passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Triplet Pact - Rozdział #8 - autor itsvlada

The Triplet Pact

/

Rozdział 8

Rozdział 7

POV Leo

Jestem Leo. Tym prawdziwym. Najstarszym.

Trzech braci, te same kości, te same oczy, ten sam uśmiech. Szybko nauczyliśmy się, że jeśli kontrolujesz tempo—kiedy mrugasz, jak długo robisz pauzę, gdzie stoisz—ludzie oddają ci swoją pewność, zapakowaną jak prezent.

Nawet nasi rodzice nas mylili, dopóki nie postanowiłem, że przestaną. Spowolniłem mowę. Utrzymywałem kontakt wzrokowy o dwa uderzenia dłużej. Wchodziłem do pomieszczeń, jakby należały do mnie.

Od tamtej pory nigdy nie pomylili „Leo” z... Leo. Ani Milo z Leo. Rozumiesz, o co chodzi.

Zawarłem Pakt, gdy byliśmy nastolatkami, bo byliśmy znudzeni i piękni i okrutni w ten sposób, w jaki bywają chłopcy zbyt bogaci i zbyt mało ograniczani zasadami.

Kogo wybiera, gdy nie ma złej odpowiedzi? Czyja grawitacja zwycięży? Ćwiczyliśmy, aż udawanie mnie przestało być udawaniem.

Na gali inwestorów jej ojciec przyparł mnie do muru przy wieży z szampanem, robiąc ten ostrożny uśmiech, który mężczyźni przybierają, gdy chcą o coś poprosić, nie nazywając tego prośbą.

„Zatroszcz się o Mirę,” powiedział. „Szczerze mówiąc, wciąż boję się, że nie wyjdzie ze swojej skorupy… Ale nadszedł czas.”

Ostatni raz widziałem ją, gdy miała siedemnaście lat i była na tyle bystra, by mnie zaskoczyć, pytając, czy władza deprawuje szybciej niż pieniądze. Teraz miała dwadzieścia jeden lat i skorupa nie zniknęła, ale pękała—światło przeciekało na zewnątrz.

Nie spodziewałem się, że będzie wyglądać właśnie tak. Nie spodziewałem się, że pokój się przechyli, gdy odwróci się do mnie i uśmiechnie, jakby złapano ją na czymś niemal złym. W tej sekundzie, gdy przyciągnęła moją uwagę, wiedziałem: ona była naszą pięknością.

Pakt będzie krążył wokół niej, czy tego chciałem, czy nie.

Chciałem tego.

Kolacja u niej w domu potwierdziła resztę. Jej ojciec mówił o „doświadczeniu” i „prawdziwym świecie”, a ona patrzyła na mnie z mieszanką przerażenia i głodu, która powinna sprawić, że będę delikatniejszy.

Nie sprawiła. To spojrzenie weszło mi w głowę i zagnieździło się tam.

Tego wieczoru napisałem do niej: Przynieś czerwony segregator z Archiwum do mojego biura. Nie przysyłaj go kurierem.

Zdumiewające, co ludzie zrobią, gdy zabierzesz im łatwą opcję.

Dziesięć minut później, ciche pukanie do moich drzwi.

„Wejdź,” zawołałem.

Weszła, spięta, trzymając segregator jak tarczę chroniącą ją przede mną.

„Panie Stern,” powiedziała oficjalnie, oddychając nieco zbyt szybko.

„Mira.” Nie wstałem. Pozwoliłem, by cisza osiadła wokół nas jak drogi mgła. „Zamknij drzwi.”

Usłuchała. Oczywiście, że tak. Musiała—przymierzała się do swojej kompetencji jak do nowego garnituru i nie chciała jej zarysować.

„Masz coś dla mnie,” powiedziałem.

Przeszła do biurka i położyła teczkę. Jej zapach doszedł do mnie—czysta cytrusowa nuta z cieplejszym, nerwowym podtonem. Wyprostowała się, dłonie płasko na skórzanym podkładzie, po czym cofnęła je, jakby dotknęła ognia.

„Dobrze,” mruknąłem, otwierając teczkę, nie patrząc do środka. „Zostań.”

Zamrugała. „Czy... potrzebuje pan czegoś jeszcze?”

„Tak.” Odłożyłem teczkę i wstałem. „Ciebie.”

Staliśmy z szerokością dywanu między sobą, a za jej plecami była okna od podłogi do sufitu. Miasto poza szkłem iskrzyło jak rozsypane diamenty; w środku biuro było cichą katedrą cienia i chromu.

Kamera patrzyła z miejsca, gdzie listwa łączyła się z sufitem. Bezpieczeństwo, powiedziałem Działowi Technicznemu. Ubezpieczenie, powiedziałem Prawnikom.

Rozrywka, nie powiedziałem nikomu poza braćmi.

„Ręce.” Podniosłem swoje i czekałem.

Zawahała się, potem podała mi swoje. Chłodne palce. Szybkie tętno. Zamknąłem je we własnych dłoniach, przesunąłem ją w tył, aż plecy napotkały szkło, i poczułem, jak przez nią przebiega drobny dreszcz, gdy chłód szyby ostudził jej ciepło.

„Nie możesz—”

„Mogę. I zrobię to. I pozwolisz mi.” Pochyliłem się, jeszcze nie dotykając. „Bo jesteś ciekawa. Bo nikt nie powiedział ci prawdy wystarczająco łagodnie, byś w nią uwierzyła, ani wystarczająco okrutnie, byś ją zapamiętała.”

„Jakiej prawdy?” wyszeptała.

„Że lubisz podążać,” powiedziałem, „gdy dłoń jest pewna.”

Jej oddech się urwał. „Jesteś bardzo pewny siebie.”

„Mam wprawę.”

Pokonałem dzielącą nas odległość jednym, zdecydowanym krokiem, ujmując jej szczękę dłonią, by unieść jej twarz do swojej. Pocałunek był twardy—chaotyczny, głęboki i nieustępliwy.

Smakowała słodko i buntowniczo, każdy ruch jej warg i języka tylko sprawiał, że naciskałem mocniej. Druga dłoń spoczęła na jej lędźwiach, przyciągając ją do siebie.

Nie dałem jej wielkiego wyboru, pogłębiając pocałunek, wywołując z jej gardła niski dźwięk, który przeszył mnie gwałtownym ciepłem.

Gdy w końcu się odsunąłem, jej usta były rozchylone, bez tchu.

Moje ręce przesunęły się na jej talię, mocno ją chwytając, gdy jednym płynnym ruchem obróciłem ją i przycisnąłem do zimnej tafli okna sięgającego od podłogi do sufitu.

„Oczy na miasto,” powiedziałem. „Czuj mnie, nie patrz na mnie.”

Jej dłonie spoczęły na szkle. Przysunąłem się od tyłu, klatką piersiową do jej pleców, dłonie zacisnąłem na jej biodrach.

„To jest—” Przełknęła ślinę. „Władcze.”

„Skuteczne.”

Stałem za nią, tak blisko, że mój oddech muskał łuk, gdzie szyja stykała się z ramieniem. Mira zadrżała, wydychając powietrze, jakby próbowała się opanować i nie dawała rady.

Moje dłonie zablokowały się na jej biodrach, kciuki wbiły się w kość, a mój członek mocno opierał się o nią przez cienką barierę materiału. Nie poruszałem się—pozwoliłem jej tylko poczuć jego ciężar.

Nieprzerwanie. Celowo. Obietnica, której jeszcze nie spełniłem.

„Dotknij się dla mnie,” powiedziałem jej cicho do ucha.

Jej oddech się zatrzymał. „Leo—”

„Zrób to. Teraz.” Mój uścisk się wzmocnił, nie pozwalając na odmowę.

Zawahała się, potem zsunęła dłoń w dół ciała, przez brzuch, pod pasek spódnicy. Jej ramię drgnęło, gdy palce znalazły to, co prawdopodobnie już było wilgotne.

„Właśnie tak,” mruknąłem. „Wolno. Chcę to usłyszeć.”

Jej biodra przesunęły się nieświadomie, ocierając się o mnie. Nie powstrzymałem jej.

„Kręć palcami,” nakazałem, głosem niskim i precyzyjnym. „Nie spiesz się. Przeciągaj, aż nie będziesz mogła wytrzymać.”

Jej oddech zrobił się urywany, para pokryła szybę przed nią. Przysunąłem się bliżej, ustami muskałem jej szczękę.

„Wyobraź sobie moje dłonie tam, zamiast twoich,” wyszeptałem. „Pomyśl, jak głęboko bym był w tobie, gdybym się teraz poruszył.”

Jej kolana zmiękły, rytm się zachwiał.

„Nie przestawaj,” powiedziałem. „Dopóki nie powiem.”

Wydała z siebie krótki, złamany dźwięk—więcej potrzeby niż kontroli—i poczułem, jak zaczyna drżeć.

„Teraz,” rozkazałem stanowczo przy jej uchu.

Jej ciało wygięło się do przodu, czoło oparło się o szkło, miasto zamazało się pod jej rzęsami. Doszła, gdy trzymałem ją mocno, mój członek twardy przy niej, a mój głos jedynym, co trzymało ją w całości.

„Dobra dziewczynka,” powiedziałem w jej włosy, nie odsuwając się. „Następnym razem zadbam, by całe miasto widziało.”

„Leo,” powiedziała, jakby to była kapitulacja, oskarżenie i modlitwa.

„Tak,” szepnąłem w jej włosy.

Rozpadła się z dłońmi na moim oknie i moim głosem w uchu, a ponieważ nie jestem dżentelmenem, patrzyłem, jak kamera patrzy na nas.

Wiedziałem, że gdzieś Victor pochyli się z klinicznym zainteresowaniem, a Milo oprze szczękę na dłoni i nazwie mnie draniem.

Przekręciłem głowę tak, by kamera uchwyciła mnie i ją w jednym kadrze. Ustami wypowiedziałem: 'Należy do mnie.'

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Mira

„Co on zrobił?!” Amber wrzeszczy tak głośno, że aż moje okno drży.

„Ciii!” Rzucam w nią poduszką. „Mój tata jest na dole.”

Amber ląduje obok mnie, kradnie drugą poduszkę i patrzy wyczekująco. „Dobra, od początku. Mam przekąski i zero oceniania.”

„Ty nigdy nie oceniasz.”

„Zlecam to twojemu wewnętrznemu krytykowi. Mów.”

Biorę oddech. „On— Leo, on jest… mylący.”

„Mylący jak konfetti czy jak kontrola skarbowa?”

„Oba,” mówię żałośnie. „Podczas kolacji był tak skupiony na mnie… Jakbym była problemem do rozwiązania.”

„Och, czyli teraz liczymy. Ile to dwa plus ty?”

„Amber.” Krztuszę się śmiechem, po czym chowam twarz. „To za dużo. On jest moim szefem. Jest starszy. Jest… wspólnikiem mojego taty.”

„I jest przystojny,” mówi, jakbyśmy wymieniały grupy produktów spożywczych.

„Bardzo,” przyznaję w poduszkę. „I on o tym wie. I cały czas—” Zaciskam usta.

„Cały czas co?”

„Wchodzi mi pod skórę.” Przeciągam paznokciami po szwie kołdry, dłonie mam spocone. „Gdy mówi, zapominam, jak mam na imię. Gdy stoi blisko, mój mózg zamienia się w szum. Lubię to, ale nienawidzę, że to lubię, i nienawidzę, że tego nienawidzę.”

Uśmiech Amber łagodnieje, staje się siostrzany. „Okej. Czyli jesteś podniecona i przerażona.”

Jęczę. „Nie mów tego na głos.”

„Kochanie,” mówi, odgarniając mi włosy za ucho, „jeśli nie możesz tego powiedzieć tutaj, jak powiesz coś tam, na zewnątrz?”

Wypuszczam powietrze. Słowa wypadają ze mnie. „On… naciska. Ale obserwuje. Jakby czekał, aż powiem stop. Czasem jest tak delikatny, że aż boli, a czasem jest—”

Gorąco uderza mi do policzków i uciekam wzrokiem.

„On się zmienia. To najgorsze. Jakby miał pory roku: łagodny, chłodny, płonący. Nigdy nie wiem, którą wersję spotkam.”

„Całe życie byłaś beżowa. Teraz jesteś… kolorowa.” Ściska moją dłoń. „Nic mu nie jesteś winna. Ale nie udawaj martwej, by czuć się bezpiecznie.”

„Nawet jeśli jest moim szefem?”

„Zwłaszcza dlatego, że jest twoim szefem.” Amber podnosi palec. „Granice. Zgoda. Bezpieczne słowo, jeśli zrobi się dziwnie. To ty ustalasz zasady dla swojego ciała. Koniec dyskusji.”

„Amber, ja…” Gardło mi się zaciska, gdy zaczynam to żenujące wyznanie. „Lubię to, co on mi robi.”

Uśmiecha się szeroko. „Powiedz to głośno.”

„Lubię to, co on mi robi,” mówię ledwo słyszalnie, a pokój wibruje od prawdy tych słów.

„No właśnie.” Amber szturcha mnie w ramię. „Jego nie naprawimy. Ale możemy wzmocnić ciebie. Mów mu, czego nie zrobisz. Wybierz bezpieczne słowo—”

„Amber—”

„Wybierz. Jakieś.”

„Dobrze! ‘Amber’ .”

„Zaszczyt.” Promienieje i macha palcami. „A teraz weź oddech. I na miłość do błyszczyka, przestań przepraszać za swoje pragnienia.”

Po schodach skrzypią kroki. Zamarzamy na moment, czekając, aż mój tata wpadnie do pokoju, ale kroki znikają gdzieś dalej na korytarzu.

Oddychamy równocześnie z ulgą, a Amber wstaje, wygładza spódnicę. „Pisz do mnie o każdej porze. Jeśli coś odwali, użyj mojego świętego imienia.”

„Tak jest, Papieżu Amber.”

* * *

Zegar w biurze wybił szóstą, a Leo—dziś łagodniejszy, cieplejszy—oparł się o moje biurko z tą swobodną elegancją, która rozwiewa mi skupienie.

„Pozwól, że cię podwiozę,” powiedział, podwijając rękawy do przedramion.

„Poradzę sobie z Uberem.”

„Nalegam.” Jego ton nie znosił sprzeciwu, choć uśmiech pozostał łagodny. „Poza tym muszę najpierw wpaść do siebie. Mały objazd.”

Dwadzieścia minut później przejechaliśmy przez żelazną bramę do dzielnicy, która aż ścisnęła mi żołądek—dzielnicy Amber. Gdy przejeżdżaliśmy, mignął mi jej dach i miałam dziecięcą ochotę pomachać jak sygnałem świetlnym.

Dom Leo wyrósł przed nami—cały ze szkła i cienia, nowoczesne linie przecinające zachód słońca. Wprowadził mnie delikatnie, kładąc lekko dłoń na moich plecach—ta dłoń paliła długo po tym, jak ją zabrał.

„Wina?” pyta.

„Ja… Pewnie.”

Nalewa coś rubinowego do dwóch smukłych kieliszków. Siadamy naprzeciw siebie na niskiej, łupkowej kanapie, a miasto za nim wygląda jak obraz.

„Chwila,” mówi, wstając spokojnym głosem. „Nigdzie się nie ruszaj.”

Znika w korytarzu na tyle długo, że moje myśli zdążyły przebiec pokój dwa razy. Kiedy wraca, powietrze się zmienia. Z oczu znika łagodność, zastępuje ją coś nieruchomego i chłodnego, co sprawia, że włoski na moich rękach stają dęba.

„Wstań,” rozkazuje.

Mrugam. „Co?”

„Wstań. Mira.” Każde słowo spada jak lód do wody.

Wstaję, bo moje ciało wyprzedza mój umysł w wyborze. „Jesteś… inny.”

Leo przygląda mi się przez trzy ostrożne sekundy, jakby coś mierzył. Okrąża mnie powoli, drapieżnie, potem wskazuje na brzeg sofy.

„Usiądź. Ręce na kolanach.”

Przełykam ślinę. „Leo, co—”

„Cisza.” Układa przedmioty na stoliku kawowym z wojskową precyzją: czarny jedwab, miękki sznur.

Serce wali mi jak młot, a w głowie słyszę Amber: To ty ustalasz zasady. Ty decydujesz o swoim ciele.

„Nie zgodziłam się na—”

„Będziesz mówić, kiedy ci pozwolę,” mówi wolno, łagodnie, ale wystarczająco ostro, by ciąć. Podnosi jedwab i pokazuje mi. „Oczy.”

„To…” Oddech mi się rwie. „To opaska na oczy, co—”

„Hasło bezpieczeństwa,” przerywa. „Wybierz jedno.”

Wszystko krystalizuje się. „Amber.”

„Dobrze.” Jego głos obniża się o ton. „Powiedz to, jeśli chcesz, żeby wszystko się zatrzymało. Wtedy się zatrzyma. Jeśli nie, podążasz za moim głosem.”

Moje serce wali jak perkusja. „Okej.”

„Okej co?”

„Okej… panie.” Wypada nieproszony, paląc mi policzki.

Coś zadowolonego błyska mu w kąciku ust. „Oczy zamknięte.”

Jedwab ślizga się po moim wzroku, chłodny i absolutny. Ogarnia mnie ciemność.

„Ręce.”

Jego dłonie działają sprawnie, wiążąc mi nadgarstki sznurem—nie za mocno, nie niedbale czy boleśnie, ale zdecydowanie ograniczająco—tylko tyle, bym wiedziała, gdzie się kończę, a zaczynają jego decyzje.

„Idealnie,” mruczy, ale jego głos dochodzi z niewłaściwego kierunku.

„Leo…” szepczę, pół pytanie, pół wyznanie.

„Cicho,” mruczy, i znowu to czuję.

Ten głos, który przenika podświadomość i mówi mojemu ciału, co robić, nie pytając o zgodę.

Jego palce znajdują moje ramiona, naciskają, a ja wypuszczam powietrze. Potem się przesuwa—a dotyk się zmienia.

Cieplejszy. Delikatniejszy. Przelot kostek zamienia się w ostrożne objęcie dłonią. Sztywnieję.

„Leo?” Mój głos się łamie.

Cisza. Potem kolejny dotyk, znów inny—mocniejszy, bardziej zakotwiczający. Wstrzymuję oddech. Włosy na karku stają mi dęba.

„Jest—” Przerywam. „Co się dzieje?”

Brak odpowiedzi. Dłonie mapują mnie jak linię brzegową: jedna precyzyjna, druga czuła, trzecia kliniczna. Przez brzuch przechodzi gorąco; zimna woda je gasi.

Umysł szuka logiki i nie znajduje żadnej. Nadgarstki napinają się pod jedwabiem.

„Hasło bezpieczeństwa?” pyta nowy głos łagodnie, tuż przy moim uchu.

Nie ten sam tembr. Niższy. Chropowaty. Znajomy w sposób, który mnie szokuje.

„J-ja… w porządku,” jąkam się. „Chyba. Ja—”

Trzy wyraźne dotyki. Trzy różne energie. Niemożliwe.

„Zdejmij to,” mówię nagle, płuca płoną. „Chcę widzieć.”

Jedwab opada i światło uderza mnie w oczy.

Przede mną stoją trzej mężczyźni.

Trzech Leo.

Nie. Nie trzech Leo.

Trzy identyczne twarze. Ten sam ostry zarys szczęki, te same ciemne włosy, te same intensywne oczy. Ale ich postawy, ich energia—całkowicie różne.

Jeden stoi sztywno i opanowany, burza ledwo trzymana w ryzach. Jeden opiera się z nonszalancką gracją, poezja w ludzkiej formie. Jeden obserwuje z chirurgiczną precyzją, ostrze owinięte w wyrafinowane ubrania.

Mój głos to pył. „Kim… jesteście?”

„Jestem Leo,” mówi burza, robiąc krok do przodu. „Prawdziwy Leo.”

„Milo,” dodaje ten z gracją, z tym ciepłym uśmiechem, który dziś widziałam na jego ustach.

„Victor,” mówi precyzyjny, zimne oczy nie spuszczają ze mnie wzroku.

Żołądek wywraca mi się do góry nogami, mózg odmawia matematyki, ale i tak ją akceptuje.

„Zawsze było was trzech,” szepczę, słowa przesuwają grunt pod nogami, a dawne sceny układają się w nowe odpowiedzi.

Garden party, biuro, kolacja. Delikatny, zimny, płonący.

„Jesteście… trojaczkami?” Słowa brzmią nierealnie, choć dowody stoją przede mną.

„Jednojajowi,” potwierdza Leo, jego obecność dominuje w pokoju. „Zmienialiśmy się od pierwszego dnia.”

„Kontrakt—” Głos mi drży. „Mój ojciec… on wie?”

„Twój ojciec zna Leo Sterna,” mówi Victor rzeczowo. „Jednego odnoszącego sukcesy biznesmena. Czego nie wie, nie powinno go obchodzić.”

To Victor prowadzi dalej. „Chcemy, żebyś wybrała.”

To Leo zamyka drzwi. „Albo nie,” mówi, a jego wzrok przesuwa się po moich ustach niczym przysięga. „Ale zrozum to, Miro: nigdy nie grałaś w jednosobowej historii.”

Wdycham. Pokój smakuje winem i grzmotem.

„Czego ode mnie chcecie?” pytam i to nie jest błaganie; to ostrze, które podaję im rękojeścią, wyzywając, by je wzięli.

Leo uśmiecha się—powoli, nieuchronnie. „Wszystkiego.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Triplet Pact

The Triplet Pact

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa