Oderwałam wzrok, chwyciłam swoje rzeczy i przemknęłam przez bramy uniwersytetu, nie oglądając się za siebie. Nie zatrzymałam się, dopóki nie dotarłam do swojego pokoju w akademiku, rzuciłam torbę na łóżko i przypomniałam sobie, dlaczego naprawdę tu jestem.
Dla nowego początku. Dla mojej mamy. I dla jedynego miejsca, które zawsze wydawało się być znakiem zapytania, na który muszę znaleźć odpowiedź.
Gdy już się osiedliłam, jeśli można nazwać rozrzucenie wszystkiego po podłodze „osiadaniem”, udałam się prosto do jedynego miejsca, które mogło mieć sens: Brewed Awakening.
Mała kawiarnia w pobliżu kampusu była jednym z pierwszych miejsc, do których aplikowałam, gdy podjęłam decyzję o powrocie tutaj. Właścicielka, Marcie, była bliską przyjaciółką mojej mamy w dawnych czasach. Pomyślałam, że jeśli gdziekolwiek miałabym poczuć się bezpiecznie, to właśnie tam.
Poranna zmiana w Brewed Awakening była spokojna, niemal zbyt spokojna. Na zewnątrz mgła wciąż spowijała senne miasteczko niczym sekret. Wewnątrz jedynymi oznakami życia były szum ekspresu do kawy i okazjonalny brzęk filiżanki. Powietrze pachniało syropem cynamonowym i starym drewnem, co było pocieszające w sposób, który sprawiał, że czułam się tam bardziej na miejscu, niż prawdopodobnie byłam.
Dopiero zaczęłam tu pracować, ale rytm tego miejsca już był kojący. Takie poranki jak ten sprawiały, że łatwo było zapomnieć o ciężarze, który nosiłam, dlaczego wróciłam do tego miasta, co widziałam wczoraj lub o tym, jak jego oczy zatrzymały się na moich, jakby mnie rozpoznał.
Starałam się nie myśleć o nim.
Kimkolwiek był.
Facet z stacji benzynowej. Ten, który patrzył, jakby widział przez moją skórę. Ten, który pojawił się w bibliotece, jakby los robił sobie ze mnie żarty.
Potem, jakby los rzeczywiście żartował, zadzwonił dzwonek nad drzwiami kawiarni.
Zamarłam.
Tam był. Wysoki. Ubrany na czarno. Jego oczy zatrzymały się na mnie, jakby czegoś szukał i właśnie to znalazł. Moje serce zadrżało. Potem się potknęło. Potem zaczęło szaleć.
Podszedł do lady z tą samą cichą pewnością, jakby nie należał do tego świata, ale nie miał problemu, by go zawładnąć.
Próbowałam przypomnieć sobie, jak się mówi. „Uh… cześć. Co mogę ci podać?”
„Czarną kawę. Bez cukru,” powiedział, jego głos gładki, głęboki, niewzruszony.
Mrugnęłam. „Już się robi.”
Moje dłonie drżały, gdy sięgałam po filiżankę. Powiedziałam sobie, że to tylko przypadek. Ludzie przychodzą do kawiarni cały czas. Nawet ponure, niebezpiecznie atrakcyjne nieznajomi, którzy patrzą, jakby mogli czytać twoje myśli.
„Pracujesz tu?” zapytał, jakby to nie było oczywiste.
Spojrzałam na swój fartuch. „Niestety.”
Uśmiechnął się z przekąsem. „Nazywam się Zade. A ty?”
Prawie upuściłam filiżankę. „Uh, Jade.”
Gdy podałam mu kawę, pochylił się lekko, jego głos obniżył się. „Jeśli jesteś tu nowa, nie chodź sama nocą. Zwłaszcza nie w tej okolicy.”
Zesztywniałam. „Przepraszam?”
„W tym mieście są rzeczy, Jade,” powiedział. „Ludzie, którzy zauważają obcych i nowych.”
Jego ton nie był groźny. To było ostrzeżenie.
„Dzięki za radę, nieznajomy,” powiedziałam, starając się zachować pewność w głosie. „Ale potrafię o siebie zadbać. A właścicielka tej kawiarni jest przyjaciółką rodziny, więc jestem w porządku.”
Jego usta drgnęły, tworząc coś, co nie było całkiem uśmiechem. „Na pewno.”
Zanim zdążyłam zapytać, co do cholery miał na myśli mówiąc o rzeczach w tym mieście, wszedł nowy klient, głośny, roszczeniowy, pachnący tanimi perfumami i arogancją.
„Hej piękna,” zawołał do mnie, całkowicie ignorując Zade. „Może uśmiech do tej kawy?”
Zesztywniałam. „Co mogę ci podać?”
„Randkę. Ale zadowolę się twoim numerem.” Pochylił się przez ladę, jego oczy spadły niżej niż moja twarz.
Zade zrobił krok do przodu.
To nie było subtelne.
Jedną sekundę, spokojnie pił kawę. Następną, stał obok mnie, górując nad facetem jak ściana lodu i ognia. Jego szczęka była napięta. Jego głos obniżył się.
„Ona pytała, co może ci podać. Nie co możesz wziąć.”
Klient zaśmiał się, nieświadomy. „Spokojnie, stary. Po prostu jestem przyjazny.”
„Weź swój napój,” warknął Zade, „i wyjdź.”
Przez chwilę, tylko chwilę, oczy Zade zamigotały. Nie z gniewu. Z czymś… nienaturalnym. Złotym. Płonącym. I zniknęło tak szybko, że prawie pomyślałam, że to sobie wyobraziłam.
Facet musiał to też zobaczyć. Jego uśmieszek się zachwiał. „Okej. Okej, spokojnie.”
Złapał swój napój i wyszedł z kawiarni, jakby odchodził od walki, o której wiedział, że ją przegra.
Zapadła cisza.
Moje tętno było w gardle.
„Co to było?” w końcu wyszeptałam, ledwo mogąc znaleźć głos.
Zade powoli odwrócił się do mnie. „Niektórzy ludzie nie rozumieją granic.”
„Nie o to mi chodziło.” Przełknęłam ślinę. „Twoje oczy… one—”
Nie mrugnął. „Widziałeś to, co widziałeś.”
Moja skóra się zmarszczyła. „Kim jesteś?”
Ale on już się odwrócił i zmierzał do drzwi.
„Do zobaczenia,” powiedział, nie odwracając się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Następnego dnia wrócił do kawiarni, jakby nic się nie stało. Prawie upuściłam tacę z czystymi kubkami.
Podszedł prosto do lady i skinął na mnie głową, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. „Dzień dobry.”
Mrugnęłam. „Serio?”
Przechylił głowę. „Co?”
Pochyliłam się nieco. „Prawie zmasakrowałeś tu wczoraj człowieka. Po prostu... wracasz? Jakby to był zwykły wtorek?”
„To jest wtorek,” powiedział z kamienną twarzą.
Wpatrywałam się w niego.
On patrzył na mnie.
A potem, znikąd, ten cholerny uśmieszek pojawił się na jego ustach. Nienawidziłam, jak irytująco atrakcyjny był. Jakby jego twarz nie powinna była się uśmiechać, ale kiedy to robiła, mieszało ci w głowie.
Skrzyżowałam ramiona. „Masz zwyczaj być tajemniczy i przerażający.”
„Nie jestem przerażający.”
„Warczysz na ludzi.”
Wzruszył ramionami. „Zasłużył na to.”
Przewróciłam oczami i odwróciłam się, by sięgnąć po dzbanek z kawą, ale wciąż czułam na sobie jego spojrzenie. To nie było tylko patrzenie—było jak obserwowanie, czytanie czegoś, co tylko on mógł zobaczyć. Podałam mu kawę. „Czarna. Bez cukru. Jak twoja osobowość.”
Jego warga drgnęła. „Urocze.”
„Nie schlebiaj mi. Wciąż się zastanawiam, czy nie powinnam cię stąd wyprosić.”
Wziął wolny łyk i oparł łokcie na blacie. „Jesteś zabawna, kiedy jesteś zirytowana.”
„A ty jesteś irytujący, gdy jesteś przytomny.”
„A jednak tu jesteś. Rozmawiasz ze mną.”
Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. Bo miał rację. Rozmawiałam z nim. I co gorsza, chciałam. Mimo wszystkich czerwonych flag trzepoczących wokół niego, coś w Zade'zie przyciągało mnie jak grawitacja. I tego nienawidziłam.
„Co tu w ogóle robisz znowu?” mruknęłam. „Nie masz gdzie indziej być?”
„Lubię tę kawę.”
„Nie uśmiechasz się, gdy ją pijesz.”
„Nie uśmiecham się, gdy kłamię.”
Prychnęłam. „Czyli przyznajesz, że kłamiesz.”
Zade wzruszył ramionami i rozejrzał się, jakby kawiarnia kryła tajemnice, których nie mogłam zobaczyć. Jego ton zniżył się. „Powinnaś unikać lasu.”
Mrugnęłam. „Co?”
„Mówiłem ci wczoraj.”
„Powiedziałeś, żeby być ostrożnym. Nie powiedziałeś nic o—”
„Mówię to teraz.”
Powietrze zmieniło się. Czułam to—gęstsze, cięższe, jak burza zbierająca się w rogu pokoju. Zrobiłam krok do tyłu. „Dlaczego?”
Delikatnie odstawił kawę, ale jego spojrzenie nie zmiękło. „Bo ludzie tam znikają.”
„To jest niejednoznaczne i przerażające.”
„To także prawda.”
„Nie planuję wycieczki pieszej w najbliższym czasie, jeśli o to ci chodzi,” powiedziałam, próbując brzmieć odważniej niż się czułam.
„Nie martwię się,” powiedział. „Ostrzegam cię.”
Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że moje plecy się wyprostowały. To nie były tylko słowa—to było prawdziwe. Jakby coś wiedział. Jakby coś złego już się wydarzyło.
„Zawsze tak mówisz?” zapytałam. „Same zagadki i zagrożenia?”
Zade przechylił głowę. „Tylko z ludźmi, którzy się liczą.”
Zamarłam w bezruchu.
On nie mrugnął.
„Co masz na myśli?”
Ale zamiast odpowiedzieć, po prostu obdarzył mnie jednym z tych cichych spojrzeń. Jakby nie zamierzał wyjaśniać się. Jakby wiedział dokładnie, co robi z moim umysłem—i był z tym całkowicie w porządku.
A potem, mimochodem, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, powiedział: „Myślałaś o mnie.”
Prawie się zakrztusiłam powietrzem. „Co?”
„Dlatego jesteś zła,” dodał. „Nie podoba ci się, jak często myślisz o mnie.”
„Myślę, że jesteś w błędzie,” warknęłam, ale powiedziałam to zbyt szybko. Zbyt defensywnie.
„Może,” powiedział, popijając kawę. „Ale nie jestem w błędzie.”
Nienawidziłam go.
Nienawidziłam, jak bardzo był z siebie zadowolony.
Nienawidziłam, jak bardzo nie zaprzeczałam.
Bo prawda była taka—myślałam o nim. Od momentu na stacji benzynowej. Od biblioteki. Od chwili, gdy stanął między mną a tym typem, jakbym była kimś wartym ochrony.
Zade był niemożliwy do odczytania. Gorący i niegrzeczny. Zimny i ciepły. Wchodził jak burza, niszczył wszystko, a potem stał tam, jakby nic się nie stało.
Nie wiedziałam, kim jest.
Ale wiedziałam, że mam kłopoty.
„Nie rozumiem cię,” wymamrotałam, głównie do siebie.
„Nie musisz,” powiedział. „Tylko nie uciekaj.”
„Uciekaj przed czym?” Zade spojrzał przez okno. Jego szczęka się zacisnęła. Coś mignęło w jego oczach znowu—złoto, ostre, zniknęło w sekundzie.
„Przed tym, co nadchodzi.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Ściany mojego pokoju w akademiku wydawały się zbliżać do siebie. Bez względu na to, ile razy mówiłam sobie, żeby przestać myśleć o Zade, o tym, jak ostrzegał mnie, żeby trzymać się z dala od lasu, myśli krążyły w mojej głowie jak sępy. Potrzebowałam powietrza. Potrzebowałam poczuć coś innego niż zagubienie i strach.
Chwyciłam kurtkę i wyszłam na zewnątrz. Nadal miałam godzinę do pierwszych zajęć. Kampus był cichy, tylko kilku studentów przemieszczało się pomiędzy budynkami, ich głowy pochłonięte były telefonami. Moje nogi poruszały się same, prowadząc mnie obok akademików, obok parkingu i w stronę lasu, który otaczał daleki kraniec kampusu. Drzewa stały wysokie i ciche, na tyle grube, że zasłaniały większość gasnącego popołudniowego światła.
Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie, ale go zignorowałam. Powiedziałam sobie, że to tylko spacer. Tylko chwila samotności.
Chwila, w której wkroczyłam na ścieżkę, zmieniła świat. Dźwięki kampusu zniknęły, zastąpione delikatnym szelestem liści i odległym wołaniem ptaka. Las pachniał wilgotną ziemią i mchem. Powinno to być spokojne. Zamiast tego czułam, jakby drzewa mnie obserwowały, jakby wiedziały, że nie należę do tego miejsca.
Odepchnęłam to uczucie i szłam dalej, moje buty miękko skrzypiały na ziemnej ścieżce. Im głębiej wchodziłam, tym gęstsza stawała się mgła, wijąc się wokół moich kostek jak duchowe palce. Owinęłam ramiona wokół siebie, próbując pozbyć się chłodu, który nie miał nic wspólnego z pogodą.
Właśnie zdecydowałam się zawrócić, kiedy usłyszałam śmiech.
Nie był przyjazny. Był ostry i okrutny, przecinający mgłę jak nóż. Zamarłam, moje serce biło jak oszalałe. Grupa chłopaków wyszła spomiędzy drzew, ich twarze częściowo ukryte przez mgłę. Było ich czterech, wszyscy starsi, wszyscy z tym samym zuchwałym uśmieszkiem, który sprawiał, że moja skóra cierpła.
"Hej tam," powiedział jeden z nich, jego głos ociekający fałszywą słodyczą. "Co taka ślicznota jak ty robi tutaj sama?"
Próbowałam ich ominąć, ale inny chłopak zablokował mi drogę, jego uśmiech poszerzył się w sposób, który sprawił, że mój żołądek się skręcił. "Nie ma potrzeby się spieszyć. Właśnie zamierzaliśmy się zabawić."
"Zostawcie mnie w spokoju," powiedziałam, starając się utrzymać stały głos, mimo że moje ręce drżały.
Zaśmiali się, dźwięk odbijał się echem zbyt głośno w cichym lesie. Jeden z nich wyciągnął rękę, muskając palcami mój rękaw. Odsunęłam się, moje serce biło szybko.
"Daj spokój," powiedział, jego ton stawał się ostrzejszy. "Nie bądź taka. Jesteśmy tylko przyjaźni."
Zrobiłam krok w tył, potem kolejny, ale zamknęli się wokół mnie jak wataha wilków. Otworzyłam usta, by krzyknąć, ale zanim dźwięk mógł się wydostać, coś się stało.
Cień przebił się przez mgłę.
W mniej niż uderzenie serca, Zade był tam, stojąc między mną a chłopakami jak żywa ściana. Jego ciało było napięte, pięści zaciśnięte przy bokach, a jego obecność zdawała się wibrować ledwo powstrzymywaną przemocą. Jego głowa była pochylona, jego oddech ciężki, jakby walczył z instynktem głębszym niż gniew.
"Odejdźcie," powiedział Zade, jego głos był tak niski, że prawie przypominał warkot, ale każde słowo było ostre i wyraźne.
Chłopaki wahali się, spoglądając na siebie. Ten najbliżej mnie próbował wypiąć pierś, jakby się nie bał. "Tylko rozmawiamy," powiedział, ale jego głos drżał.
Ciało Zade'a się poruszyło, i nagle nie był już tylko chłopakiem. Był czymś więcej. Czymś niebezpiecznym. Jego oczy błysnęły czymś dzikim, a kiedy postąpił krok do przodu, sam grunt zdawał się drżeć pod jego stopami.
"To wasza ostatnia szansa," powiedział Zade, jego ton wystarczająco mroczny, by zmrozić krew w moich żyłach.
Przywódca grupy zaklął pod nosem. Bez słowa więcej, zawrócili i potykając się, odeszli tą samą drogą, którą przyszli, znikając w mgle jak tchórze.
Przez chwilę Zade się nie ruszał. Stał tam, ciężko oddychając, wciąż odwrócony do mnie plecami. Wpatrywałam się w niego, moje serce biło tak głośno, że myślałam, że zaraz wyrwie się z klatki piersiowej. On mnie uratował, ale energia, która od niego emanowała, była prawie straszniejsza niż ci chłopaki.
Powoli Zade się odwrócił. Jego ciemne włosy były potargane, szczęka zaciśnięta tak mocno, że wyglądało to na bolesne. Kiedy jego oczy spotkały moje, intensywność w nich odebrała mi dech. Spojrzał na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś, co chciałby chronić, ale nie wiedział, jak.
Zrobił krok bliżej, jego dłoń drgnęła, jakby chciał mnie dotknąć, ale nie ufał sobie, żeby to zrobić. Jego głos, kiedy się odezwał, był szorstki i surowy, prawie złamany ciężarem tego, co mówił.
"Jeszcze tego nie rozumiesz," powiedział, jego spojrzenie nigdy nie opuszczało mojego, "ale jesteś moja. I nic na tym świecie tego nie zmieni."
Te słowa trafiły mnie mocniej niż jakikolwiek krzyk mógłby. Stałam tam oszołomiona, zbyt zszokowana, by mówić, zbyt wstrząśnięta, by oddychać.
Zanim mogłam odnaleźć głos, zanim mogłam zapytać, co miał na myśli, Zade odwrócił się i zniknął wśród drzew, pochłonięty przez mgłę i cienie.
Stałam tam sama, mgła wijąca się wokół mnie, cisza przygniatała jak ciężar. Jego słowa odbijały się echem w mojej głowie, każda sylaba zapadała głębiej w moją pierś.
Jesteś moja.
Przesuń w górę, aby kontynuować