„Mówiłem, że nie wrócę”, mruknąłem, schylając się pod niską gałęzią, gdy ostry zapach dymu palił mi gardło. Był wszędzie—gęsty, upajający, desperacki. Taki zapach, przy którym wilki zapominały o sobie.
Ale ja nie mogłem zapomnieć. Nie jak one.
Za mną pulsowała ceremonia—rozgrzana do szaleństwa orgia wilków szarpiących się z instynktem, raniących ciała, znaczących i kopulujących jakby postradali zmysły. Nazywali to tradycją. Ja nazywałem to pułapką.
Nie chciałem być nigdzie w pobliżu. Nie po tym, jak pierwszy raz zobaczyłem moją matkę płaczącą.
Miałem dziewięć lat, gdy znalazłem ją zwiniętą na podłodze, z pięściami zaciśniętymi na pościeli, jakby tylko to powstrzymywało ją przed rozpadem. Mój ojciec poprzedniej nocy wziął kolejną wilczycę. Znowu. Nigdy nie przestał. Dopiero gdy znaleźli matkę wiszącą w oknie jej komnaty, z szeroko otwartymi oczami, jakby wciąż wypatrywała księżyca, na coś, co nigdy nie nadeszło.
Wszyscy potem szeptali to samo: Pożądanie Alfy to przekleństwo. I przekazał je synowi.
Przez długi czas im nie wierzyłem. Myślałem, że mogę być inny—lepszy. Potem zostałem Alfą i wszystko się zmieniło. Ruja zaczęła budzić coś we mnie—coś, czego nie chciałem, coś niebezpiecznego.
Tej nocy wilczyce krążyły wokół jak sępy. Jedna z nich, śmiała, o srebrnych oczach, przesunęła palcami po mojej piersi i szepnęła: „To prawda? Alfa z Hollowmoor woli samców?”
Nie zorientowałem się, że ją chwyciłem, dopóki jej ciało nie uderzyło w filar, a powietrze nie uciekło z jej płuc.
„Nie wiesz, kim jestem”, warknąłem.
Zaśmiała się—bez tchu. „To jest problem, Silas. Nikt nie wie.”
Puściłem ją i uciekłem.
Nie przestałem biec, dopóki muzyka nie przycichła za liśćmi i gałęziami, dopóki daleki kraniec posiadłości nie stał się cichy, a mury ogrodu nie wyrosły przede mną jak azyl. Szklarnia połyskiwała w oddali—szyby zamglone od pary, drzwi uchylone, jakby czekały. Wszedłem do środka i odetchnąłem.
Księżycowe kwiaty kwitły w gęstych, białych kępach, świecąc lekko pod lampami. Dzika mięta pełzła po podłodze, oplatając rozbite donice i zarośnięte pnącza. Powietrze było gęste od życia—spokojniejsze, czystsze.
Aż wyszła z cienia.
Raena Duskborn. Wszyscy znali to imię. Alfa Ashfangów—dzika, niepoślubiona, nieujarzmiona. Nie związana żadnymi zasadami poza własnymi. Mówili, że kiedyś złamała szczękę rywalowi, bo podczas sparingu próbował jej założyć obrożę. Mówili, że nigdy się nie kłania—nikomu, nawet własnej radzie.
A teraz była tutaj.
Wilczyce nie wyglądały tak. Raena nie nosiła jedwabiu ani nie malowała ust na czerwono jak inne. Jej nagie ramiona pokrywał kurz i brud. Warkocz był gruby, potargany, w połowie rozpleciony. Jej złote oczy wbiły się w moje, jakby wyczuwała burzę zwiniętą pod moją skórą.
„Nie powinieneś tu być”, powiedziała, głosem jak uderzenie krzesiwa o stal.
„Ty też nie”, odparłem, zmuszając się do opanowania głosu.
Zrobiła krok naprzód, bez pośpiechu. „Nie składam raportów nikomu.”
„Dobrze”, powiedziałem. „Bo nie przyszedłem tu o nic prosić.”
Chwila. Jej oczy zwęziły się. „Uciekłeś.”
„Musiałem.”
„Przed czym?”
„Przed przekleństwem”, syknąłem. „Przed staniem się nim.”
Mrugnęła raz—nic więcej—ale coś się zmieniło w jej spojrzeniu. Nie litość. Nigdy to. Coś ostrzejszego—rozpoznanie. Raena odwróciła się i ruszyła głębiej w szklarnię, muskając pnącza jakby to jej miejsce. Poszedłem za nią.
„Unikałem tej ceremonii przez dziesięć lat”, powiedziałem. „Ale teraz jestem Alfą. Powiedzieli, że nie mam wyboru.”
„Zawsze mamy wybór”, rzuciła Raena, nie patrząc na mnie.
„Nie jeśli masz zranić kogoś w chwili słabości.”
Cisza zgęstniała wokół. W końcu powiedziała: „To nie poddawaj się.”
Chciałem wierzyć, że to takie łatwe, ale już czułem rozpalone ciepło rozlewające się pod skórą. Mój wilk chodził w kółko tuż pod powierzchnią, niespokojny. Jej zapach nie pomagał—żelazo, popiół, letnia burza. Nic słodkiego ani łagodnego. A jednak przyciągał mnie.
Odwróciła się i spojrzała prosto przez słowa, których nie wypowiedziałem. „Myślisz, że tylko ty boisz się tego, kim możesz się stać?” zapytała cicho. „Kręciłam kości na treningu tylko po to, żeby znów poczuć kontrolę.”
Jej głos zadrżał na ostatnim słowie—ledwie.
Zrobiłem krok bliżej. „Dlaczego tu jesteś?”
„Żeby przypomnieć sobie, że nie jestem z ognia”, wyszeptała. „Nawet jeśli wszyscy wciąż próbują mnie spalić.”
Nasze ramiona musnęły się, gdy mijała mnie. Kontakt był ulotny, ale wstrzymałem oddech, a skóra na moim ramieniu zapłonęła jak wypalona znakiem. Jej zapach zalał mi płuca.
„Poczułeś to, prawda?” spytała, nie odwracając się.
„Nie szukam partnerki,” powiedziałem.
„Dobrze”, odpowiedziała, znów stając naprzeciw mnie. „Ja też nie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie powinienem jej pragnąć.
Od chwili, gdy opuściłem szklarnię, przesiąknięty zapachem księżycowego kwiatu, z jej złotymi oczami wypalonymi w mojej pamięci, zrozumiałem, że zrobiłem coś nieodwracalnie złego. To nie było zło w rodzaju złamania zasady; to było zło niczym klątwa zapuszczająca korzenie, jak pożar rozszalały w suchym lesie, którego nie da się opanować.
Nie mogłem przestać myśleć o Raenie Duskborn, wilczycy ze światłem burzy w spojrzeniu i starymi bliznami biegnącymi po jej dłoniach. Nie była moja i nigdy nie mogła być. Nie tylko byliśmy różni; byliśmy zakazani w sposób zapisany w kościach i krwi.
Nasze watahy były wrogami jeszcze zanim się urodziłem. Wilki z Hollowmoor, moja linia krwi, rządziły północnymi terenami w ciszy i precyzji, ceniąc porządek i kontrolę ponad wszystko inne. Nie wybieraliśmy partnerek z miłości; zawieraliśmy sojusze jak traktaty, a moi przodkowie budowali dynastie, nie związki.
Wataha Raeny, Ashfangowie, uosabiała wszystko, czego nauczono nas się bać.
Byli dzicy i bezprawni, o temperamentach hartowanych w rozżarzonym węglu i lojalnościach przysięganych burzy. Jej dziadek zabił mojego podczas potyczki granicznej, która niemal rozbiła cały region. Dorastałem na opowieściach o krwawych waśniach i zemście, owiniętych w ceremonialny język tradycji. Nauczono mnie, by nigdy nie wypowiadać ich imion na głos i nigdy nie patrzeć im w oczy bez oczekiwania przemocy.
Sama Raena była córką Alfy, zrodzoną z wojny i wychowaną w buncie, chodzącym i oddychającym przypomnieniem o tym, co mieliśmy niszczyć bez wahania. A jednak moja determinacja zaczęła pękać.
Gdy zobaczyłem ją w tej szklarni, czułem ją równie mocno, jak widziałem.
To było coś więcej niż muśnięcie skóry czy sposób, w jaki jej zapach oplatał mi gardło; czułem jej gniew, jej żal i jej brutalną kontrolę, jakby żyła sekundę od roztrzaskania się, a mimo to nigdy nie pozwoliła sobie upaść. To denerwowało mnie najbardziej: sposób, w jaki na mnie patrzyła, jakby chciała krzyczeć i płakać jednocześnie, a jednak odmawiała drżeniu.
Jej głos nie drżał, nawet gdy mój się łamał, i nie uciekała, choć każdy instynkt kazał jej biec. Nie mogłem przestać o niej myśleć, bez względu na to, jak bardzo się starałem.
Próbowałem, trenując aż każdy mięsień pulsował zmęczeniem, spotykając się ze starszyzną, aż ich rady zamieniały się w szum, i sparując z betami, aż kłykcie bolały od powtarzania tych samych ruchów. Przedstawiali mi wilczyce, każda doskonale wychowana i gotowa się podporządkować, jakby posłuszeństwo mogło rozpalić pragnienie. Żadna nie niosła jej ognia. Żadna nie pachniała miętą i popiołem po letnim deszczu. Żadna nie nawiedzała mnie tak, jak ona.
Kiedy sen nie nadchodził, poddawałem się nocy i wychodziłem na spacer. Las za Hollowmoor był gęsty i znajomy, spowity cierpliwym cieniem i dawną ciszą. Znałem każdą ścieżkę, odkąd byłem szczenięciem, lecz tej nocy unikałem wydeptanych dróg i pozwoliłem stopom decydować. Niosły mnie z dala od obowiązku, tradycji i wygodnych kłamstw, które połykałem od pierwszej przemiany.
Jesteś Alfą Hollowmoor; nie uginasz się, nie płoniesz i nie łączysz poza linią krwi. Powtarzałem mantrę, lecz coś we mnie już zaczęło się zginać, a pęknięcia tylko się pogłębiały z każdym krokiem. Może to ja sam się łamałem.
Księżyc wisiał nisko i blado, czujny niczym strażnik, podczas gdy wiatr niósł sekrety przez drzewa głosem, który niemal rozumiałem.
Mój wilk poruszał się pod skórą, niespokojny i krążący, jego oddech gorący przy kościach. Fale gorąca powracały, bo cykl się zbliżał, a wszystko zawsze się wyostrzało przed pełnią – emocje zaostrzone do ostrzy, instynkty ryczące o uwolnienie. Noc wydawała się niebezpieczna w sposób, który zapowiadał konsekwencje.
Raena była niebezpieczeństwem doprowadzonym do ostrza, i wiedziałem, że pożądanie może ranić głębiej niż jakikolwiek nóż. Mimo to nie potrafiłem zawrócić, przynajmniej jeszcze nie teraz, nie gdy sam las zdawał się mnie przyciągać naprzód.
Wtedy to usłyszałem: głos, niski i nieosłonięty, śpiewający gdzieś głębiej pośród drzew.
Zatrzymałem się na ścieżce i poczułem, jak bezruch osiada na mnie niczym szron. Pieśń wzniosła się jak kołysanka wyciągnięta z kości lasu, unosząc się przez noc jak pasma srebrnego dymu. To był dźwięk, od którego serce bolało, nie rozumiejąc dlaczego. Nikt już tak nie śpiewał, a z pewnością nikt nie ośmielał się śpiewać tak głęboko w tych lasach. To nie był głos, który należał do byle kogo.
Ruszyłem ostrożnie, przedzierając się przez gałęzie, podczas gdy mój oddech utkwił gdzieś między żebrami a żalem. Z każdym krokiem głos stawał się wyraźniejszy – wyższy, słodszy i bardziej samotny – aż w końcu przebiłem się przez ostatni rząd olsz i zobaczyłem ją.
Raena stała w rzece, z wodą sięgającą bioder, a jej skóra łapała blask księżyca, aż wyglądała jak wyrzeźbiona ze światła gwiazd i zimnego płomienia.
Jej ciemne włosy opadały luźno i mokro wzdłuż pleców, plącząc się na ramionach. Ramiona były nagie i silne, lśniące od wody, a ona – niech bogowie mają nade mną litość – była całkowicie naga w nurcie rzeki.
Moje płuca zapomniały, jak się oddycha, a noc wyostrzyła się na krawędziach, jakby chciała wstrzymać oddech razem ze mną. Nie zobaczyła mnie od razu, śpiewając do nieba, jakby świat mógł się kręcić bez jej zgody.
Przez jedno zatrzymane uderzenie serca zapomniałem o krwawej waśni, o prawach i dziedzictwie, które wbijano mi od urodzenia. Zapomniałem o wszystkim, poza osobą stojącą w rzece i niemożliwą ciszą pomiędzy nutami.
Wiedziałem, że powinienem był odwrócić wzrok, bo honor żądał powściągliwości, ale zrobiłem jeszcze jeden krok naprzód, wbrew każdemu przykazaniu wyrytemu w kościach, i ukryta gałąź pękła pod moim butem.
Odwróciła się natychmiast, a jej oczy spotkały się z moimi ponad wodą. W tej chwili las zamarł, rzeka ucichła, a cały świat zawęził się do złotego ciężaru jej spojrzenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„AAAAHHHHH!”
Krzyk przeciął drzewa jak sztylet i przysięgam, że moja czaszka pękła na pół. Przycisnąłem obie dłonie do uszu, potykając się, gdy wychodziłem z zarośli, w których zamarłem, z otwartymi ustami, sercem bijącym jak bębny wojenne w mojej piersi.
Nocne owady zamilkły, rzeka jakby wstrzymała oddech. Chłód przeszył mi kręgosłup, wciągając do płuc zapach mokrego kamienia i strachu.
„To tylko ja!” krzyknąłem. „To tylko ja—Silas! Cholera, przestań krzyczeć!”
Odwróciła się do mnie, stojąc w rzece, z wodą przylegającą do ud, gdy chwytała za za dużą koszulę, by zakryć skórę. Jej warkocz był ociekający, dziki, a usta miała rozchylone, jakbym właśnie wyczołgał się spod jej łóżka.
„Jesteś strasznym zbokiem,” warknęła Raena, przyciskając ręcznik do piersi. „Co ty tu robisz o tej godzinie? Podglądasz mnie? Śledzisz mnie—o Boże—ty mnie śledzisz!”
Uniósłem dłonie, wciąż łapiąc oddech.
„Nie podglądam cię. Nie mogłem spać, okej? I nie śledziłem cię! To moja rzeka. To ty się kąpiesz, jakby to było twoje prywatne spa!”
Jej oburzenie było zbyt głośne; każdy patrol mógłby to usłyszeć. Dłonie świerzbiły mnie, by się przemienić, ale pozostałem w ludzkiej skórze, odmawiając, by wyglądać jak potwór z jej głosu.
Zamrugała, wściekła.
„No dobrze, wiem, że to twoje terytorium, ale to nie znaczy, że możesz się po prostu pojawiać i szpiegować mnie jak jakiś szaleniec!”
„Jak to, szpiegować cię?” warknąłem. „Czego się spodziewasz, kiedy śpiewasz jak anioł o drugiej nad ranem i pluskasz się w mojej rzece?!”
„Powinieneś był zostać w swoim lesie i swoim domu, zamiast wchodzić na moje jakbyś wszystko posiadał!”
„Ja to posiadałem,” warknąłem. „To ziemia Hollowmoor. Teraz ja jestem Alfą. To ty przekraczasz granice.”
Wiatr szarpał drzewami, rozrzucając blask księżyca na jej ramionach jak zbroję. Byliśmy o krok od pazurów, dwa od krwi. Zrobiła krok naprzód, kapiejąc wodą na kamienie.
„Wow. Brzmisz dokładnie jak twój dziadek.”
Zmrużyłem oczy. „Nie zaczynaj.”
„A właśnie, że zacznę,” powiedziała, zaciskając ręcznik mocniej wokół ramion. „Powinnam była posłuchać książek historycznych. Mojego ojca. 'Nie ufaj wilkom z Hollowmoor,' mówił. 'Ich Alfa zabił mojego.'”
Zbliżyłem się, dystans między nami się zmniejszył. „To kłamstwo. Twój dziadek rozpoczął wojnę. To on pierwszy przekroczył naszą granicę.”
Opadła jej szczęka. „Słucham?! Chcesz mi powiedzieć, że mamy dwie zupełnie różne wersje historii?”
„Właśnie to ci mówię.”
„Jest tylko jedna prawda, Silas!”
„Może twoja wataha karmiła cię kłamstwami całe twoje życie.”
„Zabawne,” warknęła, „dokładnie to samo myślałam o twojej.”
Staliśmy teraz twarzą w twarz, powietrze między nami było gęste. Jej oczy świeciły złotem w blasku księżyca, klatka piersiowa unosiła się i opadała z wściekłości. Mój wilk poruszył się pod skórą, próbując się wydostać. Czułem miętę, popiół i coś, czego nie chciałem nazwać.
„Zawsze myślisz, że masz rację, prawda?” syknęła.
„Nie,” powiedziałem nisko. „Po prostu nie lubię, gdy oskarża się moją rodzinę o coś, czego nie zrobiła.”
„Prawie udusiłeś dziewczynę na ceremonii!”
„Obraziła mnie.”
„Ooo? Biedactwo.” Jej głos ociekał sarkazmem.
Zacisnąłem zęby. „Nie przekręcaj tego. Nie przyszedłem tu, żeby się z tobą kłócić.”
„To po co tu przyszedłeś?” powiedziała, jeszcze bardziej się zbliżając, oczy płonęły. „Żeby sprawdzić, czy wilczyca z Ashfang uklęknie przed tobą? Oszczędzę ci czasu—nie klękam przed nikim.”
Przestrzeń między nami była jak ogień, napięta i drżąca. Cały aż buzowałem—z wściekłości, gorąca, zamieszania i pożądania. Czułem jej gniew, wibrował mi w piersi jak grzmot.
Moje palce zacisnęły się w pięści. Jej dłonie zrobiły to samo. Jedno słowo więcej i byśmy wybuchli.
Wypuściłem oddech. „Przestań. Po prostu—przestań.”
Raena znieruchomiała.
„Nie zamierzam cię skrzywdzić,” powiedziałem, kręcąc głową. „Nie walczę z wilczycami. To szaleństwo.”
Patrzyła na mnie, jakby nie mogła zdecydować, czy zacząć krzyczeć, czy się zaśmiać.
Wtedy powiedziała cicho: „Tak? Wiesz, co jest szalone? Wilk, który prawie złamał komuś tchawicę, robiący scenę, bo ludzie myślą, że zakochał się w samcu.”
Moje serce zamarło. Przez chwilę milczałem. Potem prychnąłem, przewróciłem oczami i odwróciłem się. „Wierz, w co chcesz.”
Prąd szumiał po kamieniach jak śmiech, od którego nie mogłem uciec.
Ruszyłem. Ale ona jeszcze nie skończyła.
Zanim zdążyłem wejść między drzewa, usłyszałem miękki klap jej stóp na brzegu. Podniosła torbę i zarzuciła ręcznik na ramię. Koszula przylegała do jej ud, woda wciąż ściekała po łydkach.
„Cóż,” powiedziała oschle. „Nie musisz się martwić, że jeszcze mnie tu zobaczysz.”
Zatrzymałem się, ale nie spojrzałem za siebie.
„Do zobaczenia na rytualnej uczcie,” dodała, jak groźba. Albo jak obietnica.
Przesuń w górę, aby kontynuować