Jade
"Przysięgam, jeśli wkrótce nie dostanę kofeiny, stracę rozum."
Mruknęłam do siebie, mój głos był pełen zmęczenia, gdy ściskałam kierownicę, manewrując samochodem po drogach tego małego, sennego miasteczka spowitych mgłą. Wszystko tutaj było tak ciche, niemal duszące. Dźwięk moich opon miażdżących żwirową drogę był najgłośniejszy w okolicy. Nienawidziłam tego.
Studia miały być ucieczką, prawda? Szansą na nowy start po wszystkim, co się stało z moją mamą. A jednak, oto jestem, utknęłam na odludziu, w miasteczku, które zdaje się nie znać znaczenia "jasne światła" czy "ludzie". Była mgła, drzewa i cisza. Niezbyt to było to żywe życie miejskie, do którego przywykłam.
Kiedy zbliżałam się do stacji benzynowej, już czułam, jak zaczyna się ból głowy. Byłam na wyczerpaniu, zarówno jeśli chodzi o kofeinę, jak i energię, i potrzebowałam czegoś, co mnie obudzi. Z westchnieniem zajechałam na stację, desperacko szukając jakiegoś pocieszenia.
Zauważyłam duże motocykle zaparkowane przed wejściem. Zawsze chciałam na jednym pojechać, ale zawsze byłam zbyt przestraszona, by spróbować. Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, gdy weszłam do środka, w powietrzu unosił się zapach starej kawy i kurzu. Miejsce było stare, zaniedbane, z migoczącymi fluorescencyjnymi światłami nad głową, a wszystko było pokryte tą brudną warstwą starości, która sprawiała, że wyglądało na nieaktualizowane od dekad.
Podeszłam do lady, moje oczy przeszukiwały półki w poszukiwaniu ekspresu do kawy, kiedy to poczułam. Ciężar czyjegoś wzroku na mnie.
Odwróciłam się lekko i tam był. Stał z tyłu sklepu, wysoki i szeroki w ramionach, z rozczochranymi czarnymi włosami, które wydawały się opadać idealnie, chociaż mogłam powiedzieć, że były nieuczesane. Jego twarz była uderzająca, ostre kości policzkowe, ciemne oczy, które zdawały się przenikać mnie na wskroś, i usta, które ledwo drgnęły w uśmiechu. Miał w sobie coś ostrego, jakby był kimś, kto nie musi się specjalnie starać, by przyciągnąć uwagę. A jednak, kiedy na niego patrzyłam, czułam się, jakbym to ja była na wystawie.
Moje serce zabiło szybciej. Nie byłam pewna, czy to dziwne miasteczko, czy dziwny sposób, w jaki na mnie patrzył, ale coś w nim sprawiło, że mój oddech utknął mi w gardle.
Szybko odwróciłam się, udając, że skupiam się na ekspresie do kawy przede mną. To nie tak, że go nie zauważyłam, ale z pewnością nie chciałam, żeby było oczywiste, że moje serce bije jak szalone. Niezdarnie próbowałam nałożyć pokrywkę na kubek z kawą, próbując się uspokoić.
Ale wtedy usłyszałam głos.
"Alpha, przestań straszyć biedną dziewczynę wzrokiem. Musimy ruszać."
Mrugnęłam i spojrzałam przez ramię. Facet, równie wysoki, ale z beztroskim uśmiechem, dał pierwszemu facetowi żartobliwego szturchańca.
Czy on ma na imię Alpha? Dziwne imię dla faceta, pomyślałam.
Mężczyzna, Alpha, nie zareagował na zaczepki. Po prostu skinął krótko głową, a jego ciemne oczy jeszcze raz zwróciły się ku mnie. Tego rodzaju spojrzenie, które sprawiało, że czułam, iż on coś wie, czego ja nie wiem. Jakby próbował mnie rozszyfrować, mimo że ledwo wymieniliśmy spojrzenia.
Zanim zdążyłam cokolwiek z tego zrozumieć, obaj odwrócili się i ruszyli w stronę drzwi. Alpha nigdy nie odwrócił ode mnie wzroku. Po prostu szedł z tą samą swobodną pewnością siebie, a drugi facet podążał za nim, wciąż się śmiejąc, gdy opuszczali sklep.
Stałam przez chwilę zamrożona, niepewna, co właśnie się wydarzyło. Cała wymiana była dziwaczna, wręcz niepokojąca.
Potrząsając głową, sięgnęłam po kawę i podeszłam do kasy, próbując odepchnąć myśli, które się kłębiły. Ale kiedy wręczyłam gotówkę, nie mogłam się powstrzymać, by nie zerknąć przez okno. Motocykl, który wcześniej stał zaparkowany na zewnątrz, zniknął. Ale to dziwne przyciąganie pozostało.
Opuściłam stację benzynową i wsiadłam z powrotem do samochodu, moje serce nadal biło trochę za szybko. Uruchomiłam silnik i zaczęłam jechać w kierunku kampusu, próbując zmusić się do skupienia się na drodze. Ale bez względu na to, jak bardzo starałam się to zignorować, wciąż myślałam o nim, o sposobie, w jaki na mnie patrzył, o tym, jak jego obecność wypełniała przestrzeń, i jak niepokojąco potężna była ta jedna chwila. To nie miało sensu. Nawet nie znałam jego imienia.
Skupiłam się na drodze, ale to było, jakby jego oczy wciąż były na mnie. Myśl o nim sprawiła, że moje tętno znowu przyspieszyło. Zmuszałam się, by to zignorować. Po prostu dziwne spotkanie, mówiłam sobie. Nic więcej.
Ale kiedy wjechałam na kampus i zaparkowałam, zauważyłam coś, co sprawiło, że moje serce zadrżało.
Tam, stojąc przy wejściu do biblioteki, był on.
Ten sam mężczyzna ze stacji benzynowej.
Zamarłam, wciąż trzymając rękę na klamce drzwi. Jeszcze mnie nie zauważył, ale kiedy to zrobił, jego oczy znowu utkwiły we mnie z tą samą intensywnością, jaką czułam na stacji benzynowej. To nie było tylko spojrzenie. To było tak, jakby mnie rozpoznał, jakby wiedział, że tam jestem, zanim jeszcze wysiadłam z samochodu.
Napięcie wzrosło w powietrzu między nami, a ja nie mogłam oderwać wzroku. Moje serce zastanawiało się...
Co on tu robi?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oderwałam wzrok, chwyciłam swoje rzeczy i przemknęłam przez bramy uniwersytetu, nie oglądając się za siebie. Nie zatrzymałam się, dopóki nie dotarłam do swojego pokoju w akademiku, rzuciłam torbę na łóżko i przypomniałam sobie, dlaczego naprawdę tu jestem.
Dla nowego początku. Dla mojej mamy. I dla jedynego miejsca, które zawsze wydawało się być znakiem zapytania, na który muszę znaleźć odpowiedź.
Gdy już się osiedliłam, jeśli można nazwać rozrzucenie wszystkiego po podłodze „osiadaniem”, udałam się prosto do jedynego miejsca, które mogło mieć sens: Brewed Awakening.
Mała kawiarnia w pobliżu kampusu była jednym z pierwszych miejsc, do których aplikowałam, gdy podjęłam decyzję o powrocie tutaj. Właścicielka, Marcie, była bliską przyjaciółką mojej mamy w dawnych czasach. Pomyślałam, że jeśli gdziekolwiek miałabym poczuć się bezpiecznie, to właśnie tam.
Poranna zmiana w Brewed Awakening była spokojna, niemal zbyt spokojna. Na zewnątrz mgła wciąż spowijała senne miasteczko niczym sekret. Wewnątrz jedynymi oznakami życia były szum ekspresu do kawy i okazjonalny brzęk filiżanki. Powietrze pachniało syropem cynamonowym i starym drewnem, co było pocieszające w sposób, który sprawiał, że czułam się tam bardziej na miejscu, niż prawdopodobnie byłam.
Dopiero zaczęłam tu pracować, ale rytm tego miejsca już był kojący. Takie poranki jak ten sprawiały, że łatwo było zapomnieć o ciężarze, który nosiłam, dlaczego wróciłam do tego miasta, co widziałam wczoraj lub o tym, jak jego oczy zatrzymały się na moich, jakby mnie rozpoznał.
Starałam się nie myśleć o nim.
Kimkolwiek był.
Facet z stacji benzynowej. Ten, który patrzył, jakby widział przez moją skórę. Ten, który pojawił się w bibliotece, jakby los robił sobie ze mnie żarty.
Potem, jakby los rzeczywiście żartował, zadzwonił dzwonek nad drzwiami kawiarni.
Zamarłam.
Tam był. Wysoki. Ubrany na czarno. Jego oczy zatrzymały się na mnie, jakby czegoś szukał i właśnie to znalazł. Moje serce zadrżało. Potem się potknęło. Potem zaczęło szaleć.
Podszedł do lady z tą samą cichą pewnością, jakby nie należał do tego świata, ale nie miał problemu, by go zawładnąć.
Próbowałam przypomnieć sobie, jak się mówi. „Uh… cześć. Co mogę ci podać?”
„Czarną kawę. Bez cukru,” powiedział, jego głos gładki, głęboki, niewzruszony.
Mrugnęłam. „Już się robi.”
Moje dłonie drżały, gdy sięgałam po filiżankę. Powiedziałam sobie, że to tylko przypadek. Ludzie przychodzą do kawiarni cały czas. Nawet ponure, niebezpiecznie atrakcyjne nieznajomi, którzy patrzą, jakby mogli czytać twoje myśli.
„Pracujesz tu?” zapytał, jakby to nie było oczywiste.
Spojrzałam na swój fartuch. „Niestety.”
Uśmiechnął się z przekąsem. „Nazywam się Zade. A ty?”
Prawie upuściłam filiżankę. „Uh, Jade.”
Gdy podałam mu kawę, pochylił się lekko, jego głos obniżył się. „Jeśli jesteś tu nowa, nie chodź sama nocą. Zwłaszcza nie w tej okolicy.”
Zesztywniałam. „Przepraszam?”
„W tym mieście są rzeczy, Jade,” powiedział. „Ludzie, którzy zauważają obcych i nowych.”
Jego ton nie był groźny. To było ostrzeżenie.
„Dzięki za radę, nieznajomy,” powiedziałam, starając się zachować pewność w głosie. „Ale potrafię o siebie zadbać. A właścicielka tej kawiarni jest przyjaciółką rodziny, więc jestem w porządku.”
Jego usta drgnęły, tworząc coś, co nie było całkiem uśmiechem. „Na pewno.”
Zanim zdążyłam zapytać, co do cholery miał na myśli mówiąc o rzeczach w tym mieście, wszedł nowy klient, głośny, roszczeniowy, pachnący tanimi perfumami i arogancją.
„Hej piękna,” zawołał do mnie, całkowicie ignorując Zade. „Może uśmiech do tej kawy?”
Zesztywniałam. „Co mogę ci podać?”
„Randkę. Ale zadowolę się twoim numerem.” Pochylił się przez ladę, jego oczy spadły niżej niż moja twarz.
Zade zrobił krok do przodu.
To nie było subtelne.
Jedną sekundę, spokojnie pił kawę. Następną, stał obok mnie, górując nad facetem jak ściana lodu i ognia. Jego szczęka była napięta. Jego głos obniżył się.
„Ona pytała, co może ci podać. Nie co możesz wziąć.”
Klient zaśmiał się, nieświadomy. „Spokojnie, stary. Po prostu jestem przyjazny.”
„Weź swój napój,” warknął Zade, „i wyjdź.”
Przez chwilę, tylko chwilę, oczy Zade zamigotały. Nie z gniewu. Z czymś… nienaturalnym. Złotym. Płonącym. I zniknęło tak szybko, że prawie pomyślałam, że to sobie wyobraziłam.
Facet musiał to też zobaczyć. Jego uśmieszek się zachwiał. „Okej. Okej, spokojnie.”
Złapał swój napój i wyszedł z kawiarni, jakby odchodził od walki, o której wiedział, że ją przegra.
Zapadła cisza.
Moje tętno było w gardle.
„Co to było?” w końcu wyszeptałam, ledwo mogąc znaleźć głos.
Zade powoli odwrócił się do mnie. „Niektórzy ludzie nie rozumieją granic.”
„Nie o to mi chodziło.” Przełknęłam ślinę. „Twoje oczy… one—”
Nie mrugnął. „Widziałeś to, co widziałeś.”
Moja skóra się zmarszczyła. „Kim jesteś?”
Ale on już się odwrócił i zmierzał do drzwi.
„Do zobaczenia,” powiedział, nie odwracając się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Następnego dnia wrócił do kawiarni, jakby nic się nie stało. Prawie upuściłam tacę z czystymi kubkami.
Podszedł prosto do lady i skinął na mnie głową, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. „Dzień dobry.”
Mrugnęłam. „Serio?”
Przechylił głowę. „Co?”
Pochyliłam się nieco. „Prawie zmasakrowałeś tu wczoraj człowieka. Po prostu... wracasz? Jakby to był zwykły wtorek?”
„To jest wtorek,” powiedział z kamienną twarzą.
Wpatrywałam się w niego.
On patrzył na mnie.
A potem, znikąd, ten cholerny uśmieszek pojawił się na jego ustach. Nienawidziłam, jak irytująco atrakcyjny był. Jakby jego twarz nie powinna była się uśmiechać, ale kiedy to robiła, mieszało ci w głowie.
Skrzyżowałam ramiona. „Masz zwyczaj być tajemniczy i przerażający.”
„Nie jestem przerażający.”
„Warczysz na ludzi.”
Wzruszył ramionami. „Zasłużył na to.”
Przewróciłam oczami i odwróciłam się, by sięgnąć po dzbanek z kawą, ale wciąż czułam na sobie jego spojrzenie. To nie było tylko patrzenie—było jak obserwowanie, czytanie czegoś, co tylko on mógł zobaczyć. Podałam mu kawę. „Czarna. Bez cukru. Jak twoja osobowość.”
Jego warga drgnęła. „Urocze.”
„Nie schlebiaj mi. Wciąż się zastanawiam, czy nie powinnam cię stąd wyprosić.”
Wziął wolny łyk i oparł łokcie na blacie. „Jesteś zabawna, kiedy jesteś zirytowana.”
„A ty jesteś irytujący, gdy jesteś przytomny.”
„A jednak tu jesteś. Rozmawiasz ze mną.”
Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. Bo miał rację. Rozmawiałam z nim. I co gorsza, chciałam. Mimo wszystkich czerwonych flag trzepoczących wokół niego, coś w Zade'zie przyciągało mnie jak grawitacja. I tego nienawidziłam.
„Co tu w ogóle robisz znowu?” mruknęłam. „Nie masz gdzie indziej być?”
„Lubię tę kawę.”
„Nie uśmiechasz się, gdy ją pijesz.”
„Nie uśmiecham się, gdy kłamię.”
Prychnęłam. „Czyli przyznajesz, że kłamiesz.”
Zade wzruszył ramionami i rozejrzał się, jakby kawiarnia kryła tajemnice, których nie mogłam zobaczyć. Jego ton zniżył się. „Powinnaś unikać lasu.”
Mrugnęłam. „Co?”
„Mówiłem ci wczoraj.”
„Powiedziałeś, żeby być ostrożnym. Nie powiedziałeś nic o—”
„Mówię to teraz.”
Powietrze zmieniło się. Czułam to—gęstsze, cięższe, jak burza zbierająca się w rogu pokoju. Zrobiłam krok do tyłu. „Dlaczego?”
Delikatnie odstawił kawę, ale jego spojrzenie nie zmiękło. „Bo ludzie tam znikają.”
„To jest niejednoznaczne i przerażające.”
„To także prawda.”
„Nie planuję wycieczki pieszej w najbliższym czasie, jeśli o to ci chodzi,” powiedziałam, próbując brzmieć odważniej niż się czułam.
„Nie martwię się,” powiedział. „Ostrzegam cię.”
Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że moje plecy się wyprostowały. To nie były tylko słowa—to było prawdziwe. Jakby coś wiedział. Jakby coś złego już się wydarzyło.
„Zawsze tak mówisz?” zapytałam. „Same zagadki i zagrożenia?”
Zade przechylił głowę. „Tylko z ludźmi, którzy się liczą.”
Zamarłam w bezruchu.
On nie mrugnął.
„Co masz na myśli?”
Ale zamiast odpowiedzieć, po prostu obdarzył mnie jednym z tych cichych spojrzeń. Jakby nie zamierzał wyjaśniać się. Jakby wiedział dokładnie, co robi z moim umysłem—i był z tym całkowicie w porządku.
A potem, mimochodem, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, powiedział: „Myślałaś o mnie.”
Prawie się zakrztusiłam powietrzem. „Co?”
„Dlatego jesteś zła,” dodał. „Nie podoba ci się, jak często myślisz o mnie.”
„Myślę, że jesteś w błędzie,” warknęłam, ale powiedziałam to zbyt szybko. Zbyt defensywnie.
„Może,” powiedział, popijając kawę. „Ale nie jestem w błędzie.”
Nienawidziłam go.
Nienawidziłam, jak bardzo był z siebie zadowolony.
Nienawidziłam, jak bardzo nie zaprzeczałam.
Bo prawda była taka—myślałam o nim. Od momentu na stacji benzynowej. Od biblioteki. Od chwili, gdy stanął między mną a tym typem, jakbym była kimś wartym ochrony.
Zade był niemożliwy do odczytania. Gorący i niegrzeczny. Zimny i ciepły. Wchodził jak burza, niszczył wszystko, a potem stał tam, jakby nic się nie stało.
Nie wiedziałam, kim jest.
Ale wiedziałam, że mam kłopoty.
„Nie rozumiem cię,” wymamrotałam, głównie do siebie.
„Nie musisz,” powiedział. „Tylko nie uciekaj.”
„Uciekaj przed czym?” Zade spojrzał przez okno. Jego szczęka się zacisnęła. Coś mignęło w jego oczach znowu—złoto, ostre, zniknęło w sekundzie.
„Przed tym, co nadchodzi.”
Przesuń w górę, aby kontynuować