważnie – krótkie odpowiedzi, ostry ton, zero uśmiechu, trochę flirtu… albo to ja już sobie wmawiam. Na twoim przyjęciu w ogrodzie był łagodny, droczył się. A dzisiaj? Jakby ktoś mu nasikał do kawy.

– To jaki właściwie był dzisiaj?

Usiadłam, gestykulując dziko, choć i tak mnie nie widziała.

– Nie był okrutny, nie krzyczał, ale wszystko było takie wymagające. Taki ton, że sama się prostujesz, nawet nie wiedząc kiedy.

– Mmh – mruknęła Amber, jakby szykowała się do kolejnej docinki.

– I to jest mylące – ciągnęłam. – Bo pamiętam, że był… tajemniczy. Trochę żartobliwy. I – nie przewracaj oczami – uwodzicielski. Więc pomyślałam, że coś musiało się wydarzyć, że ma taki humor. Albo po prostu w pracy jest bardziej profesjonalny.

– To miałoby sens.

– Tylko że… – ściszyłam głos – nie był aż taki profesjonalny.

– O?

– Było dziś kilka takich momentów – przyznałam. – Na przykład sposób, w jaki na mnie patrzył. Przysięgam, jego spojrzenie było pełne żaru. I raz, kiedy musnął moją dłoń, choć wcale nie musiał być tak blisko. To było… zamierzone. Albo sobie coś wmawiam. Może to przez te wszystkie pikantne książki, które czytam.

Amber parsknęła. – Albo robi to specjalnie, żeby ci namieszać w głowie.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi do mojego pokoju otworzyły się z impetem.

– Tato! – podniosłam się błyskawicznie. – Ile razy mam powtarzać? Prywatność!

Z telefonu natychmiast dobiegł głos Amber: – Dzień dobry, tato Miry! Jak się pan miewa?

Ojciec spojrzał na mnie beznamiętnie.

– Witaj, Amber. Po raz tysięczny – pan Kensington. Mam się dobrze. – Wykonał ręką gest, to uniwersalne „kończ już”.

Westchnęłam do telefonu. – Zadzwonię później.

– Dobra – powiedziała Amber. – A i…

Rozłączyłam się, zanim zdążyła dokończyć, i spojrzałam na tatę. – Co teraz?

– Dziś kolacja z Leo.

Mrugnęłam. – Po co? Przecież widziałam go dzisiaj. Serio muszę go już znowu oglądać?

Ojciec poprawił mankiet koszuli. – Leo właśnie wrócił i uważam, że powinniśmy wszyscy razem porozmawiać.

Zmarszczyłam brwi. – Właśnie wrócił? Skąd? Przecież widziałam go dzisiaj.

Wzruszył ramionami. – Myślałem, że był na spotkaniu w New Jersey, ale może to było w zeszłym tygodniu czy coś. Pamięć już mi szwankuje. W każdym razie – czterdzieści pięć minut. Ubierz się odpowiednio.

I wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Siedziałam jeszcze chwilę, próbując pojąć, jakim cudem mój ojciec myśli, że nie widziałam dziś Leo, skoro spędziłam cały ranek będąc przez niego ustawiana.

Albo był zdezorientowany, albo coś się tu nie zgadzało.

Czterdzieści minut później po raz czwarty poprawiałam szminkę przed lustrem. Czarna sukienka – prosta, dopasowana, bezpieczna. Włosy rozpuszczone. Makijaż neutralny.

Wmawiałam sobie, że to nie dla Leo, ale odbicie w lustrze mi nie wierzyło.

Na dole jadalnia była już przygotowana. Ojciec rozmawiał z kimś z obsługi, gdy weszłam, ale mój wzrok od razu powędrował do mężczyzny przy stole.

Leo już siedział, bez marynarki, rękawy podwinięte do łokci, zegarek błyszczał pod światłem żyrandola.

W chwili, gdy stuknęłam obcasami o podłogę, jego spojrzenie odnalazło moje.

– Dobry wieczór, Miro – powiedział niskim, ciepłym głosem.

– Dobry – odparłam, wsuwając się na krzesło naprzeciw niego.

Czułam, jak jego wzrok śledzi mój każdy ruch, powoli, dokładnie – jakby głaskał mnie niewidzialną dłonią.

To nie był Leo z dzisiaj z pracy. Ten nie był rozkojarzony ani nieobecny. Nie zerkając na zegarek, nie mówiąc szorstko. Był obecny. W pełni.

I nie odwrócił wzroku. Ani razu.

Nie wtedy, gdy obsługa nalewała wodę. Nie wtedy, gdy mój ojciec zajmował miejsce. Nie podczas rozmów o interesach.

Próbowałam skupić się na stole, na idealnie ustawionych sztućcach, na czymkolwiek, byle nie czuć ciężaru jego spojrzenia. Ale to było jak próba ignorowania słońca na skórze – nie da się udawać, że go tam nie ma.

Dziś w biurze był blisko, ale nie skupiony na mnie w ten sposób. Teraz… to było pochłaniające.

Podniosłam kieliszek, by się napić, i niemal mi się zatrzęsła ręka.

– No i jak Mira się spisała pierwszego dnia? – zapytał ojciec, patrząc na nas oboje.

Kącik ust Leo uniósł się lekko. – Szybko się uczy.

Rzuciłam mu spojrzenie, serce przyspieszyło. – Staram się – odpowiedziałam lekko.

– Robi więcej niż tylko się stara – powiedział, nie spuszczając ze mnie wzroku. – Uważnie słucha.

Ojciec się uśmiechnął, nieświadomy podtekstów. – Zawsze była dobrą słuchaczką.

Wbiłam widelec w warzywa na talerzu, próbując nie wiercić się pod warstwami znaczeń w tonie Leo.

Rozmowa przeszła na ojca i Leo – trendy rynkowe, wspólne kontakty, nadchodzące wydarzenia – ale nawet rozmawiając z kimś innym, Leo nie tracił mnie z pola widzenia.

To było rozbrajające. I… niebezpieczne.

W końcu odważyłam się spojrzeć mu prosto w oczy. Czułam, jak prowadzimy rozmowę, której nikt inny przy stole nie słyszy.

Szybko spuściłam wzrok na talerz, gorąco wspinało się po szyi.

To nie był ostrożny, zimny profesjonalista, którego znałam zaledwie kilka godzin temu. To był ktoś bliższy mężczyźnie z ogrodowego przyjęcia Amber – ale bardziej intensywny, bardziej zamierzony.

Jakby podjął decyzję i dawał mi o tym znać bez słów.

Jedzenie przed oczami rozmazało się. Myślałam tylko o tym, jak jego spojrzenie mnie przeszywa, niespiesznie, zawłaszcza przestrzeń bez dotykania.

Ojciec zaśmiał się z czegoś, co powiedział, ale nie usłyszałam dowcipu.

Kiedy znów zerknęłam, Leo wciąż na mnie patrzył, spokojnie, bez uśmiechu – tylko ciemna, nieczytelna intensywność.

Wmawiałam sobie, że to tylko wyobraźnia, efekt nadmiaru książek i braku doświadczenia. Że ten żar czuję tylko ja.

A wtedy powiedział, na tyle cicho, by ojciec nie dosłyszał:

– Chcę widzieć więcej tej twojej strony.

Serce mi zadrżało. – Jakiej strony?

Jego oczy na moment opadły, a potem znów spotkały moje. – Tej, która nie odwraca wzroku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Mira

„Pan Stern chce cię widzieć.”

Podniosłam wzrok znad biurka. Dziewczyna z recepcji opierała się o framugę drzwi, gotowa wyjść z biura po godzinach, z uśmiechem jakby właśnie oznajmiła mi, że niebo się wali.

Wciąż nie znałam jej imienia—Bethany? Brianna? Bitch-cośtam.

Żołądek mi się ścisnął. „Powiedział, o co chodzi?”

„Nie.” Wyartykułowała „nie” z przesadą. „Ale na twoim miejscu bym się pospieszyła. Ma jeden ze swoich nastrojów.”

Świetnie. Właśnie tego było mi trzeba po wczorajszej nocy.

Palce wciąż mnie bolały od pisania, poprawiania katastrofy na arkuszu kalkulacyjnym, którą sama spowodowałam wczoraj—prosty błąd we wzorze, który rozprzestrzenił się na cały kwartalny raport.

Leo nie powiedział ani słowa, gdy to odkrył. To było gorsze niż krzyk.

Widziałam, jak napina mu się mięsień na szczęce, jak jego palce bębnią raz, tylko raz, w blat biurka, zanim się odwrócił.

„Napraw to,” to wszystko, co powiedział, głosem zimnym jak zimowy mróz.

Zostałam więc do północy, poprawiając ten głupi błąd. Był w swojej „arktycznej erze”, jak powiedziałaby Amber—zimny głos, urywany ton, oczy jak szkło. Widziałam podskórne rozdrażnienie, ale wtedy nie powiedział o tym dużo.

Co oznaczało, że zachował to na dziś.

Zapukałam do jego drzwi. „Proszę wejść.”

Leo siedział za biurkiem, bez marynarki, podwinięte rękawy, przeglądając akta. Nie spojrzał od razu.

„Panno Kensington.”

Weszłam do środka, zamykając za sobą drzwi. „Panie Stern.”

„Zamknij drzwi.”

Kliknięcie zabrzmiało zbyt głośno.

Odłożył akta i odchylił się na krześle.

„Twój błąd z wczoraj kosztował nas dwanaście godzin produktywności.” Jego głos był równy, opanowany. „Jutro rano jest posiedzenie zarządu. Gdybym nie zauważył twojego błędu, przedstawilibyśmy inwestorom fałszywe dane.”

„Wiem. Przepraszam—”

„Przepraszam nie naprawia niekompetencji.” Odszedł od biurka, każdy ruch był zamierzony. „Rozumiesz, że za takie zaniedbania są konsekwencje?”

„Zostałam po godzinach i wszystko naprawiłam.”

„To absolutne minimum.” Zatrzymał się trzy stopy ode mnie. „Musisz zostać ukarana.”

To słowo uderzyło mnie jak lodowata woda. Zamarłam, wpatrując się w niego. „Ukarana?”

„Tak.”

Otworzyłam usta, potem je zamknęłam. Rozumiałam swój błąd, powagę tego, co mogło się stać, ale sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że skóra zapiekła mnie od środka.

Zaśmiałam się, lecz brzmiało to bardziej nerwowo niż sarkastycznie.

Powietrze między nami jakby się skurczyło. W gardle mi zaschło. „Żartujesz.”

„Wyglądam, jakbym żartował?” Jego głos był spokojny, niemal rozmowny, ale było w nim coś—podskórny ton, który ścisnął mi brzuch.

Leo podszedł bliżej, okrążył mnie, stanął za mną. Od niego biło ciepło, mimo lodowatego zachowania. „Usiądź na moim biurku.”

Odwróciłam głowę, zdezorientowana. „Co?”

„Słyszałaś. Usiądź na moim biurku.”

„To—” zaczęłam protestować, lecz przerwał mi.

„I zdejmij majtki.”

Te słowa uderzyły mnie jak policzek, którego jeszcze nie poczułam. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. „Słucham?”

„Nie powtórzę się drugi raz.”

Zmrużyłam oczy. „To jakiś żart? Bo jeśli tak—”

„To nie żart.” Jego ton nie drgnął.

Był już bardzo blisko—na tyle, że wyczułam ciepło jego ciała przez niewielką odległość.

„Podpisałaś kontrakt, panno Kensington. To znaczy, że wykonujesz moje polecenia. Wszystkie. Bez wyjątku.”

Serce uderzyło mi tak mocno, że musiałam przełknąć ślinę i odwróciłam się do niego całkowicie.

„Żadna posada nie wymaga—” wykonałam nieokreślony gest, czując jak gorąco wspina się po mojej szyi, „—to jest kompletnie nieprofesjonalne.”

„Tak sądzisz?” Jego spojrzenie zwęziło się niebezpiecznie.

„Tak! Żaden kontrakt pracy nie może—”

Jego dłonie nagle zacisnęły się na mojej talii, podniósł mnie z zaskakującą siłą. Zanim zdążyłam zareagować, siedziałam już na jego biurku, spódnica napinała się na udach, jego dłonie mocno trzymały moją talię.

Chłód wypolerowanego drewna pod moimi dłońmi sprawił, że wstrzymałam oddech.

„Co do cholery—”

Chwycił leżącą obok teczkę, mój kontrakt, i uderzył nim o moje udo z taką siłą, że podskoczyłam.

„Przeczytaj.” Otworzył go na stronie, którą miał już przygotowaną, palcem wskazując wybrany fragment. „Tutaj.”

Spojrzałam w dół, i tam było to, wydrukowane czarno na białym: Asystentka niezwłocznie wykona wszelkie polecenia pana Sterna, jakiejkolwiek natury.

Wpatrywałam się. „Jakiejkolwiek natury?”

„Nie przeczytałaś tego przed podpisaniem?” Kącik jego ust uniósł się, ale to nie był uśmiech. „Niezwykle nierozsądne.”

Mój głos spoważniał. „Ja… ufałam ci.”

„Błąd numer jeden.”

Gorąco wypełniło mi szyję i twarz. Przesunął się między moimi kolanami, jego dłonie spoczęły na moich udach, ściskając je na tyle mocno, że wiedziałam, iż nie pozwoli mi się wymknąć.

Nie żebym moje zdradzieckie ciało chciało się ruszyć.

„Jesteś nieprawdopodobny,” powiedziałam, ostrzej niż czułam. „Jesteś przyjacielem mojego ojca—”

„Twój ojciec,” przerwał Leo, jego uścisk się wzmocnił, „wyraźnie prosił, bym dał ci prawdziwe doświadczenie w biznesie. Chciał, żebyś zrozumiała, jak naprawdę działa świat. Konsekwencje. Dynamikę władzy.”

Jego kciuki nacisnęły materiał mojej spódnicy, a ja walczyłam, by oddychać spokojnie.

Profesjonalizm. Muszę zachować profesjonalizm, nawet jeśli majtki mam już wilgotne.

„To nie jest biznes,” wydusiłam ledwo słyszalnie.

„Wszystko jest biznesem.” Jego głos stał się niższy, bardziej intymny mimo ostrych słów. „Każda interakcja. Każdy kontrakt. Każda umowa. Chciałaś uciec od chronionego życia, prawda? Błagałaś o tę posadę.”

„Nie o to—”

„Właśnie o to.” Pochylił się bliżej, jego oddech musnął moje usta. „Jeszcze mi za to podziękujesz.”

Jego dłonie przesunęły się wyżej po moich udach, wystarczająco, by zadrżał mi oddech.

„Lekcja pierwsza: Zawsze czytaj, zanim podpiszesz. Bo gdy już to zrobisz—twoje ciało, twoje decyzje, nawet twoje życie… mogą trafić w czyjeś ręce.”

W biurze zabrakło powietrza. Moja skóra płonęła tam, gdzie mnie dotykał, nawet przez materiał.

Każdy instynkt zawodowy krzyczał, by go odepchnąć, wyjść, zgłosić wszystko. Ale kontrakt—ten cholerny kontrakt, który bezmyślnie podpisałam—wiązał mnie równie skutecznie jak kajdany.

„Jestem człowiekiem, który dotrzymuje słowa.” Jego kciuki przesunęły się, muskając powoli wrażliwą skórę moich ud od wewnątrz. „Obiecałem ci, że dostaniesz doświadczenie, którego nie zapomnisz.”

„To szaleństwo…” wyszeptałam, ale ciało zdradziło mnie, pochylając się nieznacznie do przodu, kolana mimowolnie objęły go mocniej.

Puls miałam rozbity—pół na pół: oburzenie i… coś o wiele bardziej lekkomyślnego.

„To jest—”

„To jest teraz twoja rzeczywistość, panno Kensington.” Jego głos był jedwabiem na stali. „Każde zadanie. Każde polecenie. Każda kara, którą uznam za konieczną.”

„Ja—”

„Chciałaś prawdziwego świata? To jest on. Władza. Kontrola. Konsekwencje. Silni ustalają zasady, a nieostrożni…”

Leo odsunął się o krok na tyle, by spojrzeć mi w oczy, a jego kciuk przesunął się celowo po moich udach.

„…uczą się ich słuchać.”

Byłam uwięziona—przez mój podpis, przez jego bliskość, przez własną lekkomyślną ufność.

A pod złością, pod szokiem, coś innego zwijało się ciasno w mojej piersi. Coś, co odpowiadało na jego dominację zdradliwym ogniem, którego nie potrafiłam stłumić.

„A teraz,” powiedział Leo, przyciągając mnie za uda jeszcze bliżej i patrząc mi w twarz, „omówimy twoją karę, jak należy?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Triplet Pact

The Triplet Pact

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa