Jade
Ledwie spałam.
Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go – tę niemożliwą transformację wypaloną w moim mózgu jak gorączkowy sen, z którego nie mogłam się obudzić. Sposób, w jaki jego kości pękały i formowały się na nowo, sposób, w jaki jego oczy świeciły w ciemności... a potem sposób, w jaki stał tam później, niemal nagi, patrząc na mnie, jakbym była jedyną rzeczą trzymającą go przy ziemi.
Dziwak.
Nazwalam go dziwakiem.
Do rana Zade nie pojawił się w Brewed Awakening, chociaż w połowie spodziewałam się, że wejdzie tylko po to, żebym się wzdrygnęła.
Zamiast tego pracowałam całą zmianę w ciszy, szum ekspresu do kawy ledwo zagłuszał burzę w mojej piersi.
Około południa dziewczyna z wysoko związanym kucykiem i błyszczącymi ustami podeszła do lady, jej perfumy uderzyły mnie zanim jeszcze usłyszałam jej głos.
„Jesteś z zajęć wieczorowych, prawda?” zapytała, uśmiechając się. „Jestem Hannah. Robisz naprawdę dobrą kawę.”
Była wysoka i bez wysiłku ładna, w swetrze z odsłoniętymi ramionami, który krzyczał: Nie staram się, ale i tak wygrywam. Jej oczy były perfekcyjnie obrysowane eyelinerem, a jej uśmiech był niemal wyćwiczony.
„Dzięki” powiedziałam, zaskoczona. Nikt tutaj nie rozmawiał ze mną, chyba że musiał.
„Powinnaś wyjść dziś wieczorem” powiedziała Hannah, jakby to było oczywiste. „Jest ognisko w lesie, poza kampusem, ale nie jest podejrzane, przysięgam. Potrzebujesz przerwy, a masz tę twarz jak...” Zawahała się, udając smutek. „Jakbyś zobaczyła ducha czy coś.”
Wymusiłam uśmiech. Nie myliła się.
„Jasne” powiedziałam. „Czemu nie?”
Jeśli nie mogłam zapomnieć o Zade, może mogłam go zagłuszyć.
***
Bas z muzyki dudnił przez drzewa, wysyłając wibracje przez ziemię pod moimi butami. Tak zwana „impreza studencka” była niczym więcej jak grupą studentów zgromadzonych wokół ogromnego ogniska głęboko w lesie, z czerwonymi kubkami Solo w rękach i podejrzanymi decyzjami w oczach. Ogień trzaskał i pękał, wysyłając iskry w mglistą nocne niebo. Powinno to być ekscytujące, szansa na normalność choć raz, ale nie mogłam pozbyć się uczucia, że nie pasuję tutaj.
„Dawaj, Jade” jęknęła Hannah, szturchając mnie łokciem, gdy podała mi drinka. „Stoisz tam tylko jakby ktoś kopnął ci szczeniaka. Musisz się rozluźnić.”
„Jestem w porządku” mruknęłam, biorąc mały łyk z ohydnej mieszanki, którą mi podała.
„Jesteś nudna” droczyła się Hannah, jej oczy błyszczały psotą. „Wyzwanie cię do zrobienia czegoś szalonego dzisiaj.”
Uniosłam brew, sceptycznie. „Na przykład czego?”
Jej uśmiech poszerzył się złośliwie, gdy uniosła kubek w stronę postaci stojącej samotnie po drugiej stronie ogniska. Moje serce natychmiast się potknęło.
Zade.
Stał tam z rękami skrzyżowanymi na piersi, w połowie w cieniu, w połowie oświetlony migoczącym światłem. Jego ciemne włosy były jak zwykle rozczochrane, jego czarna kurtka otwarta na tyle, by ukazać czarną koszulkę pod spodem. Wyglądał, jakby nie pasował tutaj bardziej niż ja. A jednak, za każdym razem, gdy moje oczy odnajdywały go, reszta świata rozmywała się.
„Wyzwanie cię” powiedziała Hannah, niemal podskakując z ekscytacją, „żebyś z nim flirtowała.”
Zakłóciłam się drinkiem, kaszląc gwałtownie. „Jesteś szalona?”
Zaśmiała się, wyraźnie ciesząc się moją reakcją. „Co najgorszego może się stać? Odmówi ci? I co z tego? Dawaj, Jade. Żyj trochę.”
Zawahałam się, moje serce waliło o żebra. Każdy instynkt mówił mi, że to zły pomysł, że Zade nie jest typem faceta, z którym się gra. Ale inna część mnie, ta, która była zmęczona strachem i zagubieniem, pragnęła dreszczyku emocji zrobienia czegoś lekkomyślnego.
Zanim zdążyłam się z tego wycofać, odstawiłam kubek i zaczęłam iść w jego stronę.
Każdy krok wydawał się cięższy od poprzedniego. Im bardziej się zbliżałam, tym bardziej byłam go świadoma. Jego obecność była jak fizyczna siła, przyciągająca mnie, sprawiająca, że powietrze wokół niego było gorętsze, gęstsze. Kiedy już do niego dotarłam, moje dłonie były spocone, a usta wyschły.
Oczy Zade powoli uniosły się, trzymając się moich z leniwą, nieodczytywalną intensywnością. Nie poruszył się, nawet nie mrugnął. Po prostu patrzył na mnie, czekając.
„Hej” powiedziałam, zmuszając mój głos do brzmienia swobodnie, mimo że czułam się jakbym stała na krawędzi klifu.
„Hej” powtórzył, jego głos był niskim pomrukiem, który przesunął się pod moją skórą.
Przełknęłam ślinę, nagle zdając sobie sprawę, że nie mam pojęcia, co powiedzieć. Flirtowanie nie było moją specjalnością. Nie byłam dziewczyną, która rzuca włosami i chichocze przy głupich dowcipach. Byłam dziewczyną, która chowała się w tle i unikała uwagi.
„O wczoraj...” powiedziałam, skrzywiona wewnętrznie z powodu tego, jak sztywno to zabrzmiało.
Usta Zade drgnęły, nie do końca uśmiech, ale blisko. Przechylił głowę lekko, studiując mnie, jakby mógł zobaczyć każdą myśl przelatującą przez mój umysł.
„Zapomnij o tym. Miałem nadzieję, że cię tu zobaczę” powiedział, jego głos był tak swobodny, że osłabił mi kolana.
Mrugnęłam, zaskoczona. To nie była reakcja, której się spodziewałam. Myślałam, że mnie zignoruje albo całkowicie zlekceważy. Zamiast tego, lekko się pochylał, jego mowa ciała była otwarta i zachęcająca, ale w jego oczach była iskra czegoś ciemniejszego.
Zachęcona alkoholem i ciężkim rytmem muzyki, postanowiłam pójść krok dalej. „Tak?” drażniłam się, mój głos był teraz miększy. „A dlaczego?”
Przez chwilę Zade nie odpowiadał. Jego wzrok zsunął się na moje usta, zatrzymując się tam o sekundę za długo, zanim powrócił do moich oczu. Kiedy w końcu przemówił, jego głos był szorstkim szeptem, który oplatał mnie jak lina, przyciągając mnie bliżej.
„Wyobrażałem sobie twoje usta” powiedział, jego słowa były powolne i celowe, jakby chciał, żeby wryły się w moją skórę. „Więcej razy niż powinienem przyznać.”
Świat przekrzywił się wokół mnie.
Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. Moje ciało zesztywniało, mój umysł stał się zamglony od szoku i czegoś jeszcze – czegoś gorącego i przerażającego, co gromadziło się nisko w moim brzuchu.
Słowa Zade nie były tylko flirtowaniem. Były wyznaniem, surowym i bezwstydnym. Nie grał gry. Nie droczył się. Miał na myśli każde słowo.
Czułam, jak moja twarz czerwieni się z gorąca, moje serce biło tak mocno, że bolało. Nie mogłam się ruszyć, nie mogłam prawidłowo oddychać. Jego obecność przytłaczała mnie, wypełniała każdą część przestrzeni wokół mnie, aż nie było nic oprócz niego i tego, jak moje ciało mnie zdradzało, reagując na jego bliskość.
Moje palce drgały u boku, pragnąc go dotknąć, mimo że wiedziałam, że to byłby fatalny pomysł. Każdy zakończenie nerwowe w moim ciele zdawało się budzić, krzycząc o więcej, nawet gdy mój mózg błagał mnie, bym uciekała.
Nigdy wcześniej nie czułam się w ten sposób. Nigdy nie pragnęłam kogoś tak mocno i tak bojaźliwie jednocześnie.
Przerażona jak głęboko upadam, nie rozumiejąc nawet dlaczego, oderwałam oczy od jego i cofnęłam się o krok, rozpaczliwie próbując stworzyć dystans między nami, zanim zrobię coś, czego nie będę mogła cofnąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Las wokół imprezy stał się ciemniejszy, światło ogniska zamieniło się w ciepłą, odległą poświatę za nami. Wciąż słyszałam śmiech i muzykę od innych, ale wszystko wydawało się być mile stąd. Mogłam się skupić tylko na ciężkim pulsie mojego serca i postaci stojącej zaledwie kilka kroków ode mnie.
Zade patrzył na mnie z intensywnością, która utrudniała oddychanie. Jego ręce były luźno opuszczone po bokach, ale mogłam powiedzieć, że się powstrzymywał. Sposób, w jaki napinała się jego szczęka, jak jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby toczył wewnętrzną wojnę, mówił mi wszystko, co musiałam wiedzieć. Był tak samo poruszony jak ja. Może nawet bardziej.
"Uciekłaś ode mnie," powiedział cicho, jego głos zgrzytał w chłodnym nocnym powietrzu.
"Nie uciekłam," powiedziałam, ale słowa były pozbawione przekonania. Oboje znaliśmy prawdę.
Powolny, krzywy uśmiech zadrgał w kąciku jego ust, ale nie było w nim nic zabawnego. Jego oczy pozostały utkwione w moich, ciemne i głębokie, pełne czegoś, czego nie śmiałam nazwać. Zrobił krok bliżej, i mimo że mój mózg krzyczał, bym się ruszyła, moje ciało pozostało zamrożone na miejscu, desperacko czekając na to, co mogło nastąpić.
"Jesteś przestraszona," powiedział Zade, jego głos jeszcze bardziej się obniżył, sprawiając, że drobne włoski na moich ramionach stanęły na baczność. "Ale nadal tu jesteś."
Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że coś we mnie boleśnie się skręciło. Nienawidziłam, że mógł mnie tak łatwo przejrzeć, że wiedział, że jestem rozdartą między strachem a czymś znacznie, znacznie silniejszym.
"Mieszasz mi w głowie," przyznałam, mój głos ledwie głośniejszy niż szept.
Przez dłuższą chwilę nic nie powiedział. Po prostu wpatrywał się we mnie, jakby zapamiętywał każdy cal mojej twarzy. Potem zrobił kolejny krok do przodu, zmniejszając dystans między nami, aż prawie nie było go wcale.
"Nie próbuję ci mącić w głowie," powiedział łagodnie. "Po prostu próbuję być blisko ciebie."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczna siła. Zachłysnęłam się powietrzem, a moja klatka piersiowa bolała od wysiłku, by się do niego nie przytulić. Jego zapach otulił mnie, ziemisty, czysty i coś niepowtarzalnie jego, a moje kolana drżały od wysiłku stania prosto.
Sięgnął powoli, dając mi każdą szansę, bym się odsunęła. Jego palce musnęły mój policzek, tak lekko, że ledwie to poczułam, ale ten dotyk wystarczył, by całe moje ciało ożyło. Każdy nerw zaiskrzył się uwagą, każda myśl w mojej głowie wyparowała.
Nie wiem, kto się pierwszy poruszył. Może to byłam ja. Może on. Wszystko, co wiedziałam, to że w jednej chwili była między nami przestrzeń, a w następnej prawie jej nie było.
Zade pochylił głowę w moim kierunku, jego oczy zerkające na moje usta. Moje serce biło tak głośno, że byłam pewna, że to słyszy. Bezmyślnie uniosłam podbródek, zdesperowana i przerażona jednocześnie.
Jego usta unosiły się tuż nad moimi, przestrzeń między nimi była tak mała, że bolała. Jego oddech mieszał się z moim, ciepły i chwiejny. Widzę, jak jego rzęsy drżą, jak jego szczęka zaciska się z powściągliwością.
Zamknęłam oczy, gotowa na nieuniknione.
Ale zanim nasze usta mogły się spotkać, ostre, przenikliwe śmiechy odbiły się echem od drzew, przerywając zaklęcie.
Odsunęłam się gwałtownie, moje serce boleśnie uderzyło o żebra. Zade zesztywniał, jego ręka opadła z mojej twarzy. Oboje zwróciliśmy się ku dźwiękowi, ku rzeczywistości, że nie byliśmy sami, że noc nie należała do nas.
Gniew i frustracja wezbrały we mnie, mieszając się z pustą boleścią tego, co prawie się wydarzyło. Zrobiłam krok w tył, potem kolejny, potrzebując dystansu od niego, od siebie.
"Nie," powiedziałam, mój głos załamał się pod ciężarem emocji, których nie potrafiłam nazwać.
Twarz Zade’a była starannie pusta, ale jego oczy płonęły wszystkim, czego nie powiedział.
"Nie musisz się mnie bać," powiedział cicho.
"Nie boję się ciebie," warknęłam, choć to było kłamstwo. Bałam się wszystkiego, co sprawiał, że czułam, wszystkiego, czego sprawiał, że pragnęłam.
"Bojesz się," powiedział, jego głos spokojny i smutny. "Ale to w porządku. Odsunę się."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jade
Nocne powietrze było ostre na mojej skórze, gdy szłam opustoszałą ścieżką prowadzącą z powrotem na kampus. Moje buty miękko chrzęściły na żwirze, jedyny dźwięk w ciężkiej ciszy. Impreza skończyła się godzinami temu, ale zostałam dłużej, niż powinnam, trwając na obrzeżach, próbując zapomnieć, jak prawie-pocałunek Zade’a podpalił cały mój świat.
Teraz, pod upiornym blaskiem półukrytego księżyca, wszystko wydawało się inne. Las, kiedyś tętniący życiem i wypełniony śmiechem, był cichy i czujny. Drzewa przyciskały się blisko, ich cienie długie i skręcone.
Ściągnęłam kurtkę mocniej wokół siebie i przyspieszyłam kroku. Coś w tej ciszy nie było naturalne. Nie było spokojne. Było oczekujące.
Nie zdawałam sobie sprawy, że jestem śledzona, aż było za późno.
Ostry trzask gałązki sprawił, że obróciłam się gwałtownie, moje serce utkwiło w gardle. Mężczyzna wyszedł spomiędzy drzew, jego twarz w połowie ukryta w cieniach. Jego oczy błyszczały w blasku księżyca, ciemne i głodne.
„Dokąd idziesz, skarbie?” przeciągał, robiąc powolny, celowy krok w moim kierunku.
Każdy instynkt krzyczał, żeby biec, ale moje stopy były zamarznięte w miejscu. Zrobiłam chwiejny krok do tyłu, tylko po to, by znaleźć za sobą drugiego mężczyznę, blokującego drogę. Mój oddech zatrzymał się boleśnie w piersi.
Panika przetoczyła się przeze mnie, zimna i paraliżująca. Otworzyłam usta do krzyku, ale jeden z nich chwycił mnie za nadgarstek, ściskając tak mocno, że aż krzyknęłam.
„Ciii,” powiedział pierwszy mężczyzna, jego uśmiech był okrutnym grymasem. „Nie trzeba tego. Chcemy się tylko trochę zabawić.”
Szamotałam się w jego uścisku, ale był zbyt silny. Łzy piekły mnie w oczach, ale zamrugałam je z wściekłością. Odmówiłam bycia bezradną. Odmówiłam dać im tę satysfakcję.
Kiedy myślałam, że nie mogło być gorzej, powietrze wokół nas zmieniło się. Na początku było to subtelne, niski wibracja, która zdawała się wibrować przez ziemię. Potem narastała, pulsując z siłą, która przyprawiała mnie o gęsią skórkę.
Mężczyźni wahali się, nerwowo rozglądając się wokół.
To wtedy go zobaczyłam.
Wyszedł z ciemności jak koszmar, jego oczy błyszczały światłem, które było wszystkim, tylko nie ludzkim. Jego ciało było napięte, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. Nie powiedział ani słowa. Nie musiał.
Mężczyzna trzymający mnie uśmiechnął się złośliwie. „Patrzcie, kto tu przyszedł zagrać bohatera.”
Zade poruszył się tak szybko, że ledwo to zauważyłam. W jednej chwili stał nieruchomo, a w następnej był rozmazanym ruchem. Uderzył mężczyznę z siłą, która rzuciła go w błoto. Zanim drugi mężczyzna zdążył zareagować, Zade był już przy nim, z gardła dobył się dziki ryk.
Cofnęłam się, patrząc w zamrożonym szoku, jak Zade walczył z brutalnością, która była przerażająca i budząca podziw. On nie tylko mnie bronił. On ich niszczył.
Kiedy to się skończyło, mężczyźni leżeli jęcząc na ziemi, zbyt połamani, by się poruszyć. Zade stał nad nimi, jego klatka piersiowa unosiła się ciężko, ciało drżało z ledwie powstrzymywaną wściekłością. Jego oczy płonęły dzikim światłem, zęby obnażone w grymasie.
A potem odwrócił się do mnie.
Zrobiłam krok do tyłu, strach skręcał się w moim wnętrzu. To nie był Zade, którego znałam. To było coś ciemniejszego, coś nieokiełznanego. Jego oczy zatrzymały się na moich, a przez chwilę widziałam bitwę, którą toczył w sobie.
Wziął chwiejny oddech, próbując uspokoić bestię w sobie. Ale coś w nim pękło.
W rozmazanym ruchu znalazł się przede mną. Jego ręce uchwyciły moje ramiona, trzymając mnie mocno, ale nie boleśnie. Jego oddech był urywany, oczy dzikie.
„Jesteś moja,” warknął, jego głos był surowy i ledwie ludzki.
Zanim zdążyłam zareagować, zanim mogłam nawet zrozumieć, co się dzieje, pochylił głowę do mojej szyi.
Poczułam ostry ból, gdy jego zęby przebijały moją skórę.
Krzyk wyrwał się z mojego gardła, bardziej z szoku niż z bólu. Moje ciało zesztywniało, moje ręce słabo popychały jego klatkę piersiową, ale to było bezużyteczne. Ogień rozprzestrzenił się od znaku, biegnąc przez moje żyły, zapalając coś głęboko i pierwotnie we mnie.
Gdy w końcu się odsunął, jego oczy były ciężkie od emocji. Dotknął miejsca, w którym mnie ugryzł, z delikatnością, która złamała mi serce.
„Zrozumiesz wkrótce,” szepnął, jego głos był zachrypnięty.
Potem, tak szybko, jak przyszedł, zniknął w cieniach, zostawiając mnie stojącą samotnie pod zimnymi, obojętnymi gwiazdami.
Przesuń w górę, aby kontynuować