passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Twice Rejected Luna - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

The Twice Rejected Luna

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Jade

Las wokół imprezy stał się ciemniejszy, światło ogniska zamieniło się w ciepłą, odległą poświatę za nami. Wciąż słyszałam śmiech i muzykę od innych, ale wszystko wydawało się być mile stąd. Mogłam się skupić tylko na ciężkim pulsie mojego serca i postaci stojącej zaledwie kilka kroków ode mnie.

Zade patrzył na mnie z intensywnością, która utrudniała oddychanie. Jego ręce były luźno opuszczone po bokach, ale mogłam powiedzieć, że się powstrzymywał. Sposób, w jaki napinała się jego szczęka, jak jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby toczył wewnętrzną wojnę, mówił mi wszystko, co musiałam wiedzieć. Był tak samo poruszony jak ja. Może nawet bardziej.

"Uciekłaś ode mnie," powiedział cicho, jego głos zgrzytał w chłodnym nocnym powietrzu.

"Nie uciekłam," powiedziałam, ale słowa były pozbawione przekonania. Oboje znaliśmy prawdę.

Powolny, krzywy uśmiech zadrgał w kąciku jego ust, ale nie było w nim nic zabawnego. Jego oczy pozostały utkwione w moich, ciemne i głębokie, pełne czegoś, czego nie śmiałam nazwać. Zrobił krok bliżej, i mimo że mój mózg krzyczał, bym się ruszyła, moje ciało pozostało zamrożone na miejscu, desperacko czekając na to, co mogło nastąpić.

"Jesteś przestraszona," powiedział Zade, jego głos jeszcze bardziej się obniżył, sprawiając, że drobne włoski na moich ramionach stanęły na baczność. "Ale nadal tu jesteś."

Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że coś we mnie boleśnie się skręciło. Nienawidziłam, że mógł mnie tak łatwo przejrzeć, że wiedział, że jestem rozdartą między strachem a czymś znacznie, znacznie silniejszym.

"Mieszasz mi w głowie," przyznałam, mój głos ledwie głośniejszy niż szept.

Przez dłuższą chwilę nic nie powiedział. Po prostu wpatrywał się we mnie, jakby zapamiętywał każdy cal mojej twarzy. Potem zrobił kolejny krok do przodu, zmniejszając dystans między nami, aż prawie nie było go wcale.

"Nie próbuję ci mącić w głowie," powiedział łagodnie. "Po prostu próbuję być blisko ciebie."

Te słowa uderzyły mnie jak fizyczna siła. Zachłysnęłam się powietrzem, a moja klatka piersiowa bolała od wysiłku, by się do niego nie przytulić. Jego zapach otulił mnie, ziemisty, czysty i coś niepowtarzalnie jego, a moje kolana drżały od wysiłku stania prosto.

Sięgnął powoli, dając mi każdą szansę, bym się odsunęła. Jego palce musnęły mój policzek, tak lekko, że ledwie to poczułam, ale ten dotyk wystarczył, by całe moje ciało ożyło. Każdy nerw zaiskrzył się uwagą, każda myśl w mojej głowie wyparowała.

Nie wiem, kto się pierwszy poruszył. Może to byłam ja. Może on. Wszystko, co wiedziałam, to że w jednej chwili była między nami przestrzeń, a w następnej prawie jej nie było.

Zade pochylił głowę w moim kierunku, jego oczy zerkające na moje usta. Moje serce biło tak głośno, że byłam pewna, że to słyszy. Bezmyślnie uniosłam podbródek, zdesperowana i przerażona jednocześnie.

Jego usta unosiły się tuż nad moimi, przestrzeń między nimi była tak mała, że bolała. Jego oddech mieszał się z moim, ciepły i chwiejny. Widzę, jak jego rzęsy drżą, jak jego szczęka zaciska się z powściągliwością.

Zamknęłam oczy, gotowa na nieuniknione.

Ale zanim nasze usta mogły się spotkać, ostre, przenikliwe śmiechy odbiły się echem od drzew, przerywając zaklęcie.

Odsunęłam się gwałtownie, moje serce boleśnie uderzyło o żebra. Zade zesztywniał, jego ręka opadła z mojej twarzy. Oboje zwróciliśmy się ku dźwiękowi, ku rzeczywistości, że nie byliśmy sami, że noc nie należała do nas.

Gniew i frustracja wezbrały we mnie, mieszając się z pustą boleścią tego, co prawie się wydarzyło. Zrobiłam krok w tył, potem kolejny, potrzebując dystansu od niego, od siebie.

"Nie," powiedziałam, mój głos załamał się pod ciężarem emocji, których nie potrafiłam nazwać.

Twarz Zade’a była starannie pusta, ale jego oczy płonęły wszystkim, czego nie powiedział.

"Nie musisz się mnie bać," powiedział cicho.

"Nie boję się ciebie," warknęłam, choć to było kłamstwo. Bałam się wszystkiego, co sprawiał, że czułam, wszystkiego, czego sprawiał, że pragnęłam.

"Bojesz się," powiedział, jego głos spokojny i smutny. "Ale to w porządku. Odsunę się."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Jade

Nocne powietrze było ostre na mojej skórze, gdy szłam opustoszałą ścieżką prowadzącą z powrotem na kampus. Moje buty miękko chrzęściły na żwirze, jedyny dźwięk w ciężkiej ciszy. Impreza skończyła się godzinami temu, ale zostałam dłużej, niż powinnam, trwając na obrzeżach, próbując zapomnieć, jak prawie-pocałunek Zade’a podpalił cały mój świat.

Teraz, pod upiornym blaskiem półukrytego księżyca, wszystko wydawało się inne. Las, kiedyś tętniący życiem i wypełniony śmiechem, był cichy i czujny. Drzewa przyciskały się blisko, ich cienie długie i skręcone.

Ściągnęłam kurtkę mocniej wokół siebie i przyspieszyłam kroku. Coś w tej ciszy nie było naturalne. Nie było spokojne. Było oczekujące.

Nie zdawałam sobie sprawy, że jestem śledzona, aż było za późno.

Ostry trzask gałązki sprawił, że obróciłam się gwałtownie, moje serce utkwiło w gardle. Mężczyzna wyszedł spomiędzy drzew, jego twarz w połowie ukryta w cieniach. Jego oczy błyszczały w blasku księżyca, ciemne i głodne.

„Dokąd idziesz, skarbie?” przeciągał, robiąc powolny, celowy krok w moim kierunku.

Każdy instynkt krzyczał, żeby biec, ale moje stopy były zamarznięte w miejscu. Zrobiłam chwiejny krok do tyłu, tylko po to, by znaleźć za sobą drugiego mężczyznę, blokującego drogę. Mój oddech zatrzymał się boleśnie w piersi.

Panika przetoczyła się przeze mnie, zimna i paraliżująca. Otworzyłam usta do krzyku, ale jeden z nich chwycił mnie za nadgarstek, ściskając tak mocno, że aż krzyknęłam.

„Ciii,” powiedział pierwszy mężczyzna, jego uśmiech był okrutnym grymasem. „Nie trzeba tego. Chcemy się tylko trochę zabawić.”

Szamotałam się w jego uścisku, ale był zbyt silny. Łzy piekły mnie w oczach, ale zamrugałam je z wściekłością. Odmówiłam bycia bezradną. Odmówiłam dać im tę satysfakcję.

Kiedy myślałam, że nie mogło być gorzej, powietrze wokół nas zmieniło się. Na początku było to subtelne, niski wibracja, która zdawała się wibrować przez ziemię. Potem narastała, pulsując z siłą, która przyprawiała mnie o gęsią skórkę.

Mężczyźni wahali się, nerwowo rozglądając się wokół.

To wtedy go zobaczyłam.

Wyszedł z ciemności jak koszmar, jego oczy błyszczały światłem, które było wszystkim, tylko nie ludzkim. Jego ciało było napięte, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. Nie powiedział ani słowa. Nie musiał.

Mężczyzna trzymający mnie uśmiechnął się złośliwie. „Patrzcie, kto tu przyszedł zagrać bohatera.”

Zade poruszył się tak szybko, że ledwo to zauważyłam. W jednej chwili stał nieruchomo, a w następnej był rozmazanym ruchem. Uderzył mężczyznę z siłą, która rzuciła go w błoto. Zanim drugi mężczyzna zdążył zareagować, Zade był już przy nim, z gardła dobył się dziki ryk.

Cofnęłam się, patrząc w zamrożonym szoku, jak Zade walczył z brutalnością, która była przerażająca i budząca podziw. On nie tylko mnie bronił. On ich niszczył.

Kiedy to się skończyło, mężczyźni leżeli jęcząc na ziemi, zbyt połamani, by się poruszyć. Zade stał nad nimi, jego klatka piersiowa unosiła się ciężko, ciało drżało z ledwie powstrzymywaną wściekłością. Jego oczy płonęły dzikim światłem, zęby obnażone w grymasie.

A potem odwrócił się do mnie.

Zrobiłam krok do tyłu, strach skręcał się w moim wnętrzu. To nie był Zade, którego znałam. To było coś ciemniejszego, coś nieokiełznanego. Jego oczy zatrzymały się na moich, a przez chwilę widziałam bitwę, którą toczył w sobie.

Wziął chwiejny oddech, próbując uspokoić bestię w sobie. Ale coś w nim pękło.

W rozmazanym ruchu znalazł się przede mną. Jego ręce uchwyciły moje ramiona, trzymając mnie mocno, ale nie boleśnie. Jego oddech był urywany, oczy dzikie.

„Jesteś moja,” warknął, jego głos był surowy i ledwie ludzki.

Zanim zdążyłam zareagować, zanim mogłam nawet zrozumieć, co się dzieje, pochylił głowę do mojej szyi.

Poczułam ostry ból, gdy jego zęby przebijały moją skórę.

Krzyk wyrwał się z mojego gardła, bardziej z szoku niż z bólu. Moje ciało zesztywniało, moje ręce słabo popychały jego klatkę piersiową, ale to było bezużyteczne. Ogień rozprzestrzenił się od znaku, biegnąc przez moje żyły, zapalając coś głęboko i pierwotnie we mnie.

Gdy w końcu się odsunął, jego oczy były ciężkie od emocji. Dotknął miejsca, w którym mnie ugryzł, z delikatnością, która złamała mi serce.

„Zrozumiesz wkrótce,” szepnął, jego głos był zachrypnięty.

Potem, tak szybko, jak przyszedł, zniknął w cieniach, zostawiając mnie stojącą samotnie pod zimnymi, obojętnymi gwiazdami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Twice Rejected Luna

The Twice Rejected Luna

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa