POV Milo
Ona myśli, że jestem Leo.
Co, do diabła, sprawia, że tak sądzi, poza moją twarzą?
Wiesz co—nieważne. Nie winię jej. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ją na żywo, na podwórku jej przyjaciółki, na chwilę zapomniałem własne imię.
Leo pokazywał mi zdjęcia. Oglądałem nagrania z monitoringu z jej rozmowy. Nic z tego nie oddawało jej uroku. Na żywo promieniała. A najlepsze? Nawet nie wiedziałem, że jej przyjaciółka mieszka w tej samej zamkniętej dzielnicy, w której nasza rodzina kupiła kilka domów.
Los ma poczucie humoru.
Tam, z przyjaciółką, śmiała się i poruszała. Nie była spięta, jak przy moich braciach. Przy nich jest jak napięta lina. Przy mnie? Coś w jej ramionach rozluźnia się, choćby odrobinę.
Kiedy Leo wprowadził tę „grę” lata temu, nienawidziłem jej—a potem ciągle się pojawiałem. Nie dla punktów. Dla opowieści.
„Dzień dobry, panie Stern.” Jej głos przywraca mnie do rzeczywistości.
Odwracam się. Stoi w progu, włosy upięte, oczy wciąż nieco zbyt jasne. Nie wie, że widziałem nagranie z wczorajszego wieczoru. Biurko Leo. Ręce Victora.
Leo nie był zadowolony i ja też nie. Ustaliliśmy, że będziemy trzymać ją w niepewności dłużej, do cholery. Ale Victor nigdy nie potrafił oprzeć się dźwigni, gdy jakąś zobaczył.
„Dzień dobry, Miro,” mówię ciszej, niż zrobiłby to Leo. „Dobrze spałaś?”
Mruga na to pytanie, jakby spodziewała się rozkazu, a nie troski.
„Tak. Dziękuję, że pytasz.”
Victor i Leo wyszli—nazywają to pracą w terenie. Ja nazywam to prezentem.
Jest moja na cały dzień.
„Chodź ze mną na śniadanie,” mówię, sięgając po marynarkę.
Uśmiecha się uprzejmie. „Mam pracę do zrobienia.”
„Jestem twoim szefem,” przypominam łagodnie, podchodząc na tyle blisko, by poczuć delikatny cytrus jej szamponu. „Nie możesz mi odmówić. Pamiętasz?”
Gorąco rozlewa się pod jej skórą na policzkach. „Racja. Szef.” Przygryza wargę, po czym śmieje się z siebie. „Dobrze. Śniadanie.”
„Świetnie.” Wskazuję w stronę windy. „Nic nie zabieraj. Spodoba ci się miejsce, do którego idziemy.”
Zjeżdżamy i przechodzimy przez lobby; nasze odbicia falują w szkle jak dwie wersje próbujące się dogonić. Idzie równo ze mną, palcami nerwowo gładząc szew spódnicy.
„Co?” pytam, pozwalając swojemu ramieniu musnąć jej—przypadek, który nim nie jest.
„Nic.”
„To brzmi jak coś.”
Spogląda w górę. „Jesteś dziś inny.”
„Jak to?”
Jej policzki unoszą się, rozbawione i zdenerwowane. „Mniej… ostry.”
„Ostrość boli,” mówię. „Wolę precyzję.”
W samochodzie dźwięki miasta płyną wokół nas—klaksony, syrena, niecierpliwy warkot motocykla. Ona obserwuje linię horyzontu, jakby tam szukała odpowiedzi. Ja obserwuję ją, ciszę między jej oddechami.
„Wczoraj,” odzywa się w końcu, na tyle cicho, że to tylko dla mnie, „w twoim gabinecie…”
Moja klatka piersiowa się ściska. „Co z tym?”
„Po prostu—” Plącze się, potem prostuje ramiona. „Nie zrobię niczego takiego w miejscu publicznym. Więc jeśli dziś to kolejny test, mówię ci od razu, gdzie są moje granice.”
Chciałbym ją pocałować za to zdanie.
„Miejsce publiczne?” powtarzam. „Myślisz, że postawiłbym cię na scenie?”
„Jesteś Sternem,” odpowiada z przekąsem. „Scena należy do ciebie.”
Śmiech wyrywa mi się z piersi. „Może. Ale śniadanie to tylko śniadanie.”
Wypuszcza powietrze. Nie rozluźnia jej to całkowicie, ale rozwiązuje jedną nitkę.
Kawiarnia stoi na rogu, z bluszczem wijącym się po cegle i światłem wpadającym przez wysokie okna. Prowadzę ją do tylnej loży, tej z widokiem na mural—łabędzie wznoszące się z ciemnej rzeki, ze skrzydłami muśniętymi złotem.
„Jest… pięknie,” mówi, próbując nie patrzeć mi w oczy.
Opieram przedramiona na stole. „Ty też.”
Rumieniec wspina się na jej szyję. „To nieprofesjonalne.”
„Nie udaję, że jestem profesjonalny,” mówię. „Rumienisz się za każdym razem, gdy po ciebie sięgam,” dodaję, gdy po raz trzeci odgarnia włosy za ucho. „Od rana. Od teraz.”
„Nieprawda,” protestuje, rumieniąc się jeszcze bardziej.
„Tu właśnie,” mówię, wskazując miejsce wysoko na jej policzku.
Przyciska tam serwetkę, zawstydzona. „Przestań.”
„Nigdy,” odpowiadam z uśmiechem.
Śmieje się, bezradna. Kelner przynosi kawę i wszystko łagodnieje. Rozmawiamy—i naprawdę mam to na myśli—rozmawiamy o wszystkim i o niczym.
Z powrotem w biurze drzwi windy zamykają się, a cisza zapada jak zatrzaśnięcie. Jesteśmy tylko my. Powietrze się zmienia—napina—jak membrana bębna tuż przed uderzeniem.
Odsuwa się na bok, ręce ściskają torebkę jak linę ratunkową, wzrok wbity w podświetlane liczby nad drzwiami.
„Dziękuję za śniadanie”, mówi w końcu, jej głos jest miękki, ale ostrożny.
„Nie ma za co.”
„Mówię poważnie. To było... normalne. Potrzebowałam normalności.”
Opieram się plecami o ścianę, patrząc na nią. „Chcesz, żeby nadal było normalnie?”
To sprawia, że naprawdę na mnie patrzy. Jej spojrzenie przez sekundę zdradza coś więcej — ostrożność, ciekawość i żar, który próbuje stłumić.
„Ustaliśmy granicę”, mamrocze. „Nie... w miejscu publicznym.”
„To nie jest miejsce publiczne.” Robię krok do przodu, wystarczająco wolno, by poczuła, jak powietrze między nami się zmienia. „Jesteśmy tylko my.”
Po prostu przełyka ślinę, a ja robię kolejny krok. Teraz jestem tak blisko, że czuję jej perfumy — delikatne i ciepłe, jak cytrusy na śmietance.
„Jedno pytanie, Mira. Chcesz, żebym cię dotknął?” Jej oddech się rwie. Rozchyla usta, ale nic z nich nie pada, tylko raz kiwa głową. „Powiedz to.”
„Tak...” szepcze.
To wszystko, czego potrzebuję.
Wyciągam telefon z kieszeni, przesuwam kciukiem po ekranie i wciskam ukryte polecenie. Winda raz drży, potem cyfry się zatrzymują.
Jej oczy się rozszerzają. „Co ty—”
„Bez obaw, nikt nie wejdzie. Więc...” mruczę, chowając telefon z powrotem do marynarki. Moje usta wykrzywiają się w powolnym uśmiechu. „...mogę teraz dostać mój deser?”
Otwiera usta, ale odpowiedź grzęźnie jej na języku, kiedy klękam przed nią.
„Czekaj—” Jej głos jest niepewnym ostrzeżeniem, ale już wsuwam dłonie pod rąbek jej spódnicy.
Sztywnieje, cofa się o krok, ale idę za nią, delikatnie zaganiając ją w róg.
„Spokojnie”, mówię niskim, szorstkim głosem. „Pozwól mi cię posmakować.”
Wzdycha, gdy podciągam materiał do góry, marszcząc go wokół jej bioder, a moje kostki muskają wierzchy jej ud. Jej skóra jest ciepła, niewiarygodnie gładka, a kiedy przesuwam palcami wzdłuż miejsca, gdzie kończy się pończocha, drży.
„Jesteśmy w biurze—”
„I co z tego?” Spoglądam na nią, łapiąc jej wzrok, gdy kciukami muskając koronkę jej majtek. „Nikt nie przyjdzie. Tylko ty.”
Jej usta rozchylają się na drżącym wdechu. „Jesteś szalony...”
„Możliwe,” uśmiecham się i zaczepiam palce o cienki pasek na jej biodrach, powoli zsuwając go w dół, aż czarne skrawki materiału zostają przy jej kolanach.
Przyciska się plecami do ściany, uda niemal odruchowo się zamykają, ale wsuwam pomiędzy nie dłoń, ciepłą na jeszcze gorętszej skórze, i otwiera się przede mną bezwiednie.
„Właśnie tak,” szepczę, prowadząc jedną jej nogę na swoje ramię. „O to chodzi.”
Wydycha gwałtownie, gdy moje usta odnajdują jej mokrą cipkę — pierwszy powolny język przez środek sprawia, że kolana jej drżą.
„Och—” Ten dźwięk jest mały, zaskoczony, idealny.
Trzymam ją mocno jedną ręką na biodrze, drugą oplatam jej udo, żeby została dokładnie tam, gdzie chcę. Nie śpieszę się, smakuję ją powoli, celowo, aż jej biodra zaczynają poruszać się same, wbrew jej woli.
„Boże...”
„Tak?” Mówię w nią, moje usta muskają najczulszą część jej ciała, a drganie mojego głosu sprawia, że znów wzdycha.
„To jest—”
„Lepsze niż śniadanie?” droczę się, zanim znów przeciągam językiem, tym razem mocniej.
Jej palce odnajdują moje włosy, najpierw nieśmiało, potem zaciskają się, gdy otaczam ją ustami i ssę, wolno i głęboko.
„O Boże—” Jej oddech przyspiesza. Uda napinają się.
Próbuje zacisnąć je wokół mojej głowy, ale rozchylam je, językiem krążąc, drażniąc, potem naciskając, aż kolana zaczynają jej się uginać.
„To takie dobre... Nie przestawaj,” szepcze, jej głos łamie się w połowie słowa.
„Nie miałem tego w planach.” Wsunąłem w nią palec, najpierw powoli, potem zginając go tak, by znaleźć to miejsce, które sprawia, że cicho krzyczy.
„Ah!” Jej biodra falują teraz ze mną, szukając tego, szukając mnie.
Dopasowuję się do jej tempa, język i palec współgrają, aż zaczyna drżeć w moich rękach.
„Smakujesz niesamowicie,” warczę do niej, a jej odpowiedź to jęk, po którym puls uderza mi w gardle.
Ściska mnie za włosy rozpaczliwie, a potem to się dzieje — dreszcz, westchnienie, wygięcie kręgosłupa, gdy dochodzi gwałtownie na moich ustach. Nie przestaję, dopóki nie zaczyna się trząść, a jej spazmy wywołują na jej ustach imię Leo, jakby wypowiadała je pierwszy raz w życiu.
W końcu odsuwam się, jeszcze raz powoli liżąc ją, zanim pozwalam opaść spódnicy na miejsce.
Patrzę na nią z kolan, mój oddech jest już równy, ale krew płonie mi w żyłach. Potem spoglądam na kamerę w górnym rogu windy.
I uśmiecham się, z ustami lśniącymi od jej soków.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Leo
Jestem Leo. Tym prawdziwym. Najstarszym.
Trzech braci, te same kości, te same oczy, ten sam uśmiech. Szybko nauczyliśmy się, że jeśli kontrolujesz tempo—kiedy mrugasz, jak długo robisz pauzę, gdzie stoisz—ludzie oddają ci swoją pewność, zapakowaną jak prezent.
Nawet nasi rodzice nas mylili, dopóki nie postanowiłem, że przestaną. Spowolniłem mowę. Utrzymywałem kontakt wzrokowy o dwa uderzenia dłużej. Wchodziłem do pomieszczeń, jakby należały do mnie.
Od tamtej pory nigdy nie pomylili „Leo” z... Leo. Ani Milo z Leo. Rozumiesz, o co chodzi.
Zawarłem Pakt, gdy byliśmy nastolatkami, bo byliśmy znudzeni i piękni i okrutni w ten sposób, w jaki bywają chłopcy zbyt bogaci i zbyt mało ograniczani zasadami.
Kogo wybiera, gdy nie ma złej odpowiedzi? Czyja grawitacja zwycięży? Ćwiczyliśmy, aż udawanie mnie przestało być udawaniem.
Na gali inwestorów jej ojciec przyparł mnie do muru przy wieży z szampanem, robiąc ten ostrożny uśmiech, który mężczyźni przybierają, gdy chcą o coś poprosić, nie nazywając tego prośbą.
„Zatroszcz się o Mirę,” powiedział. „Szczerze mówiąc, wciąż boję się, że nie wyjdzie ze swojej skorupy… Ale nadszedł czas.”
Ostatni raz widziałem ją, gdy miała siedemnaście lat i była na tyle bystra, by mnie zaskoczyć, pytając, czy władza deprawuje szybciej niż pieniądze. Teraz miała dwadzieścia jeden lat i skorupa nie zniknęła, ale pękała—światło przeciekało na zewnątrz.
Nie spodziewałem się, że będzie wyglądać właśnie tak. Nie spodziewałem się, że pokój się przechyli, gdy odwróci się do mnie i uśmiechnie, jakby złapano ją na czymś niemal złym. W tej sekundzie, gdy przyciągnęła moją uwagę, wiedziałem: ona była naszą pięknością.
Pakt będzie krążył wokół niej, czy tego chciałem, czy nie.
Chciałem tego.
Kolacja u niej w domu potwierdziła resztę. Jej ojciec mówił o „doświadczeniu” i „prawdziwym świecie”, a ona patrzyła na mnie z mieszanką przerażenia i głodu, która powinna sprawić, że będę delikatniejszy.
Nie sprawiła. To spojrzenie weszło mi w głowę i zagnieździło się tam.
Tego wieczoru napisałem do niej: Przynieś czerwony segregator z Archiwum do mojego biura. Nie przysyłaj go kurierem.
Zdumiewające, co ludzie zrobią, gdy zabierzesz im łatwą opcję.
Dziesięć minut później, ciche pukanie do moich drzwi.
„Wejdź,” zawołałem.
Weszła, spięta, trzymając segregator jak tarczę chroniącą ją przede mną.
„Panie Stern,” powiedziała oficjalnie, oddychając nieco zbyt szybko.
„Mira.” Nie wstałem. Pozwoliłem, by cisza osiadła wokół nas jak drogi mgła. „Zamknij drzwi.”
Usłuchała. Oczywiście, że tak. Musiała—przymierzała się do swojej kompetencji jak do nowego garnituru i nie chciała jej zarysować.
„Masz coś dla mnie,” powiedziałem.
Przeszła do biurka i położyła teczkę. Jej zapach doszedł do mnie—czysta cytrusowa nuta z cieplejszym, nerwowym podtonem. Wyprostowała się, dłonie płasko na skórzanym podkładzie, po czym cofnęła je, jakby dotknęła ognia.
„Dobrze,” mruknąłem, otwierając teczkę, nie patrząc do środka. „Zostań.”
Zamrugała. „Czy... potrzebuje pan czegoś jeszcze?”
„Tak.” Odłożyłem teczkę i wstałem. „Ciebie.”
Staliśmy z szerokością dywanu między sobą, a za jej plecami była okna od podłogi do sufitu. Miasto poza szkłem iskrzyło jak rozsypane diamenty; w środku biuro było cichą katedrą cienia i chromu.
Kamera patrzyła z miejsca, gdzie listwa łączyła się z sufitem. Bezpieczeństwo, powiedziałem Działowi Technicznemu. Ubezpieczenie, powiedziałem Prawnikom.
Rozrywka, nie powiedziałem nikomu poza braćmi.
„Ręce.” Podniosłem swoje i czekałem.
Zawahała się, potem podała mi swoje. Chłodne palce. Szybkie tętno. Zamknąłem je we własnych dłoniach, przesunąłem ją w tył, aż plecy napotkały szkło, i poczułem, jak przez nią przebiega drobny dreszcz, gdy chłód szyby ostudził jej ciepło.
„Nie możesz—”
„Mogę. I zrobię to. I pozwolisz mi.” Pochyliłem się, jeszcze nie dotykając. „Bo jesteś ciekawa. Bo nikt nie powiedział ci prawdy wystarczająco łagodnie, byś w nią uwierzyła, ani wystarczająco okrutnie, byś ją zapamiętała.”
„Jakiej prawdy?” wyszeptała.
„Że lubisz podążać,” powiedziałem, „gdy dłoń jest pewna.”
Jej oddech się urwał. „Jesteś bardzo pewny siebie.”
„Mam wprawę.”
Pokonałem dzielącą nas odległość jednym, zdecydowanym krokiem, ujmując jej szczękę dłonią, by unieść jej twarz do swojej. Pocałunek był twardy—chaotyczny, głęboki i nieustępliwy.
Smakowała słodko i buntowniczo, każdy ruch jej warg i języka tylko sprawiał, że naciskałem mocniej. Druga dłoń spoczęła na jej lędźwiach, przyciągając ją do siebie.
Nie dałem jej wielkiego wyboru, pogłębiając pocałunek, wywołując z jej gardła niski dźwięk, który przeszył mnie gwałtownym ciepłem.
Gdy w końcu się odsunąłem, jej usta były rozchylone, bez tchu.
Moje ręce przesunęły się na jej talię, mocno ją chwytając, gdy jednym płynnym ruchem obróciłem ją i przycisnąłem do zimnej tafli okna sięgającego od podłogi do sufitu.
„Oczy na miasto,” powiedziałem. „Czuj mnie, nie patrz na mnie.”
Jej dłonie spoczęły na szkle. Przysunąłem się od tyłu, klatką piersiową do jej pleców, dłonie zacisnąłem na jej biodrach.
„To jest—” Przełknęła ślinę. „Władcze.”
„Skuteczne.”
Stałem za nią, tak blisko, że mój oddech muskał łuk, gdzie szyja stykała się z ramieniem. Mira zadrżała, wydychając powietrze, jakby próbowała się opanować i nie dawała rady.
Moje dłonie zablokowały się na jej biodrach, kciuki wbiły się w kość, a mój członek mocno opierał się o nią przez cienką barierę materiału. Nie poruszałem się—pozwoliłem jej tylko poczuć jego ciężar.
Nieprzerwanie. Celowo. Obietnica, której jeszcze nie spełniłem.
„Dotknij się dla mnie,” powiedziałem jej cicho do ucha.
Jej oddech się zatrzymał. „Leo—”
„Zrób to. Teraz.” Mój uścisk się wzmocnił, nie pozwalając na odmowę.
Zawahała się, potem zsunęła dłoń w dół ciała, przez brzuch, pod pasek spódnicy. Jej ramię drgnęło, gdy palce znalazły to, co prawdopodobnie już było wilgotne.
„Właśnie tak,” mruknąłem. „Wolno. Chcę to usłyszeć.”
Jej biodra przesunęły się nieświadomie, ocierając się o mnie. Nie powstrzymałem jej.
„Kręć palcami,” nakazałem, głosem niskim i precyzyjnym. „Nie spiesz się. Przeciągaj, aż nie będziesz mogła wytrzymać.”
Jej oddech zrobił się urywany, para pokryła szybę przed nią. Przysunąłem się bliżej, ustami muskałem jej szczękę.
„Wyobraź sobie moje dłonie tam, zamiast twoich,” wyszeptałem. „Pomyśl, jak głęboko bym był w tobie, gdybym się teraz poruszył.”
Jej kolana zmiękły, rytm się zachwiał.
„Nie przestawaj,” powiedziałem. „Dopóki nie powiem.”
Wydała z siebie krótki, złamany dźwięk—więcej potrzeby niż kontroli—i poczułem, jak zaczyna drżeć.
„Teraz,” rozkazałem stanowczo przy jej uchu.
Jej ciało wygięło się do przodu, czoło oparło się o szkło, miasto zamazało się pod jej rzęsami. Doszła, gdy trzymałem ją mocno, mój członek twardy przy niej, a mój głos jedynym, co trzymało ją w całości.
„Dobra dziewczynka,” powiedziałem w jej włosy, nie odsuwając się. „Następnym razem zadbam, by całe miasto widziało.”
„Leo,” powiedziała, jakby to była kapitulacja, oskarżenie i modlitwa.
„Tak,” szepnąłem w jej włosy.
Rozpadła się z dłońmi na moim oknie i moim głosem w uchu, a ponieważ nie jestem dżentelmenem, patrzyłem, jak kamera patrzy na nas.
Wiedziałem, że gdzieś Victor pochyli się z klinicznym zainteresowaniem, a Milo oprze szczękę na dłoni i nazwie mnie draniem.
Przekręciłem głowę tak, by kamera uchwyciła mnie i ją w jednym kadrze. Ustami wypowiedziałem: 'Należy do mnie.'
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Mira
„Co on zrobił?!” Amber wrzeszczy tak głośno, że aż moje okno drży.
„Ciii!” Rzucam w nią poduszką. „Mój tata jest na dole.”
Amber ląduje obok mnie, kradnie drugą poduszkę i patrzy wyczekująco. „Dobra, od początku. Mam przekąski i zero oceniania.”
„Ty nigdy nie oceniasz.”
„Zlecam to twojemu wewnętrznemu krytykowi. Mów.”
Biorę oddech. „On— Leo, on jest… mylący.”
„Mylący jak konfetti czy jak kontrola skarbowa?”
„Oba,” mówię żałośnie. „Podczas kolacji był tak skupiony na mnie… Jakbym była problemem do rozwiązania.”
„Och, czyli teraz liczymy. Ile to dwa plus ty?”
„Amber.” Krztuszę się śmiechem, po czym chowam twarz. „To za dużo. On jest moim szefem. Jest starszy. Jest… wspólnikiem mojego taty.”
„I jest przystojny,” mówi, jakbyśmy wymieniały grupy produktów spożywczych.
„Bardzo,” przyznaję w poduszkę. „I on o tym wie. I cały czas—” Zaciskam usta.
„Cały czas co?”
„Wchodzi mi pod skórę.” Przeciągam paznokciami po szwie kołdry, dłonie mam spocone. „Gdy mówi, zapominam, jak mam na imię. Gdy stoi blisko, mój mózg zamienia się w szum. Lubię to, ale nienawidzę, że to lubię, i nienawidzę, że tego nienawidzę.”
Uśmiech Amber łagodnieje, staje się siostrzany. „Okej. Czyli jesteś podniecona i przerażona.”
Jęczę. „Nie mów tego na głos.”
„Kochanie,” mówi, odgarniając mi włosy za ucho, „jeśli nie możesz tego powiedzieć tutaj, jak powiesz coś tam, na zewnątrz?”
Wypuszczam powietrze. Słowa wypadają ze mnie. „On… naciska. Ale obserwuje. Jakby czekał, aż powiem stop. Czasem jest tak delikatny, że aż boli, a czasem jest—”
Gorąco uderza mi do policzków i uciekam wzrokiem.
„On się zmienia. To najgorsze. Jakby miał pory roku: łagodny, chłodny, płonący. Nigdy nie wiem, którą wersję spotkam.”
„Całe życie byłaś beżowa. Teraz jesteś… kolorowa.” Ściska moją dłoń. „Nic mu nie jesteś winna. Ale nie udawaj martwej, by czuć się bezpiecznie.”
„Nawet jeśli jest moim szefem?”
„Zwłaszcza dlatego, że jest twoim szefem.” Amber podnosi palec. „Granice. Zgoda. Bezpieczne słowo, jeśli zrobi się dziwnie. To ty ustalasz zasady dla swojego ciała. Koniec dyskusji.”
„Amber, ja…” Gardło mi się zaciska, gdy zaczynam to żenujące wyznanie. „Lubię to, co on mi robi.”
Uśmiecha się szeroko. „Powiedz to głośno.”
„Lubię to, co on mi robi,” mówię ledwo słyszalnie, a pokój wibruje od prawdy tych słów.
„No właśnie.” Amber szturcha mnie w ramię. „Jego nie naprawimy. Ale możemy wzmocnić ciebie. Mów mu, czego nie zrobisz. Wybierz bezpieczne słowo—”
„Amber—”
„Wybierz. Jakieś.”
„Dobrze! ‘Amber’ .”
„Zaszczyt.” Promienieje i macha palcami. „A teraz weź oddech. I na miłość do błyszczyka, przestań przepraszać za swoje pragnienia.”
Po schodach skrzypią kroki. Zamarzamy na moment, czekając, aż mój tata wpadnie do pokoju, ale kroki znikają gdzieś dalej na korytarzu.
Oddychamy równocześnie z ulgą, a Amber wstaje, wygładza spódnicę. „Pisz do mnie o każdej porze. Jeśli coś odwali, użyj mojego świętego imienia.”
„Tak jest, Papieżu Amber.”
* * *
Zegar w biurze wybił szóstą, a Leo—dziś łagodniejszy, cieplejszy—oparł się o moje biurko z tą swobodną elegancją, która rozwiewa mi skupienie.
„Pozwól, że cię podwiozę,” powiedział, podwijając rękawy do przedramion.
„Poradzę sobie z Uberem.”
„Nalegam.” Jego ton nie znosił sprzeciwu, choć uśmiech pozostał łagodny. „Poza tym muszę najpierw wpaść do siebie. Mały objazd.”
Dwadzieścia minut później przejechaliśmy przez żelazną bramę do dzielnicy, która aż ścisnęła mi żołądek—dzielnicy Amber. Gdy przejeżdżaliśmy, mignął mi jej dach i miałam dziecięcą ochotę pomachać jak sygnałem świetlnym.
Dom Leo wyrósł przed nami—cały ze szkła i cienia, nowoczesne linie przecinające zachód słońca. Wprowadził mnie delikatnie, kładąc lekko dłoń na moich plecach—ta dłoń paliła długo po tym, jak ją zabrał.
„Wina?” pyta.
„Ja… Pewnie.”
Nalewa coś rubinowego do dwóch smukłych kieliszków. Siadamy naprzeciw siebie na niskiej, łupkowej kanapie, a miasto za nim wygląda jak obraz.
„Chwila,” mówi, wstając spokojnym głosem. „Nigdzie się nie ruszaj.”
Znika w korytarzu na tyle długo, że moje myśli zdążyły przebiec pokój dwa razy. Kiedy wraca, powietrze się zmienia. Z oczu znika łagodność, zastępuje ją coś nieruchomego i chłodnego, co sprawia, że włoski na moich rękach stają dęba.
„Wstań,” rozkazuje.
Mrugam. „Co?”
„Wstań. Mira.” Każde słowo spada jak lód do wody.
Wstaję, bo moje ciało wyprzedza mój umysł w wyborze. „Jesteś… inny.”
Leo przygląda mi się przez trzy ostrożne sekundy, jakby coś mierzył. Okrąża mnie powoli, drapieżnie, potem wskazuje na brzeg sofy.
„Usiądź. Ręce na kolanach.”
Przełykam ślinę. „Leo, co—”
„Cisza.” Układa przedmioty na stoliku kawowym z wojskową precyzją: czarny jedwab, miękki sznur.
Serce wali mi jak młot, a w głowie słyszę Amber: To ty ustalasz zasady. Ty decydujesz o swoim ciele.
„Nie zgodziłam się na—”
„Będziesz mówić, kiedy ci pozwolę,” mówi wolno, łagodnie, ale wystarczająco ostro, by ciąć. Podnosi jedwab i pokazuje mi. „Oczy.”
„To…” Oddech mi się rwie. „To opaska na oczy, co—”
„Hasło bezpieczeństwa,” przerywa. „Wybierz jedno.”
Wszystko krystalizuje się. „Amber.”
„Dobrze.” Jego głos obniża się o ton. „Powiedz to, jeśli chcesz, żeby wszystko się zatrzymało. Wtedy się zatrzyma. Jeśli nie, podążasz za moim głosem.”
Moje serce wali jak perkusja. „Okej.”
„Okej co?”
„Okej… panie.” Wypada nieproszony, paląc mi policzki.
Coś zadowolonego błyska mu w kąciku ust. „Oczy zamknięte.”
Jedwab ślizga się po moim wzroku, chłodny i absolutny. Ogarnia mnie ciemność.
„Ręce.”
Jego dłonie działają sprawnie, wiążąc mi nadgarstki sznurem—nie za mocno, nie niedbale czy boleśnie, ale zdecydowanie ograniczająco—tylko tyle, bym wiedziała, gdzie się kończę, a zaczynają jego decyzje.
„Idealnie,” mruczy, ale jego głos dochodzi z niewłaściwego kierunku.
„Leo…” szepczę, pół pytanie, pół wyznanie.
„Cicho,” mruczy, i znowu to czuję.
Ten głos, który przenika podświadomość i mówi mojemu ciału, co robić, nie pytając o zgodę.
Jego palce znajdują moje ramiona, naciskają, a ja wypuszczam powietrze. Potem się przesuwa—a dotyk się zmienia.
Cieplejszy. Delikatniejszy. Przelot kostek zamienia się w ostrożne objęcie dłonią. Sztywnieję.
„Leo?” Mój głos się łamie.
Cisza. Potem kolejny dotyk, znów inny—mocniejszy, bardziej zakotwiczający. Wstrzymuję oddech. Włosy na karku stają mi dęba.
„Jest—” Przerywam. „Co się dzieje?”
Brak odpowiedzi. Dłonie mapują mnie jak linię brzegową: jedna precyzyjna, druga czuła, trzecia kliniczna. Przez brzuch przechodzi gorąco; zimna woda je gasi.
Umysł szuka logiki i nie znajduje żadnej. Nadgarstki napinają się pod jedwabiem.
„Hasło bezpieczeństwa?” pyta nowy głos łagodnie, tuż przy moim uchu.
Nie ten sam tembr. Niższy. Chropowaty. Znajomy w sposób, który mnie szokuje.
„J-ja… w porządku,” jąkam się. „Chyba. Ja—”
Trzy wyraźne dotyki. Trzy różne energie. Niemożliwe.
„Zdejmij to,” mówię nagle, płuca płoną. „Chcę widzieć.”
Jedwab opada i światło uderza mnie w oczy.
Przede mną stoją trzej mężczyźni.
Trzech Leo.
Nie. Nie trzech Leo.
Trzy identyczne twarze. Ten sam ostry zarys szczęki, te same ciemne włosy, te same intensywne oczy. Ale ich postawy, ich energia—całkowicie różne.
Jeden stoi sztywno i opanowany, burza ledwo trzymana w ryzach. Jeden opiera się z nonszalancką gracją, poezja w ludzkiej formie. Jeden obserwuje z chirurgiczną precyzją, ostrze owinięte w wyrafinowane ubrania.
Mój głos to pył. „Kim… jesteście?”
„Jestem Leo,” mówi burza, robiąc krok do przodu. „Prawdziwy Leo.”
„Milo,” dodaje ten z gracją, z tym ciepłym uśmiechem, który dziś widziałam na jego ustach.
„Victor,” mówi precyzyjny, zimne oczy nie spuszczają ze mnie wzroku.
Żołądek wywraca mi się do góry nogami, mózg odmawia matematyki, ale i tak ją akceptuje.
„Zawsze było was trzech,” szepczę, słowa przesuwają grunt pod nogami, a dawne sceny układają się w nowe odpowiedzi.
Garden party, biuro, kolacja. Delikatny, zimny, płonący.
„Jesteście… trojaczkami?” Słowa brzmią nierealnie, choć dowody stoją przede mną.
„Jednojajowi,” potwierdza Leo, jego obecność dominuje w pokoju. „Zmienialiśmy się od pierwszego dnia.”
„Kontrakt—” Głos mi drży. „Mój ojciec… on wie?”
„Twój ojciec zna Leo Sterna,” mówi Victor rzeczowo. „Jednego odnoszącego sukcesy biznesmena. Czego nie wie, nie powinno go obchodzić.”
To Victor prowadzi dalej. „Chcemy, żebyś wybrała.”
To Leo zamyka drzwi. „Albo nie,” mówi, a jego wzrok przesuwa się po moich ustach niczym przysięga. „Ale zrozum to, Miro: nigdy nie grałaś w jednosobowej historii.”
Wdycham. Pokój smakuje winem i grzmotem.
„Czego ode mnie chcecie?” pytam i to nie jest błaganie; to ostrze, które podaję im rękojeścią, wyzywając, by je wzięli.
Leo uśmiecha się—powoli, nieuchronnie. „Wszystkiego.”
Przesuń w górę, aby kontynuować